วันงานเลี้ยง
ฉินเสียนกลับมาล่วงหน้าเพื่อเตรียมตัว
ภายในห้องที่ตั้งใจเว้นไว้ให้ทั้งครอบครัวแต่งหน้าและทำผม ฉินเสียนได้เห็นจี้เฟยที่แต่งตัวเสร็จแล้ว
วันนี้จี้เฟยดูแตกต่างเป็นพิเศษ ก่อนหน้านี้เธอชอบแต่งหน้าจัด ประโคมของหรูหราทุกอย่างไว้บนตัว งดงามโดดเด่นราวกับกุหลาบที่สะดุดตาที่สุดในสวน เหมือนต้องการเห็นแววตาตื่นตะลึงจากเขาจึงจะพอใจ
แต่วันนี้จี้เฟยกลับดูเรียบง่ายสง่างาม ชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อนเรียบหรู สร้อยไข่มุกหนึ่งเส้น ผมยาวสลวยเพียงดัดลอนเล็กน้อยก็พอแล้ว ดูคล่องตัวและมีชีวิตชีวาไปทั้งตัว
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา เธอก็ยกชายกระโปรง รีบเดินเข้ามาหาด้วยฝีเท้าเบาสบาย
“เมื่อกี้แม่กำชับให้เราออกไปต้อนรับแขกด้วยกัน”
ฉินเสียนพยักหน้า เห็นจี้เฟยมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า กำลังจะเอ่ยถาม
【อืม หล่อมากพอแล้วล่ะ คงไม่ต้องทำผมแต่งหน้าอะไรเพิ่มแล้วมั้ง】
สีหน้าฉินเสียนดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นเล็กน้อย เดิมทีเขาก็ไม่เคยทำอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่ใช่น้องสามเสียหน่อย
ฉินเสียนเก็บอาการกระอักกระอ่วนก่อนเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ”
ทั้งสองกำลังจะออกไป ก็เจอกับฉินเหยียนที่พาฉินซีเข้ามาแต่งตัว
ฉินเหยียนและฉินซีเมื่อเห็นจี้เฟย ต่างก็มองอย่างตะลึง
ฉินเหยียนยิ้มพลางพูดว่า “ดูสิ น้าสะใภ้รองของลูกสวยขนาดไหน”
ฉินซีพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ครับ สวยมาก”
จี้เฟยถูกชมเข้าจริงๆ ก็รู้สึกเขินเล็กน้อย วิธีแก้ความเขินที่ดีที่สุดก็คือโยนให้คนอื่นเขินแทน เธอก้มหน้ามองฉินซีแล้วถามว่า “งั้นระหว่างน้ากับแม่ของหนู ใครสวยกว่ากัน”
ฉินซีหน้าแดงขึ้นมาทันที “แม่สวยที่สุดครับ”
ฉินเหยียนซาบซึ้งใจ ลูบหัวลูกชายเบาๆ อาจเพราะสายเลือดเดียวกัน ช่วงเวลาที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของแม่ลูกจึงใกล้ชิดกันอย่างรวดเร็ว ตอนนี้สนิทกันราวกับเก้าปีที่ขาดหายไปไม่เคยมีอยู่
ส่วนหลี่จื้อกับเฉียวเมิ่ง คงต้องโทษที่พวกเขามอบความรักให้น้อยเกินไป ดังนั้นฉินซีจึงปรับตัวได้เร็ว ตอนนี้เพียงแค่บางครั้งยังนึกถึงพวกเขาอยู่บ้าง
“จริงสิ กิจกรรมออกไปเก็บภาพวาดของหรงหรงเป็นโอกาสหายาก สรุปว่ากลับมาไม่ได้แล้ว” ฉินเหยียนพูดอย่างจนใจ “ก่อนหน้านี้เธอวิดีโอคอลมาขอโทษฉันแล้ว ยังส่งของขวัญมาให้เสี่ยวซีด้วย”
ฉินหรง ลูกสาวคนที่สี่ของบ้าน ตอนนี้ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ ขณะนี้กำลังออกไปเก็บแรงบันดาลใจวาดภาพอยู่ซีกโลกอีกฝั่ง
