ในที่สุดก็พูดเข้าประเด็นเสียที หลี่จื๋อเก็บอารมณ์ไม่พอใจลงไป แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“เขาชื่อหลี่จื่อเฉียว ผมกับฉินเหยียนตั้งใจจะรับมาเลี้ยง ต่อไปเขาก็คือลูกของพวกเรา จื่อเฉียว นี่คือน้ารองกับน้าสะใภ้รองของลูก เรียกสิ”
หลี่จื่อเฉียวกำลังจะลุกขึ้น ยกมืออย่างเกร็งๆ จะทักทาย แต่กลับถูกพ่อฉินขัดขึ้นมาก่อน
พ่อฉินสีหน้าไม่ค่อยดี เอ่ยว่า
“เดี๋ยวก่อน เรื่องนี้ยังพูดกันไม่ชัด อย่าเพิ่งเรียกคน”
หลี่จื่อเฉียวหน้าซีดลงทันที ได้แต่ก้มหน้าแล้วนั่งลงเงียบๆ
แม่ฉินใจอ่อน เห็นเด็กน่าสงสารก็พูดขึ้นว่า
“ให้จื่อเฉียวออกไปเล่นข้างนอกก่อนดีไหม”
มีอะไรบางอย่างก็ควรคุยกันโดยไม่ต้องให้เด็กอยู่ด้วย
“ไม่เป็นไร” หลี่จื๋อดูเหมือนไม่ค่อยสนใจอารมณ์ของเด็กเท่าไหร่
พ่อฉินที่กดอารมณ์ไว้เต็มที่แล้วก็พูดตรงๆ ทันที
“งั้นผมก็พูดตรงๆ เลยนะ ฉินเหยียนอายุแค่สามสิบ ยังไม่ถึงวัยที่มีลูกไม่ได้ไม่ใช่เหรอ พวกคุณไม่บอกอะไรสักคำก็พาเด็กมาเลย แล้วมาบอกพวกเรา แบบนี้คนตระกูลหลี่ทำงานกันแบบนี้เหรอ”
แม่หลี่พูดขึ้นทันที
“พ่อสะใภ้ เรื่องนี้จะโทษพวกเราก็ไม่ได้หรอกนะ ตั้งแต่ฉินเหยียนคลอดลูกคนแรกยากจนร่างกายเสียหาย หมอเองก็บอกแล้วว่าอนาคตตั้งครรภ์ยาก เราจะให้รอเฉยๆ เสียเวลาได้ยังไง…”
เมื่อเก้าปีก่อน ฉินเหยียนคลอดเด็กแต่ตายตอนคลอด หลังจากนั้นก็ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีก
แต่ครอบครัวฉินคิดว่า ด้วยพัฒนาการทางการแพทย์ ฉินเหยียนยังอายุน้อย ยังมีโอกาสอยู่เสมอ
ไม่คิดเลยว่าวันนี้ครอบครัวหลี่จะพาเด็กมาแบบนี้ทันที
พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของฉินเหยียนก็แดงขึ้นทันที
【รอไม่ไหวขนาดนี้ คือหลี่จื๋อจะตายแล้วเหรอ หรือบ้านหลี่จะขาดทายาทแล้ว?】
จี้เฟยกินผลไม้ไปพลาง พูดในใจแบบแสบๆ
คนตระกูลฉินที่อึดอัดอยู่แทบจะกลั้นไม่อยู่ แม้แต่ฉินเหยียนที่กำลังเศร้าก็ยังสะดุดอารมณ์ไปชั่วขณะ
ฉินเสียนไอเบาๆ แล้วจับแขนจี้เฟยไว้ พูดว่า
“เดี๋ยวค่อยกินข้าว กินผลไม้น้อยลงหน่อย”
จากนั้นหันไปพูดกับหลี่จื๋อว่า
“ถึงจะรีบแค่ไหน แต่ถ้าไม่คาดหวังแล้วจะรับเลี้ยง ก็ควรไม่ใช่เด็กวัยนี้ไม่ใช่เหรอ”
จี้เฟยวางส้อมผลไม้ลงอย่างเชื่อฟัง แต่พอได้ยินคำถามนั้นก็คิดในใจทันที
【โห วัตสัน นายจับจุดสำคัญได้แล้ว!】
ฉินเสียนชะงักไปทันที
มีปัญหาจริงเหรอ?
พ่อแม่ฉินฉินก็อึ้งไปด้วย “อะไรนะ?”
