“เซ็นชื่อซะ หลังหย่าแล้ว ฉันจะไม่เอาผิดทางกฎหมายกับเธอ อีกทั้งจะให้เธอเพิ่มอีกสองร้อยล้านหยวน นอกจากนี้จะโอนสตูดิโอของเธอออกมาให้เป็นอิสระ และยังมีคอนโดในใจกลางเมืองอีกชุดหนึ่ง…”
เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูไพเราะแต่แฝงความเย็นชาดังขึ้น
จี้เฟยอดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากไว้แน่น เพื่อไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมา
ดวงตาอัลมอนด์สวยใสเป็นประกาย แววตาข้างหนึ่งเหมือนเขียนว่า “200,000,000” อีกข้างเหมือนเขียนว่า “0,000”!
เธอก้มหน้าลงมองข้อตกลงหย่าอย่างละเอียด พลางนับศูนย์ในนั้น
ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน เก็บกดคิ้วเรียวสง่างาม ดวงตาสีดำลึกเหมือนหยกสะท้อนความเย็นชา เขามองจี้เฟยที่กำลังก้มหน้า ปิดปาก และตัวสั่นเล็กน้อยอยู่ตอนนี้
ในใจยิ่งเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ก็คงไม่ต้องมาถึงวันนี้ ฉินเสียนจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว
จี้เฟยผู้หญิงคนนี้ทั้งน่าสงสารและน่าเกลียด พ่อแม่ของเธอเป็นเพื่อนสนิทกับตระกูลฉิน แต่เสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ
เพราะคำฝากฝังตอนใกล้ตาย ตระกูลฉินจึงรับเลี้ยงจี้เฟยไว้ แต่กลับไม่คิดว่าเธอจะเนรคุณ วางแผนจนได้กลายมาเป็นภรรยาของเขา
หลังแต่งงานก็ไม่เคยใช้ชีวิตสงบเลย คอยตามติดเขาอยู่ตลอด สร้างเรื่องไร้สาระใส่ร้าย ทำให้ชีวิตของเขาวุ่นวายไปหมด
ตอนนี้เธอยังขโมยความลับบริษัทไปให้บริษัทคู่แข่ง ทำให้โครงการใหญ่เสียหายทั้งโครงการ คนทั้งบริษัทเดือดร้อนไปหมด
แค่นี้เพื่อให้คำอธิบายกับบอร์ดบริหาร ก็ต้องหย่าเท่านั้นแล้ว
“ฉันถือว่าทำดีที่สุดแล้ว หวังว่าเธอจะรู้จักพอ”
ถ้าไม่เห็นแก่พ่อแม่ที่เสียไปของเธอ ฉินเสียนคงไม่เหลือทางถอยให้เธอด้วยซ้ำ
เดิมทีคิดว่าจี้เฟยจะโวยวาย ไม่ยอมหย่า แต่ไม่คิดว่าเธอจะมือสั่นแล้วยกปากกา
ฉินเสียนเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนจี้เฟยจะรู้ตัวแล้วว่าครั้งนี้ทำเกินไป จึงไม่ขัดขืนอีก
ในที่สุดก็หย่าได้สักที
【โอ้โห! ในที่สุดก็หย่าได้สักที!】
ฉินเสียน: นี่คือเสียงของจี้เฟย
เขาแทบไม่เคยได้ยินเสียงที่ดูดีใจแบบนี้จากเธอเลย จึงไม่แน่ใจชั่วขณะ จนต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่ก็เห็นเพียงสีหน้าบิดเบี้ยวของจี้เฟยที่กำลังจะเซ็นชื่อ
ตกลงเธอโกรธหรือ…ดีใจกันแน่
เดี๋ยวก่อน เธอไม่ได้พูดออกมานี่นา
【ดีจัง สองร้อยล้านหยวน สองร้อยล้านหยวนเลยนะ! จะเอาไปซื้อบ้านได้กี่หลัง เลี้ยงน้องหมาน้อยได้กี่คนกันนะ สมกับเป็นอดีตสามีจริงๆ ใจกว้างสุดๆ!】
คิ้วหล่อคมของฉินเสียนกระตุกเล็กน้อย
เขามั่นใจแล้วว่าจี้เฟยไม่ได้พูดออกมา แต่เขากลับได้ยิน “เสียง” ของเธอจริงๆ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ฉินเสียนเป็นคนรอบคอบและสุขุมเสมอ เขาหันไปมองเลขาจินที่อยู่ข้างๆ
ตอนนี้เลขาจินกำลังจ้องข้อตกลงหย่าในมือของจี้เฟยอย่างจริงจัง
เมื่อรู้ตัวว่าโดนมอง เลขาจินก็รีบแสดงสีหน้าสงสาร เหมือนเสียดายที่พวกเขามาถึงจุดนี้
ฉินเสียนไม่ได้สนใจสีหน้าที่ผิดปกติของเลขาจิน สิ่งสำคัญคือ…เลขาจินไม่ได้ยินเสียงพวกนั้น!
“คุณจี้เฟย ครั้งนี้คุณสร้างปัญหาใหญ่ให้คุณฉินจริงๆ หวังว่าหลังจากออกไปแล้ว คุณจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้ดี อย่าได้… เฮ้อ!”
เลขาจินกลั้นยิ้มในใจ พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนหวังดี แต่จริงๆ แล้วกำลังนับถอยหลังรอให้จี้เฟยโวยวาย
ยังไงผู้หญิงคนนี้ก็ระเบิดอารมณ์ง่าย แค่กระตุ้นนิดเดียวก็พังแล้ว พอเธอโวยวายขึ้นมา บางทีเงินชดเชยอาจไม่ได้สักหยวนเดียว
เธอคิดว่าจี้เฟยไม่คู่ควรกับความดีของฉินเสียนแม้แต่นิดเดียว
แต่จี้เฟยแค่เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง แล้วก็รีบก้มหน้าลงเซ็นชื่ออย่างรวดเร็วเหมือนรีบไปเกิดใหม่
【โคตรหงุดหงิด ถึงจะโดนโยนความผิด แต่ได้หย่าแถมได้เงินเยอะขนาดนี้ ก็ไม่ไปคิดบัญชีกับตัวต้นเหตุแล้วกัน】
ฉินเสียนรับเอกสารหย่าที่ถูกโยนมาให้ ร่างกายชะงักไปเล็กน้อย ความเย็นในแววตาลึกของเขาเหมือนพายุที่กำลังก่อตัว
“โยนความผิดอะไร ตัวต้นเหตุคือใครกันแน่!”
เขายังไม่ทันได้ตั้งสติจากเรื่อง “เสียงในใจ” ที่เพิ่งเกิดขึ้น ก็ต้องตกใจซ้ำกับข้อมูลใหม่
ไม่ใช่ว่าจี้เฟยโกรธที่เขาเย็นชากับเธอ เลยตั้งใจสร้างเรื่องเพื่อเรียกร้องความสนใจ จนสุดท้ายกลายเป็นเรื่องใหญ่หรอกเหรอ
ช่วงนั้นทุกคนเห็นชัดว่า มีแค่เธอที่เข้าออกห้องทำงานของประธานบริษัท
ยังมีคนถ่ายภาพเธอไปพบรองประธานบริษัทคู่แข่งเป็นการส่วนตัวด้วย
เรียกได้ว่าหลักฐานแน่นหนา
ตอนแรกตอนเผชิญหน้า เธอไม่ยอมรับ โวยวายเหมือนคนเสียสติ แต่สุดท้าย…
สุดท้ายเหมือนจะตะโกนว่า “ในเมื่อคุณไม่เชื่อฉัน งั้นก็ถือว่าเป็นฉันแล้วกัน คุณจะทำอะไรฉันได้!”
