【วางแผนแบบนี้ นี่นับเป็นครั้งแรกที่ฉู่เสวี่ยฉีแย่งของที่เป็นของฉู่ซินเย่วไป】
สีหน้าของฉินเฉาเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาแอบเหลือบมองฉู่ซินเย่ว
ฉินเฉากับฉู่ซินเย่วเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันในประเทศ ตอนที่ไปค่ายฤดูร้อนแล้วเกิดเรื่องขึ้น ประเทศที่ไปพอดีกับประเทศที่ฉู่เสวี่ยฉีรักษาตัวอยู่
แม้ตอนนั้นฉินเฉาจะยังเป็นเด็กวัยสิบกว่าขวบ แต่ภายใต้ข้อตกลงของคุณย่าทั้งสองบ้าน เขาก็กลายเป็นคู่หมั้นของฉู่ซินเย่วแล้ว จึงต้องแวะไปพบคนตระกูลฉู่ด้วย
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉินเฉาได้เจอกับฉู่เสวี่ยฉี เด็กผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องผู้ป่วย แต่กลับงดงามราวกับเจ้าหญิงตัวน้อย
【เพราะฉู่เสวี่ยฉีเจอพี่ชายหน้าตาหล่ออย่างฉินเฉาเป็นครั้งแรก แถมยังได้ยินว่าเป็นคู่หมั้นของพี่สาว เป็นคนที่เป็นของพี่สาวเธอโดยเฉพาะ เลยทั้ง งอแงทั้งอาละวาด อยากอยู่กับฉินเฉาให้ได้】
【ความอิจฉาทำให้คนเปลี่ยนไปจริงๆ ทั้งที่เมื่อเทียบกับฉู่ซินเย่ว เธอได้รับความรักจากพ่อแม่อย่างสมบูรณ์แบบและได้รับการดูแลอยู่เคียงข้างตลอดเวลาแล้ว แต่ก็ยังอยากแย่งของของฉู่ซินเย่ว เพราะฉู่เสวี่ยฉีรู้สึกว่าถ้าไม่มีฉู่ซินเย่ว ของพวกนั้นเดิมทีก็ควรเป็นของเธอ】
ฉินเฉาชะงักลมหายใจ
ไม่ใช่ เสวี่ยฉีไม่ใช่คนแบบนั้น เธอไม่ใช่...
ตอนนั้นฉู่เสวี่ยฉีร้องไห้อาละวาดอยู่ในห้องผู้ป่วยจริงๆ ตอนนั้นเขาแค่รู้สึกว่า เด็กผู้หญิงที่ป่วยน่าสงสารมาก อยากให้มีคนเล่นเป็นเพื่อน อีกทั้งเมื่อมองใบหน้าที่เหมือนฉู่ซินเย่ว เขาก็ยิ่งสงสาร
แต่พอจี้เฟยพูดแบบนี้เมื่อครู่...ฉู่เสวี่ยฉีมีความรักจากพ่อแม่อย่างสมบูรณ์แบบและได้รับการดูแลอยู่ข้างกายตลอดเวลา...แล้วตอนนั้นฉู่ซินเย่วมีอะไร
มีเขา...คู่หมั้นอย่างเขา
พอคิดถึงตรงนี้ ฉินเฉาก็เหมือนถูกใครตีเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง สมองอื้ออึงไปหมด
【เดิมทีเป็นกิจกรรมที่ฉินเฉากับฉู่ซินเย่วต้องเข้าร่วม แต่เพราะฉู่เสวี่ยฉีที่นอนโรงพยาบาล งอแงหนัก อยากไปเล่นกับฉินเฉาด้วยตัวเอง แถมยังไม่ยอมให้พี่สาวไปอีก เดิมทีกิจกรรมนี้ก็ไม่สามารถเข้าร่วมกะทันหันได้อยู่แล้ว สุดท้ายพ่อแม่ตระกูลฉู่เลยให้ฉู่ซินเย่วสละสิทธิ์ แล้วให้ฉู่เสวี่ยฉีที่มีใบหน้าเหมือนกันไปแทน พร้อมฝากให้ฉินเฉาดูแล】
สีหน้าฉินเฉาไม่ค่อยดีนัก ตอนนั้นเขารู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของฉู่ซินเย่ว และรับปากพ่อแม่ตระกูลฉู่ทันทีว่าจะดูแลฉู่เสวี่ยฉี
เขาคิดอย่างเป็นธรรมดาว่าฉู่ซินเย่วต้องยอมน้องสาวแน่ และก็ควรยอมด้วย
แต่ตอนนั้นฉู่ซินเย่วมีสีหน้าแบบไหน เขากลับจำไม่ได้แล้ว
ส่วนที่คนตระกูลฉินได้ยิน ก็คือพี่สาวเป็นฝ่ายยกโอกาสไปเที่ยวเล่นให้น้องสาวที่ป่วยเอง พวกเขาเคยถึงกับถอนหายใจชื่นชมว่าพี่น้องรักกันมาก
ไม่คิดเลยว่าจะเป็นผลจากการที่พ่อแม่บังคับ และน้องสาวกีดกันพี่สาว
ถ้าอย่างนั้น ตอนที่ฉินเฉาเกิดเรื่อง คนที่อยู่ข้างกายน่าจะเป็นฉู่เสวี่ยฉี แล้วทำไมคนช่วยถึงกลายเป็นฉู่ซินเย่วล่ะ
ฉินเฉาก็คิดไม่ออกเช่นกัน
เขายังจำได้ว่าค่ายของพวกเขาอยู่ในป่าทึบ เจ้าหน้าที่พาพวกเขาเดินป่า รู้จักพืชต่างๆ เรียนรู้ความรู้เอาตัวรอดในป่า
แต่ตอนนั้นเขาซุกซนมาก แอบพาฉู่เสวี่ยฉีออกไปเอง
ผลคือเขาพลาดตกลงไปบนเนินชัน บาดเจ็บสาหัส เขาจำได้แค่ว่าฉู่เสวี่ยฉีอยู่ด้านบนเนิน ร้องไห้ตกใจเสียงดัง
ตอนที่เขากึ่งหลับกึ่งตื่น ใกล้จะเสียเลือดจนตาย เขาก็เห็นฉู่เสวี่ยฉีอีกครั้ง
ฉู่เสวี่ยฉีร้องไห้พลางหาตัวเขาจนเจอ แล้วฝืนแบกเขาออกจากแอ่งเขา ก่อนจะไปเจอเจ้าหน้าที่กู้ภัย
เห็นได้ชัดว่าฉู่เสวี่ยฉีเป็นคนช่วยชีวิตเขา
【คาดว่าพ่อแม่ตระกูลฉู่ก็คงพูดไม่ออกเหมือนกัน ฉินเฉาเองก็ไม่ได้ดูแลใครเป็น ถ้าพาฉู่ซินเย่วที่ร่างกายแข็งแรงไปด้วยยังพอว่า จะปีนป่ายยังไงก็ไม่เป็นไร แต่กับฉู่เสวี่ยฉีก็ช่างเถอะ หลังฉินเฉาเกิดเรื่อง ฉู่เสวี่ยฉีร้องไห้วิ่งกลับไป เพราะร่างกายอ่อนแอเลยเป็นลม พ่อแม่ตระกูลฉู่ที่รออยู่ด้านนอกตกใจรีบพาส่งโรงพยาบาล จึงไม่รู้เลยว่าฉินเฉาเกิดเรื่อง】
รูม่านตาฉินเฉาหดลง
【เดิมทีสองสามีภรรยาตระกูลฉู่รออยู่หน้าค่ายพร้อมฉู่ซินเย่ว แต่พอรับลูกสาวคนเล็กได้ ก็ลืมไปเลยว่ายังมีลูกสาวคนโตที่ยังไม่ได้ขึ้นรถ ขับออกไปตรงๆ ทิ้งฉู่ซินเย่วไว้หน้าค่าย】
【ฉินเฉาก็ถือว่าโชคดี ถ้าพูดว่าบนโลกนี้นอกจากคนตระกูลฉินแล้ว คนที่คอยคิดถึงเขาอยู่เต็มหัวใจเต็มสายตาก็คงมีแค่ฉู่ซินเย่ว เธอเห็นว่าน้องสาวออกมาแล้ว ฉินเฉาไม่มีทางยังไม่ออกมาแน่ เลยกลับเข้าไปตามหา ตอนนั้นกิจกรรมยังไม่จบ ไม่มีใครรู้ว่าฉินเฉาเกิดเรื่อง ถ้าฉู่ซินเย่วไม่ได้กลับเข้าไปอีกครั้ง กว่าทุกคนจะรู้ตัว ฉินเฉาคงเสียเลือดจนช็อกไปแล้ว...】
หัวใจฉินเฉาราวกับถูกลูกศรปักเข้าเต็มๆ
แม้แต่คนตระกูลฉินที่แอบฟังอยู่ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวตามไปด้วย ต่างแอบมองฉู่ซินเย่วที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาขอบคุณ
จนแขกที่กำลังพูดคุยกับพวกเขาเริ่มเดากันไปต่างๆ นานา ว่างานแต่งของคุณชายสามอาจจะเปลี่ยนจริงๆ แล้ว
จี้เฟยกินเผือกอย่างสนุกสนาน อ่านต่ออย่างออกรสออกชาติ
【หลังเจ้าหน้าที่กู้ภัยรู้ว่าฉินเฉาหายตัวไป ก็รีบออกค้นหาทันที เดิมทีฉู่ซินเย่วไม่ควรเข้าร่วม แต่เธอแอบตามไป เพราะเธอจำของที่ตกอยู่ซึ่งเป็นของฉินเฉาได้ จึงพบฉินเฉาที่หมดสติอยู่ในแอ่งเขา แล้วแบกเขาออกมา ส่วนฉู่ซินเย่วที่ทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว แถมเหนื่อยเกินไป ก็ไข้ขึ้นสูงตรงนั้น ถูกส่งโรงพยาบาลไปพร้อมกัน】
คราวนี้คนตระกูลฉินเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว
แล้วทำไม...ถึงกลายเป็นฉู่เสวี่ยฉีไปได้
【เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งเจอเรื่องมากมายขนาดนี้ หลังไข้ลดก็ลืมเหตุการณ์ช่วงนั้นไปแล้ว ส่วนฉินเฉาก็คิดว่าคนที่ตัวเองเห็นคือฉู่เสวี่ยฉี พอฟื้นขึ้นมาก็ถามหาฉู่เสวี่ยฉี คนตระกูลฉู่เลยฉวยโอกาส การโกหกก็เริ่มต้นขึ้น สุดท้ายแม้แต่ฉู่ซินเย่วเองก็คิดว่าน้องสาวช่วยคนจนเหนื่อยแล้วอาการทรุดหนักอีก ส่วนตัวเองแค่ตกใจจนไข้ขึ้น สำหรับเจ้าหน้าที่ค่าย ก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่เป็นลม พอฟื้นแล้วเป็นห่วงเพื่อนเลยกลับเข้าไปอีก ทุกอย่างเชื่อมโยงกันอย่างไร้ช่องโหว่ ไม่มีหลักฐานให้พิสูจน์ ตลกชะมัด...น้ำเน่าเกินไปแล้ว!】
ร่างฉินเฉาแข็งทื่อไปแล้ว คำพูดของจี้เฟยสมจริงเสียจนความทรงจำทั้งหมดของเขาเหมือนกำลังพังทลาย
แต่เขาไม่อยากเชื่อว่าเรื่องที่เชื่อมาตลอดหลายปีจะเป็นเรื่องปลอม พ่อแม่ตระกูลฉู่ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน! ตอนนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่ได้แตกหักขนาดนี้นี่นา
คนตระกูลฉินเองก็สงสัยเช่นกัน ธรรมเนียมครอบครัวของพวกเขาอาจไม่มีวันเข้าใจพฤติกรรมของพ่อแม่ตระกูลฉู่ได้
ได้ยินเพียงจี้เฟยด่าอยู่ในใจอยู่นาน ก่อนจะพูดออกมาประโยคหนึ่ง
【ที่แท้ตอนนั้นพวกเขาก็คิดจะสลับคู่หมั้นกันแล้ว ไม่ใช่แค่เพราะพฤติกรรมแย่งชิงอย่างเห็นแก่ตัวของลูกสาวคนเล็ก แต่เพราะพวกเขาคิดว่าฉู่ซินเย่วสุขภาพแข็งแรง จะไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับใครก็เอาอยู่ แต่ฉู่เสวี่ยฉีร่างกายไม่ดี แน่นอนว่าต้องแต่งเข้าตระกูลดีๆ ที่จะไม่ทำให้เธอลำบาก มีฐานะพอจะดูแลรักษาเธอ และจะไม่รังเกียจเธอ】
คนตระกูลฉินพลันเข้าใจทันที เพราะในตระกูลใหญ่ เด็กๆ ที่ไม่ได้ถูกใช้เพื่อแต่งงานเชื่อมผลประโยชน์ทางธุรกิจแบบบ้านพวกเขานั้นมีน้อยมากจริงๆ
ตระกูลฉู่มีลูกสาวสองคน สุดท้ายก็ต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจอยู่ดี
ตอนนั้นคุณย่าฉู่ตามตื๊อคุณย่าฉินอยู่หลายปี กว่าจะตกลงเรื่องหมั้นหมายได้
เดิมทีบ้านพวกเขาไม่มีธรรมเนียมหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว
【ตอนนั้นพวกเขาได้ยินว่าคุณย่าฉู่หาคู่หมั้นให้ฉู่ซินเย่วเป็นฉินเฉา ก็ไม่พอใจอย่างมาก รู้สึกว่าคุณย่าลำเอียง คิดแต่เรื่องหลานสาวคนโต ไม่คิดถึงหลานสาวคนเล็ก คุณย่าฉู่เลยสวนกลับทันทีว่า “พวกแกเองก็คิดแต่เรื่องลูกคนเล็ก ไม่คิดถึงคนโตเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ถ้าฉันไม่รีบวางแผนให้หลานสาวคนโตตอนยังมีชีวิตอยู่ แล้วพ่อแม่ไร้ความรับผิดชอบอย่างพวกแกจะนึกถึงลูกคนโตได้เมื่อไหร่”】
【โอ๊ย คุณย่า พูดได้ดีมาก!】
คนตระกูลฉินถอนหายใจอยู่ในใจ คุณย่าฉินเสียไปนานแล้ว ส่วนตระกูลฉู่เองก็มีความคิดจะเปลี่ยนคู่หมั้นมาตลอด แต่ถูกคุณย่าฉู่กดไว้ ฝั่งพวกเขาเองก็ไม่คิดผิดสัญญา จนกระทั่งไม่นานมานี้คุณย่าฉู่เสียชีวิต ความตั้งใจของตระกูลฉู่จึงชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ส่วนฉินเฉาของบ้านพวกเขาน่ะหรือ...
คนตระกูลฉินแอบมองฉินเฉา เห็นสีหน้าเขาดำทะมึน ก็ไม่รู้ว่าเชื่อหรือยัง
เพราะฉินเฉาเป็นพวกดื้อหัวชนฝา
ฉินเฉาเองก็ยังไม่ยอมเชื่อจริงๆ
สิ่งที่จี้เฟยบ่นออกมาพวกนี้มันคืออะไร!
มีหลักฐานหรือไง จี้เฟยพูดอะไรก็ต้องเป็นอย่างนั้นหรือ เธอจินตนาการเก่งเกินไปแล้ว
ความจริงที่ว่าฉู่เสวี่ยฉีช่วยเขาต่างหากที่สมเหตุสมผลกว่า
ฉินเฉาจ้องจี้เฟยอย่างเดือดดาล โมโหจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ อยากจะด่าคนแล้ว
ผลคือจู่ๆ ฉินเสียนก็ขวางสายตาเขาไว้
ฉินเฉาทั้งน้อยใจทั้งโมโห มองฉินเสียน
ฉินเสียนขมวดคิ้วน้อยๆ ไม่อยากยุ่งกับน้องโง่ๆ ของตัวเองนัก แต่เมื่อครู่ตอนฟังเสียงในใจของจี้เฟย เขากลับพบจุดหนึ่งที่แม้จะไม่ใช่หลักฐาน แต่ก็พอจะเป็นหลักฐานได้
ฉินเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอาศัยจังหวะที่รอบข้างยังคงอึกทึก เอ่ยเสียงต่ำว่า
“ตอนนายอายุสิบขวบ น่าจะตัวสูงกว่าเสี่ยวซีตอนนี้เยอะใช่ไหม”
อารมณ์ฉินเฉาถูกขัดจังหวะ เขามองพี่รองอย่างงุน งง
สายตาฉินเสียนหม่นลง “เด็กผู้หญิงที่จะแบกนายไหว น่าจะมีไม่มาก”
คนหนึ่งคือฉู่ซินเย่วที่สุขภาพแข็งแรง
อีกคนคือฉู่เสวี่ยฉีที่ร่างกายอ่อนแอ
ใครกันแน่ที่มีโอกาสแบกเขาออกมาจากแอ่งเขาได้
สีเลือดบนใบหน้าฉินเฉาค่อยๆ จางหายไปทีละนิด
อาจเป็นพลังแฝงของมนุษย์ ปาฏิหาริย์แห่งชีวิต หรืออาจจะ...
ใบหน้าของฉู่ซินเย่วกับฉู่เสวี่ยฉีสลับกันไปมาในหัวฉินเฉา
ฉู่ซินเย่วถูกตู้ล้มทับจนแขนหัก เหงื่อเย็นไหลเต็มตัว แต่ไม่ร้องสักคำ
ฉู่เสวี่ยฉีแค่ข้อเท้าพลิกนิดเดียว ก็ตาร้องไห้บวมแดง
ฉู่ซินเย่วยกอุปกรณ์ทดลอง มีเพื่อนผู้ชายเข้ามาจีบอยากช่วย เธอปฏิเสธ ทั้งที่รูปร่างผอมบางแต่ก็ยังยกไหว
ฉู่เสวี่ยฉีตอนถ่ายละคร แค่ให้แบกเด็กคนหนึ่งยังทำได้แค่สามวินาที หลังจากนั้นยังโทรมาบ่นกับเขาว่าเหนื่อยมาก ให้เขาช่วยใช้เส้นสายแก้บทให้
งานเลี้ยงดำเนินมาจนใกล้จบลงท่ามกลางการกินเผือก
มีคนชวนคนตระกูลฉู่ออกไปคุยธุระกันต่อ คุณฉู่จึงยิ้มกล่าวว่า “พวกเรานัดกับตระกูลฉินไว้แล้ว วันนี้คงไม่มีเวลาจริงๆ”
พอทุกคนได้ยิน ก็แทบอยากอยู่ต่อเพื่อดูความสนุก ว่าสุดท้ายเรื่องคู่หมั้นจะจบอย่างไร
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายอยากคุยกันเป็นการส่วนตัว ก็ไม่สะดวกจะรั้งไว้
คนที่เตรียมกลับต่างอ้อยอิ่งไม่อยากไป
แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีคนบุกเข้ามาในห้องรับรอง
“ฉู่ซินเย่ว! ฉู่ซินเย่ว! ได้ยินว่าพวกเธอกำลังจะถอนหมั้น! งั้นวันนี้ฉันจะมาสู่ขอเธอกับตระกูลฉู่ ฉันจะแต่งงานกับเธอ ยังไงเธอก็เป็นคนของฉันแล้ว! ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง!”
ฉู่ซินเย่วกับฉินเฉาพร้อมใจกันเงยหน้ามองไป ก็เห็นผู้ชายที่เคยหาเรื่องฉู่ซินเย่วในห้องน้ำก่อนหน้านี้ เมาแอ๋กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง