ฉินเสียนได้ยินจี้เฟยบ่นรัวเป็นชุด ก็เห็นฉินเฉาที่กำลังจะเดินหยุดชะงัก สีหน้าราวกับเห็นผีหันมามอง ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจขึ้นมา
ยังไม่ทันที่ฉินเฉาจะพูด ฉินเสียนก็เอ่ยขึ้นก่อน
“อาเฉา อยู่ช่วยพี่รองต้อนรับแขก”
น้ำเสียงของฉินเสียนหนักแน่น แม้ไม่ใช่คำสั่ง แต่ก็ทำให้คนฟังเผลอถูกดึงความสนใจไปโดยสัญชาตญาณ
“ผมจะพาเสวี่ยฉีเข้าไปก่อน เธอเดินไม่สะดวก…” ฉินเฉายังพูดไม่ทันจบ เสียงจ้อไม่หยุดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【ไอ้หมอนี่ไม่ได้โง่ใช่ไหม พ่อแม่พี่สาวเขาก็อยู่ครบ ยังจะถึงตาเขาต้องพยุงอีก ต่อให้เป็นแฟนกันก็ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ไหม ยิ่งตอนนี้สถานะยังน่าอึดอัดขนาดนี้อีก】
【ฉินเสียนเห็นชัดๆ ว่ากำลังเตือนว่าเขาทำไม่เหมาะ หรือพออยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ สมองก็ฝากไว้ชั่วคราวเลย】
【น่าจะใช่ ไม่งั้นเมื่อกี้คงไม่ตาบอดแล้วด่าฉู่ซินเย่วแบบไร้สมองหรอก】
ฉินเฉาถูกด่ารัวใส่จนหัวมึน ทั้งอับอายทั้งโมโห พริบตาเดียวก็หันไปตวาดจี้เฟย
“เธอ…”
“หือ?” จี้เฟยงุน งง
จี้เฟยคิดว่าฉินเฉากำลังทักเธอ เพียงแต่น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไร
แต่จากความทรงจำ ความสัมพันธ์ระหว่างจี้เฟยกับน้องสามอารมณ์ร้อนคนนี้ก็ไม่ค่อยดีจริงๆ
ฉินเฉาชื่นชมพี่รองมาตั้งแต่เด็ก เพราะเรื่องแต่งงานของฉินเสียน เขาจึงมีอคติกับจี้เฟยที่อายุไล่เลี่ยกันอย่างมาก แม้ทั้งคู่จะทำงานอยู่ในวงการบันเทิงเหมือนกัน ฉินเฉาก็ไม่เคยคิดช่วยเหลือจี้เฟย ทั้งต่อหน้าและลับหลังไม่เคยเรียกเธอว่าพี่สะใภ้รองเลยสักครั้ง
เพียงเพราะมารยาท เขาจึงไม่เคยปะทะกับจี้เฟยตรงๆ เท่านั้น
ฉินเฉาไม่คิดเลยว่าจี้เฟยจะกล้าพูดถึงเขาแบบนี้
“พี่เฉา…”
ฉู่เสวี่ยฉีที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ เห็นฉินเฉาหยุดอยู่ จากมุมของเธอไม่ได้เห็นว่าฉินเฉากำลังจ้องจี้เฟย ยังคิดว่าเขามองฉู่ซินเย่วที่อยู่ข้างๆ จี้เฟย
ทันใดนั้นฉู่เสวี่ยฉีก็กัดริมฝีปากอย่างน่าสงสาร ก่อนผลักฉินเฉาเบาๆ แล้วพูดว่า
“พี่เฉาอยู่กับพี่สาวเถอะค่ะ ฉันอยู่คนเดียวก็ไม่เป็นไร”
จริงๆ ฉู่ซินเย่วเงียบมาตลอด แต่ครั้งนี้เธออดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น
“คุณชายรองฉินเป็นคนให้คุณชายสามฉินอยู่รับแขก แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน”
ฉู่เสวี่ยฉีชะงักทันที มองฉู่ซินเย่วอย่างตกตะลึง จากนั้นดวงตาก็แดงขึ้นราวกับถูกกลั่นแกล้งหนักหนา
“นี่เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง!”
“ต้องรังแกน้องสาวถึงจะพอใจใช่ไหม ไม่น่าพาเธอออกมาเลย!”
คู่สามีภรรยาตระกูลฉู่เหมือนถูกจุดชนวนขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
แต่ฉินเฉากลับนิ่งอึ้ง เขาไม่ได้สนใจคำฟ้องร้องของหญิงสาวข้างกาย พอหันกลับไปก็สบเข้ากับดวงตาเย็นเยียบคู่นั้น
เดี๋ยวก่อน… เมื่อกี้เธอเรียกเขาว่าคุณชายสามฉินเหรอ ปกติเธอเรียกเขาว่าฉินเฉาไม่ใช่หรือ
จู่ๆ ฉินเฉาก็รู้สึกแปลกๆ ในใจ แต่ก็ถูกเสียงบางอย่างขัดขึ้น
【โอ๊ย โมโหชะมัด ถึงจะไม่สนิทกับฉู่ซินเย่ว แต่ฉันทนดูต่อไม่ไหวแล้วนะ】
“เมื่อกี้สามีฉันแค่บอกให้ฉินเฉาอยู่ต่อใช่ไหม ไม่ได้พูดถึงฉู่ซินเย่วเลยนะ ที่คุณพูดแทรกแบบนั้นมีข้อเสนออะไรหรือเปล่า”
จี้เฟยไม่ได้ใช้น้ำเสียงตำหนิ กลับเป็นท่าทีแบบ ‘ฉันไม่เข้าใจ’ ‘ฉันไม่รู้’ ‘ช่วยอธิบายหน่อย’ ถามออกมาอย่างจริงใจ
ก็อย่างว่าแหละ ความจริงใจคือท่าไม้ตาย
พอจี้เฟยถามแบบนี้ ทุกคนในที่นั้นก็เงียบลงทันที บรรยากาศแปลกประหลาดขึ้นมา หลายคนเริ่มนึกได้
ใช่สิ จู่ๆ จะพูดแบบนั้นทำไม
ให้ฉินเฉาอยู่รับแขก ยังไงก็คงไม่ได้ให้ฉู่ซินเย่วอยู่รับแขกด้วย แล้วทำไมพอออกจากปากฉู่เสวี่ยฉีถึงกลายเป็นว่าฉินเฉาจะอยู่กับฉู่ซินเย่วล่ะ
คนตระกูลฉู่สูดหายใจแรงอย่างไม่พอใจ สัญชาตญาณทำให้รู้สึกว่าจี้เฟยกำลังหาเรื่องฉู่เสวี่ยฉี จึงอยากโต้กลับอะไรสักอย่าง
แต่จู่ๆ ฉินเสียนก็พูดขึ้นว่า
“ทุกท่านเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ผมพูดถึงแค่น้องชายคนที่สามของผมจริงๆ”
พูดจบเขาก็เหลือบมองจี้เฟยที่กำลังอยากร่วมวงเต็มที่ คำว่า ‘สามีฉัน’ เมื่อกี้ฟังดูดีกว่า ‘อดีตสามี’ มากจริงๆ
ความเข้าขากันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยของทั้งสอง ทำให้ฉู่เสวี่ยฉีหน้าแดงก่ำ พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ทำหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแล้วมองฉินเฉาอย่างช่วยไม่ได้
ฉินเฉาเองก็มึน งง เหมือนกัน
“อีกอย่าง เมื่อกี้พี่สาวคุณแค่แก้ไขคำพูดของคุณ ทำไมถึงทำเหมือนเธอรังแกคุณล่ะ คุณถูกทำอะไรให้เสียใจเหรอ”
สายตาจี้เฟยกวาดจากฉู่เสวี่ยฉีไปยังคนตระกูลฉู่
“ถึงขั้นทำให้พ่อคุณต่อว่าพี่สาวต่อหน้าทุกคน แบบนี้เจ้าภาพอย่างพวกเราก็ลำบากใจนะ ถ้ามีปัญหาอะไร พวกเราช่วยไกล่เกลี่ยได้นะ”
ฉู่เสวี่ยฉีที่ตลอดชีวิตราบรื่นและได้ดั่งใจมาตลอด เหมือนสะดุดล้มโดยมองไม่เห็น หล่อนยืนอึ้งไปทั้งคน