เขาคิดว่าเธอแค่โมโหเพราะถูกจับได้
แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นการประชดมากกว่า
“คุณฉิน ถึงเวลาต้องเซ็นแล้วครับ” เลขาจินเห็นฉินเสียนนิ่งไปนาน จึงเริ่มร้อนใจ น้ำเสียงที่เคยสุภาพก็เริ่มสั่น
ฉินเสียนได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกทันทีว่าเลขาจินกำลังล้ำเส้น
เมื่อคิดถึงคำว่า “ตัวต้นเหตุ” เมื่อครู่ เขาก็เริ่มรู้สึกระแวงขึ้นมาเล็กน้อย
เลขาจินเป็นเพื่อนมหาวิทยาลัยของเขา รู้จักกันมานาน เชื่อใจกันมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะทรยศบริษัท
ตอนนั้นเลขาจินยื่นปากกาให้เขาอย่างร้อนรน
เพราะเธอรู้ดีว่าฉินเสียนเป็นคนเย็นชาแต่รับผิดชอบสูง และใจอ่อนกับคนในครอบครัวมาก โดยเฉพาะเรื่องแบบนี้
ไม่อย่างนั้นคงไม่โดนจี้เฟยพันธนาการมานานขนาดนี้
ก่อนหน้านี้เกือบหย่าหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ถูกจี้เฟยร้องไห้ โวยวาย หรือขู่ฆ่าตัวตาย จนเรื่องเงียบไปทุกครั้ง
ครั้งนี้กว่าจะให้จี้เฟยเซ็นได้ ถ้าเกิดพลาดเพราะฝั่งฉินเสียนอีกก็คงแย่
【โห ดูร้อนใจขนาดนี้ สงสัยเลขาจินก็เริ่มกลัวแผนพังเหมือนกัน】
สายตาของฉินเสียนเปลี่ยนวูบ
เขาหยิบปากกาขึ้นมา แต่แทนที่จะเซ็น กลับหมุนข้อมือแล้วกดปากกาลงบนโต๊ะอย่างแรง
ทำให้ทั้งจี้เฟยและเลขาจินชะงักพร้อมกัน
ดวงตาลึกของฉินเสียนจ้องไปที่จี้เฟยที่ยังทำสีหน้าเหมือนกำลังกินรอกอนแตงอยู่
“ฉันถามเธออีกครั้ง เรื่องนี้…เป็นเธอทำจริงๆ ใช่ไหม”
เขาเป็นคนระวังตัวเสมอ ถ้าสิ่งที่ได้ยินเป็นเรื่องจริง นั่นหมายความว่าเขาอาจกำลังกล่าวหาคนผิด และยังอาจมีภัยซ่อนอยู่ในบริษัท
เลขาจินสีหน้าแข็งไปชั่วครู่ แต่ยังคงนิ่ง เพราะยังไงจี้เฟยก็ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ตัวเองได้
จี้เฟยถูกสายตากดดันของฉินเสียนมองจนเริ่มอึดอัด
【หมายความว่าไง นี่จะไม่ให้เงินสองร้อยล้านหยวนแล้วเหรอ! หรือจะกลับคำ! มีอะไรก็เซ็นก่อนแล้วค่อยถามไม่ได้เหรอ!】
ฉินเสียนรู้สึกแน่นใน อกขึ้นมาทันที
เขายังคงจ้องเธอแน่น รอคำตอบ
จี้เฟยกลอกตาไปมา ก่อนจะบ่นในใจ
【แน่นอนว่าไม่ใช่ฉันทำสิ ใครมันจะตาบอดกันแน่!】
【ทั้งที่เลขาจินก็เข้าออกห้องทำงานพร้อมฉัน แต่คนข้างนอกกลับมองข้ามไปหมด พอถามหาคนต้องสงสัยก็โยนมาที่ฉันคนเดียว ไม่แม้แต่จะเช็กกล้องวงจรปิดด้วยซ้ำ】
【นี่แหละที่เรียกว่าจุดบอดของการรับรู้】
ฉินเสียนสะดุ้งในใจทันที!
ตอนนั้นไม่ได้มีแค่จี้เฟยเข้าออกห้องทำงาน!
ตอนนั้นมีพยานหลักฐานเลยรีบโยนความผิดไปที่เธอ และไม่ได้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดซ้ำอีกครั้งจริงๆ!
หรือว่า…เขาก็พลาดอะไรไปตั้งแต่แรก
กำลังจะอ้าปากพูด จู่ๆ ก็ได้ยินจี้เฟยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฉันไม่มีอะไรจะพูด เซ็นเถอะค่ะ”
สีหน้าฉินเสียนเย็นลงทันที เขาเริ่มไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้ความจริง แต่ไม่ยอมพูด
หรือกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อเธอ?
คิดถึงตรงนี้ ฉินเสียนก็ลุกขึ้นทันที
เลขาจินตกใจ มองตามอย่างรวดเร็ว
ฉินเสียนก้าวยาวๆ ออกไป พร้อมสั่งเสียงเข้ม
“ไปดึงกล้องวงจรปิดวันที่ 11 ตอนกลางคืนมา! ภรรยาฉันยังติดใจอยู่ ให้เธอดูให้ชัดๆ ว่าคืนนั้นมีแค่เธอคนเดียวที่เข้าออกจริงไหม!”
เลขาจินที่ตามออกมา สีหน้าเปลี่ยนทันที “คุณฉิน!”
จี้เฟย:
【ไม่ยุติธรรม! ฉันตอนไหนไม่พอใจแล้ว! ฉันเขียนไว้ทั้งหน้าเลยว่า ‘พอใจมาก’ แล้วนะ!】