ครอบครัวลู่อพยพมาจากต่างถิ่น ช่วงแรกที่เข้ามาตั้งรกรากในหมู่บ้าน พวกเขาถูกชาวบ้านเมินเฉย
ไม่มีใครอยากคบหา ผู้เฒ่าลู่จึงคิดหาทางสร้างหลักยืนด้วยการผูกสัมพันธ์กับตระกูลใหญ่ในพื้นที่
จางเหยียนจึงกลายเป็นลูกสะใภ้ที่ผู้เฒ่าลู่เลือกอย่างตั้งใจ เพราะตระกูลจางเป็นตระกูลใหญ่ของหมู่บ้านจางเจีย
ญาติพี่น้องอาศัยอยู่เกือบทั้งหมู่บ้าน มีอิทธิพลและคอยหนุนหลังกันได้
ส่วนฝ่ายครอบครัวจางก็มองว่าตระกูลลู่เพิ่งสร้างบ้านใหม่ อีกทั้งลู่เจิ้งยังรับราชการทหาร มีอนาคตไกล
จึงยินยอมให้ทั้งสองแต่งงานกัน
สำหรับเหวินเชียน เดิมทีพ่อของเธอไม่เห็นด้วยที่จะยกเธอให้ลู่เหยา แต่กลับเห็นว่าลู่เจิ้งเป็นคนซื่อตรงและน่าเชื่อถือ
จึงยอมรับการแต่งงานครั้งนั้น แม้พ่อแม่ของเหวินเชียนจะเสียชีวิตไปนานแล้ว
แต่เธอยังมีญาติอยู่ในหมู่บ้าน เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไปก็แทบไม่ได้ไปมาหาสู่กันเลย ความผูกพันก็ค่อย ๆ จืดจางลง
เหตุผลที่ผู้เฒ่าลู่ยอมให้ลู่เจิ้งแต่งงานกับเหวินเชียน มีอยู่สามข้อ
ข้อแรก พ่อแม่ของเหวินเชียนเสียชีวิตระหว่างปกป้องทรัพย์สินของหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ
หากเหวินเชียนแต่งเข้าตระกูลลู่ ครอบครัวลู่ก็ย่อมได้รับการเกรงใจและความช่วยเหลือไปด้วย
ข้อที่สอง หลังพ่อแม่ของเธอเสียชีวิต ทั้งหมู่บ้านและทางการมอบเงินช่วยเหลือถึงห้าร้อยหยวน
ซึ่งนับเป็นเงินจำนวนมหาศาลในยุคนั้น ผู้เฒ่าลู่ย่อมไม่มีทางปล่อยเงินก้อนนี้หลุดมือไปได้
ข้อสุดท้าย เหวินเชียนเป็นคนอ่อนโยน พูดน้อย และดูควบคุมได้ง่าย หากแต่งเข้าบ้านนี้ ก็อาจใช้เธอเป็นตัวควบคุมลู่เจิ้งได้ในอนาคต
ผู้เฒ่าลู่คำนวณทุกอย่างไว้อย่างรอบคอบ แต่กลับมองข้ามสิ่งสำคัญที่สุดไป
แม้เหวินเชียนจะอ่อนโยน แต่เธอกลับดื้อเงียบอย่างถึงที่สุด ต่อให้ถูกทำร้ายจนตาย เธอก็ไม่ยอมก้มหัวหรือปริปากพูด
ในชาติที่แล้ว หากพวกเขาไม่ได้จับลู่เฉินมาเป็นตัวประกัน ต่อให้ทุบตีเหวินเชียนจนตาย เธอก็คงไม่ยอมบอกเรื่องเงินแม้แต่คำเดียว
แต่สิ่งที่ผู้เฒ่าลู่ประเมินพลาดที่สุด คือหัวใจของคนเป็นแม่
การได้เกิดใหม่ทำให้เหวินเชียนมีโอกาสล้างแค้น และนั่นคือสิ่งที่ทั้งตระกูลลู่ไม่เคยคาดคิด
ผู้เฒ่าลู่พูดขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า “ฉันเป็นคนทำให้แกเดมา ชีวิตนี้แกก็เป็นหนี้ฉันตลอดไป”
หลานชายทั้งสองเติบโตต่อหน้าต่อตา เขาจะไม่รักพวกเขาได้อย่างไร
“แกต้องหาทางพาพวกเขากลับมาให้ได้ ไม่อย่างนั้นแกจะไม่มีวันได้รู้เรื่องที่อยากรู้”
ลู่เจิ้งหรี่ตาลง มองผู้เป็นพ่อที่ยังพยายามใช้ความลับในอดีตมาควบคุมเขา ก่อนแสยะยิ้มบาง ๆ
“ผมไม่จำเป็นต้องรู้”
“ถ้าอยากรู้จริงๆ ผมจะหาคำตอบด้วยตัวเอง”
ผู้เฒ่าลู่นิ่งอึ้งไป สีหน้าชะงักไปทันที
ตั้งแต่ลู่เจิ้งยังเด็ก เขาเฝ้าตามหาความจริงเรื่องชาติกำเนิด ผู้เฒ่าลู่จึงใช้เรื่องนี้บีบบังคับลูกชายครั้งแล้วครั้งเล่า
ให้เขาทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจ
แต่วันนี้...คนตรงหน้าไม่ใช่ลู่เจิ้งคนเดิมอีกแล้ว
นับตั้งแต่วันที่ลู่เจิ้งสมัครเข้ากองทัพโดยไม่บอกใคร ผู้เฒ่าลู่ก็รู้ว่าสักวันหนึ่งเขาจะควบคุมลูกชายคนนี้ไม่ได้
เพียงแต่ไม่คิดว่า วันนั้นจะมาถึงเร็วถึงเพียงนี้
ลานบ้านตกอยู่ในความเงียบ ทันใดนั้น เสียงสะอื้นก็ดังขึ้น
เหวินเชียนหันไปมอง ก็เห็นลู่เหยาคลานทั้งน้ำตาเข้ามาหาผู้เฒ่าลู่ มือกำชายกางเกงของผู้เป็นพ่อไว้แน่น
เสียงสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง “พ่อ...เรียกตำรวจเถอะ ช่วยเสี่ยวเหวินกับเสี่ยวเฟิงด้วย...”
ผู้เฒ่าลู่มองลูกชายด้วยแววผิดหวัง ก่อนตอบเสียงต่ำ
“นี่แกคิดว่าฉันไม่อยากช่วยหรือไง?”
“จะช่วยได้หรือไม่ได้ก็อีกเรื่อง แต่ถ้าแจ้งตำรวจ แกต้องติดคุกแน่”
ลู่เหยาตัวแข็ง ก่อนจะกอดผู้เป็นพ่อแน่น ร้องไห้จนแทบขาดใจ
“พ่อ...พวกเขาคือสายเลือดสุดท้ายของตระกูลลู่ ถ้าสองคนนั้นหายไป ตระกูลเราก็จบแล้ว”
ผู้เฒ่าลู่ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด
“พูดเหลวไหลอะไร! แกกับจางเหยียนก็มีลูกใหม่ก็ได้”
ลู่เหยาส่ายหน้า สีหน้าซีดเผือด
“ผม...มีลูกไม่ได้อีกแล้ว”
ผู้เฒ่าลู่ลุกพรวด คว้าคอเสื้อลูกชาย ดวงตาเบิกกว้าง
“แกว่าอะไรนะ?”
ลู่เหยาทรุดลงกับพื้น สีหน้าหมดหนทาง
“ผมมีลูกไม่ได้อีกแล้ว...”
ติงชุยฮัวรีบเข้ามาประคองลูกชาย พลางร้องเสียงหลง
“เป็นไปได้ยังไง!”
ลู่เหยาหลับตาลง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“เมื่อสองปีก่อน...ผมถูกงูพิษกัดในทุ่งนา ตั้งแต่นั้นก็...มีปัญหา”
ผู้เฒ่าลู่ชะงัก ความทรงจำเมื่อสองปีก่อนผุดขึ้นมาทันที
วันนั้นลู่เหยาและจางเหยียนแอบเข้าไปพลอดรักกันในป่า โดยไม่รู้ว่ามีงูพิษซ่อนอยู่ใกล้ ๆ
เมื่อถูกรบกวน งูจึงพุ่งเข้ากัดลู่เหยาตรงจุดสำคัญ
ลู่เหยากลิ้งร้องด้วยความเจ็บปวด ส่วนจางเหยียนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก กว่าจะมีคนมาช่วยก็เสียเวลาไปมาก
ชาวบ้านต่างรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างพากันซุบซิบและหัวเราะเยาะอยู่พักใหญ่ ก่อนพาเขาส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอ
แม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ร่างกายก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เรื่องนี้มีเพียงลู่เหยา จางเหยียน และเหวินเชียนที่รู้ความจริง ส่วนคนอื่นเข้าใจเพียงว่าเขาแค่ถูกงูกัดธรรมดา
ติงชุยฮัวเคยสงสัยว่าทำไมหลังเสี่ยวเหวินเกิด จางเหยียนถึงไม่ตั้งครรภ์อีก แต่เมื่อได้ยินลูกสะใภ้พูดว่าลู่เหยาแข็งแรงดี เธอก็ไม่ติดใจ
วันนี้เธอเพิ่งได้รู้ความจริง ผู้เฒ่าลู่ทรุดลงนั่ง สีหน้าซีดเผือด
หลานชายสองคน...คือความหวังสุดท้ายของตระกูล หากพวกเขาหายไป ทุกอย่างก็จบสิ้นจริง ๆ
ทันใดนั้น เลือดสดก็พุ่งออกจากปากผู้เฒ่าลู่ทันที ร่างของเขาโอนเอน ก่อนจะล้มฟุบลงใส่ลู่เหยาที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า
“พ่อ!”
ลู่เหยาตกใจจนหน้าถอดสี รีบประคองร่างผู้เป็นพ่อไว้
ติงชุยฮัวกรีดร้องลั่น พลางโผเข้ามากอดสามี
“ท่านผู้เฒ่า! อย่าทำให้ฉันตกใจสิ...อย่าเป็นอะไรไปนะ!”