บทที่ 19: พลิกผัน

บทที่ 19: พลิกผัน

ภายในใจของเซี่ยเต้าจือมีความรู้สึกกระวนกระวายซุกซ่อนอยู่ไม่น้อย เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและรวบรวมสมาธิ ก่อนจะยกมือขึ้นนำก้านธูปไปจ่อที่เปลวไฟสว่างไสวจากเชิงเทียน

แสงไฟสีส้มสว่างไหวระริก ปลายธูปเริ่มมีประกายไฟติดขึ้นมาให้เห็นเลือนราง เซี่ยเต้าจือรู้สึกโล่งอกจนเผลอทอดถอนลมหายใจออกมายืดยาวเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด

ทว่าลมหายใจนั้นยังไม่ทันถูกพ่นออกมาจนหมด จู่ๆ มือของเขากลับสั่นสะท้านขึ้นมา ก้านธูปในมือหักสะบั้นออกเป็นสองท่อนร่วงหล่นลงพื้น

"แม่นางเยี่ยน เรื่องนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน"

เซี่ยเต้าจือตกใจกลัวจนก้อนเนื้อในอกเต้นกระหน่ำรุนแรง ความหวาดหวั่นเริ่มกัดกินพื้นที่ในใจทีละน้อย

"ข้าตั้งใจจริงนะ ข้าปล่อยวางเรื่องราวทั้งหมดแล้วจริง ๆ"

ความเงียบงันคือคำตอบเดียวที่เขาได้รับ บรรยากาศรอบตัวเยียบเย็นลงจนสัมผัสได้

"แม่นางเยี่ยน เยี่ยนซานเหอ เยี่ยนซานเหอ"

ท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่อง ดวงตาของเยี่ยนซานเหอเหม่อมองออกไปในความว่างเปล่า ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจ หวาดกลัว และสับสนปะปนกันไปหมด

หากจุดธูปไม่ติด หมายความว่าผู้จุดไม่มีความสัตย์จริงในใจ

แต่หากก้านธูปหักสะบั้นลงกลางคัน

นั่นหมายความว่าปมวิญญาณของเยี่ยนสิงไม่ใช่จดหมายฉบับนี้ นางเข้าใจผิดมาตั้งแต่ต้น

แต่นางจะเข้าใจผิดได้อย่างไรกัน

นั่นคือชีวิตของสายเลือดที่ใกล้ชิดที่สุดถึงสามชีวิต ทั้งบุตรชาย ลูกสะใภ้ และหลานชายแท้ๆ ของเขาเชียวนะ

เยี่ยนซานเหอกะพริบตาดำขลับที่ดูลึกล้ำของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงพึมพำแผ่วเบาดังลอดออกมาจากลำคออย่างไม่ปะติดปะต่อ

"พลาดตรงไหนกันนะ"

เซี่ยเต้าจือมองเห็นท่าทีของเยี่ยนซานเหอในยามนี้ช่างดูคล้ายภูตผีเร่ร่อนไร้ศาล ความกระวนกระวายใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาอย่างรุนแรง

นับตั้งแต่สตรีผู้นี้ก้าวเท้าเข้ามาในจวนสกุลเซี่ย ทุกคำพูดและทุกการกระทำของนางล้วนดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย ไม่มีเค้าโครงของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีเลยแม้แต่น้อย

นางบีบคั้นให้เขายอมรับความสัมพันธ์ที่มีต่อเยี่ยนสิง

นางงัดเอาเทียบสมรสเมื่อหลายสิบปีก่อนออกมา

นางรื้อฟื้นคดีเก่าที่พรากสามชีวิตไปขึ้นมาตรวจสอบ

นางพ่นคำพูดแปลกประหลาดมากมาย ทั้งเรื่องโลงศพปิดไม่สนิท การคลายปมวิญญาณ และเรื่องราวลี้ลับต่างๆ

เดี๋ยวธูปก็จุดไม่ติด

เดี๋ยวธูปก็หักสะบั้น

หรือว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงการหลอกลวงตบตา

นางซ่อนจุดประสงค์ร้ายกาจอื่นใดเอาไว้กันแน่

ความคิดเหล่านี้สาดซัดเข้ามาประหนึ่งถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนชาหนึบ เซี่ยเต้าจือตัวสั่นสะท้านอย่างแรง ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปคว้าท่อนแขนของเยี่ยนซานเหอเอาไว้แน่น

"บอกมา เจ้าเป็นใครกันแน่ เข้ามาในตระกูลเซี่ยมีจุดประสงค์อะไร"

ความเจ็บปวดบริเวณท่อนแขนช่วยดึงสติของเยี่ยนซานเหอให้กลับคืนมา

นางทอดสายตามองคนตรงหน้า น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและเบาหวิวราวกับล่องลอยมาจากขุมนรก

"ผิดไปแล้ว กลับกลายเป็นว่าผิดพลาดไปหมด"

"อะไรผิด"

