บทที่ 65 : เปิดใจพูดคุย
ทั้งสองคนเดินมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ พวกเขายืนหันหน้าเข้าหากัน ลู่ชิงชิงเงยหน้าขึ้นมองเฉียวอวี้ ในใจรอคอยให้เขาเป็นคนเปิดประเด็น
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดปาก
"ผมมีเรื่องอยากถามคุณ คุณต้องบอกความจริงกับผมนะครับ"
"อืม ถามมาเถอะค่ะ ฉันจะตอบตามความจริง ส่วนจะเชื่อไหมก็แล้วแต่คุณเลย"
ลู่ชิงชิงรู้สึกสบายใจ ท่าทางของเธอจึงดูเปิดเผยและไม่มีอะไรต้องปิดบัง
ชายหนุ่มกำหมัดแน่น สายตาที่มองเธอไม่มีความลังเลอีกต่อไป ทว่ากลับมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกแฝงอยู่แทน
"ตอนอยู่บ้านเกิด คุณมีคนที่ชอบอยู่แล้วไหมครับ? หรือว่าเคยมีบ้างไหม?"
หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย คำถามนี้ช่างกะทันหันเหลือเกิน เขาถามแบบนี้หมายความว่ายังไงกันนะ? จู่ๆ หัวใจของเธอก็กระตุกวูบ
หมู่บ้านเล็กๆ กับเมืองหลวงของมณฑลอยู่ห่างกันตั้งไกล ข่าวการดูตัวของพวกเพิ่งจะแพร่ออกไป ในหมู่บ้านก็มีข่าวลือซุบซิบกันแล้ว ถ้าอย่างนั้นเรื่องราวของลู่ชิงชิงคนก่อนจะมีคนแถวนี้รู้เข้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย
สงสัยเขาคงจะไปได้ยินเรื่องของหลี่เฉิงหยวนมาแน่ๆ ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอะไร บนโลกนี้ไม่มีความลับอยู่แล้ว ยิ่งก่อนหน้านี้ไม่มีใครจงใจปิดบังด้วย
ลู่ชิงชิงคนก่อนชอบหลี่เฉิงหยวนจริงๆ แน่นอนว่าเธอไม่มีทางปิดบังอะไร ถึงแม้ว่าเวลาทั้งสองคนแอบนัดเจอกันจะพยายามหลบเลี่ยงสายตาชาวบ้าน แต่สุดท้ายก็ต้องมีคนเห็นเข้าจนได้
ในเมื่อตอนนี้เขาถามขึ้นมา เขาต้องการคำตอบแบบไหนกันล่ะ? เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน สิ่งเดียวที่เธอรู้ก็คือเธอต้องทำตามความรู้สึกในใจของตัวเอง
ความคิดเหล่านี้แล่นเข้ามาในหัวเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น สายตาของลู่ชิงชิงไม่ได้ละไปจากใบหน้าของเขาเลย หญิงสาวคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า
"ฉันไม่เคยชอบใครเลยค่ะ"
นี่คือความจริง เป็นความจริงที่แน่นอนที่สุด เธอข้ามเวลามาจากอีกหลายสิบปีข้างหน้า จนถึงตอนนี้เธอยังไม่เคยรู้สึกชอบใครจริงๆ จังๆ เลยสักคน ถ้าจะให้พูดถึงความรู้สึกชอบ คงมีแค่ความรู้สึกตกหลุมรักเฉียวอวี้ตั้งแต่แรกเห็นเท่านั้น
เฉียวอวี้กลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก เวลาเพียงไม่กี่วินาทีที่รอคอยคำตอบช่างยาวนานและทรมานราวกับผ่านไปหลายวันหลายคืน เมื่อลู่ชิงชิงตอบคำถามจบ เขาก็เพิ่งจะได้สติ หัวใจของเขาเต้นแรง ใบหูเริ่มร้อนผ่าว
"ผมเชื่อคุณครับ"
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปาก
"ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้โกหก และผมก็จะไม่หลอกคุณเหมือนกัน เมื่อเช้านี้ตอนผมกลับไปที่บ้าน ผมบังเอิญเจอโจวอวิ่นเหวินครับ"
"โจวอวิ่นเหวินเหรอคะ?"
ลู่ชิงชิงคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะร้องอ้อออกมา
"อ๋อ ลูกพี่ลูกน้องของคุณคนที่เอะอะก็ชอบใช้กำลังนั่นเอง"
"ใช่ครับ เขาคนนั้นแหละ เขาคงจะชอบคุณมาก ช่วงนี้เขาถึงคอยไปสืบเรื่องของคุณอยู่เรื่อย เมื่อเช้าตอนเราเจอกัน เขาเล่าเรื่องหลายอย่างให้ผมฟังครับ"
ลู่ชิงชิงยกมือขึ้นมาห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ
"เดี๋ยวก่อนนะคะ เขาไปสืบเรื่องของฉัน แล้วก็เอามาเล่าให้คุณฟัง เขาไม่รู้เรื่องของเราสองคนเหรอคะ?"
เฉียวอวี้เองก็รู้สึกจนใจ
"ถ้าเขารู้ก็คงจะดีสิครับ คืนก่อนที่ผมจะไปบ้านคุณ ผมก็พักอยู่ที่บ้านเขานั่นแหละ เพียงแต่ตอนนั้นผมแค่บอกว่าจะมาดูตัว ไม่ได้บอกที่อยู่หรือชื่อแบบเจาะจง เขาไม่รู้เลยว่าคนที่ผมมาดูตัวด้วยคือคุณ"
"เป็นแบบนี้นี่เอง"
ในที่สุดลู่ชิงชิงก็เข้าใจว่าทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้ ที่แท้โจวอวิ่นเหวินก็ชอบเธอเข้าจริงๆ ช่างเป็นเวรกรรมอะไรอย่างนี้ โชคดีนะที่เขาไม่ได้บุกมาหาเธอถึงที่ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้สั่งสอนให้เขารู้สำนึกไปแล้ว
"เขาไปสืบเรื่องของคุณก็เพราะอยากรู้ว่าคุณหมั้นหมายกับใครหรือยัง ถ้ายัง เขาก็กะจะวานให้แม่สื่อไปทาบทามที่บ้านคุณ แต่ผลปรากฏว่าเขาไปได้ยินข่าวมาว่าคุณ"
เฉียวอวี้หยุดชะงักไปชั่วครู่
"เขาบอกว่าคุณกำลังคบหาดูใจกับปัญญาชนคนหนึ่งอยู่ เขาเสียใจมาก พอดีกับที่เขาต้องเข้ามาทำธุระในเมืองหลวงของมณฑล เขาก็เลยวิ่งมาระบายความในใจกับผมครับ"
ความจริงเปิดเผยแล้ว ที่แท้สาเหตุที่เขาถามเรื่องนี้ในวันนี้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง หญิงสาวฝืนยิ้ม
"ฉันไม่ได้คบกับใครเลยนะคะ ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด เราแค่คุยกันเยอะไปหน่อยเท่านั้นเอง ฉันเป็นคนนิสัยตรงไปตรงมา มีอะไรก็พูดอย่างนั้น ถ้าฉันกำลังคบกับคนอื่นอยู่จริงๆ ฉันไม่มีทางมาดูตัวกับคุณหรอกค่ะ และก็คงไม่ตอบตกลงด้วย"
"ครับ ผมรู้ ผมเชื่อคุณครับ"
ขณะที่ชายหนุ่มพูด หางตาของเขาก็มีรอยยิ้มแห่งความดีใจแฝงอยู่
ส่วนทางด้านลู่ชิงชิงพอจะเดาความคิดของเขาออกลางๆ แล้ว แต่เธอไม่อยากให้เขาได้ใจมากเกินไป หญิงสาวจึงสะบัดหน้าหนี
"เชอะ เชื่อแล้วจะทำไมล่ะคะ? คุณถอดใจจากฉันไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปคบกับใคร มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณแล้วล่ะค่ะ"
เธอพูดแหย่เขาต่อ
"คุณเอาแต่บอกว่าไม่อยากถ่วงความเจริญฉัน ไม่อยากทำร้ายฉันไม่ใช่เหรอคะ? งั้นก็ดีเลย วันนี้ฉันจะกลับบ้านแล้ว พอกลับไปฉันจะตั้งใจทำตามคำแนะนำของคุณ ไปหาคนที่พึ่งพาได้แล้วแต่งงานด้วยซะเลย"
พูดจบเธอก็รีบก้มหน้าลงทันทีเพราะกลัวว่าจะเผลอหลุดหัวเราะออกมา ถ้าเป็นแบบนั้นแผนการก็คงพังหมด
จู่ๆ เฉียวอวี้ก็ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนหน้านี้พวกเขาทั้งสองคนมักจะรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยมาโดยตลอด ตั้งแต่รู้จักกันจนถึงตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นมาเสมอ แต่ทว่าวันนี้เขากลับทำลายกฎข้อนั้นทิ้ง ชายหนุ่มเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอโดยทิ้งระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือไปสัมผัสได้เท่านั้น
"ชิงชิง ผมรู้ว่าผมไม่ควรรั้งคุณเอาไว้ แต่ผมหลอกตัวเองไม่ได้หรอกครับ วันนี้ตอนที่โจวอวิ่นเหวินบอกว่าคุณเคยคบกับคนอื่น ในใจผมรู้สึกปวดร้าวมาก ผมจินตนาการภาพนั้นไม่ออกเลย แค่คิดว่าคุณจะไปอยู่กับคนอื่น คุณจะยิ้มให้คนอื่น แล้วคุณก็จะลืมผมไป ผมก็รู้สึกเจ็บปวดไปหมด มันเจ็บลึกเข้าไปในใจเลยครับ"
น้ำเสียงของเขาค่อนข้างเบา แต่กลับเปล่งคำพูดออกมาได้อย่างชัดเจน ทุกถ้อยคำลอยเข้าหูเธออย่างแจ่มแจ้งราวกับกำลังเคาะลงบนหัวใจของเธอทีละจังหวะ หนักแน่นและจริงจัง
ลู่ชิงชิงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสับสน ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้มาก ในระยะประชิดแบบนี้ การเงยหน้ามองเขายิ่งทำได้ยากลำบากขึ้นไปอีก แต่เธอไม่อยากก้มหน้าลง จึงได้แต่ดึงดันเงยหน้าสู้สายตาต่อไป
เฉียวอวี้ฝืนยิ้มออกมาก่อนจะคลายความกังวลลงเล็กน้อย
"ผมไม่รู้ว่ามันเป็นโชคชะตากำหนดหรือความบังเอิญนะครับ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้มันทำให้ผมสับสนไปหมด ตอนแรกผมถึงได้อธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้คุณฟังอย่างชัดเจน ความจริงตอนนั้นผมควรจะปฏิเสธไป แต่ผมก็ตัดใจไม่ได้ครับ"
ชายหนุ่มถอนหายใจ
"ผมไม่อยากปล่อยมือไป ทั้งที่รู้ว่าทำแบบนี้มันไม่ถูก แต่ผมก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ จนกระทั่งคุณกับพี่ชายของคุณเดินทางมา ผมก็รู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้คงปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้อีกแล้ว"
เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
"ผม ผมเหมือนจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปแล้วครับ เมื่อก่อนผมเคยปฏิเสธคนมาตั้งมากมาย แต่ผมไม่เคยรู้สึกทรมานใจขนาดนี้มาก่อนเลย ตั้งแต่ได้พบกับคุณ ความคิดพวกนั้นมันก็เริ่มเปลี่ยนไปครับ"
"ผมไม่อยากเป็นแบบนี้อีกแล้ว ผมอยากอยู่กับคุณ ผมจะปกป้องคุณ ผมจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับคุณ ชิงชิง คุณให้โอกาสผมสักครั้งได้ไหมครับ ถ้าคุณไม่กลัว เรา เราไม่ต้องถอนหมั้นกันได้ไหมครับ?"
น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบ แต่ลู่ชิงชิงกลับสัมผัสได้ถึงความกังวล ความกลัว ความสับสน และความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ในนั้น
ด้วยความสูงที่แตกต่างกัน ตอนนี้เขาจึงต้องก้มหน้าลงมามองเธอ มุมนี้ยิ่งทำให้ดวงตาของเขาดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากยิ่งขึ้น เพียงแต่ดวงตาคู่สวยคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยการรอคอยอย่างระมัดระวังในเวลานี้
ลู่ชิงชิงหรี่ตาลงพร้อมกับเม้มริมฝีปากยิ้ม
"แล้วถ้าฉันไม่ตกลงล่ะคะ?"
ลูกกระเดือกของชายหนุ่มขยับขึ้นลงเล็กน้อย
"คุณบอกว่าคุณยังไม่มีคนที่ชอบ เพราะฉะนั้นผมจะไม่ยอมแพ้หรอกครับ เว้นเสียแต่ว่าคุณไปชอบคนอื่นแล้ว ไม่อย่างนั้นผมก็จะพยายามแย่งชิงคุณมาให้ได้ ผมอยากจะทำตามใจตัวเองดูสักครั้งครับ"
ลู่ชิงชิงรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น แต่เธอไม่ยอมให้เขามองออกหรอก เธอยังสนุกไม่พอเลย หญิงสาวยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้บนใบหน้า
"คุณนี่เป็นคนแปลกจังเลยนะคะ เมื่อวานคนที่ยอมแพ้ไปง่ายๆ ก็คือคุณ แต่วันนี้คนที่หน้าด้านหน้าทนไม่ยอมปล่อยมือก็เป็นคุณอีก คุณทำแบบนี้มันทำให้ฉันลำบากใจนะคะ พรุ่งนี้คุณจะเปลี่ยนใจอีกไหมคะ?"
เฉียวอวี้แทบอยากจะกระอักเลือด เขาอยากจะย้อนกลับไปจัดการตัวเองเมื่อวานนี้เสียจริง เส้นทางเดินดีๆ ไม่ชอบ ดันไปขุดหลุมพรางขนาดใหญ่เอาไว้ สุดท้ายวันนี้เขาก็ต้องมาตกหลุมที่ตัวเองขุดไว้จนได้
"ชิงชิง ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมเชื่อผม ฟังที่อวิ่นเหวินเล่ามา เห็นบอกว่าคุณสู้เก่งมาก เอาแบบนี้ดีไหมครับ? ถ้าเกิดผมกล้ากลับคำพูดเมื่อไหร่ คุณก็จัดการผมได้ตามใจชอบเลย จะอัดผมยังไงก็ได้ ยังไงผมก็สู้แรงคุณไม่ได้อยู่แล้ว แบบนี้ตกลงไหมครับ?"
[จบบท]