จู่ ๆ จางเหยียนกับลู่เหยาก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"ลู่เฉิน! ทำไมแกถึงยังอยู่ที่บ้านล่ะ!"
ลู่เฉินสะดุ้งตกใจ รีบซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเหวินเชียนทันที
เหวินเชียนกอดลูกชายไว้แน่น ก่อนยิ้มบาง ๆ
"ถ้าลูกชายฉันไม่อยู่บ้าน แล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ"
หางตาของเธอเหลือบไปเห็นลู่เจิ้งที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่หลังรอยแยกของประตูในกระท่อม
จางเหยียนพูดพึมพำทันที "เป็นไปไม่ได้... ลูกของแกควรหายไปแล้วสิ"
แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้า เหวินเชียนเดินวนไปทั่วหมู่บ้าน สีหน้าดูกระวนกระวาย จึงรีบถาม
"แล้ววันนี้แกไปเดินทำซากอะไรไปทั่วหมู่บ้าน"
เหวินเชียนเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา
"ฉันจะหาอะไรก็เรื่องของฉัน มันเกี่ยวอะไรกับเธอ"
บรรยากาศในลานบ้านเงียบงันจนชวนอึดอัด ติงชุยฮัวหน้าซีด ตัวสั่น ขณะที่ผู้เฒ่าลู่ก็ได้แต่นิ่งอึ้งไป
ส่วนจางเหยียนค่อย ๆ นึกถึงเงินที่ลู่เหยาพึ่งรับมา ถ้าหากลู่เฉินยังอยู่ที่นี่ ก็แปลว่าต้องมีเด็กคนอื่นถูกจับตัวไปแล้ว
ถ้าเด็กคนนั้นเป็นคนในหมู่บ้าน...ครอบครัวลู่ไม่มีวันรอดแน่
ความคิดนั้นทำให้ขาของเธออ่อนแรง ร่างทรุดลงบนเก้าอี้ เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มหน้าผาก
ไม่ได้... ฉันจะติดคุกไม่ได้...
เธอนึกถึงพวกที่ถูกลงโทษจนต้องไปอยู่คอกวัว ชีวิตยิ่งกว่าตาย ใครก็รังแกได้
ลู่เหยาเองก็เริ่มหน้าซีด ทั้งที่ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว หากมีเด็กหายไปจริงๆ
คนทั้งหมู่บ้านควรออกตามหาแล้ว แต่รอบตัวกลับเงียบผิดปกติ
จางเหยียนได้แต่ภาวนา ขอให้เด็กที่ถูกจับไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้เลย
ทันใดนั้น ติงชุยฮัวก็หันมองไปรอบ ๆ ก่อนถามขึ้น
"แล้วเสี่ยวเหวินกับเสี่ยวเฟิงล่ะ"
เธอรีบตะโกนเรียกเด็กทันที "เสี่ยวเหวิน! เสี่ยวเฟิง!"
จากนั้นก็วิ่งไปค้นหาทั้งบ้าน ทั้งห้องครัว และห้องน้ำ แต่กลับไม่พบเด็กทั้งสองเลยแม้แต่เงา
ทั้งที่เช้านี้ยังสั่งไว้ชัดเจนว่าให้อยู่บ้าน รอหมูตุ๋นเป็นรางวัล
จางเหยียนตัวเย็นเฉียบ ความจริงค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น
เงินสองก้อนนั้น หมายถึงเด็กสองคน
เธอรีบคว้าแขนลู่เหยาไว้แน่น แม้ขาจะอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่
"คุณ... วันนี้เห็นเด็กที่พวกมันจับไปหรือเปล่า"
ลู่เหยาส่ายหน้า "ไม่เห็น พอส่งเงิน พวกมันก็รีบไปเลย"
"แล้วพวกมันพูดอะไรอีกไหม"
ลู่เหยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "พวกมันบอกว่าเด็กสองคนอ้วน แข็งแรง เลยยอมเพิ่มเงินให้อีกหน่อย"
โครม!
จางเหยียนทรุดลงกับพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
จบแล้ว... ทุกอย่างจบแล้ว...
เด็กอ้วนสองคนในหมู่บ้าน...ก็คือลู่เหวินกับลู่เฟิง!
ลู่เหยาก็เข้าใจความหมายในทันที ใบหน้าซีดเผือด
"หมายความว่า..."
จางเหยียนพยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจู่ ๆ จะลุกขึ้นพุ่งเข้าใส่เหวินเชียนทันที
"อีผู้หญิงสารเลว! เอาลูกฉันคืนมานะ! คนที่ถูกขายควรเป็นลูกแก!"
ลู่เหยารีบวิ่งค้นทุกห้องในบ้าน พลางตะโกนเรียก
"ลู่เหวิน! ลู่เฟิง!"
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ เขาพยายามปลอบใจตัวเอง
"พวกเขาคงออกไปเล่น เดี๋ยวก็กลับ..."
ยังพูดไม่ทันจบ จางเหยียนก็รีบคว้าตัวเขาไว้
"ห้ามออกไปนะ!" ถ้าออกไปตะโกนเรียก คนทั้งหมู่บ้านจะรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
พอถึงตอนนั้น ทุกอย่างก็จะจบสิ้น
ติงชุยฮัวกับผู้เฒ่าลู่เพิ่งเข้าใจสถานการณ์ สีหน้าของทั้งคู่ซีดเผือดทันที
ติงชุยฮัวร้องไห้โฮ วิ่งไปจับมือลู่เหยาไว้แน่น
"เสี่ยวเหยา... ไม่จริงใช่ไหม"
เช้านี้พวกเขายังสัญญากับหลานทั้งสองว่า ถ้าเชื่อฟังและอยู่บ้าน จะทำหมูตุ๋นให้กิน
ต่อให้เด็กทั้งคู่ซุกซนแค่ไหน ก็ไม่เคยพลาดเวลาอาหาร โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าจะมีเนื้อกิน
ลู่เหยาน้ำตาคลอ "แม่... พวกมันจับผิดคน"
ติงชุยฮัวทรุดลงกับพื้น ร้องไห้คร่ำครวญ
"หลานฉัน... หลานชายของฉัน!"
"ส่งหลานฉันคืนมา!"
เหวินเชียนยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
ชาติที่แล้ว พวกมันก็ใช้เสี่ยวเฉินมาขู่เธอ ขณะที่เธอวิ่งตามหาลูกจนแทบเป็นบ้า คนพวกนี้กลับนั่งกินหมูตุ๋นอย่างมีความสุข
ไม่เพียงเท่านั้น ยังจับเธอมัด ให้อดอาหาร และบังคับให้บอกที่ซ่อนเงิน
จู่ ๆ จางเหยียนก็หันไปจ้องลู่เฉินเขม็งทันที
"ทั้งหมดเป็นความผิดของไอ้เด็กสารเลวนี่! ถ้าไม่ใช่เพราะมัน พวกค้ามนุษย์ก็คงไม่จับผิดตัวหรอก!"
ติงชุยฮัวลุกพรวดขึ้นทั้งที่ตัวยังเปื้อนโคลน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้น
"ฉันจะฆ่าแก! มันเป็นก็เพราะแก หลานฉันถึงต้องตาย!"
พูดจบก็พุ่งเข้าใส่เหวินเชียนทันที
ภายในกระท่อม ลู่เจิ้งกำลังจะเปิดประตูออกไป แต่ก็นึกถึงคำพูดของเหวินเชียนได้
ถ้าเขาออกไป...เธอจะหย่ากับเขา
เขาจึงได้แต่กำหมัดแน่น มองผ่านช่องประตูด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น
เมื่อเห็นเหวินเชียนหลบได้ และติงชุยฮัวล้มลงกับพื้น เขาจึงถอนหายใจออกมาเบา ๆ
ลู่เหยาและจางเหยียนเองก็พุ่งเข้ามาเช่นกัน
เหวินเชียนอุ้มลู่เฉินไว้ในอ้อมแขน จึงเคลื่อนไหวได้ไม่ถนัดนัก เธอค่อย ๆ ถอยหลังทีละก้าว
แต่ยังยืนขวางหน้าประตูกระท่อมไว้ไม่ยอมขยับ ท่าทางนั้นทำให้ลู่เหยาฉุกคิดอะไรบางอย่างได้
จริงสิเขา...ยังไม่ได้ตรวจในกระท่อมเลย
ชายหนุ่มหรี่ตามองผ่านรอยแยกของประตู คล้ายเห็นเงาคนอยู่ข้างใน
หรือว่า...เหวินเชียนซ่อนเด็กทั้งสองไว้ในนั้น?
ความหวังริบหรี่ผุดขึ้นในใจ เขารีบคว้าแขนจางเหยียนมากระซิบ
"เหวินเชียนเฝ้าประตูแน่นขนาดนี้ ต้องมีอะไรแน่ๆ เราบุกเข้าไปกัน!"
ลู่เหยาและจางเหยียนเป็นสามีภรรยากันมาหลายปี เพียงแค่สบตาก็เข้าใจกันได้ทันที
แขนของจางเหยียนสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว แต่ในดวงตากลับมีประกายแห่งความหวังวาบขึ้นมา
เด็กสองคนนั้นจะต้องยังอยู่ในกระท่อม... จะต้องเป็นแบบนั้นแน่
ไม่อย่างนั้น ทุกอย่างของพวกเธอคงพังทลายจริง ๆ