ทั้งงานเงียบกริบ เงียบจนน่าประหลาด แตงลูกแล้วลูกเล่าถูกเปิดออกจนทุกคนแทบอิ่มกันถ้วนหน้า
ถอนหมั้น ตัดขาดจากตระกูลฉู่
นี่มันจังหวะจะตัดทุกอย่างทิ้งชัดๆ!
พวกเขาเคยได้ยินแต่ลูกนอกสมรสพยายามดิ้นรนเข้าสังคมชนชั้นสูง ไม่เคยได้ยินว่าคุณหนูตระกูลใหญ่จะยอมทิ้งฐานะ ถอนตัวออกจากวงสังคมเอง
ต้องตัดสินใจหนักแค่ไหนถึงพูดคำแบบนี้ออกมาได้
แต่พอมองการกระทำของตระกูลฉู่ หากฉู่ซินเย่วยังไม่จากไป ก็คงไม่รู้ว่าจะถูกใช้งานจนกลายเป็นอะไรอีก
“แก... แก... ลูกอกตัญญู!” คุณฉู่เหมือนจะด่าอะไรไม่ออกแล้ว
คุณนายฉู่ร้องไห้พลางพูดว่า “ฉู่ซินเย่ว พ่อแม่ให้กำเนิด เลี้ยงดูแกมา แกตอบแทนพวกเราด้วยวิธีนี้งั้นเหรอ!”
“พวกคุณให้กำเนิดฉัน แต่ไม่ได้เลี้ยงดูฉัน ถ้ามีสิทธิ์เลือก ฉันยอมไม่เกิดมาจากพวกคุณยังดีกว่า อย่างน้อยก็ดีกว่าถูกพวกคุณใช้เป็นเครื่องมือ หักกระดูกเอาเลือดเนื้อไปหล่อเลี้ยงฉู่เสวี่ยฉี”
สองสามีภรรยาตระกูลฉู่เบิกตากว้างแทบถลน มองฉู่ซินเย่วด้วยความไม่อยากเชื่อ
“พี่คะ อย่าสร้างเรื่องอีกเลยได้ไหม ต่อให้กำลังโกรธ ก็ไม่ควรพูดแบบนี้นะ พี่ไม่กลัวพ่อแม่เสียใจหรือไง” จู่ๆ ฉู่เสวี่ยฉีก็พุ่งเข้ามา จับข้อมือฉู่ซินเย่วแน่นจนอีกฝ่ายขมวดคิ้ว
“พี่ ถ้าไม่อยากแต่งกับอู๋เทียน ก็ไม่แต่งก็ได้ เลิกกันก็จบ ไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องใหญ่ขนาดนี้” ฉู่เสวี่ยฉีจ้องเธอเขม็ง ใบหน้าซีดขาวราวกับคนตาย เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้แน่น น้ำเสียงกลับสะอึกสะอื้น
“ก่อนหน้านี้ฉันผิดจริง เพราะเหตุผลหลายอย่าง ฉันเลยใช้ตัวตนของพี่แทนตัวเอง ดังนั้นฉันไม่โทษที่ครั้งนี้พี่อยากผลักเรื่องนี้มาให้ฉัน เพราะฉันรู้ว่าพี่ชอบพี่เฉา พี่ไม่อยากถอนหมั้น เลยอยากแก้แค้นฉัน แต่ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือ พวกเรากลับบ้านกันดีไหม กลับไปค่อยคุยกัน”
【สมกับคนที่กลั่นแกล้งพี่สาวแท้ๆ ของตัวเองมานาน จิตใจแข็งแรงจริงๆ ขนาดนี้แล้วยังดิ้นเฮือกสุดท้ายอีก หรือคิดว่าฉู่ซินเย่วจะกลับคำเพื่อเธออีกครั้งกันนะ ปกติต้องคอยโอ๋พวกนี้หนักแค่ไหน ถึงทำให้พวกเขาคิดแบบนี้ได้】
“ฉู่เสวี่ยฉี ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง” ฉู่ซินเย่วพูดเสียงเย็น ก่อนสะบัดฉู่เสวี่ยฉีออก “ฉันพิสูจน์ตัวเองแล้ว แล้วเธอล่ะ”
ใบหน้าฉู่เสวี่ยฉีบิดเบี้ยวแทบเสียรูป ดวงตาวาบความคลุ้มคลั่ง
“ในฐานะลูกสาวตระกูลฉู่ จะไปพิสูจน์อะไรแบบนั้นได้ยังไง พี่คะ! พี่อยากทำให้พ่อแม่โกรธตายหรือ หรือจะใช้วิธีนี้เหยียดหยามฉัน ฉันบริสุทธิ์ ฉันไม่รู้จักเขาเลย ถ้าพี่ยังบังคับฉันอีก ฉันจะตายให้ดูเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ เธอก็พุ่งไปยังโต๊ะอาหารบุฟเฟต์ที่อยู่ไม่ไกล คว้ากรรไกรสำหรับแกะปูขึ้นมาจ่อคอตัวเอง ร้องไห้พลางตะโกน
“ถ้าฉันตายจะพิสูจน์ได้ไหม!”
ภาพตรงหน้าทำทุกคนตกใจ
สองสามีภรรยาตระกูลฉู่ลนลาน ร้องห้ามเสียงดัง
“ทั้งหมดเป็นความผิดของแก! ดูสิว่าแกทำอะไรลงไป! แกจะบังคับ ให้น้องตายหรือไง!” คุณนายฉู่ทุบตีฉู่ซินเย่ว
คุณฉู่ก็หันมาระบายอารมณ์ใส่ฉู่ซินเย่วเช่นกัน “พอใจแล้วไหม! นี่คือผลลัพธ์ที่แกอยากได้ใช่ไหม! ยังไม่รีบขอโทษน้องอีก คนที่คบกับอู๋เทียนก็คือแก แต่แกยังไม่ยอมรับ หรือจะต้องให้น้องตายต่อหน้าถึงจะพอใจ!”
ฉู่ซินเย่วมองฉู่เสวี่ยฉีนิ่ง สีหน้าซับซ้อนเกินบรรยาย สุดท้ายกลับคล้ายจะร้องไห้คล้ายจะหัวเราะ
ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้เสมอ
ทั้งที่คนที่เจ็บ คนที่โดนรังแกคือเธอ แต่แค่ฉู่เสวี่ยฉีร้องไห้ โวยวาย ทุกอย่างก็เหมือนไม่เคยเกิดขึ้น แถมสุดท้ายยังกลายเป็นเธอที่ผิด
ทำไมเธอต้องเผชิญทุกอย่างนี้ด้วย
เธอจะไม่มีวันหลุดพ้นเลยหรือ
วินาทีนั้น ฉู่ซินเย่วแทบหายใจไม่ออก จนไม่อยากพูดอะไรอีก
ทุกคนคิดว่าเธอคงถูกการกระทำของน้องสาวทำให้ตกใจเช่นกัน
ผู้คนพากันถอยหลังด้วยความแตกตื่น
สีหน้าของคนตระกูลฉินก็ไม่น่าดูนัก แต่ทันใดนั้น ทุกคนก็เบิกตากว้าง
ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว ก็เห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหลังฉู่เสวี่ยฉี จากนั้นถาดอาหารก็ฟาดดัง “ปัง” จากซ้ายไปขวา
ศีรษะของฉู่เสวี่ยฉีถูกฟาดจนแทบสะบัดเป็นภาพติดตา ร่างเซถลาล้มลง กรรไกรในมือกระเด็นออกไป
ทุกคนอ้าปากค้าง มองหญิงสาวที่โผล่มาอย่างกะทันหัน
คนตระกูลฉิน: เฟยเฟยไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
จี้เฟยวางถาดที่ยังสั่นอยู่ในมือลง
【โชคดีที่ฉันเห็นแผนชั่วของหล่อนก่อน อยากใช้การฆ่าตัวตายโยนความผิด แล้วถือโอกาสใช้ศีลธรรมบีบฉู่ซินเย่วอีก ฝันไปเถอะ! กว่าพี่สาวคนสวยจะก้าวออกมาใช้ชีวิตของตัวเองได้ ไม่ยอมให้ปีศาจเห็นแก่ตัวแบบนี้มาทำลายเด็ดขาด】
ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้ฉู่เสวี่ยฉีแค่ทำร้ายตัวเองนิดเดียว ฉู่ซินเย่วก็คงต้องแบกรับคำด่าไปทั้งชีวิต ถึงเธอจะบริสุทธิ์ในเรื่องนี้ก็ตาม เพราะคนนอกจะพูดแค่ว่าเธอบีบคั้นน้องสาวจนอีกฝ่ายคิดสั้น
สีหน้าของคนตระกูลฉินมืดครึ้ม หากเกิดเรื่องในงานเลี้ยงของพวกเขา ต่อให้มีเหตุผลก็อธิบายไม่ชัด โชคดีที่มีจี้เฟย
ฉินเสียนสีหน้าเย็นยะเยือก โบกมือครั้งหนึ่ง บอดี้การ์ดในบ้านก็รีบกรูเข้ามา กดตัวฉู่เสวี่ยฉีที่ยังมึนหัวอยู่บนพื้นไว้ทันที
“พวกคุณทำอะไร!” สองสามีภรรยาตระกูลฉู่ร้อนใจ
ฉินเสียนพูดเสียงเย็น “ลูกสาวบ้านคุณมีแนวโน้มฆ่าตัวตาย สภาพจิตใจไม่มั่นคง เพื่อความปลอดภัยของเธอ ก่อนออกจากบ้านตระกูลฉิน พวกเรามีหน้าที่จำกัดการเคลื่อนไหวของเธอ เพื่อป้องกันไม่ให้ทำร้ายแขกคนอื่น”
ทุกคนถอนหายใจโล่งอก พร้อมชื่นชมจี้เฟยที่ลงมือรวดเร็ว และฉินเสียนที่ตัดสินใจเด็ดขาด
พวกเขาแค่อยากอยู่กินแตง ไม่ได้อยากเห็นเหตุการณ์นองเลือด
คนเราดูแต่ภายนอกไม่ได้จริงๆ ฉู่เสวี่ยฉีคนนี้เหมือนมีปัญหาทางจิต
สีหน้าของสองสามีภรรยาตระกูลฉู่ยิ่งดูไม่ได้ มองลูกสาวตัวเองถูกควบคุมราวกับคนป่วยทางจิต
“ก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ทำแบบนี้...”
“ฉู่ซินเย่วถอนหมั้นกับน้องชายผมแล้ว สองตระกูลเราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน” ฉินเสียนจงใจไม่พูดถึงเรื่องฉู่เสวี่ยฉีกับฉินเฉา นั่นก็คือจุดยืนของตระกูลฉิน
สองสามีภรรยาตระกูลฉู่แทบทรุด
ก่อนหน้านี้ที่พวกเขาไม่ยอมรับ เพราะกลัวฉู่เสวี่ยฉีจะถูกไอ้ลูกคนรวยไร้ประโยชน์นั่นตามตื๊อ แล้วเสียฉินเฉาไป
แต่ตอนนี้สถานการณ์ดูเหมือนจะกู่ไม่กลับแล้ว
“พี่เฉา! พี่เฉา ช่วยฉันด้วย!” ฉู่เสวี่ยฉีเริ่มได้สติ ทั้งเจ็บทั้งหวาดกลัว ร้องไห้ดิ้นรน
แต่ฉินเฉากลับไม่ได้มองเธอ เขามองฉู่ซินเย่วที่อยู่ด้านข้างแทน
เพราะฉู่ซินเย่วดูแปลกไป เธอก้มหน้ามองกรรไกรที่เพิ่งหลุดมาตกข้างเท้าไม่ขยับสักนิด บรรยากาศรอบตัวกดดันจนชวนหวาดหวั่น
อู๋เทียนพุ่งเข้ามา บีบคางฉู่เสวี่ยฉีไว้แน่น
“คนที่คบกับฉันใช่เธอหรือเปล่า!”
“ปล่อยลูกสาวฉันนะ!” คุณฉู่พุ่งเข้ามาผลักอู๋เทียนออก ตวาดว่า “คนตระกูลอู๋ พวกคุณไม่คิดจะห้ามกันบ้างหรือไง!”
“หึๆ ต่อให้ลูกบ้านฉันจะเละเทะแค่ไหน ก็ไม่ถึงขั้นปลอมตัวเป็นคนอื่นหลอกความรู้สึก พอถูกจับได้ก็จะฆ่าตัวตาย เพราะงั้นพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องห้าม คนที่ควรจัดการลูกตัวเองคือพวกคุณตระกูลฉู่ต่างหาก”
สองสามีภรรยาตระกูลฉู่หน้าแดงก่ำในทันที
อู๋เทียนหัวเราะเย็นชา “ฉัน อู๋เทียน จะยอมถูกเล่นแบบนี้ไม่ได้ ยังไม่ยอมรับใช่ไหม ฉันยังมีรูปแรงกว่านี้อีก เดี๋ยวจะปล่อยให้หมดเลย ฉันไม่เชื่อว่าฝาแฝดจะเหมือนกันทุกส่วน!”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนขนลุกทันที
พวกเขาถ่ายรูปแบบนั้นกันด้วยเหรอ แล้วยังจะปล่อยออกมาอีก ต่อไปจะใช้ชีวิตยังไง
ขณะที่อู๋เทียนกำลังหยิบโทรศัพท์ ฉู่เสวี่ยฉีก็หลุดตะโกนออกมาในที่สุด
“โกหก! นายไม่ได้ถ่ายไว้เลยสักหน่อย...”
อีกด้านหนึ่ง ฉู่ซินเย่วกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ความแตกต่างชัดเจนทันที
ครั้งนี้ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ฉู่เสวี่ยฉีอย่างพร้อมเพรียง
ฉู่เสวี่ยฉีได้สติกลับมา สีหน้าทั้งหมดพลันว่างเปล่า
สองสามีภรรยาตระกูลฉู่หน้าซีดเผือด
“ใช่ ฉันไม่มี ฉันหลอกเธอ ฉู่เสวี่ยฉี คราวนี้ดูสิว่าเธอจะเถียงยังไง” อู๋เทียนยิ้มเหี้ยม ก่อนหันไปพูดกับฉู่ซินเย่วว่า “ขอโทษนะ ก่อนหน้านี้ฉันก็โดนน้องสาวจอมโกหกของเธอหลอก เลยไปหาเรื่องเธอ ขอโทษก็แล้วกัน จะโทษฉันก็ไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเธอหน้าตาเหมือนกันล่ะ”
ริมฝีปากของฉู่ซินเย่วสั่นเล็กน้อย เธอไม่ตอบสนอง และไม่มีความยินดีแม้แต่น้อยที่ข้อสงสัยถูกล้างออกไป
【ฉู่ซินเย่ว... เหมือนเริ่มเป็นโรคซึมเศร้าแล้วนะ โดนกระตุ้นหนักเกินไป】
ฉินเฉาตกใจ โรคซึมเศร้า? ฉู่ซินเย่วถูกคนตระกูลฉู่ทรมานจนป่วยแล้วเหรอ
“ไม่ใช่ฉัน! ไม่ใช่ฉัน!” ฉู่เสวี่ยฉีเริ่มกรีดร้อง “พี่เฉา อย่ามองเธอ มองฉันสิ ฉันถูกใส่ร้าย ฉันไม่ได้ทำผิดต่อพี่”
“พ่อแม่ ช่วยพิสูจน์ให้หนูสิ! บอกไปว่าเป็นพี่สาว ไม่ใช่หนู!”
ต่อให้สองสามีภรรยาตระกูลฉู่จะลำเอียงแค่ไหน ปกป้องแค่ไหน แต่ถึงขั้นนี้ก็รู้แล้วว่าไม่มีทางแก้กลับได้อีก
แต่ฉู่เสวี่ยฉียังไม่ยอมรับความจริง
ชื่อเสียงของเธอพังหมดแล้ว ชื่อเสียงดีๆ ทั้งหมดพังยับเยิน
ในที่สุด เธอก็เผยธาตุแท้ออกมา ตะโกนใส่ฉู่ซินเย่วว่า
“ฉู่ซินเย่ว รีบยอมรับสิ! เมื่อก่อนต่อให้ฉันแย่งอะไรของเธอ เธอก็ยอมรับเงียบๆ ไม่ใช่เหรอ!”
ฉู่ซินเย่วมองฉู่เสวี่ยฉี “เพราะอะไร”
“เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะเธอติดหนี้ฉัน! เพราะเธอ ฉันถึงร่างกายอ่อนแอป่วยมาตลอด เธอไม่รู้หรอกว่าการนอนโรงพยาบาลตั้งแต่เด็ก กินยา ผ่าตัด ต่อสู้กับความตายทุกวันมันทรมานแค่ไหน ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ! ถ้าฉันแข็งแรง ฉันต้องใช้ชีวิตดีกว่าเธอแน่ เพราะงั้นสิ่งเลวร้ายทั้งหมดที่ฉันเจอ เธอต้องเป็นคนรับแทน! เธอเกิดมาก็เพื่อถูกฉันเหยียบอยู่ใต้เท้า เพื่อเสียสละทุกอย่างให้ฉัน!”
คำพูดนี้ทำให้ทั้งงานเงียบงัน
ทุกคนมองฉู่ซินเย่วด้วยความสงสาร แล้วหันไปมองฉู่เสวี่ยฉีด้วยความรังเกียจ
แต่สุดท้าย สายตาทุกคู่กลับไปหยุดที่สองสามีภรรยาตระกูลฉู่
ก่อนหน้านี้ ตอนคุณนายฉู่พูด ทุกคนยังคิดว่าแค่ใช้เป็นข้ออ้างกดดันฉู่ซินเย่ว ให้เธอรู้สึกผิดแล้วยอมถอย
แต่คิดไม่ถึงว่าแม้แต่ฉู่เสวี่ยฉีก็มีความคิดประหลาดแบบนี้ด้วย
วินาทีนั้น ทุกคนแทบจินตนาการได้เลยว่า สองสามีภรรยาคงเคยบ่นต่อหน้าลูกสาวที่ป่วยอยู่บนเตียงว่า ที่เธอทุกข์ทรมานแบบนี้ก็เพราะพี่สาวฝาแฝดแย่งสารอาหารไป
พวกเขาโยนความไม่สมหวังทั้งหมดไปให้เด็กอีกคนที่ไร้เดียงสา เพื่อให้ลูกสาวที่ป่วยมีเป้าหมายให้เกลียดชัง
ยังคงเป็นประโยคเดิม พ่อแม่ไร้คุณธรรม ลูกหลานย่อมไม่ปรองดอง
ขณะนี้สองสามีภรรยาตระกูลฉู่กลับมองฉู่เสวี่ยฉีอย่างตกตะลึง
ในสายตาพวกเขา เรื่องจริงส่วนหนึ่งก็เป็นแบบนั้น แต่ในใจ พวกเขาคิดว่าฉู่เสวี่ยฉีใสซื่อ น่ารัก ต่อให้ทำผิดก็แค่เพราะโตมาในสภาพแวดล้อมพิเศษ เจ็บป่วยมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่ควรถูกตำหนิ
แต่การระเบิดอารมณ์ครั้งนี้ของฉู่เสวี่ยฉี เผยด้านมืดในใจเธอออกมา จนภาพฝันของพวกเขาพังทลาย
“หึ ถึงว่าเมื่อก่อนเธอชอบทำเหมือนพูดแทนฉัน แต่จริงๆ กลับคอยเติมเชื้อไฟ หรือไม่ก็สร้างเรื่องใส่ร้าย ทำลายชื่อเสียงฉัน กลั่นแกล้งฉัน ทำร้ายฉัน ที่แท้เธอเกลียดฉัน” ฉู่ซินเย่วพึมพำ
มันไม่ใช่แค่การแย่งความรักจากพ่อแม่อีกต่อไป
ฉู่เสวี่ยฉีเกลียดเธอจริงๆ อยากทรมานเธอ อยากทำลายเธอ
บางทีเธออาจไม่ได้รักฉินเฉาเลย แค่อยากแย่งคนที่ฉู่ซินเย่วชอบเท่านั้น
สีเลือดบนใบหน้าฉู่เสวี่ยฉีค่อยๆ จางหาย ร่างทั้งร่างสั่นด้วยความหวาดกลัว แต่ยังไม่ยอมถอย
“ก็ต้องโทษเธออยู่แล้ว! เธอมีหน้าตาเหมือนฉัน นี่คือความหมายของสวรรค์! เพราะเธอติดหนี้ฉัน เลยทำให้เธอเป็นแบบนี้ เพื่อจะได้ชดใช้ให้ฉันสะดวกขึ้น!” ฉู่เสวี่ยฉีมองใบหน้าที่เหมือนกันทุกอย่างอย่างเลื่อนลอย “ตอนนี้เธอไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร ต่อไปก็ยังมีอีก เธออย่าหวังว่าจะหนีฉันพ้น...”
【คนบ้า!】
เสียงในใจของจี้เฟยคือเสียงในใจของทุกคน ณ ตอนนี้
ไม่รู้จริงๆ ว่าตระกูลฉู่เลี้ยงคนแบบนี้ออกมาได้ยังไง
แต่จู่ๆ ก็ได้ยินฉู่ซินเย่วพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
“ไม่ เธอไม่มีทางใช้ตัวตนฉันแทนได้อีก”
ดูเหมือนการถูกกระทำแบบนี้มานานจะกลายเป็นบาดแผลฝังใจไปแล้ว
จู่ๆ ฉู่ซินเย่วก็หยิบกรรไกรจากพื้นขึ้นมา แล้วกรีดไปที่ใบหน้าตัวเองทันที
ทุกคนร้องตกใจ
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยื่นมือขวางกรรไกรไว้
ทุกคนยังไม่หายตกใจเมื่อเห็นว่า คนที่ช่วยฉู่ซินเย่วไว้คือฉินเฉา ไม่อย่างนั้นกรรไกรคงทิ้งแผลเป็นยาวบนใบหน้าเธอแล้ว
จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าฉินเฉาเร็ว แต่เพราะตอนฉู่ซินเย่วขยับตัว จี้เฟยเห็นข้อมูลก่อน เลยร้องเตือนขึ้นมา ฉินเฉาจึงทันพุ่งเข้าไป
ฉู่ซินเย่วไม่คิดว่าจะถูกขวางไว้ เธอมองฉินเฉาอย่างเหม่อลอย เห็นฝ่ามือที่จับกรรไกรไว้มีเลือดไหลออกมา
ฉู่ซินเย่วพูดเสียงเย็น “ปล่อย! ฉันไม่อยากเก็บกวาดปัญหาให้เธออีกแล้ว ไม่อยากถูกเธอแย่งของ ไม่อยากแบกรับความผิดแทนเธออีกแล้ว ฉันทนมาพอแล้ว ฉันต้องแยกตัวเองออกจากเธอให้เด็ดขาด!”