"ผมของคนตาย... อะไรนะ? ผมของคนตาย?!"
อวี้หยางหยางกระโดดขึ้นทันที รีบเอามือไปดึงผมตัวเอง ผลคือต้องร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ แต่ก็ยังพยายามดึงต่อไป!
เสิ่นหนานซินรีบคว้ามือเธอไว้
"ใจเย็นๆ ก่อน ถ้าเธอยังดึงต่อไปแบบนี้ ฉันยังไม่ทันได้ไล่สิ่งชั่วร้ายให้ เธอหัวล้านก่อนแน่!"
ในโลกของดาราหญิง ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าคำว่าตัวอ้วนหรือหัวล้าน
อวี้หยางหยางตกใจจนรีบหยุดมือ น้ำตาคลอเบ้าแล้วพูดว่า
"เธอไม่ดูผิดใช่ไหม? ฉันใช้บริการช่างโทนี่ที่ร่วมงานกันมาตลอดนะ เขาไม่มีเหตุผลอะไรต้องทำร้ายฉันเลย!"
"ฉันก็ไม่ได้บอกว่านั่นเป็นฝีมือเขาสักหน่อย ลองคิดดีๆ สิ มีใครยุให้เธอไปต่อผมหรือเปล่า?"
"ไม่มีนะ..."
เสิ่นหนานซินมองท่าทางเอ๋อๆ ของเธอด้วยสายตาเหมือนจะรำคาญ
'น้องคนนี้นี่ทำไมดูไม่ค่อยฉลาดเลยนะ'
อวี้ฝานจ้องมองเส้นผมของน้องสาวด้วยสีหน้าขรึม
"คุณเสิ่น เรื่องที่หยางหยางซวยช่วงนี้ เป็นเพราะของขวัญจากเสิ่นชิงอวิ๋น หรือเป็นเพราะผมนี่กันแน่?"
"ทั้งสองอย่าง" เสิ่นหนานซินตอบเรียบๆ เธอยกเส้นผมขึ้นมาหน่อยหนึ่ง ใช้นิ้วคีบเบาๆ แล้วพูดกับอวี้หยางหยาง
"หลังจากเธอต่อผมมา มีใช่ไหม ที่ฝันร้ายบ่อยๆ ฝันเห็นผู้หญิงผมยาวนั่งอยู่ที่ปลายเตียง?"
"ใช่ๆ ฉัน... ฉันนึกว่าเป็นเพราะช่วงนี้ดูหนังผีเยอะไปเลยฝันแบบนั้น ไม่ใช่เหรอ?"
เสิ่นหนานซินยิ้มบางๆ
"แน่นอนว่าไม่ใช่ เธอต่อผมมาจากศพคนน่ะ เพราะผมนั้นอยู่บนหัวเธอ วิญญาณก็เลยตามติดเธอ คอยดูดกลืนพลังชีวิตของเธอ ช่วงแรกๆ จะมีแค่ฝันร้าย แต่ต่อไปจะเริ่มกินข้าวไม่ลง ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนกระทั่ง..."
อวี้หยางหยางนึกถึงภาพหัวเน่าๆ ของผู้หญิงในความฝัน ใจแทบขาด รีบโผเข้าไปกอดเสิ่นหนานซินแน่น
"ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากตาย!"
เสิ่นหนานซินพูดอย่างสบายๆ
"เรื่องเล็กน่า"
พูดจบ เธอเด็ดใบไม้มาหนึ่งใบ ใช้นิ้ววาดยันต์ลงบนใบไม้เร็วๆ แล้วคว้ากลุ่มผมสีชมพูนั้นมา พันใบไม้ห่อไว้กลางเส้นผม
เพียงไม่กี่วินาที ควันดำก็เริ่มลอยขึ้นจากผมนั้น เส้นผมสีชมพูเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีดำ และมีคราบเลือดแห้งติดอยู่บนเส้นผมด้วย!
"กรี๊ด!"
อวี้หยางหยางขวัญอ่อนแทบเป็นลม!
เสิ่นหนานซินรีบวาดยันต์ระงับอารมณ์บนหลังของเธอ แล้วกดมือแนบแผ่นหลังปลอบ
"เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ลองคิดดูดีๆ ใครเป็นคนยุให้เธอไปต่อผม?"
