จู่ๆ ความคิดของฉินเฉาก็ยุ่งเหยิงขึ้นมา หลังจากอยู่ช่วยพี่รองต้อนรับแขกแบบขอไปทีได้พักหนึ่ง เขาก็แอบหนีออกมา
ฉินเสียนไม่ได้สนใจเขาอยู่แล้ว เพราะที่ให้อยู่ต่อก็เพื่อบอกเรื่องของจี้เฟยเท่านั้น
อีกด้านหนึ่ง ฉู่ซินเย่วมองพ่อแม่ที่คอยโอ้อวดฉู่เสวี่ยฉีอยู่ในวงสังคมอย่างต่อเนื่อง โดยมองข้ามเธอไปโดยสิ้นเชิง เธอชินจนแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว
เพียงแต่มีสายตาหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดจับจ้องมาที่เธอตลอดเวลา
เธอมองไปรอบๆ คนเยอะเกินไป หาไม่เจอว่าเป็นใคร จึงทำได้เพียงเดินออกมา ตั้งใจจะไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำ
ห้องน้ำสำหรับแขกที่ตระกูลฉินจัดไว้ อยู่สุดทางเดิน แยกชายหญิงชัดเจน
ฉู่ซินเย่วกำลังจะเข้าห้องน้ำหญิง จู่ๆ ด้านหลังก็มีแรงมหาศาลผลักเธออย่างรุนแรง จนเธอถูกดันเข้าไปในห้องน้ำโดยตรง
“อ๊ะ!”
ฉู่ซินเย่วตกใจจนร้องออกมาสั้นๆ แต่กลับถูกคนปิดปากเอาไว้
ไม่นาน ฉู่ซินเย่วก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งกดติดกับกำแพงห้องน้ำ
ตอนนั้นเองเธอถึงมองเห็นหน้าคนตรงหน้า ดูเหมือนจะเป็นลูกชายตระกูลร่ำรวยคนหนึ่งในวงสังคม เธอเคยเจออยู่ไม่กี่ครั้ง แต่ไม่ได้ถือว่ารู้จัก
ฉู่ซินเย่วมองเขาอย่างโกรธแค้น
ผู้ชายคนนั้นกลับถูกสายตาของเธอกระตุ้นจนโมโห ยื่นมือไปกระชากชุดของเธอ
“นังแพศยา ยังจะมาเล่นตัวอีกเหรอ! วันนี้ฉันจะทำให้เธอรู้เอง กล้ามายุ่งกับคุณชายอย่างฉัน ไม่ว่าเธอจะเป็นคู่หมั้นของใคร ฉันก็…”
ฉู่ซินเย่วได้ยินเสียงผ้าชุดขาด เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะเจอสถานการณ์แบบนี้ สมองขาวโพลน ร้องก็ร้องไม่ออก ดวงตาแดงก่ำ ได้แต่ดิ้นรนสุดแรง
เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่เข้ามาใกล้ลำคอ ฉู่ซินเย่วก็ร้องไห้ออกมา
ในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง
ปัง!
ประตูถูกถีบเปิดอย่างแรง
“แม่งเอ๊ย! แกอยากตายหรือไง!!”
ทันใดนั้นฉู่ซินเย่วก็รู้สึกว่าแรงกดทับบนตัวหายไป เธอล้มลงนั่งกับพื้นอย่างน่าเวทนา ก่อนเงยหน้ามองขึ้นไปอย่างช่วยไม่ได้
เห็นเพียงฉินเฉาที่กำลังบีบต้นคอชายคนนั้นด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ก่อนจะต่อยเข้าไปเต็มแรงจนอีกฝ่ายหมุนไปหนึ่งรอบ
พอฉินเฉาหันมาสบตากับฉู่ซินเย่ว เห็นชายกระโปรงของเธอถูกกระชากขาด เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียน เขาก็รีบเบนสายตาทันที
“จัดเสื้อผ้าตัวเองก่อน”
พูดจบก็โยนเสื้อนอกของตัวเองให้เธอ
จากนั้นลากผู้ชายคนนั้นออกจากห้องน้ำทันที
ฉินเฉาโกรธมาก กำหมัดแน่นจนดังกรอดๆ ไฟโทสะไร้ที่มาพุ่งพล่านไม่หยุด
แต่เขายังพอมีสติ ไม่ได้ทำเรื่องให้ใหญ่โต เพียงลากอีกฝ่ายไปยังสวนด้านหลังที่ไม่มีคน ก่อนเหวี่ยงลงพื้น แล้วเดินเข้าไปเตะหลายครั้ง
พออีกฝ่ายได้สติกลับมา ก็รีบตะโกนว่า
“ฉินเฉา นายเป็นบ้าหรือไง ถึงกับปกป้องเธอ นายไม่ได้ไปคั่วกับน้องสาวเธออยู่เหรอ นายก็ไม่ยอมรับคู่หมั้นคนนี้อยู่แล้ว จะมาจับชู้หรือไง!”
สีหน้าฉินเฉาดำทะมึนในทันที
“ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรกับฉัน เรื่องแบบนี้ก็ห้ามเกิดขึ้นในบ้านตระกูลฉิน! เธอไม่ยอม แต่นายยังคิดจะบังคับอีกเหรอ!”
“แม่งเอ๊ย นายรู้อะไร! นี่มันปัญหาระหว่างคู่รัก เป็นความสนุกของสามีเมีย!”
ฉินเฉาชะงักไปทั้งตัว ราวกับถูกผ่ากลางสายฟ้า
“นาย…นายว่าอะไรนะ”
ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้นจากพื้น ก่อนแสยะยิ้มเหี้ยม
“ไม่ใช่ว่าฉันสวมเขาให้นายนะ แต่นังนี่ต่างหากที่ยั่วฉันขึ้นเตียงเอง พวกเราคบกันมาตั้งสามเดือน อยู่ๆ เธอก็มาบอกเลิก ฉันจะไม่มาทวงคำอธิบายได้ยังไง!”
สีหน้าฉินเฉาเปลี่ยนไปทันที เขายกมือบีบคออีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ
“พูดอีกครั้งซิ!”
ชายคนนั้นโมโหทันที
“ทำไม ของที่นายไม่เอาแล้ว คนอื่นจะเอาไม่ได้หรือไง มาเล่นบทหึงหวงอะไรกับฉัน!”
ฉินเฉาจ้องอีกฝ่ายเขม็ง พริบตาเดียวก็เหมือนจะลงมืออีกครั้ง แต่ถูกพ่อบ้านที่เพิ่งมาถึงขวางไว้
“โอ๊ย คุณชายสามครับ จะทำร้ายแขกได้ยังไง มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกัน”
พ่อบ้านรีบแยกทั้งสองออกจากกัน เหมือนจะสังเกตได้ว่าฉินเฉาโกรธจริงๆ จึงรีบลากชายที่ก่อเรื่องออกไป
“คุณชายสาม รีบกลับไปต้อนรับแขกเถอะครับ คนมากันครบแล้ว คุณชายรองกำลังตามหาคุณอยู่”
ฉินเฉายืนนิ่งอยู่กับที่ อารมณ์ในใจปั่นป่วน พอได้สติหันกลับไปมอง ก็พบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ฉู่ซินเย่วกำลังยืนกอดเสื้อของเขา สีหน้าซีดเผือด เหม่อลอยอยู่ตรงนั้น
ฉินเฉาทำหน้ามืดครึ้ม ก่อนจะเดินผ่านเธอไป
แต่จู่ๆ ฉู่ซินเย่วก็พูดขึ้น
“ไม่ใช่ฉัน!”
ฉินเฉาหันกลับมา เห็นฉู่ซินเย่วเหมือนรวบรวมความกล้า มองเขาราวกับพร้อมเผชิญชะตา
“ต้องเป็นฉู่เสวี่ยฉีแน่ๆ อีกแล้ว… ต้องเป็นเธออีกแล้วที่ก่อเรื่อง…”
“ฉู่ซินเย่ว!”
ฉินเฉาตะคอกเสียงดัง
ฉู่ซินเย่วชะงักไป พอเห็นสายตาของฉินเฉา ก็เหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่ทั้งตัว
ฉินเฉาแค่นหัวเราะเยาะ
“เรื่องก่อนหน้านี้ก็ช่างเถอะ แต่นี่มันเหลวไหลเกินไปแล้ว เธอยังจะโยนความผิดให้เสวี่ยฉีอีก!”
สีเลือดบนใบหน้าฉู่ซินเย่วค่อยๆ จางหาย ดวงตาค่อยๆ หมดแสง
เธออยากจะบอกว่าเรื่องก่อนหน้านั้นก็ไม่ใช่เธอเหมือนกัน แต่…เธอพูดไม่ได้
ฉินเฉาแสยะยิ้มเย็นชา
“เสวี่ยฉีรู้สึกผิดต่อเธอเรื่องของพวกเรามาตลอด อีกทั้งเพื่อให้เกียรติสัญญาหมั้น พวกเราจึงไม่เคยคบกันอย่างเป็นทางการ ตอนนี้คิดดูแล้ว มันไม่คุ้มเลยจริงๆ”
“ฉู่ซินเย่ว ฉันไม่สนว่าเธอจะชอบฉันหรือเปล่า แต่ตั้งแต่ตอนเด็กที่เสวี่ยฉีเสี่ยงชีวิตช่วยฉันไว้ ในใจฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เพราะงั้น…เรายกเลิกการหมั้นกันเถอะ คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยมีแค่ฉู่เสวี่ยฉี”
แสงสุดท้ายในดวงตาของฉู่ซินเย่วดับลงโดยสมบูรณ์ เสื้อในมือก็ค่อยๆ หล่นลงพื้น
แม้จะรู้มาตั้งนานแล้วว่าสักวันต้องมาถึง แต่หัวใจเธอก็ยังเจ็บปวดแทบทนไม่ไหว
“ที่แท้คุณก็รู้ว่าฉันชอบคุณ”
จู่ๆ ฉู่ซินเย่วก็พูดขึ้น
ฉินเฉาไม่หันมองเธออีก
แต่ฉู่ซินเย่วกลับหัวเราะขื่นๆ
“วางใจเถอะ ต่อไปนี้จะไม่เป็นแล้ว ฉันยอมยกเลิกการหมั้น”
แน่นอนว่า นอกจากคุณย่าแล้ว ไม่ว่าจะพ่อแม่ หรือเด็กผู้ชายคนนั้นที่เคยบอกว่าจะแต่งงานกับเธอ จะปกป้องเธอตลอดไป สุดท้ายทุกคนก็เลือกเชื่อฉู่เสวี่ยฉี เลือกฉู่เสวี่ยฉี
พอได้ยินคำตอบของฉู่ซินเย่ว หัวใจฉินเฉากลับบีบรัดอย่างประหลาด แต่ปากก็ยังอดพูดไม่ได้
“ถ้าเธอยอมร่วมมือก็ดี ฉันขอเตือนไว้ ถ้าต่อไปเธอยังกล้าทำร้ายเสวี่ยฉีอีก ฉันจะไม่เห็นแก่…”
【จุ๊ๆ นี่มันจังหวะเตรียมเข้าลานเผาศพชัดๆ!】
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันขัดคำพูดของฉินเฉา
ฉินเฉายังไม่ชินกับการได้ยินเสียงในใจของจี้เฟย จึงหันไปตามทิศเสียงโดยสัญชาตญาณ
เห็นเพียงด้านหลังฉู่ซินเย่ว บริเวณทางเดิน มีจี้เฟยกับฉินเสียนยืนอยู่
ดูเหมือนทั้งสองจะมาหาคนด้วยกัน
ยังไม่ทันที่ฉินเฉาจะพูด
ฉินเสียนก็ขมวดคิ้วถาม
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมาทะเลาะกันตรงนี้ ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้ทีหลังเหรอ”
ฉินเสียนกับจี้เฟยมาช้า ได้ยินเพียงฉินเฉาตะคอกใส่ฉู่ซินเย่วเรื่องถอนหมั้น จึงไม่รู้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นบ้าง
ฉินเฉาขมวดคิ้ว สุดท้ายก็ไม่ได้พูดเรื่องในห้องน้ำออกมา ยังไงมันก็เสียชื่อเสียงเกินไป
“ไม่มีอะไร”
ฉินเฉาพูดอย่างหงุดหงิด
สายตาฉินเสียนกวาดมองไปโดยธรรมชาติ จึงสังเกตเห็นว่าชุดของฉู่ซินเย่วขาด แม้จะยังไม่ถึงขั้นโป๊ แต่ก็ดูไม่เหมาะสม
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนกระซิบกับจี้เฟย
“พาเธอขึ้นไปเปลี่ยนชุด”
จี้เฟยเองก็เห็นแล้ว จึงพยักหน้า
ขณะเดินเข้าไปจะพาฉู่ซินเย่วไป เธอเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าชาไร้อารมณ์ จึงอดเหลือบมองฉินเฉาไม่ได้
ฉินเฉารู้สึกเหมือนถูกยั่วโมโหทันที กำลังจะถามว่าเธอมองอะไร
แต่กลับได้ยินว่า
【เมื่อกี้ยังพูดอยู่ว่าตั้งแต่ฉู่เสวี่ยฉีช่วยเขาไว้ ในใจก็มีแต่เธอ ฉันควรหาทางบอกไอ้โง่นี่ไหม ว่าเขาจำคนช่วยชีวิตผิดนะ! คนที่ช่วยเขาไว้ตอนนั้นคือฉู่ซินเย่ว ไม่ใช่ฉู่เสวี่ยฉีต่างหาก】
【แต่ดูสภาพเขาตอนนี้แล้ว ฉันเริ่มไม่อยากบอกเลย เขาเข้าใจผิด ก็สมควรแล้ว】
ฉินเฉาได้ยินคำพูดนี้ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ จากนั้นก็เกิดความรู้สึกเหมือนความทรงจำดีงามถูกล้อเล่น เขาอ้าปากจะตะโกนใส่จี้เฟย สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้ว
แต่กลับได้ยินฉินเสียนพูดเสียงเย็น
“ฉินเฉา หุบปาก”
ฉินเฉานิ่งค้าง มองฉินเสียนอย่างไม่อยากเชื่อ
จี้เฟยไม่เข้าใจอะไร แต่ก็ยังพาฉู่ซินเย่วที่ตอนนี้ไม่สนใจเรื่องอื่นใดแล้วเดินจากไป
พอทั้งสองเดินออกไป ฉินเฉาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ชี้นิ้วไปทางที่จี้เฟยจากไปแล้วพูดว่า
“พี่รอง! พี่ได้ยิน…”
ฉินเสียนขมวดคิ้ว
“นายบอกว่าจะแต่งงานกับฉู่เสวี่ยฉี ถ้าคนที่ช่วยนายตอนเด็กเป็นฉู่ซินเย่ว ไม่ใช่ฉู่เสวี่ยฉี นายก็ยังจะเลือกเหมือนเดิมงั้นเหรอ”
ฉินเฉาเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ คิดว่าตัวเองหูฝาด แต่ถึงหูฝาดก็ไม่น่าจะได้ยินอะไรไร้สาระแบบนี้สิ
“พี่รอง จี้เฟยบ้าไปแล้ว พี่ยังจะบ้าตามเธออีกเหรอ”
แต่ฉินเสียนเพียงมองเขาเงียบๆ ไม่พูดอะไร
พอเห็นสีหน้าฉินเสียนที่ไม่เหมือนล้อเล่น ฉินเฉาก็เริ่มคุมตัวเองไม่อยู่
“ผมเป็นเจ้าตัวเอง จะไม่รู้ได้ยังไงว่าใครช่วยผมไว้! อีกอย่าง คนตระกูลฉู่กับเสวี่ยฉีก็รู้หมด ใช่สิ ยังมีฉู่ซินเย่วด้วย ทุกคนต่างรู้ว่าตอนนั้นเสวี่ยฉีช่วยผมไว้ แม้แต่ฉู่ซินเย่วเองยังไม่เคยปฏิเสธ แบบนี้จะผิดได้ยังไง!”
ฉินเฉารู้สึกว่ามันเหลวไหลเกินไป
ก็เพราะรู้ว่าฉินเฉาต้องพูดแบบนี้ คนตระกูลฉินจึงยังไม่ได้บอกเขาเรื่องจำคนช่วยชีวิตผิดทันที
ครอบครัวฉินเชื่อคำพูดของจี้เฟยอย่างสมบูรณ์ นั่นหมายความว่ามันต้องเป็นความจริง
แต่เรื่องมันนานเกินไปจนตรวจสอบไม่ได้ เว้นแต่เจ้าตัวจะล้มล้างทุกอย่างด้วยตัวเอง
ดังนั้นพวกเขาจึงคิดจะรอให้งานเลี้ยงวันนี้จบก่อน แล้วค่อยหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดตอนฉินเฉาเอ่ยเรื่องสัญญาหมั้น ให้เขาเป็นคนตัดสินใจเอง
สำหรับฉินเสียน ไม่ว่าภาพลวงนี้จะมีน้ำหนักในใจน้องชายมากแค่ไหน อย่างน้อยเขาก็ไม่ควรตัดสินใจเรื่องคู่ชีวิตจากภาพลวงตา
เพียงแต่ไม่คิดว่าเรื่องจะระเบิดเร็วกว่าที่คาดเท่านั้น
อารมณ์ของฉินเฉาแทบแตกสลาย จู่ๆ ก็พูดออกมาอย่างไม่ทันคิด
“หรือว่าฉู่ซินเย่วยังไม่ยอมแพ้ อยากแย่งบุญคุณช่วยชีวิตไปเป็นของตัวเอง คิดว่าแบบนี้ผมจะเลือกเธองั้นเหรอ หึ เป็นไปไม่ได้!”
“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย แค่พี่สะใภ้นายรู้ความลับก็เท่านั้น ส่วนจะจำผิดหรือไม่ เดี๋ยวค่อยถามกันต่อหน้าก็ได้ แต่นายต้องคิดให้ดี ถ้ามันผิดจริง นายจะเลือกใคร”
ฉินเสียนพูดตรงๆ
“คนที่ผมชอบคือความใสซื่อและจิตใจดีของเสวี่ยฉี ต่อให้ไม่มีบุญคุณช่วยชีวิต ผมก็…ก็ยังเลือกเสวี่ยฉี!”
ฉินเสียนขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ว่าฉู่ซินเย่วเป็นคนแบบไหน แต่ฉู่เสวี่ยฉีไม่ใช่คนจิตใจดีแน่นอน
น้องชายตาบอดชะมัด น่ารำคาญจริงๆ!
จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าที่จี้เฟยพูดก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
【เขาเข้าใจผิด ก็สมควรแล้ว】