ฉู่ซินเย่วถึงกับตะลึง “เป็นไปได้ยังไง”
“อู๋เทียนเป็นคนแพร่เชื้อให้” ฉินเฉาพูดจบก็รีบเปลี่ยนสีหน้าทันที “ฉันเพิ่งรู้เหมือนกัน แต่เรื่องที่ฉันพูดเมื่อคืนเป็นเรื่องจริงนะ ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันไปตรวจได้”
อารมณ์ตกตะลึงของฉู่ซินเย่วถูกคำพูดของฉินเฉาทำเอาพูดไม่ออกทันที
ส่วนผู้จัดการโรงแรมในตอนนี้เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไป รีบเดินออกไปทันที
นักวิจัยที่อยู่ด้านข้างก็เพิ่งนึกขึ้นได้เช่นกัน “เดี๋ยวก่อน งั้นเข็มฉีดยาที่เธอถือเมื่อกี้ ข้างในที่เหมือนของเหลวสีเลือดนั่น ตั้งใจจะ... หรือว่าเมื่อคืนก็คิดจะ...”
ทุกคนมองฉินเฉาด้วยความตกใจ
【เมื่อคืนเธอตั้งใจจะทำร้ายฉินเฉา แต่ตอนนี้เป้าหมายกลายเป็นซินเย่วจริงๆ ยัยบ้านั่นมันบ้าสุดๆ】จี้เฟยทอดถอนใจ
ฉินเฉาแค่นเสียงเย็น “ใครจะไปรู้ล่ะ ยังไงต่อจากนี้ถ้าเธอโผล่มา พวกเราก็ระวังตัวกันไว้หน่อย”
ฉู่ซินเย่วดูเหม่อลอย ยากจะเชื่อว่าเรื่องราวสุดท้ายจะพัฒนาไปเป็นแบบนี้
เพราะเป็นคดีทำร้ายร่างกายร้ายแรง พวกเขาทุกคนจึงต้องอยู่ให้ปากคำกับตำรวจให้เสร็จก่อน ถึงจะออกจากเมืองนี้ได้
ฉินเฉาเพราะบาดแผลค่อนข้างใหญ่ ยังต้องเย็บแผล จึงถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลโดยตรง โดยมีเกาห่าวตามไปด้วย
ตอนที่จี้เฟยออกมาจากสถานีตำรวจ ก็เห็นรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ ด้านหน้ารถมีชายรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยืนอยู่ในเสื้อโค้ตสีเทา ด้านในมองเห็นชุดสูทสีดำ
การแต่งกายเรียบร้อยไร้ที่ติ ยืนตรงอย่างเคร่งขรึม ใต้แพขนตาหนาเป็นดวงตาลุ่มลึกเย็นเยียบราวดาวเย็น จ้องตรงมายังทางออกสถานีตำรวจอย่างตั้งใจ รอใครบางคนอยู่
แม้จี้เฟยจะไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับฉินเสียน แต่ก็ต้องยอมรับว่า ตอนที่เขาปรากฏตัวขึ้น มันให้ความรู้สึกเหมือนหัวใจได้ตกลงสู่ที่มั่นคงอย่างประหลาด
จี้เฟยก้าวเดินไปอย่างรวดเร็ว ส่วนฉินเสียนก็ไม่ได้ยืนรอเฉยๆ เขาเดินเข้ามาหา ขาที่ยาวของเขาก้าวไม่กี่ก้าวก็มาหยุดตรงหน้าจี้เฟยแล้ว ก้มมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่สองสามวินาทีก่อนจะพูดว่า “บาดเจ็บไหม”
จี้เฟยโบกมือ “ฉันไม่เป็นไร คุณมาทำไม เกาห่าวไม่ได้จัดทนายมาดูแลแล้วเหรอ แค่ฉินเฉาเย็บแผลเสร็จก็ย้ายโรงพยาบาลกลับได้แล้ว เขาไม่ได้บอกคุณเหรอ”
ฉินเสียนมองท่าทางยังมีชีวิตชีวาของจี้เฟย ก็รู้ว่าเธอไม่ได้ตกใจกลัว “ติดต่อเขาไม่ได้ เขาฉีดยาสลบแล้วหลับอยู่”
“งั้นตอนนี้พวกเราไปโรงพยาบาลกัน?” จี้เฟยถาม
ฉินเสียนพยักหน้า
จี้เฟยเรียกเสี่ยวเถามาด้วย ผลคือเห็นฉู่ซินเย่วรีบเดินเข้ามา แล้วพูดกับฉินเสียนว่า “ขอโทษนะคะ ฉินเฉาบาดเจ็บก็เพราะฉัน...”
“เรื่องราวทั้งหมดผมทราบแล้ว ไม่เกี่ยวกับคุณ ในฐานะผู้ชาย การปกป้องผู้หญิงเป็นสิ่งที่ควรมีอยู่แล้ว คุณฉู่ไม่ต้องใส่ใจเกินไป ส่วนเรื่องการลงทุน ก็จะไม่มีผลกระทบอะไรทั้งนั้น” ฉินเสียนพูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ
จี้เฟยมองฉินเสียนอย่างประหลาดใจ เขาไม่ได้ถือว่านี่เป็นบุญคุณช่วยชีวิต นั่นหมายความว่าเขาไม่อยากให้ฉู่ซินเย่วที่ปฏิเสธฉินเฉา ต้องแบกรับภาระทางความรู้สึกอะไรจนถูกบีบให้ยอมถอย
ฉู่ซินเย่วเองก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย จึงก้มตาลง
ฉินเสียนนึกถึงน้องชายตัวซวยของตัวเอง แต่ก็ยังพูดขึ้นว่า “พวกเรากำลังจะไปโรงพยาบาลรับฉินเฉา คุณจะไปเยี่ยมเขาด้วยไหม”
อย่างไรเสียน้องชายเขาก็ถึงขั้นเอาชีวิตเข้าแลก เขายังหวังว่าน้องชายจะดีใจขึ้นมาบ้าง
ครั้งนี้ฉู่ซินเย่วไม่ลังเล กำลังจะพยักหน้า แต่โทรศัพท์กลับดังขึ้นก่อน
เป็นเบอร์แปลก แต่ทันทีที่รับสาย เสียงตะโกนจากปลายสายก็ทำให้ฉู่ซินเย่วจำได้ นั่นคือเสียงของคุณฉู่
เพราะเธอบล็อกช่องทางติดต่อทั้งหมดของตระกูลฉู่ไปแล้ว นี่คงเป็นการใช้โทรศัพท์ของคนอื่นโทรมา
“ฉู่ซินเย่ว! ลูกอกตัญญู! หนีออกจากบ้านเพราะงอนก็ช่างเถอะ ตอนนี้ยังทำให้น้องสาวต้องมารับเคราะห์แบบนี้อีก! ทั้งที่รู้ว่าน้องร่างกายไม่ดี ยังไปมีเรื่องกับคนแบบนี้ จนให้น้องสาวต้องมารับมีดแทน! ต่อให้แค้นแค่ไหน หรือเธออยากให้น้องตายจริงๆ! รีบไสหัวมาเดี๋ยวนี้! มาดูสิว่าเธอสร้างกรรมอะไรไว้!”
“ซินเย่ว รีบมาที่โรงพยาบาลเถอะ น้องสาวโดนไอ้บ้าคนนั้นแทงหลายแผล แล้วยัง... ฮือๆ... รีบมาดูน้องสาวเธอเถอะ!!”
สองสามีภรรยาตระกูลฉู่พูดออกมาอย่างร้อนรน ราวกับกลัวว่าฉู่ซินเย่วจะวางสาย
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลและเศร้าโศก ทำให้ฉู่ซินเย่วขมวดคิ้วทันที
หรือว่าอาการของฉู่เสวี่ยฉีหนักจนรักษาไม่ได้แล้ว
แม้เธอจะตัดใจจากคนตระกูลฉู่แล้ว แต่ก็ไม่เคยคิดแก้แค้นกลับ ตอนนี้ถ้าฉู่เสวี่ยฉีตายเพราะเรื่องของเธอ เธอคงรู้สึกเหมือนถูกฉู่เสวี่ยฉีตามหลอกหลอนไปทั้งชีวิต
ความรู้สึกนั้นเหมือนฝันร้าย
ฉู่ซินเย่วแทบยืนไม่อยู่ จี้เฟยจึงรีบประคองเธอไว้
ใครจะคิดว่าจี้เฟยจะคว้าโทรศัพท์ไปตัดสายทันที แล้วปิดเครื่องไปเลย
“พี่จี้เฟย?” ฉู่ซินเย่วจ้องเธออย่างงุน งง
จี้เฟยหาเหตุผลขึ้นมาว่า “ไม่มีอะไรหรอก ถ้าเกิดเรื่องใหญ่จริง ตำรวจคงบอกตั้งแต่แรกแล้ว สองคนนั้นคงแค่อยากเรียกเธอไประบายอารมณ์ เพราะงั้นฉันแนะนำให้เธอกลับไปกับทีม ปิดตัวทำรายงานการลงทุนซะ ใครติดต่อมาก็ไม่ต้องสนใจ ตอนตัดขาดแล้ว ก็ให้ตัดขาดไปตลอด”
【เธอไปไม่ได้เด็ดขาดนะ พ่อแม่เธอโกหกเธอมาน้อยหรือไง ตอนนี้กำลังรอให้เธอไปเพื่อใช้ประโยชน์จากเธออยู่!】
ฉู่ซินเย่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “แต่ฉินเฉา...”
ฉินเสียนได้ยินเสียงในใจของจี้เฟย พลันขมวดคิ้ว ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง น้องชายเขาคงต้องก่อเรื่องอีกแน่ จึงพูดขึ้นว่า “พวกเราจะช่วยบอกเขาให้ หลังกลับไปแล้ว คุณมาเยี่ยมเขาได้ทุกเมื่อ”
สุดท้ายฉู่ซินเย่วก็กลับไปกับทีม โดยปิดโทรศัพท์ตลอด
ส่วนฉินเสียนพาจี้เฟยมาถึงห้องพักผู้ป่วยของฉินเฉาพอดี ฉินเฉาเพิ่งตื่น พอตื่นมาไม่เห็นฉู่ซินเย่ว สีหน้าก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง อารมณ์ตกลงทันที
เกาห่าวทนดูฉินเฉาในสภาพนี้ไม่ไหว อดบ่นไม่ได้ว่า “ฉินเฉาบาดเจ็บเพราะช่วยเธอแท้ๆ แต่เธอกลับไม่มาเยี่ยมเลย”
ฉินเฉารีบตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงเย็น “พี่เกา อย่าพูดแบบนั้น ผมรู้ว่าทำไมเธอไม่มา เธอคงกลัวว่าผมจะใช้บุญคุณนี้มาผูกมัดความรู้สึกของเธอ ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไง! ไม่ได้ ผมต้องติดต่อเธอ อธิบายให้เธอฟัง”
จี้เฟยเลิกคิ้ว ความคิดพี่น้องคู่นี้เหมือนกันจริงๆ
ผลคือฉินเฉาหยิบมือถือขึ้นมา ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองโดนบล็อกไปแล้ว จึงทำหน้าเศร้าอีกครั้ง
ฉินเสียนเดินเข้าไปตบหัวฉินเฉาเบาๆ “เดิมทีเธอจะมา”
ดวงตาของฉินเฉาสว่างขึ้นทันที
【นั่นสิ ถึงจะไม่รับรักนาย แต่ในเรื่องคุณธรรมพื้นฐาน เธอก็ยังมีอยู่】
ฉินเฉารู้สึกเหมือนโดนลูกธนูปักกลางอกทันที
พูดไม่เป็นก็อย่าพูดเลย!
ฉินเสียน: ......
“แล้วทำไมไม่มา?” เกาห่าวถามอย่างสงสัย
“เพราะพ่อแม่ตระกูลฉู่อยู่โรงพยาบาลนี้” ฉินเสียนเพิ่งพูดจบ ฉินเฉาก็ระเบิดอารมณ์ทันที
“พวกเขาจะโทษซินเย่วอีกใช่ไหม จะหาเรื่องเธออีกแล้วใช่ไหม!”
【แค่หาเรื่องซะที่ไหน พวกเขาจะเรียกซินเย่วมาเป็นอะไหล่สำรองต่างหาก!】
สีหน้าของฉินเฉาเปลี่ยนฉับพลัน จนเกาห่าวตกใจ
ฉินเสียนขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วก็ได้ยินเสียงจี้เฟยบ่นในใจไม่หยุด
【ฉู่เสวี่ยฉีโดนแทงสามแผล สองแผลโดนไต พื้นฐานร่างกายเธอก็ไม่ดีอยู่แล้ว คราวนี้ไตทั้งสองข้างบาดเจ็บ ถึงจะยังไม่ถึงขั้นไตวายตาย แต่ต่อไปอีกไม่กี่ปีก็คงรับภาระไม่ไหว ดังนั้นสองคนนั้นเลยคิดจะฉวยโอกาสครั้งนี้ ให้ซินเย่วบริจาคไตที่แข็งแรงข้างหนึ่งให้ฉู่เสวี่ยฉี】
【ยังไม่หมดนะ พวกเขายังไปปรึกษาเรื่องปลูกถ่ายผิวหนังด้วย เพราะมีดแผลสุดท้ายฟันโดนหน้าฉู่เสวี่ยฉี เธอเสียโฉม ต้องปลูกถ่ายผิว แต่ร่างกายเธอทนความลำบากไม่ได้ พวกเขาเลยคิดจะเอาผิวหนังของฉู่ซินเย่วไปปลูกแทน เพราะเป็นฝาแฝดกันแทบไม่มีปัญหาเรื่องร่างกายต่อต้านกัน เหมาะที่สุด】
【พ่อแม่ประหลาดจริงๆ เหมือนคิดว่าสิ่งที่อยู่บนตัวลูกที่ตัวเองคลอดมา ทุกอย่างเป็นของที่พวกเขามีสิทธิ์เอามาแบ่งกันอย่างสมเหตุสมผล น่าขยะแขยง!】
จี้เฟยกำลังบ่นอยู่ ก็เห็นฉินเฉาบนเตียงคนไข้ลุกพรวดขึ้นมา
“อาเฉา!” เกาห่าวตกใจ
ฉินเสียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “อย่าก่อเรื่อง ฉันจัดการเอง”
แต่ฉินเฉาโมโหจนเลือดขึ้นหน้าไปแล้ว ดวงตาแดงก่ำ “ฉันแค่แขนเจ็บ ไม่ได้ขยับไม่ได้! แม่งเอ๊ย! ครั้งนี้พ่อจะตัดปัญหาให้สิ้นซาก!”
พูดจบก็พุ่งลงจากเตียงทันที