"ฮือๆ..." อวี้หยางหยางสงบใจลงแล้วรีบกอดเสิ่นหนานซินแน่น
"ไม่มีใครยุฉันเลย ฉันไปต่อผมเอง เพราะแฟนฉันบอกว่าชอบผู้หญิงผมยาวสีชมพู..."
เสียงสะอื้นหยุดลงกระทันหัน
อวี้หยางหยางเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเธอ ใบหน้าเปื้อนน้ำตา
"หมายความว่า... เขา..."
เสิ่นหนานซินพยักหน้า
"ถ้าเธอไปตอนนี้ เธอจะได้คำตอบที่ต้องการ"
"ตกลง!"
อวี้หยางหยางปาดน้ำตา แล้วพาลูกน้องและบอดี้การ์ดออกไปด้วยท่าทีดุดัน
เสิ่นหนานซินยิ้มบางๆ
ถึงน้องคนนี้จะไม่ฉลาดนัก แต่ยังดีที่ไม่ได้โง่เรื่องความรักจนแก้ไขอะไรไม่ได้
อาจเป็นเพราะอวี้หยางหยางทำงานการกุศลมาโดยตลอด การช่วยเธอครั้งนี้จึงได้รับกุศลมากกว่าปกติ เป็นผลพลอยได้ที่คุ้มค่า
"คุณเสิ่น ขอบคุณมากนะครับ" อวี้ฝานเอ่ยอย่างจริงใจ
"ทำงานรับเงินน่ะ อย่าคิดมาก" เสิ่นหนานซินพูดพร้อมกับยิ้ม
แล้วก็เด็ดใบไม้อีกสองใบ วาดยันต์ลงบนใบไม้อย่างรวดเร็ว ก่อนยื่นให้เขา
"นี่ ยันต์กันภัย แจกฟรีสำหรับคุณสองคน คุณอวี้ ถ้ามีงานแบบนี้อีกอย่าลืมเรียกฉันนะ!"
อวี้ฝานเห็นเธอกอดแมวเดินออกไป รีบวิ่งตาม
"ผมไปส่งเอง ดึกๆ แบบนี้เรียกแท็กซี่ยากนะ"
เสิ่นหนานซินไม่ได้ปฏิเสธ ขึ้นรถไปด้วยกัน
พอขึ้นรถได้ เธอก็หลับตาเพ่งจิต ตามหาเสิ่นชิงอวิ๋น
แต่ไม่คิดว่า แทนที่เสิ่นชิงอวิ๋นจะหนีไปหาอาจารย์ของเธอ
เธอกลับไปที่ "หลิวซิง มีเดีย" — บริษัทต้นสังกัดของตัวเอง
หรือว่าคนที่อยู่เบื้องหลัง จะซ่อนตัวอยู่ในบริษัทต้นสังกัด?
ดูท่า พรุ่งนี้ต้องไปสืบแล้ว!
กลางวันของวันถัดมา เสิ่นหนานซินอุ้มเจ้าเหมียว "เถาเถา" มาปรากฏตัวที่ชั้นหนึ่งของอาคารบริษัท
เถาเถาลืมตาโตๆ จ้องมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา น้ำลายแทบไหลออกมา
"เหมียว~" หล่อ หล่อ หล่อ มีแต่หนุ่มหล่อเต็มไปหมดเลย!
เสิ่นหนานซินทำหน้าเหนื่อยใจ
"ดูท่าทางไม่เจียมตัวของเธอหน่อยเถอะ"
"เหมียว~" ก็ฉันไม่เคยเห็นโลกกว้างนี่นา ก่อนหน้านี้อยู่แต่บนเขากับพวกเธอ พอลงเขามาก็ไปตั้งแผงขายของใต้สะพาน จะไปเห็นหนุ่มหล่อที่ไหนกันเล่า?
เสิ่นหนานซินขี้เกียจเถียงกับเถาเถา เพียงแต่นิ่งๆ คอยสังเกตคนที่เดินผ่านไปมา
คนที่เธอสงสัยนั้น พลังลึกลับล้ำลึก สามารถซ่อนตัวได้เหมือนเธอ ไม่มีพลังพิเศษแผ่ออกมาให้จับสัญญาณได้ง่ายๆ
ถ้าอีกฝ่ายอยู่ในตึกนี้จริงๆ เธอไม่สามารถวาดยันต์หรือใช้พลังออกมาแบบโจ่งแจ้งได้ ไม่อย่างนั้นจะถูกจับได้ทันที
ต้องหาวิธีขึ้นไปชั้นบนให้ได้
กำลังคิดหาทางอยู่พอดี ชายหนุ่มผมแดงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ
"สวัสดีครับ มาทดสอบบทใช่ไหม?"
ชายคนนี้ เธอจำได้ดี — เขาคือหนึ่งในผู้จัดการนักแสดงมือทอง ที่ชอบไปเสาะหานักแสดงหน้าใหม่ตามมหาวิทยาลัยต่างๆ!
เธอกวาดตามองอย่างรวดเร็ว เห็นโปสเตอร์โปรโมตการคัดเลือกนักแสดงเรื่อง 《เงือกสาว》 ที่ติดอยู่บนผนังห้องโถง จึงยิ้มและพยักหน้า "ใช่ค่ะ"
"ตามฉันมา แล้วคุณมาจากบริษัทไหน? ใครส่งคุณมา?"
"ไม่มีใครแนะนำมาค่ะ ฉันแค่เห็นโฆษณาเปิดรับนักแสดงในอินเทอร์เน็ต เลยอยากลองมาคัดดู"
พักหลังมานี้ คนที่มาสมัครเองแบบนี้มีไม่น้อย ชายคนนั้นจึงไม่ได้สงสัยอะไร
เขามองประเมินเธอครู่หนึ่ง พอเห็นรูปลักษณ์หน้าตาก็ยิ่งพอใจ
"มีประสบการณ์การแสดงไหม?"
"ไม่มีค่ะ"
"ไม่มีประสบการณ์ก็ไม่เป็นไร คุณมีลักษณะตรงกับบทมาก ถ้าผ่านการคัดเลือก เราจะเซ็นสัญญากับคุณ แล้วส่งไปฝึกการแสดงเป็นเวลาหกเดือน"
เสิ่นหนานซินฟังเขาพูดไป ก็ยิ้มสุภาพไปด้วย
ลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไป ผ่านหนึ่งชั้น จู่ๆ รอยสาปแห่งความตายที่อยู่บนตัวเธอก็ปวดแปลบขึ้นมา!
เธอรีบเงยหน้ามองประตูลิฟต์ แต่ลิฟต์ก็พาเลยขึ้นไปอีกชั้นแล้ว
ความรู้สึกเจ็บปวดนั้นมาแค่แว้บเดียว แต่เป็นของจริงแน่นอน!
แสดงว่า ชั้นที่เพิ่งผ่านไปมีคนที่เคยสัมผัสกับ "คนที่สาปเธอ" อยู่!
ที่นี่...มีปัญหาจริงๆ!
"ถึงแล้ว คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายเหรอ?" ชายคนนั้นถาม
เสิ่นหนานซินตั้งสติได้ รีบยิ้มตอบ
"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร"
เธออุ้มแมวเดินออกจากลิฟต์ แล้วก็เจอเสิ่นชิงอวิ๋นเดินสวนเข้ามาพอดี!
เสิ่นชิงอวิ๋นเห็นเธอ ใบหน้าก็ซีดเผือดทันที
"พี่ชู นี่มัน..."
"เจอเด็กใหม่ฝีมือดีข้างล่าง ฉันพาเธอขึ้นมาทดสอบบท" ชูหลินตอบ
เด็กใหม่ฝีมือดี? เสิ่นหนานซิน?
เสิ่นชิงอวิ๋นถึงกับหายใจติดขัด
ชูหลินปกติชอบพานักแสดงหน้าใหม่มาลองบ่อยๆ ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ทำไมต้องเป็นเสิ่นหนานซินด้วย!
เมื่อคืนบริษัทเพิ่งด่าเธอไปยกใหญ่
แต่เพราะภาพลักษณ์ "ดาวนำโชค" ของเธอทำเงินให้บริษัทมหาศาล ทั้งยังมีงานโฆษณา พรีเซนเตอร์เพียบ
บริษัทเลยต้องเสียเงินมหาศาลเพื่อจัดการข่าวและปิดปากบรรดาหญิงสาวเหล่านั้น ไม่ให้เรื่องแดงออกไป
แล้วตอนนี้ เสิ่นหนานซินยังจะมาแย่งบทของเธออีก?!
ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะเป็นศัตรูกับเธอชัดๆ!
"แต่...พี่ชู บทนางเอกเรื่อง 《เงือกสาว》 ผู้กำกับหลิวไม่ได้ตกลงให้ฉันไปแล้วเหรอ?"
ชูหลินมองเธอ แล้วขมวดคิ้ว
"ยังไม่ได้ตกลง เขาแค่บอกว่าจากนักแสดงทั้งหมดที่คัดมา เธอถือว่าพอใช้ได้ แต่เพราะเธอทำศัลยกรรม สีหน้าเลยดูไม่เป็นธรรมชาติ แถมการแสดงบทพูดก็ยังไม่ดี ถ้ามีตัวเลือกที่ดีกว่า เขาจะไม่เลือกเธอแน่นอน"
พูดจบ ชูหลินก็พาเสิ่นหนานซินเดินอ้อมไปทันที ไม่สนใจเสิ่นชิงอวิ๋นที่กำลังโกรธจนตัวสั่น
เสิ่นชิงอวิ๋นโมโหจนมือสั่น เธอปาแก้วกาแฟในมือทิ้งอย่างแรง!
เสิ่นหนานซินฟังเสียงดังข้างหลัง ก็ยิ้มตาหยีอย่างอารมณ์ดี
พอเข้าห้องออดิชัน ผู้กำกับฝ่ายคัดเลือกหลายคนดูพอใจในรูปลักษณ์เธอมาก
แต่เธอไม่คิดจะมาแสดงจริงๆ
จึงตั้งใจแสดงได้อย่างเลวร้ายที่สุดเท่าที่จะทำได้!
ตอนออกจากห้องออดิชัน สีหน้าของชูหลินมืดดำจนแทบกลายเป็นสีหมึก
"แน่ใจเหรอว่าเธอไม่ได้มาเล่นตลก?"
เสิ่นหนานซินกระพริบตาใสๆ อย่างจริงใจ
"ไม่ค่ะ พี่ชู ฉันว่าฉันเล่นได้ดีมากนะ คนในหมู่บ้านฉันยังบอกเลย ว่าฉันต้องได้รางวัลนักแสดงนำหญิงแน่นอน!"
ชูหลินนึกถึงการแสดงบ้าบอเมื่อครู่ของเธอ แล้วปวดหัวจนต้องหลับตา
ยังไม่ทันได้ตั้งสติ ผู้ช่วยก็วิ่งหน้าตื่นมาบอกว่ามีนักแสดงในสังกัดก่อเรื่องใหญ่
เขาถอนหายใจอย่างหนัก แล้วรีบเดินไปทันที
หลังจากเสิ่นชิงอวิ๋นออกไปเมื่อคืน เธอก็มาที่นี่
เสิ่นหนานซินเดินตรวจดูคนทั้งชั้นอย่างละเอียด แต่ไม่พบอะไรผิดปกติ
เธอเริ่มสงสัยแล้วว่า
หรือเสิ่นชิงอวิ๋นแค่กลับมาขอให้บริษัทช่วยปิดข่าว?
ไม่ได้มาหาคนที่อยู่เบื้องหลัง?
ให้ตายเถอะ... นี่เธอเห็นชื่อเสียงสำคัญกว่าชีวิตตัวเองเหรอ?
โดนซ้อมซะขนาดนั้น ยังคิดเรื่องปิดข่าวก่อนอีก...
เสิ่นหนานซินเริ่มรู้สึกปวดหัว
ช่างเถอะ ไปดูชั้นที่ผิดปกติเมื่อกี้ก่อนก็แล้วกัน
เธอกดลิฟต์ลงไปยังชั้นเป้าหมาย
พอลิฟต์หยุด เธออุ้มเจ้าแมว "เถาเถา" เดินออกมา แต่ทันใดนั้น รอยสาปแห่งความตายที่หน้าอกก็ปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง!
เสิ่นหนานซินรีบเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบจ้องไปข้างหน้า มือที่กอดแมวก็เผลอกำแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว!