บทที่ 14: เสียงสะอื้นหลังภูเขา
แต่ถ้าหากตัดสินใจที่จะไม่เก็บเด็กในท้องคนนี้เอาไว้ ตัวเธอเองก็ไม่มีความกล้าหาญมากพอที่จะทำแบบนั้นได้เหมือนกัน
เดิมทีเธอก็มีอาชีพเป็นหมออยู่แล้ว ความเสี่ยงรวมถึงผลกระทบที่จะตามมาในเรื่องนี้ เธอจึงมีความเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งเป็นอย่างดี
ถ้าหากการใช้ยาเพื่อเอาเด็กออกประสบความสำเร็จก็ถือว่าเป็นเรื่องดีไป อย่างมากก็แค่ทำให้ร่างกายเกิดความบอบช้ำ
ทว่าหากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ตัวเธอไม่สามารถทำการผ่าตัดแก้ไขให้ตัวเองได้ ทำได้เพียงแค่เดินทางไปรับการรักษาที่โรงพยาบาลเท่านั้น
เมื่อนึกถึงสภาพร่างกายที่แสนจะอ่อนแอในตอนนี้ ประกอบกับระดับความก้าวหน้าทางการรักษาพยาบาลในยุคสมัยนี้
คลอดสิ! ก็แค่การคลอดลูกไม่ใช่หรือยังไง มันไม่มีอะไรให้น่าหวาดกลัวสักหน่อย!
หลังจากตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่ ความรู้สึกกดดันที่อัดอั้นอยู่ในใจของหร่วนถงก็มลายหายไปจนหมดจด
แม้ว่าเด็กคนนี้จะเกิดมาแบบงงๆ แต่ในเมื่อสวรรค์เบื้องบนลิขิตมาให้เป็นแบบนี้ เธอเชื่อมั่นว่าเรื่องนี้ย่อมมีความหมายลึกซึ้งซ่อนอยู่อย่างแน่นอน
เวลาเดียวกันนั้น ต้าเป่าที่เพิ่งจะเดินออกไปก็เดินกลับมาอีกครั้ง เด็กชายวิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้านในด้วยความรีบร้อน
"แม่เลี้ยง รีบตามผมมาเร็วเข้าครับ!"
พูดจบ ต้าเป่าก็ออกแรงดึงมือของหร่วนถงแล้ววิ่งออกไปด้านนอก
หร่วนถงรีบก้าวเท้าเดินตามต้าเป่าไปติดๆ ถนนหนทางในหมู่บ้านเดินไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าไหร่นัก เธอต้องคอยมองทางที่เท้าและต้องคอยระมัดระวังความปลอดภัยให้ต้าเป่าไปด้วย ใช้เวลาเดินเพียงไม่นานเธอก็ถูกเขาดึงมาจนถึงบริเวณตีนเขาด้านหลังหมู่บ้าน
"ต้าเป่า เข้าไปในภูเขาไม่ได้นะ มันอันตราย" หร่วนถงขมวดคิ้วเตือนสติ
"เอ๊ะ แปลกจัง เมื่อกี้ผมยังเห็นพ่อกับผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนี้เลยนี่นา!" ต้าเป่ายกมือเกาหัวด้วยความสงสัย
แววตาของหร่วนถงหม่นลง ผู้หญิงที่ต้าเป่าพูดถึงร้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์ต้องเป็นชิวหงแน่ สองคนนี้คุยกันจนเดินมาถึงภูเขาด้านหลังเลยเชียวหรือ
"แม่ครับ แม่คิดว่าพ่อเดินเข้าไปในภูเขาหรือเปล่าครับ" ต้าเป่าเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"คงจะเป็นแบบนั้นมั้ง!" สีหน้าของหร่วนถงเย็นชาลง เธอรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
จังหวะเดียวกันนั้นเอง มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังแว่วมาจากป่าไม้ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
ดวงตาของต้าเป่าเป็นประกายสว่างวาบ เด็กชายรีบดึงมือหร่วนถงให้ขยับเข้าไปใกล้ทางฝั่งนั้น
"ชู่ว" หร่วนถงจับมือต้าเป่าเอาไว้แน่นเพราะกลัวว่าเขาจะวิ่งเพ่นพ่าน ทั้งสองคนค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ต้นกำเนิดเสียง
"กู้ไป๋ คุณมันคนไร้หัวใจ!" เสียงของชิวหงแหบพร่า เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น
"คุณไม่ยอมปรึกษาฉันสักคำ แถมยังตัดสินใจรับเลี้ยงเด็กสองคนด้วยตัวเอง เป็นอะไรไป คุณจะไม่ยอมให้ฉันอาละวาดหน่อยหรือยังไง คุณนี่มันดีจริงๆ ไม่ยอมง้อฉันยังพอทำเนา ตอนที่คุณปลดประจำการก็ไม่ยอมบอกฉันสักคำ แถมยังแอบไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น คุณ ฉันเกลียดคุณ!"
เมื่อได้ยินประโยคตัดพ้อของชิวหง หร่วนถงก็เบ้ปาก
ผู้ชายที่ตัวเองชอบมีนิสัยใจคอเป็นยังไง ตัวเธอเองไม่รู้หรือยังไง
คาดหวังให้คนซื่อบื้อแถมยังเป็นผู้ชายทื่อๆ อย่างกู้ไป๋เป็นฝ่ายเอ่ยปากง้อก่อนงั้นหรือ รอไปเถอะ!
หร่วนถงกลอกตาบน เธออยากจะยื่นมือไปตบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ แล้วเรียกสติ
"พี่สาว ตื่นจากภวังค์ได้แล้ว!"
"เสี่ยวหลานเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังแล้ว หร่วนถงคนนั้นไม่ใช่ผู้หญิงดีอะไรหรอก ตอนที่อยู่หมู่บ้านของพวกเขา เธอก็ไปอ่อยผู้ชายไปทั่ว แถมยังเกือบจะหนีตามผู้ชายคนอื่นไปแล้วด้วยซ้ำ กู้ไป๋ เพื่อประชดประชันฉันคุณถึงกับยอมแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้เลยเหรอ คุณโง่หรือเปล่า!"
ชิวหงเอาแต่พร่ำพูดออกมาไม่หยุดหย่อน ชายหนุ่มกลับยังคงปิดปากเงียบสนิท
รออยู่นานก็ไม่ได้ยินชายหนุ่มปริปากอธิบายออกมาสักประโยคเดียว นี่เขายอมรับคำพูดของชิวหง หรือว่าเขาคร้านจะอธิบายกันแน่
เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ชิวหงยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ ยิ่งพูดยิ่งไม่มีประเด็นเนื้อหาสำคัญ ส่วนกู้ไป๋ก็ยังคงไม่เอ่ยปากพูดอะไรออกมา หร่วนถงเองก็ขี้เกียจยืนฟังต่อแล้ว เธอจึงจูงมือต้าเป่าเดินจากไป
เมื่อเดินห่างออกมาไกลพอสมควร หร่วนถงจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ
"ต้าเป่า ถ้าฉันไม่ได้เป็นแม่เลี้ยงของเธอแล้วเปลี่ยนให้คนอื่นมาเป็นแทน เธอจะมีความสุขขึ้นไหม"
ขึ้นชื่อว่าแม่เลี้ยง ต้าเป่าก็คงไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรอกมั้ง!
เวลานี้หร่วนถงรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย จู่ๆ เธอก็หมดความอดทนกับชีวิตแต่งงานที่แสนจะพิลึกพิลั่นนี้เสียอย่างนั้น
สิ่งที่หร่วนถงคาดไม่ถึงก็คือ พอต้าเป่าฟังจบเขาก็มีท่าทีร้อนรนขึ้นมาทันที เด็กชายพุ่งเข้ามากอดต้นขาของเธอเอาไว้แน่น พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงดื้อดึง
"ไม่ได้นะครับ ผมไม่อนุญาตให้คนอื่นมาเป็นแม่เลี้ยงของผม ผม ผมจะให้คุณเป็นแม่เลี้ยงของผมคนเดียว!"
ปฏิกิริยาตอบสนองของต้าเป่าทำให้หร่วนถงประหลาดใจเป็นอย่างมาก ขณะเดียวกันภายในใจของเธอก็มีความรู้สึกอบอุ่นและปลาบปลื้มใจผุดขึ้นมา
ถือว่าที่ผ่านมาไม่ได้เอ็นดูเสียเปล่า!
หร่วนถงนึกไม่ถึงเลยว่า ประโยคสมมติของตัวเองจะถูกต้าเป่าเก็บเอาไปคิดเป็นจริงเป็นจัง
ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ต้าเป่าก็ร้องไห้วิ่งเข้าไปในห้องของชายหญิงชรา เด็กชายแผดเสียงร้องไห้จ้า
"ย่าครับ พ่อไม่ต้องการแม่เลี้ยงคนปัจจุบันของผมแล้วใช่ไหมครับ พ่อจะหาแม่เลี้ยงคนใหม่ให้ผมอีกแล้วใช่ไหมครับ ฮือ ฮือ ฮือ"
[จบบท]