ฉินเสียนบอกว่ารับทราบแล้ว
จากนั้นฉินเสียนก็พาจี้เฟยมายืนรอรับแขกที่หน้าประตูใหญ่
แขกทยอยเดินทางมาถึง จี้เฟยสังเกตเห็นว่าหลายคนมองมาที่เธอ แต่สายตาที่เป็นมิตรกลับมีไม่มาก
ส่วนใหญ่เป็นสายตาสำรวจ ประเมิน และเป็นศัตรู
เพราะก่อนหน้านี้เรื่องของกลุ่มบริษัทฉินซื่อค่อนข้างเป็นข่าวใหญ่ ไม่เพียงเปิดประชุมชี้แจงอย่างเป็นทางการ ยังจัดการพนักงานไปหลายคน โดยเฉพาะผู้จัดการของจี้เฟยที่ถูกแบนและถูกเรียกค่าเสียหายโดยตรง
นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ฉินเสียนออกหน้าให้ภรรยาที่มีชีวิตคู่เหมือนอยู่กันแค่เปลือกนอกอย่างเต็มตัว
ตอนแรกหลายคนที่เฝ้าดูสถานการณ์ต่างคิดว่าทั้งคู่ต้องหย่ากันแน่นอน คุณหนูตระกูลใหญ่ไม่น้อยต่างรอแต่งงานกับทายาทที่โดดเด่นและมีอนาคตที่สุดของรุ่นนี้ ต่อให้เป็นการแต่งงานครั้งที่สองก็ไม่สน
แผนจับคู่แต่งงานต่างๆ คงผุดขึ้นอยู่ในหัวแขกเหล่านี้ไม่น้อย
【น่าเสียดาย แม่คนนี้ยังไม่ลงจากตำแหน่ง แผนพวกเธอเลยล่มหมดเลยสินะ ฮ่าๆ】
คิ้วคมของฉินเสียนขยับเล็กน้อย ระหว่างฟังเสียงในใจที่เต็มไปด้วยความสะใจและอวดดีของจี้เฟย เขาก็ยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง ทักทายและต้อนรับแขกตามปกติ
ไม่นาน คนตระกูลฉู่ก็มาถึง
แต่เดิมทีควรมากันสี่คน ตอนนี้กลับมาเพียงสามคน
คู่สามีภรรยาวัยกลางคนมีหญิงสาวสีหน้าเย็นชาคนหนึ่งเดินตามอยู่ด้านหลัง คนอื่นมางานต่างมีรอยยิ้มติดมาสามส่วน แต่เธอกลับดูไม่ค่อยสนใจสิ่งรอบตัว ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเย็นห่างเหินที่ไม่เข้าพวก
ชุดของเธอเน้นสีดำเป็นหลัก ผมดำยาวตรง ไม่มีเครื่องประดับใดๆ ทั้งตัวเรียบสนิท ดูไม่เหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่เลยแม้แต่น้อย
“ฉินเสียน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ยิ่งโตยิ่งเก่งจริงๆ”
คุณฉู่เดินเข้ามาจับมือฉินเสียน ทักทายอย่างกระตือรือร้น
คุณนายฉู่ก็ยิ้มกว้างช่วยพูดเสริม เหมือนบรรดาคุณนายไฮโซที่มักหยิ่งยโสหลายคน ความกระตือรือร้นของเธอมีให้เฉพาะฉินเสียนเท่านั้น มองข้ามจี้เฟยโดยสิ้นเชิง
แต่จี้เฟยไม่ใส่ใจ เอาแต่จ้องพวกเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น
พอจดจำใบหน้าได้แล้ว การกินแตงก็สะดวกขึ้นเยอะ
สายตาเธอมองไปยังหญิงสาวด้านหลัง หญิงสาวสบตากับเธอ ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย ถือว่ายังมีมารยาท
“คุณคือฉู่ซินเย่วหรือฉู่เสวี่ยฉี”
จี้เฟยถามตรงๆ
แม้ในความทรงจำจะมีใบหน้านี้อยู่ น่าจะเคยเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่ไม่ได้สนิท ใครจะไปแยกออกล่ะ!
เพราะพวกเธอเป็นฝาแฝดกันนี่นา
คงไม่เคยมีใครถามตรงขนาดนี้มาก่อน ฉู่ซินเย่ว ชะงักไปเล็กน้อย ด้านข้างคุณฉู่กับคุณนายฉู่ก็มองมาอย่างประหลาดใจเช่นกัน
“ฉันคือฉู่ซินเย่ว”
“อ้อ คุณหนูใหญ่ตระกูลฉู่นี่เอง แล้วคุณหนูรองล่ะ ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ” จี้เฟยถามอย่างสงสัย
แววตาฉู่ซินเย่วฉายความหม่นลงเล็กน้อย น้ำเสียงต่ำลง “มีคนพาเธอมา”
ดูเหมือนคุณฉู่กับคุณนายฉู่จะสังเกตได้ว่าน้ำเสียงของฉู่ซินเย่วผิดปกติ ทั้งคู่จึงมองเธออย่างไม่พอใจทันที ก่อนจะยิ้มขึ้นราวกับกำลังโอ้อวด
“เสวี่ยฉีของบ้านเรากำลังถ่ายละคร ถ้ามากับพวกเราก็คงไม่ทัน เพราะงั้น…”
ยังไม่ทันพูดจบ รถสปอร์ตคันหนึ่งก็ขับเข้ามา
รถของแขกทุกคนจอดไว้ด้านนอก มีเพียงรถของตระกูลฉินเท่านั้นที่สามารถขับเข้ามาด้านในได้
เมื่อประตูรถเปิดออก ขายาวคู่หนึ่งก็ก้าวลงมา ชายหนุ่มแต่งตัวทันสมัยเดินออกมาราวกับนายแบบบนรันเวย์
เมื่อถอดแว่นกันแดดออก ใบหน้าที่คล้ายฉินเสียนถึงหกเจ็ดส่วนก็เผยออกมา ขาดเพียงความสูงศักดิ์เคร่งขรึม แต่เพิ่มความหยิ่งผยองและร้ายกาจเข้ามาแทน
อาจเพราะต้องขึ้นกล้อง รูปร่างของเขาจึงผอมกว่าฉินเสียนเล็กน้อย แต่ก็ยังเป็นไม้แขวนเสื้อชั้นดี พูดได้แค่ว่ายีนของตระกูลฉินดีจริงๆ
ด้วยเสน่ห์ของดาราระดับท็อป แขกวัยรุ่นหลายคนจึงรวมตัวกันซุบซิบอย่างตื่นเต้น
“ว้าว! ฉินเฉานี่นา ช่วงนี้ฉันเพิ่งดูละครของเขา หล่อมากเลย!”
“ฉันกลายเป็นแฟนคลับเขาไปแล้ว เดี๋ยวต้องขอถ่ายรูปด้วย”
“เสียดาย มีเจ้าของแล้ว ไม่งั้นนะ…”
“เฮ้อ เมื่อกี้ฉันได้ยินมาว่า คนที่มากับพ่อแม่คือฉู่ซินเย่ว คู่หมั้นในนามของฉินเฉา งั้นคนที่นั่งเบาะข้างคนขับคือ…”
ไม่ต้องเดาให้มาก เพราะฉินเฉาเดินไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับอย่างสุภาพแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น เขายังก้มตัวเข้าไปในรถเพื่อช่วยพยุงหญิงสาวคนหนึ่งออกมา
หญิงสาวคนนั้นก็ไว้ผมดำยาวตรงเหมือนกัน ใบหน้าเหมือนฉู่ซินเย่วทุกกระเบียดนิ้ว เพียงแต่สวมชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ ระหว่างคิ้วและดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนบอบบาง
“ขอบคุณนะคะ พี่เฉา”
“ระวังหน่อย ผมพยุงคุณเอง”
แขกที่เดินเข้าออกมีไม่น้อย วงการไฮโซแทบไม่มีความลับ ดังนั้นทุกคนจึงเริ่มซุบซิบกันด้วยสีหน้ารอดูละครสนุก
คุณฉู่กับคุณนายฉู่เห็นลูกสาวคนเล็กเหมือนจะไม่สบาย ก็รีบเดินเข้าไปหาอย่างร้อนรน ท่าทางนั้นชัดเจนว่าเอ็นดูราวกับแก้วตาดวงใจ
“ลูกเป็นอะไร บาดเจ็บเหรอ” คุณนายฉู่ถามอย่างเป็นห่วง
“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่ตอนถ่ายละครเผลอเท้าพลิกนิดหน่อย จริงๆ ไม่หนักหรอกค่ะ เป็นเพราะพี่เฉาต่างหาก ทำเกินไปแล้ว”
ฉู่เสวี่ยฉีพูดอธิบายอย่างเขินอาย
“โอ๊ย แม่บอกแล้วว่าอย่าถ่ายละครหนักเกินไป ถ้าเจ็บจริงขึ้นมาจะทำยังไง มา พ่อช่วย…”
ยังไม่ทันที่คุณฉู่จะพูดจบ ก็โดนคุณนายฉู่ใช้ศอกกระทุ้งเข้าให้
ฉินเฉาไม่ทันสังเกต เอาแต่พยุงคนไว้พลางพูดว่า “เข้าไปข้างในก่อนเถอะ เสวี่ยฉียืนไม่ไหวแล้ว”
จากนั้นหลายคนก็พาฉู่เสวี่ยฉีเดินเข้ามา
ส่วนฉู่ซินเย่วกลับถูกทิ้งไว้ตรงนั้นเหมือนคนโปร่งใส ไม่เข้าไปห่วงน้องสาว และไม่ได้มองคู่หมั้นของตัวเองที่สนิทสนมกับน้องสาวเกินพอดีเลยแม้แต่น้อย
คงชินไปแล้วสินะ
จี้เฟยมองซ้ายมองขวาอย่างสนอกสนใจ จนกระทั่งพวกเขาเดินมาถึงตรงหน้า ถึงดูเหมือนเพิ่งสังเกตเห็นฉู่ซินเย่ว
สีหน้าของคุณฉู่กับคุณนายฉู่เผยความกระอักกระอ่วนวูบหนึ่ง
ฉินเฉาขมวดคิ้ว พลางรู้สึกว่าฉู่เสวี่ยฉีที่เขาพยุงอยู่เหมือนตกใจ พยายามผลักมือเขาออก
“พี่สาว พี่มาแล้ว อย่าเข้าใจผิดนะคะ พี่เฉาแค่ไปรับฉันเพราะฉันบาดเจ็บ ไม่ได้มีอะไรอย่างอื่น พี่…พี่…อย่าโกรธเลยนะคะ”
พูดไปก็หดตัวไป เหมือนกลัวฉู่ซินเย่วมาก
สายตาของทุกคนรอบข้างจึงเปลี่ยนไปทันที ได้ยินมาว่าฉู่ซินเย่วชอบรังแกน้องสาว ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง ดูสิ น้องกลัวจนตัวสั่นแล้ว
ฉินเฉาจับแขนฉู่เสวี่ยฉีไว้ ไม่ยอมให้เธอถอย ราวกับจงใจแสดงท่าทีต่อหน้าฉู่ซินเย่ว เขาเอ่ยเตือนเสียงต่ำว่า
“อย่าทำให้เธอกลัว ที่นี่คือตระกูลฉิน ถ้าคุณกล้ารังแกเสวี่ยฉี ผมไม่ไว้หน้าคุณแน่”
ฉู่ซินเย่วไม่ได้แม้แต่จะมองฉินเฉา เพียงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มขมขื่นเย้ยหยัน
“ซินเย่ว น้องสาวบาดเจ็บอยู่ เธอยังไม่รู้จักเป็นห่วงอีก เอาแต่ทำหน้าบึ้งให้ใครดู!” คุณนายฉู่พูดอย่างไม่พอใจ
“พอได้แล้ว อย่ามาทะเลาะกันที่บ้านคนอื่น เสียหน้า เข้าไปกันเถอะ” คุณฉู่พูดเสียงเข้ม
ฉินเฉาไม่สนใจฉู่ซินเย่วอีก เงยหน้าพยักหน้าให้พี่รอง ก่อนจะพาคนเข้าไปข้างใน โดยไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าพี่รองดูไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน
ผลคือยังไม่ทันก้าวขา ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่แตกต่างจากคนอื่นอย่างชัดเจน ฟังจากน้ำเสียงแล้วน่าจะเป็นพี่สะใภ้รองที่เขาไม่ค่อยชอบหน้า
จี้เฟย ผู้หญิงที่ทำให้พี่รองของเขาต้องเสียหาย
【บ้าจริง เมื่อกี้ฉันตาบอดชั่วคราวหรือไง เรื่องเกิดขึ้นตรงหน้าชัดๆ แต่ทำไมฉันไม่เห็นอะไรเลยล่ะ!】
【โมโห ขู่ ทำหน้าบึ้ง งอน พวกเขาพูดถึงฉู่ซินเย่วจริงเหรอ ฉู่ซินเย่วตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่ได้แม้แต่สบตาพวกเขาสักครั้งเลยนะ】
【โยนความผิดใส่กันหน้าตาเฉยเลยนี่หว่า】
【เด็กน้อย เธอมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไหม】
ฉินเฉา: ……เดี๋ยวก่อน ฉันนี่แหละที่มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว!
นี่จี้เฟยพูดเหรอ!
แต่ไม่เห็นเธออ้าปากเลยนะ!
แล้วเธอพูดบ้าอะไรเนี่ย!