เซี่ยเต้าจือแผดเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล

"เจ้าอธิบายมาให้กระจ่างเดี๋ยวนี้"

"ข้าอธิบายให้เจ้าฟังไม่ได้หรอก"

"อธิบายไม่ได้ก็อย่าคิดจะเดินออกไปจากที่นี่"

เยี่ยนซานเหองอข้อศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของเซี่ยเต้าจืออย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนเขาต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวพร้อมกับสูดปากด้วยความจุก

การพลิกผันนี้เกิดขึ้นรวดเร็วปานกะพริบตา แม้แต่สองคนที่ยืนอยู่ด้านข้างยังมองไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น เยี่ยนซานเหอก็คว้าห่อผ้าขึ้นมาสะพายไว้บนหลังเรียบร้อยแล้ว

"เรื่องราวพลิกผัน ข้าไม่มีเวลาอธิบายให้พวกเจ้าฟัง ขอตัวก่อน"

"คนมานี่ เร็วเข้า รีบมานี่"

ใบหน้าของเซี่ยเต้าจือเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับพายุคลั่ง

"จับตัวนางไว้ อย่าปล่อยให้นางหนีไปได้เด็ดขาด"

เยี่ยนซานเหอชะงักไปเล็กน้อย แววตาของนางปรากฏร่องรอยเด็ดขาดขึ้นมาวูบหนึ่ง สองเท้าขยับเลื่อนไปหยุดอยู่ข้างกายเซี่ยเอ๋อร์ลี่อย่างรวดเร็ว แขนเสื้อสะบัดออกเพียงแผ่วเบา

มีดสั้นคมกริบจ่อเข้าที่ลำคอของเซี่ยเอ๋อร์ลี่ สัมผัสเย็นเยียบของใบมีดทำเอาชายหนุ่มสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

"แม่นางเยี่ยน"

"หุบปาก"

เสียงของเยี่ยนซานเหอตวัดสูงขึ้นอย่างดุดัน

"เซี่ยเต้าจือ หากอยากให้ลูกชายของเจ้าปลอดภัย สั่งให้ทุกคนถอยออกไปเดี๋ยวนี้ แล้วเตรียมม้าฝีเท้าดีมาให้ข้าหนึ่งตัว"

เซี่ยเต้าจือคาดไม่ถึงเลยว่าเหตุการณ์จะเลวร้ายลงถึงขั้นนี้ในเวลาเพียงชั่วพริบตา ท่ามกลางความตกตะลึง เขายังคิดไม่ออกว่าจะรับมืออย่างไร เสียงร้องของเซี่ยเอ๋อร์ลี่ก็ดังแทรกขึ้นมา

"โอ๊ย"

มีดสั้นถูกกดลึกลงไปอีกครึ่งชุน

"รีบทำตามที่บอกเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้น"

เลือดในกายของเซี่ยเต้าจือพุ่งพล่านขึ้นสมองจนหน้าดำหน้าแดง

"อย่าขยับ ห้ามทุกคนขยับเด็ดขาด พ่อบ้านเซี่ย เตรียมม้า รีบไปเตรียมม้ามาเร็วเข้า"

พ่อบ้านเซี่ยววิ่งหน้าตั้งออกไปอย่างลนลาน ทว่าปลายเท้ากลับสะดุดเข้าหากันจนหน้าคะมำลงกับพื้นอย่างแรง

เวลานี้ใครจะมัวมาสนใจความเจ็บปวดกันเล่า

เขาลุกลี้ลุกลนตะเกียกตะกายลุกขึ้น วิ่งกะเผลกๆ ออกจากเรือนไปพลางแหกปากตะโกนลั่น

"ม้าล่ะ รีบเอาม้ามาเร็วเข้า"

เสียงร้องตะโกนของเขาทำให้ทั้งจวนตระกูลเซี่ยปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด เพียงชั่วเวลาสั้นๆ ทุกคนในจวนต่างก็รับรู้ข่าวว่าเซี่ยเอ๋อร์ลี่ถูกสตรีจับเป็นตัวประกัน

เยี่ยนซานเหอดันหลังเซี่ยเอ๋อร์ลี่ให้เดินออกไปด้านนอกอย่างเร่งรีบ

ก้อนเนื้อในอกของเซี่ยเอ๋อร์ลี่เต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะหญิงสาวดันเขาให้เดินเร็วเกินไปจนแทบจะกลายเป็นวิ่ง รั้งเอาผู้คุ้มกันจวนตระกูลเซี่ยถูกทิ้งห่างไว้เบื้องหลัง

ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ เซี่ยเอ๋อร์ลี่หอบหายใจติดขัด แต่ในหัวกลับกำลังคิดหาจังหวะดิ้นรนเอาตัวรอด

ไม่ว่าอย่างไรก็ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้หนีรอดไปไม่ได้เด็ดขาด

คนผู้นี้ดูแปลกประหลาดและอันตรายเกินไปแล้ว

[จบบท]