ฉินเหยียนตัวสั่น มองไปทางจี้เฟยอย่างตกใจ
ยังไม่ทันที่หลี่จื๋อจะพูด ฉินเสียนก็พูดเสียงคมขึ้นว่า
“เด็กคนนี้มีอะไรพิเศษ ถึงทำให้บ้านหลี่เลือกเขา”
แม่หลี่กับหลี่จื๋อสีหน้าแข็งทันที
แม่หลี่ยิ้มแห้งๆ รีบพูดว่า
“ก็…อายุพอดีเก้าขวบ แล้วก็หน้าตาคล้ายๆ ลูกชายฉันกับฉินเหยียน เลยคิดว่าอาจจะเป็นวาสนา…”
คำพูดนี้เหมือนแทงใจคน ฟังแล้วทำให้พ่อแม่ฉินฉิน อดมองเด็กไม่ได้
และก็ต้องยอมรับว่า เด็กคนนี้มีส่วนคล้ายหลี่จื๋อกับฉินเหยียนจริงๆ
แต่ฉินเหยียนกลับหน้าเสียหนักกว่าเดิม น้ำตา คลอ อยู่ในตา
ขณะเดียวกัน หลี่จื่อเฉียวก็ก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม เหมือนมีพิรุธบางอย่าง
【ซิ่วเอ๋อร์! เทพจัดเต็ม! ที่จริงหลี่จื๋อจะรับเลี้ยง “ลูกแท้ๆ ของตัวเอง” แต่ฉินเหยียนไม่ได้คลอด เลยเท่ากับเป็นลูกนอกสมรสจากข้างนอก แล้วเอามายัดให้ฉินเหยียนเลี้ยงอีก เหอะ ยังกล้าพูดแบบนี้ได้ยังไง หน้าหนาเป็นกำแพงเมืองชัดๆ!】
คนตระกูลฉิน: !!!!
เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัว ทุกคนชะงักไปทันที มองไปยังโซฟาฝั่งตรงข้ามด้วยความไม่เชื่อ
ฉินเหยียนยิ่งตกใจหนักกว่าเดิม มองจี้เฟยอย่างไม่เข้าใจว่าเธอรู้ได้ยังไง
【แถมยังให้ฉินเหยียนช่วยปิดบังเรื่องเด็ก บอกว่าต้องรับเลี้ยงแน่นอน ถ้าพูดความจริงตระกูลฉินจะต้องโวยวาย เขาบอกให้ฉินเหยียนอย่าทำเรื่องใหญ่ โทษก็โทษที่เธอมีลูกไม่ได้ จะให้สายเลือดตระกูลหลี่ขาดได้ยังไง โอ้โห บ้านนี้มีบัลลังก์ให้สืบทอดหรือไง】
【ฉินเหยียนยังลังเลอีก โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้น เธอโดนหลี่จื๋อทำร้ายขนาดต้องทนเรื่องแบบนี้เหรอ?】
คนตระกูลฉินช็อกแล้วช็อกอีก ตาแทบถลนมองฉินเหยียน
ฉินเหยียนเหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะ ความอัดอั้นทั้งหมดระเบิดออกมา เกือบจะร้องไห้ต่อหน้า
สีหน้าฉินเสียนดำคล้ำทันที เข้าใจแล้วว่า “เรื่องใหญ่” ที่จี้เฟยพูดคืออะไร
ฝั่งตระกูลหลี่ยังไม่รู้เลยว่า บรรยากาศเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่
ฉินเสียนพูดเสียงเย็นทันที
“แล้วพ่อแม่แท้ๆ ของเด็กคนนี้อยู่ที่ไหน ตรวจสอบชัดเจนหรือยัง ถ้ายังไม่ตรวจ เดี๋ยวผมตรวจเอง เพราะถ้าจะมาเป็นคนในบ้านเรา ต้องรู้ที่มาที่ไปให้ชัด”
ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของแม่หลี่กับหลี่จื๋อก็เปลี่ยนไปทันที
และท่าทีของพวกเขาก็ทำให้พ่อแม่ฉินฉินเริ่มตระหนัก
คำในใจของจี้เฟย…เป็นเรื่องจริง!
ความโกรธพุ่งขึ้นแทบจะระเบิด
“เด็กคนนี้เป็นลูกผม” หลี่จื๋อเห็นว่าฉินเสียนรู้ทัน จึงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ยอมรับตรงๆ
พ่อฉินได้ยินแบบนั้น ทั้งที่ไม่มีความละอายเลย ยิ่งเดือดหนัก ตบลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่น
ทำเอาพ่อบ้านที่เพิ่งยกอาหารมาให้สะดุ้งทันที
เพราะหลังเกษียณ พ่อฉินไม่ค่อยโกรธขนาดนี้อีกแล้ว
พ่อบ้านถึงกับวางถาดลง และเริ่มคิดว่าจะไปหยิบ “อาวุธ” มาให้พ่อฉินหรือยังดี
หลี่จื๋อหน้าซีด แต่ยังฝืนพูดต่อ
“เรื่องเด็ก ผมไม่ได้ทำผิดต่อฉินเหยียน เป็นแฟนเก่าผมแอบเก็บไว้เอง”
แม่หลี่รีบเสริม
“ใช่ๆ พวกเราก็เพิ่งรู้เหมือนกัน เดิมทีเรื่องแต่งงานก็เป็นแบบนั้นกันอยู่แล้ว ตอนนี้ฉินเหยียนมีลูกไม่ได้พอดี ก็มีสายเลือดบ้านหลี่โผล่มาพอดี เลยคิดจะรับกลับมา เด็กก็ไม่มีแม่แล้วด้วย ไม่ได้กระทบตำแหน่งของฉินเหยียนแน่นอน”
แม่ฉินโกรธจนหน้าดำหน้าแดง
“งั้นแปลว่าลูกสาวฉันต้องขอบคุณพวกคุณที่ให้โอกาสเลี้ยงลูกนอกสมรสของลูกชายตัวเองกับแฟนเก่าอย่างนั้นเหรอ คิดเก่งดีนะ!”
“อุ๊ย อย่าคิดแบบนั้นสิ ฉินเหยียนไม่ต้องแบกภาระการคลอดลูก แถมได้ลูกสำเร็จรูป ถ้าทำตามกฎหมายก็เหมือนลูกแท้ๆ เลยนะ” แม่หลี่ยังพูดต่อ
แม่ฉินโกรธจนพูดไม่ออก รู้สึกว่าถูกเหยียบย่ำเกินไป
ที่แท้ลูกสาวเธอเจอความลำบากแบบนี้มาตลอด พวกเธอเลี้ยงลูกสาวให้เชื่อฟังเกินไป ถึงได้ไม่รู้จะรับมือยังไง
คิดถึงตรงนี้ แม่ฉินก็พูดทันที
“งั้นตระกูลฉินของเราพูดตรงๆ เลยนะ เราไม่เห็นด้วย”
พ่อฉินก็พยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึมสนับสนุน
ฉินเสียนไม่พูดอะไร แต่พอหันไปก็เห็นจี้เฟยกำลังตักข้าวกินอย่างเอร็ดอร่อย
เขาอดถอนหายใจไม่ได้…หิวขนาดนั้นเลย?
แต่พอเห็นเธอกินไปฟังไปอย่างตั้งใจ เขากลับรู้สึกหิวขึ้นมาด้วยเหมือนกัน จึงหยิบช้อนขึ้นมากินตาม
อืม…กินอิ่มแล้วค่อยคิดเรื่องนี้ให้เย็นลง
อีกฝั่งกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด แต่ไม่มีใครทันสังเกตสองคนที่กำลังกินข้าวอย่างสบายใจ
แม่หลี่สีหน้าไม่ดี ส่วนหลี่จื๋อก็ไม่ชอบถูก กดจากบ้านฝ่ายหญิง แต่ก็ไม่กล้าสวนกลับ จึงหันไปเล่นงานจุดอ่อนแทน
“ฉินเหยียน เธอพูดสิ ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้คัดค้านไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ หรือจะไล่หลานแท้ๆ ของฉันออกไป?” แม่หลี่กดดันทางศีลธรรมทันที
“พอได้แล้ว” พ่อฉินพูดเสียงกร้าว
“ฉินเหยียน ลูกคิดยังไง ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจแบบไหน พ่อแม่จะหนุนเธอเต็มที่ ไม่มีใครกล้ารังแกเธอ!”
แม่หลี่กับหลี่จื๋อสีหน้ายิ่งแย่ลง
“พ่อ หนู…” ฉินเหยียนลนลาน ก้มมองหลี่จื่อเฉียว
แม้จะดูแลเด็กมาได้สองวัน เด็กก็เรียบร้อยดี หลี่จื๋อก็ดูไม่สนใจเด็ก ทำให้เธอพอรู้สึกดีขึ้นบ้าง
แต่ลึกๆ แล้วเธอก็อึดอัดใจ ถ้าเป็นเด็กคนอื่น เธออาจรับได้ในฐานะแม่บุญธรรม แต่เด็กคนนี้…
หลี่จื่อเฉียว…ชื่อเหมือนกับ “เฉียวเมิ่ง” ผู้หญิงคนนั้น
“ฉินเหยียน!” หลี่จื๋อพูดเสียงกดดัน
ฉินเหยียนยิ่งตื่น กลั้นใจพูดว่า
“ฉันไม่รู้…พ่อแม่คิดยังไงกันแน่”
พ่อฉินกับแม่ฉินผิดหวังทันที จากเดิมที่คิดว่าลูกสาวแค่ใจดี ตอนนี้กลับกลายเป็นไร้จุดยืน
ฉินเสียนวางตะเกียบ ถอนหายใจ กำลังจะตัดสินใจแทน
เด็กคนนี้…ยังไงก็รับไม่ได้
แต่ทันใดนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงในใจของจี้เฟยตะโกนขึ้นมา
【เวรเอ๊ย! เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้เลยเหรอ เขาขี่หัวขนาดนี้แล้ว ยังจะไม่หย่าอีก จะเก็บไว้รอปีใหม่หรือไง!!】