คนตระกูลฉู่เองก็ตาค้าง งง ไปหมดว่าเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง จึงหันไปมองฉินเสียนอย่างตกใจ
ฉินเสียนถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“หรือว่าพวกเราต้อนรับไม่ดีพอ”
สีหน้าคนตระกูลฉู่ยิ่งกระอักกระอ่วนโดยพลัน สัญชาตญาณอยากจะหันไปลงกับฉู่ซินเย่ว แต่พอนึกถึงเรื่องเมื่อกี้ก็พูดไม่ออกอีก
ผลคือวินาทีต่อมา จี้เฟยกลับยิ้มแย้มพูดกับฉู่เสวี่ยฉีอย่างเป็นมิตรสุดๆ
“แล้วเมื่อกี้คุณพูดผิดอยู่อย่างหนึ่งนะ อะไรคือให้ฉินเฉาอยู่กับฉู่ซินเย่ว ส่วนคุณอยู่คนเดียวก็ไม่เป็นไร คำพูดแบบนี้พูดมั่วไม่ได้หรอก”
ทุกคนรอบข้างชะงัก ความหมายของจี้เฟย หรือว่าเธอกำลังเป็นตัวแทนตระกูลฉินยอมรับความสัมพันธ์ของฉินเฉากับฉู่เสวี่ยฉี และกำลังเตือนว่าอย่าพูดเหมือนลดค่าตัวเองแบบนั้น?
ฉู่เสวี่ยฉีก็ลืมเรื่องขัดแย้งเมื่อครู่ไปชั่วขณะ มองจี้เฟยอย่างมีความหวัง
จี้เฟยรีบพูดด้วยความหวังดี
“พ่อแม่คุณสองคนก็ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน ในสายตาคุณจะไม่มีพ่อแม่ได้ยังไง ต่อให้ไม่ได้จริงๆ ก็ยังมีพี่สาวแท้ๆ อยู่อีกนะ! ยังไงก็ไม่ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวแน่นอน!”
อยู่คนเดียว… อยู่คนเดียว…
เมื่อกี้ฉู่เสวี่ยฉีพูดว่าตัวเองอยู่คนเดียวก็ไม่เป็นไร
นี่มัน… จะเกินไปหน่อยไหม…
สีหน้าคนมุงเปลี่ยนไปหลายรอบ
สุดท้ายก็มีคนทนไม่ไหวหลุดพูดออกมา
“นี่มันชาเขียวนี่นา”
“ฉัน…ฉันไม่ใช่นะ!”
ในที่สุดฉู่เสวี่ยฉีก็ร้อนใจ น้ำตาเอ่อเต็มขอบตาทันที กำลังจะพูดอะไร จู่ๆ จี้เฟยก็ยกมือขึ้นตบไหล่เธอ
พร้อมกับกดต่อมน้ำตาเธอไปด้วย
จี้เฟยพูดอย่างปลาบปลื้ม
“ดีมาก คุณเข้าใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว”
สีหน้าฉู่เสวี่ยฉีตอนนี้มีครบทุกสีแล้ว
【ฮ่าๆ ชาเขียวตัวนี้ระดับต่ำเกินไปไหม พูดจาไม่มีตรรกะเลย ถูกจับพิรุธง่ายเกินไปแล้ว แต่ก็อาจเป็นเพราะคนรอบตัวเอาแต่ตามใจเธอ เลยคิดว่าพูดส่งๆ อะไรก็ได้ดั่งใจ แต่ขอโทษนะ คุณป้าคนนี้เชี่ยวชาญเรื่องชิมชา!】
ฉินเฉามองทุกอย่างอย่างตะลึง
เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
จี้เฟยกล้าสร้างเรื่อง ส่วนฉินเสียนมีหน้าที่เก็บกวาด
ในตอนที่ฉู่เสวี่ยฉีกำลังจะระเบิดร้องไห้ครั้งใหญ่เพื่อกู้สถานการณ์ ฉินเสียนก็โค้งตัวทำท่าเชิญตรงๆ เป็นการปิดฉากทุกอย่าง
คนตระกูลฉู่รู้สึกเหมือนมีไฟสุมอกอย่างไร้ที่มา งงๆ เบลอๆ ก็ถูกพาฉู่เสวี่ยฉีเดินเข้าไปในห้องโถงเสียแล้ว
ฉู่ซินเย่วที่เดินตามท้าย ก่อนจากไปได้หันมามองพวกเขาหนึ่งครั้ง ดวงตาฉายประกายระยิบระยับเล็กๆ ความสะเทือนใจที่ปนสับสนเอ่อล้นออกมาจากแววตา
เหมือนนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอสถานการณ์แบบนี้ จนไม่รู้จะรับมืออย่างไร
พอทุกคนเดินไปหมดแล้ว ฉินเฉาถึงเพิ่งได้สติ
“เมื่อกี้พวกคุณทำอะไรกัน เสวี่ยฉีใสซื่อขนาดนั้น เธอคงไม่ได้ตั้งใจหรอก ก็แค่พูดผิดไปคำเดียว ทำไมต้องทำให้เธอลงจากเวทีไม่ได้ด้วย”
ในสายตาฉินเฉา พวกเขารักกัน แต่เพราะมีสัญญาหมั้นกับฉู่ซินเย่วอยู่ ความรักของพวกเขาจึงเหมือนรักแท้ที่ถูกขัดขวาง ฉู่เสวี่ยฉีจะรู้สึกไม่มั่นคงหรือทำอะไรผิดพลาดบ้างก็พอเข้าใจได้
“งั้นฉู่ซินเย่วที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ก็สมควรถูกทำให้อับอายงั้นเหรอ”
จี้เฟยถามอย่างสงสัย
ฉินเฉาชะงัก “ปกติฉู่ซินเย่วทำเสวี่ยฉีร้องไห้บ่อยจะตาย แค่ครั้งเดียวที่เธออับอายจะเป็นอะไรไป!”
จี้เฟยมองฉินเฉาอย่างตกใจ จากนั้นก็หันไปมองฉินเสียน
【สมกับเป็นน้องแท้ๆ】
ฉินเสียนฟังเสียงในใจของจี้เฟยแล้วก็เริ่มโมโหขึ้นมา จริงด้วย น้องแท้ๆ ชัดๆ
ฉินเสียนมองฉินเฉาอย่างไม่พอใจ
“อาเฉา พ่อแม่ไม่ได้สอนให้พวกเราเลือกปฏิบัติตามคนโดยไม่ดูเรื่องราว นายจะลำเอียงหรือรักใครก็ได้ แต่ควรเข้าใจหลักการแยกแยะถูกผิดตามเรื่อง”
อย่ามองว่าฉินเฉาอายุยี่สิบกว่าแล้ว แต่พอถูกพี่รองตำหนิ เขาก็สะดุ้งในใจโดยสัญชาตญาณ ยืนฟังอย่างว่าง่าย เพียงแต่แววตายังเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
【ฉันว่าเขาคงเข้าใจยาก สรุปว่าตระกูลฉินมียีนพวกใสซื่อโง่ๆ ด้วยเหรอ น้ำตาชาเขียวสามส่วน แสดงจนเขาร้องตามได้ รางวัลการแสดงพวกนั้นของเขา หรือว่าตระกูลฉินซื้อให้ ทำไมถึงดูไม่ออกว่าชาเขียวกำลังแสดงละคร】
“เฮ้ เธอ…” ในที่สุดฉินเฉาก็ทนไม่ไหว กำลังจะพูด
【แย่แล้ว ถ้าเขาชอบชาเขียวขนาดนี้ อนาคตแต่งกับชาเขียวเข้าบ้าน ตระกูลฉินคงกลายเป็นเวทีละครทุกวัน ถึงจะไม่กลัว แต่ก็น่ารำคาญจนตาย ฉันไม่อยากมีน้องสะใภ้แบบนี้เลย ไม่งั้นหาทางให้ฉินเสียนหย่ากับฉันเร็วๆ ดีกว่า】
คำพูดของฉินเฉาติดอยู่ที่คอ เขามองพี่ชายอย่างตะลึง
ผู้หญิงที่หน้าด้านอยากแต่งกับพี่ชายเขาคนนี้ ทำไมถึงคิดเรื่องหย่าได้ล่ะ
เดี๋ยวก่อน สิ่งที่เขาได้ยินมันอะไรกันแน่!
มุมปากฉินเสียนกระตุก เขากระแอมไอเบาๆ ตัดจินตนาการฟุ้งซ่านของจี้เฟย
“ตรงนี้ให้ฉันกับอาเฉาจัดการเอง เธอเข้าไปข้างในเถอะ” ฉินเสียนพูด
จี้เฟยพยักหน้าทันที
【เย่ เข้าไปทำความรู้จักคนแล้วกินแตงต่อดีกว่า】
มองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างร่าเริงของจี้เฟย ฉินเฉากดขมับตัวเองด้วยมือสั่นๆ ก่อนมองฉินเสียนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
ฉินเสียนเองก็ไม่อ้อมค้อม เห็นตอนนี้ยังไม่มีแขกมาเพิ่ม จึงเล่าเรื่องของจี้เฟยออกมาตรงๆ
ฉินเฉายืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนเอ่ยขึ้นว่า
“พวกเราควรจ้างจิตแพทย์ให้ทั้งบ้านไหม… ไม่สิ น่าจะต้องเชิญหมอผีมา…”
ฉินเสียนใช้สายตาเย็นชาทำให้ฉินเฉารีบเก็บความคิดนั้นทันที
ฉินเฉาเบะปาก ก่อนถามอย่างอยากรู้
“งั้นเธอรู้ทุกอย่างจริงเหรอ”
ฉินเสียนตอบ “ตอนนี้เรื่องที่เธออยากรู้ เธอก็รู้หมด”
“เหอะ เธอคือปาปารัซซี่อันดับหนึ่งของวงการบันเทิงหรือไง” ฉินเฉายังคงสงสัย
สายตาฉินเสียนไหววูบ ก่อนถามว่า
“วันนี้นายจะพูดเรื่องเปลี่ยนคู่หมั้นใช่ไหม”
ฉินเฉาชะงัก “อืม ใช่ แต่พี่วางใจได้ ผมไม่ทำลายงานเลี้ยงรับหลานชายหรอก ผมบอกคนตระกูลฉู่แล้ว ให้พวกเขาอยู่จนจบ พวกเราสองบ้านจะคุยกันเป็นการส่วนตัว”
ฉินเสียนพยักหน้าแสดงว่ารู้แล้ว
ฉินเฉาถามอย่างระมัดระวัง
“ทุกคน…คงไม่คัดค้านใช่ไหม”
“นายแน่ใจหรือว่าคนที่นายต้องการคือฉู่เสวี่ยฉี ไม่ใช่ฉู่ซินเย่ว”
ฉินเสียนพูด
ในหัวฉินเฉาพลันมีภาพสายตาของฉู่ซินเย่วแวบผ่าน ทำให้ใจเขารู้สึกแปลกๆ แต่ปากยังตอบว่า
“แน่อยู่แล้ว เสวี่ยฉีอ่อนแอขนาดนั้น ต้องการให้ผมปกป้อง ส่วนฉู่ซินเย่ว… อิจฉาน้องสาวตัวเอง แถมยังทำไม่ดีกับเสวี่ยฉี ผมไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้น”
พูดจบ เขาเห็นสีหน้าของฉินเสียนที่ไร้ปฏิกิริยา ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกขาดความมั่นใจขึ้นมา
“พี่ไม่รู้หรอก เพราะหน้าเหมือนกันแบบฝาแฝด เสวี่ยฉีต้องเสียใจมาตั้งเท่าไร ผม…”
ฉินเสียนตัดบทตรงๆ
“ชีวิตของใครคนนั้นต้องรับผิดชอบเอง นายตัดสินใจแล้วก็ดี”
ฉินเฉาชะงัก ก่อนฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ
พอหันหน้าไปอีกทาง ผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องรับรอง เขาเห็นฉู่ซินเย่วในชุดดำยืนเดียวดายอยู่มุมหนึ่งนอกกลุ่มคนครึกครื้น เธอก้มตามองแก้วไวน์ในมือ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
ทันใดนั้น ฉู่ซินเย่วก็เงยหน้ามองออกมาด้านนอก
ฉินเฉารีบหลบสายตาโดยสัญชาตญาณ
ทั้งที่อีกเดี๋ยวก็จะถอนหมั้นกันแล้ว แต่ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผลกันนะ