บทที่ 25 : เจวี้ยนเหยียเข้าใกล้เกินไป

บทที่ 25 : เจวี้ยนเหยียเข้าใกล้เกินไป

ชั้นสอง ห้องซ้อมดนตรีอาคารสายศิลป์

ฉินอวี่ถือไวโอลินเอาไว้ในมือ เธอเอียงศีรษะเล็กน้อยพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน

เสียงไวโอลินที่บรรเลงออกมาช่างฟังดูหม่นหมอง ซึ่งแตกต่างจากเสียงดนตรีที่เธอเคยเล่นในวันวานอย่างสิ้นเชิง

สวี่เหยากวงหลุบตาลงต่ำ แววตาของเขาดูเปลี่ยนไปจากปกติ ชายหนุ่มยืนพิงเปียโนอยู่ด้านข้าง ขณะที่นิ้วมือก็เคาะจังหวะลงไปโดยไม่รู้ตัว

รอบกายของเขายังมีเด็กจากสภานักเรียนยืนล้อมอยู่ ทุกคนล้วนตั้งใจมาฟังฉินอวี่ซ้อมดนตรี

เนื่องจากเด็กสาวบอกว่าวันนี้อยากลองซ้อมเพลงใหม่ พวกเขาจึงอยากมาดูให้เห็นกับตาเป็นคนแรก แถมบางคนยังเตรียมโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัดวิดีโอเอาไว้อีกด้วย

เสียงไวโอลินดังขึ้นได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ทว่าจู่ๆ มันก็หยุดชะงักลงกลางคัน

สวี่เหยากวงเหม่อลอยคล้ายกับคนที่สติหลุดลอยไปไกล ไม่มีใครรู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเงียบสงบลง ชายหนุ่มจึงหันหน้าไปมอง เวลาคุยกับฉินอวี่น้ำเสียงของเขามักจะอ่อนโยนลงเสมอ สายตาของเขาจับจ้องไปยังไวโอลินในมือของเด็กสาว

"ทำไมไม่เล่นต่อล่ะ"

มือที่จับไวโอลินของฉินอวี่บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย เธอฉีกยิ้มสดใสส่งให้ทุกคน

"เพลงนี้ฉันยังซ้อมไม่ค่อยดีเท่าไร ปกติก็แอบซ้อมอยู่คนเดียว มันยังไม่ค่อยสมบูรณ์น่ะ เอาไว้ฉันซ้อมให้คล่องกว่านี้แล้วจะแสดงให้พวกคุณดูอีกทีนะคะ"

เด็กจากสภานักเรียนต่างพากันบอกว่าไม่เป็นไร และขอร้องให้เธอเล่นต่อ เพราะเสียงดนตรีที่เธอเล่นเมื่อครู่นี้มันไพเราะมาก

สวี่เหยากวงยังคงยืนเงียบๆ อยู่กับที่โดยไม่พูดอะไร ใบหน้าของเขาดูอบอุ่นก็จริง แต่กลับแฝงไปด้วยความเย็นชา หากไม่ใช่เฉียวเซิงหรือคนสนิทเพียงไม่กี่คน ก็แทบจะไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขาเลย

เขาพอจะมีความรู้เรื่องไวโอลินอยู่บ้าง อันที่จริงเขาฟังออกว่าเสียงดนตรีของฉินอวี่เมื่อครู่นี้มันติดขัดมากแค่ไหน

"ไม่เป็นไร ค่อยๆ ซ้อมไปเถอะ"

ชายหนุ่มยืดตัวตรง แม้บนใบหน้าจะไร้รอยยิ้ม แต่น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล

"งั้นฉันไม่กวนแล้ว"

ฉินอวี่มองตามแผ่นหลังของสวี่เหยากวงจนลับสายตา

เธอลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลง

คนจากสภานักเรียนส่วนใหญ่เดินตามชายหนุ่มออกไปแล้ว ในห้องจึงเหลือแค่เด็กผู้หญิงไม่กี่คนที่มักจะคอยล้อมหน้าล้อมหลังเธอเป็นประจำ

"ทำไมไม่เล่นต่อล่ะ"

เด็กสาวหน้าตุ๊กตาฟังความติดขัดนั้นไม่ออก ทว่าเธอกลับรู้สึกว่าเสียงไวโอลินในครั้งนี้เพราะมากจริงๆ

"ฉันว่ามันเพราะดีนะ"

"นั่นสิ"

อู๋เหยียนที่อุตส่าห์แทรกตัวเข้ามาในกลุ่มของฉินอวี่ได้อย่างยากลำบากรีบพยักหน้าเห็นด้วย

ฉินอวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับส่ายหน้า เธอหลุบตาลงต่ำ โน้ตเพลงแผ่นนั้นไม่ได้ยาวมากนัก แต่มันถูกเขียนเอาไว้อย่างยุ่งเหยิง เธอต้องใช้เวลาจัดระเบียบอยู่ทั้งคืนกว่าจะพอจำมันได้

ถึงจะฝืนเล่นออกมาได้ แต่มันกลับไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เธอไม่สามารถอินไปกับมันได้เลย

คนอื่นอาจจะฟังไม่ออก แต่สวี่เหยากวงต้องฟังออกแน่ๆ ว่าเธอเล่นได้ติดขัดแค่ไหน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจหยุดเล่นไปดื้อๆ

เนื่องจากท่วงทำนองของโน้ตเพลงนี้มันดูยิ่งใหญ่ แถมยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ชัดเจนมาก ฉินอวี่จินตนาการไม่ออกเลยว่าต้องเป็นคนแบบไหนถึงจะแต่งโน้ตเพลงแบบนี้ขึ้นมาได้

เด็กสาวนั่งเหม่อลอยจมอยู่ในความคิดของตัวเอง

อู๋เหยียนเดินไปที่ริมหน้าต่าง เธอเตรียมจะดึงผ้าม่านเปิดออก ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นฉินหร่านอยู่ตรงชั้นล่างพอดี

"ทำไมต้องเป็นเธอด้วย"

อู๋เหยียนมองด้วยสายตารังเกียจ ท่าทางของเธอไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย แถมยังแฝงความมุ่งร้ายอย่างชัดเจน

ดาวโรงเรียนคนใหม่คนนี้โด่งดังในหมู่เด็กผู้ชายมาก แต่ในกลุ่มเด็กผู้หญิงกลับมีแต่ข่าวลือเสียๆ หายๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เธอต้องพักการเรียนไปหนึ่งปีเพราะไปมีเรื่องชกต่อย ตอนนี้มันแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งตั้งนานแล้ว

เด็กสาวหน้าตุ๊กตาปรายตามองลงไปด้านล่าง เมื่อเห็นว่าเฉียวเซิงกำลังเดินตามฉินหร่านต้อยๆ นิ้วมือของเธอก็กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"ทำไมเฉียวเซิงถึงไปคลุกคลีกับคนแบบนั้นได้"

"ขำจัง เฉียวเซิงกำลังหัวเราะเยาะเธอต่างหาก"

อู๋เหยียนยิ้มเยาะด้วยความสะใจ

"พวกเธอไม่รู้เหรอ วันนี้ตอนแจกข้อสอบภาษาอังกฤษ เธอก็ได้ศูนย์คะแนนอีกแล้ว เป็นถึงดาวโรงเรียนแท้ๆ ฉินอวี่ เธอได้ร้อยสิบเจ็ดคะแนน ได้เยอะกว่าตั้งไม่รู้เท่าไร"

เดิมทีฉินอวี่กำลังอารมณ์เสียเรื่องโน้ตเพลงแผ่นนั้นอยู่

ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดของอู๋เหยียน อารมณ์ของเธอก็กลับมาแจ่มใสขึ้นอย่างน่าประหลาด เด็กสาวยกยิ้มมุมปากเบาๆ

"พอเถอะ จะเอาเรื่องนี้มาเทียบกันทำไม ไม่มีอะไรให้เทียบสักหน่อย"

ชั้นล่าง

ฉินหร่านอยากจะยืนฟังต่ออีกสักหน่อย ทว่าเสียงดนตรีกลับหยุดชะงักลงกะทันหัน ทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจนัก

ประจวบเหมาะกับที่เฉียวเซิงและสวี่เหยากวงเดินลงมาพอดี เมื่อลองคิดดูแล้ว เธอจึงเดินกลับไปที่ห้องเรียนต่อ

เฉียวเซิงเดินตามมาพูดจาถากถางเธอตลอดทาง

ฉินหร่านดึงหมวกแก๊ปให้ต่ำลง เธอล้วงหูฟังออกมาจากกระเป๋าแล้วสวมมันเข้าที่หู ท่าทางของเธอดูเท่ไม่เบาเลยทีเดียว

เฉียวเซิงขยับเข้าไปใกล้เธอ เขาเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นเพื่อพูดจาเหน็บแนมต่อไป

ฉินหร่านเอื้อมมือไปกดหูฟังเอาไว้ เธอเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะชูนิ้วเรียวยาวสีขาวเนียนขึ้นมาแตะริมฝีปากเป็นเชิงสั่งให้เขาเงียบ

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาคู่นั้นจ้องมองเฉียวเซิงเขม็ง

เฉียวเซิงถึงกับพูดไม่ออก

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวเงียบๆ

ฉินหร่านจึงเดินกลับไปที่อาคารเรียนต่อด้วยท่าทางเกียจคร้าน

เมื่อมาถึงห้องเรียน เฉียวเซิงก็ค้นหาข้อสอบของฉินหร่านออกมาจากกองหนังสือ แล้วยื่นส่งให้เธอ

เขายืนพิงโต๊ะของคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉินหร่าน และชวนหลินซือหรานคุยอยู่สองสามประโยค ซึ่งปกติแล้วฉินหร่านก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาอยู่แล้ว

เธอนั่งอยู่ด้านในสุดโดยเอนหลังพิงกำแพงไปครึ่งตัว มือข้างหนึ่งหยิบหนังสืออ่านเล่นออกมาจากใต้โต๊ะ ส่วนมืออีกข้างก็ล้วงอมยิ้มออกมาหนึ่งแท่ง

หลังจากโยนหนังสือลงบนโต๊ะ เธอก็ค่อยๆ แกะเปลือกอมยิ้มออกอย่างเชื่องช้า แล้วจับมันยัดเข้าปากไป

เธอยังคงเอนหลังพิงกำแพง พลิกหน้ากระดาษหนังสือไปมาด้วยท่าทางเกียจคร้าน ใบหน้าด้านข้างของเธอเผยให้เห็นถึงความเอาแต่ใจอย่างชัดเจน

"เธอเป็นเด็กหรือไง ถึงได้กินแต่อมยิ้ม"

เฉียวเซิงอดไม่ได้

ฉินหร่านเปิดหนังสือหน้าต่อไปด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ บางทีวันนี้เธออาจจะอารมณ์ดีก็เป็นได้ จึงไม่ได้ดูเข้าถึงยากเหมือนอย่างเคย เธอลากเสียงยาวพร้อมทำหน้าเอื่อยเฉื่อย

"เกี่ยวอะไรกับนาย ไสหัวไปเลย"

เฉียวเซิงยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเอง เขากลับไปนั่งที่เดิมแล้วฟุบหน้าลงบนโต๊ะ เมื่อลองคิดดูแล้ว เขาก็เอื้อมมือไปสะกิดสวี่เหยากวงที่กำลังทำแบบฝึกหัดอยู่

"คุณชายสวี่ เลิกเรียนแล้วไปร้านค้าไหม"

สวี่เหยากวงเป็นคนเย็นชามาก แต่เขากลับปฏิบัติกับเพื่อนฝูงค่อนข้างดี ชายหนุ่มคิดว่าเฉียวเซิงคงจะหิวแล้ว

"อืม"

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ฉินหร่านเดินไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนตามเดิม

ครั้งนี้ดูเหมือนว่าลู่จ้าวอิ่งจะทำตัวปกติขึ้นมาบ้างแล้ว

เขายังมีคนไข้ที่ต้องดูแลอีกหนึ่งคน ฉินหร่านจึงไม่ได้สนใจอะไรเขา เธอเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำอาหารเย็นของวันนี้

ตอนที่เธอเดินออกมา ลู่จ้าวอิ่งกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ด้านนอกพอดี

ฉินหร่านดึงกระดาษทิชชูบนโต๊ะมาเช็ดมือ สายตาของเธอจับจ้องไปยังตู้ยาที่เต็มไปด้วยยาสารพัดชนิด ยาพวกนี้มันดูเยอะกว่าตอนที่เธอเห็นในครั้งแรกมาก ซึ่งมันไม่น่าจะใช่ขนาดของร้านค้าทั่วไปแล้ว

เธอไม่ได้สนใจว่ามียาเพิ่มขึ้นมาอีกกี่ชนิด สายตาของเธอหยุดอยู่แค่ยานอนหลับที่วางอยู่ด้านข้างเท่านั้น

เดิมทีเฉิงเจวี้ยนกำลังนั่งดูคอมพิวเตอร์อยู่ เมื่อเห็นแบบนั้น เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ชายหนุ่มถือลูกกุญแจตู้ยาแล้วเดินเข้ามาหาเธอ

เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูตู้ยา ก่อนจะเบี่ยงตัวเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวแตะลงบนขวดยานอนหลับ ชายหนุ่มปรายตามองด้วยท่าทางไม่ใส่ใจนัก

"ยานอนหลับหมดแล้วเหรอ"

น้ำเสียงของเขาเชื่องช้ามาก มันดูเอื่อยเฉื่อยและล่องลอย ไร้ซึ่งความก้าวร้าวใดๆ ทำให้คนฟังรู้สึกผ่อนคลายได้ง่ายมาก

"อืม"

ฉินหร่านพยักหน้ารับอย่างไม่เกรงใจ

เฉิงเจวี้ยนก้มหน้าลงต่ำ เขาตั้งใจนับเม็ดยาออกมาสิบเม็ดอย่างระมัดระวัง

จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบถุงกระดาษ

ตู้ยาตั้งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานของลู่จ้าวอิ่ง เพื่อให้เขาสามารถใช้เท้าถีบเก้าอี้ไปหยิบยาได้อย่างสะดวก มันจึงตั้งอยู่ห่างจากโต๊ะทำงานไม่มากนัก

เฉิงเจวี้ยนเอื้อมมือข้ามตัวฉินหร่านไปเพื่อหยิบถุงกระดาษ

ฉินหร่านได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมิ้นต์ลอยมาเตะจมูก มันเป็นกลิ่นหอมเย็นๆ ที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น ให้ความรู้สึกสงบจนอยากจะขยับเข้าไปใกล้

ลมหายใจอุ่นๆ รินรดลงบนแก้มด้านข้างของเธอ มันทำให้รู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย

ฉินหร่านขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เดิมทีเฉิงเจวี้ยนกำลังคิดถึงข้อมูลกองนั้นอยู่ แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติขึ้นมาบ้างแล้ว

ใกล้ชิดกันมากเกินไปแล้ว

เมื่อหยิบถุงกระดาษมาได้ เขาก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างทันที

ชายหนุ่มนำยาใส่ลงไปในถุงกระดาษ เขาไม่กล้าหันไปมองเธออีก ทว่าภาพบาดตาบาดใจเมื่อครู่นี้กลับฉายวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวของเขา

เธอไม่ได้สวมชุดนักเรียน แต่ใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา คอเสื้อที่เบี้ยวไปเล็กน้อยเผยให้เห็นไหปลาร้าที่ซ่อนอยู่รำไร

รอยสักสีแดงบนหัวไหล่นั้นโผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาให้เห็นเพียงเสี้ยวเดียว

สีแดงนี้ขับเน้นให้ผิวของเธอดูกระจ่างใสมากยิ่งขึ้น มันช่างเป็นการจับคู่ที่สร้างความรู้สึกงดงามและเย้ายวนใจได้อย่างรุนแรง

ไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนสักรอยนี้ให้กับเธอ

"เรียบร้อยแล้ว"

เฉิงเจวี้ยนมองตรงไปข้างหน้า เขาพับปากถุงกระดาษแล้วยื่นส่งให้ฉินหร่าน เมื่อเห็นว่าเธอดูเหมือนจะอารมณ์ดี เขาก็อดไม่ได้

"กินให้น้อยลงหน่อยล่ะ"

"ขอบคุณ"

ฉินหร่านรับถุงยากลับมา

ลู่จ้าวอิ่งที่ออกไปคุยโทรศัพท์เดินกลับเข้ามาด้านใน เขารีบหันมาโวยวายด้วยความร้อนรน

"เจวี้ยนเหยีย คอมพิวเตอร์ของนายเสร็จหรือยัง"

"เกือบแล้ว"

เฉิงเจวี้ยนโยนคอมพิวเตอร์ให้ลู่จ้าวอิ่งด้วยความรำคาญใจ

"ดูเอาเองแล้วกัน"

"ให้ตายเถอะ พวกนั้นเร่งมาแล้ว"

ลู่จ้าวอิ่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ มันยังคงเต็มไปด้วยตัวเลขแปลกๆ มากมาย

"ช่างเถอะ ฉันไปถามคุณปู่สวี่ดีกว่า ว่าแถวนี้พอจะมีพวกช่างเทคนิคบ้างไหม"

เขาถือคอมพิวเตอร์เตรียมจะเดินออกไป

ฉินหร่านหยิบเสื้อกันหนาวขึ้นมา เดิมทีเธอตั้งใจจะกลับแล้ว ทว่าเมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของลู่จ้าวอิ่ง เธอก็หยุดชะงักลง ก่อนจะเอียงคอ

"ที่จริงแล้ว..."

[จบบท]