ในงานนิทรรศการศิลปะยังมีพื้นที่จัดแสดงระดับ B และ A อยู่จริง
เรื่องนี้พ่อบ้านตระกูลเจียงก็รู้ เพราะเจียงซินหรานนั่นเอง แต่พื้นที่จัดแสดงระดับ A และ B แบบนี้ ส่วนใหญ่เตรียมไว้ให้กับคนที่มีผลงานในวงการศิลปะ มีชื่อเสียงและประสบการณ์พอสมควร
อย่างเจียงซินหรานที่อายุไม่ถึงยี่สิบแต่ได้พื้นที่จัดแสดงระดับ C ในระดับมณฑล ก็ถือว่าเป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยากมากแล้ว
พื้นที่ระดับ B กับ A อยากขึ้นก็ขึ้นได้เหรอ?
นี่มันผักกาดหอมรึไง?
“คุณหนูเมิ่ง คุณอาจจะยังไม่รู้ ที่นี่ไม่เหมือนวงการบันเทิงนะ วงการบันเทิงใครจะเข้าไปก็ได้ แต่ในวงการศิลปะ พื้นที่ระดับนี้ไม่ได้อยากได้ก็ได้” พ่อบ้านเจียงยิ้มเล็กน้อย
เมิ่งฝูก็ไม่ได้ตอบอะไรเขา เพียงแค่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปมองเจียงเฉวียน
เจียงเฉวียนกำลังคิดอยู่ว่าในวงการมีอาจารย์วาดภาพคนไหนบ้าง พอเห็นสายตาเธอก็เอ่ยว่า “มีอะไรเหรอ?”
เมิ่งฝูเอานิ้วลูบคาง “ก็…คุณสองปีก่อน ทำการตรวจดีเอ็นเอจริงเหรอ?”
“เธอพูดอะไรเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว คิดอะไรเพ้อเจ้ออีกล่ะ” เจียงเฉวียนพอได้ยินแบบนี้ก็รู้ว่าเธอน่าจะสงสัยเรื่องที่ตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ เพราะคำพูดของอวี่เจินหลิง จึงมีสีหน้าไม่พอใจ “การตรวจนั้นแม่เธอเป็นคนพาไปทำเองกับมือ ฉันก็เคยให้เธอดูรายงานแล้ว จะปลอมได้ยังไง?”
“อย่าโกรธ” เมิ่งฝูยื่นมือไปตบไหล่เขา แล้วเลียริมฝีปากยิ้ม
“ก็แค่ถามเล่นๆ น่ะ”
เจียงเฉวียนมองเข้าไปในห้อง เฟอร์นิเจอร์จากมุมที่เขาเห็นดูเรียบง่ายมาก
พอเห็นเมิ่งฝูเข้าบ้านปลอดภัยดี เขาจึงลงจากตึก
ก่อนจะหันหลังกลับ ยังอดไม่ได้ที่จะมองไปทางห้องตรงข้ามของเมิ่งฝู ด้านหน้ามีเพียงประตูเหล็กสะอาดๆ ไม่มีอะไรแปะอยู่เลย
สภาพแวดล้อมของคอนโดนี้ไม่ค่อยดี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ขี้เกียจ แทบไม่มีระบบเข้าออกเลย แล้วเมิ่งฝูก็อยู่คนเดียวอีก
เจียงเฉวียนเริ่มกังวลเรื่องความปลอดภัยของคอนโดนี้
พอกลับมาถึงบ้านตระกูลเจียง เขายังคงครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่
อวี่เจินหลิงกำลังมาส์กหน้า ก็หันมาถามขึ้น
“ฉันแค่เป็นห่วงเรื่องที่พักของฝูเอ๋อร์ คอนโดเธอยังเป็นห้องที่เช่าตั้งแต่สองปีก่อน เป็นคอนโดเก่า ระบบรักษาความปลอดภัยไม่ค่อยดี ฉันไม่สบายใจ” เจียงเฉวียนพูด
“บ้านดีๆ ไม่อยู่ ดันไปอยู่ข้างนอก เธอก็ไม่ได้เรียนหนังสือ จะไปอยู่ใกล้โรงเรียนทำไม เธอนี่ช่างกังวลเสียจริง” อวี่เจินหลิงตบมาส์กที่หน้าเบาๆ
“ฉันคิดว่าจะให้เธอย้ายไปอยู่กับซินหราน” เจียงเฉวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
พูดถึงเจียงซินหราน เธอก็ชอบอยู่ข้างนอกเหมือนกัน ตอนสอบเข้ามัธยมปลายได้คะแนนดีมาก อวี่เจินหลิงดีใจที่ลูกสาวสอบได้ดี จึงซื้อบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งใกล้โรงเรียนอันดับหนึ่งให้ พร้อมจัดแม่บ้านให้ด้วย
เจียงซินหรานมีเรียนเสริมตอนเย็น และพักกลางวันที่นั่น เพื่อให้เธอได้เรียนอย่างมีสมาธิ อวี่เจินหลิงลงทุนไปไม่น้อยเลยทีเดียว
“คุณอย่าไปวุ่นวายเลย ซินหรานใช้เวลาวาดภาพที่นั่น ตอนนี้ก็ขึ้น ม.6 แล้ว เป็นช่วงสำคัญ ฉันยังไม่กล้ารบกวนซินหรานเลย” อวี่เจินหลิงขมวดคิ้ว อยากพูดอะไรอีกแต่ก็เปลี่ยนใจ พอนึกถึงเจียงเฉวียนก็ลดท่าทีลง ถอนหายใจแล้วพูดเสียงเบา “คุณอยากให้เธอไปก็ให้ไปเถอะ แต่มีข้อเดียว ห้ามรบกวนการเรียนกับการทำงานของซินหรานเด็ดขาด”
วันถัดมา
หกโมงเช้า
ชายร่างใหญ่ในชุดดำยืนอยู่หน้าประตูห้องเมิ่งฝู
หน้าประตูของเมิ่งฝูเต็มไปด้วยใบโฆษณาแปะมั่วไปหมดจนลายตา
เขาไม่หันมองอะไรทั้งนั้น เคาะประตูสามที ไม่มีเสียงตอบกลับ
ชายร่างใหญ่ลดมือลง หันไปพูดกับซูเฉิงว่า “คุณหนูเมิ่งน่าจะยังไม่ตื่นครับ คุณกลับไปก่อนดีกว่า ผมจะรออยู่ที่นี่…”
ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็เห็นสายตาของซูเฉิงที่ยืนพิงราวบันไดหันไปมองข้างล่าง
ชายร่างใหญ่ชะงัก แล้วก็หันไปมองตาม แต่ยังไม่เห็นอะไร จนผ่านไปไม่กี่วินาที เขาถึงได้เห็นศีรษะที่สวมหมวกแก๊ปสีดำใบหนึ่งโผล่ขึ้นมา
ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ได้จากท่าทีที่ขี้เกียจแต่แฝงความเย็นชาแบบนี้ นี่แหละเมิ่งฝูแน่นอน
เมิ่งฝูถอดหมวกแก๊ปลง แล้วก็ถอดหูฟังบลูทูธข้างหนึ่งออก เงยหน้าขึ้นพูดว่า “ขอโทษนะ เจอลุงคนนึงที่ข้างล่างวุ่นวายนิดหน่อย”
ซูเฉิงยังคงพิงอยู่กับราวบันได วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ต ไม่ได้ผูกเนกไท แต่กระดุมก็กลัดเรียบร้อยจนถึงเม็ดสุดท้าย ดูเย็นชาและมีเกียรติ ดวงตาที่มองมาก็ยังเย็นๆ เหมือนครั้งแรกที่เจอกัน “ไม่เป็นไร”
เมิ่งฝูยิ้มเล็กน้อย ไม่พูดอะไร แล้วก็เปิดประตูเข้าไปหยิบของที่ต้องใช้
ชายชุดดำรอจนเธอเข้าไปแล้ว จึงหันไปมองซูเฉิง ถามเสียงเบา “พี่เฉิงครับ เมื่อกี้คุณได้ยินเสียงคุณหนูเมิ่งขึ้นบันไดไหม?”
เขาเริ่มสงสัยตัวเองหนักมาก ตอนเมิ่งฝูเดินขึ้นมา เขา…ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
ไม่น่าจะเป็นไปได้
ซูเฉิงเหลือบตามองเขาเล็กน้อย “ไลฝูยังได้ยินเลย”
ชายชุดดำ “……”
รู้สึกโดนดูถูกยังไงไม่รู้
“เขาชื่อซูตี้” ซูเฉิงพูดหลังจากเมิ่งฝูเก็บของเสร็จและเขากำลังไปส่งเธอที่บริษัท พร้อมแนะนำชายชุดดำ “ช่วงนี้ฉันอาจจะมีธุระ ถ้าฉันไม่อยู่ เธอมีเรื่องด่วนก็ไปหาเขาได้”
ได้ยินแบบนี้ ชายชุดดำมองกระจกหลังอย่างตกใจ
ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงแคมป์ฝึกซ้อมของรายการ ไอดอล
ซูเฉิงหยิบหน้ากากสีดำจากกระเป๋าออกมาสวม แล้วเข้าไปกับเมิ่งฝู
ในพื้นที่ที่มีกล้องของรายการ ซูเฉิงจะใส่หน้ากากตลอด
แต่ด้วยรูปลักษณ์และบุคลิกของเขา ต่อให้เป็นวงการบันเทิงก็ยังหาแบบนี้ได้ยากมาก ถ้าไม่ใส่หน้ากากก็คงจะวุ่นวาย
“พี่เฉิง มาแล้วเหรอ” จ้าวฝานถือมือถือยืนรออยู่หน้าประตู เห็นทั้งสองคนมาในที่สุดก็โล่งใจ “รีบเข้าไปเถอะ ครูซีมาแต่เช้าแล้ว!”
“รู้แล้วค่ะพี่จ้าว” เมิ่งฝูโบกมือ
เมื่อเดินเข้าสู่พื้นที่ที่มีกล้อง ซูเฉิงก็หยุดอยู่ตรงนั้น
เมิ่งฝูหันกลับไปโบกมือลาเขา ยังไม่ทันเดินไป เสียงนุ่มๆ ก็ลอยตามมาข้างหลัง ไม่ช้าไม่เร็ว “เมิ่งฝู”
เสียงเขาเบาเหมือนลมพัดผ่านผิวน้ำในทะเลสาบ อ่อนโยนเหมือนแสงแดดยามฤดูหนาว ต่อให้ไม่ได้ชอบเสียงก็ยังต้องรู้สึกว่าไพเราะ
เมิ่งฝูเอามือใส่กระเป๋าหันหน้ากลับไป เลิกคิ้ว “หือ?”
ซูเฉิงยิ้มบางๆ “ถ้าเธอไม่อยากแข่งรายการนี้ต่อ ก็ออกได้ทุกเมื่อ”
เมิ่งฝูยิ้ม ไม่ตอบอะไร
จ้าวฝานมองทั้งสองคนที่พูดกันไปมา “……”
นี่เธอเหมือนฉากหลังไหมเนี่ย?
“ตอนนั้นเซ็นสัญญาไว้กี่ฉบับนะ?” เมิ่งฝูเดินไปข้างหน้าแล้วถามจ้าวฝานเหมือนไม่ได้ตั้งใจ
เธอรู้ดีว่าตัวเองก็ต้องมีสัญญาอยู่แน่ๆ
“เพื่อให้เธอได้เข้าไป ทางบริษัทเราลงทุนกับรายการไปหลายล้าน หยวน เลยล่ะ บริษัทเราขาดทุนยับเยิน ตอนนี้รายการก็ดูเหมือนเซ็นสัญญาเดิมพันไว้ หวังว่าปีนี้จะมีคนติดอันดับระดับนานาชาติ” จ้าวฝานพาเธอไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า พูดเบาๆ
“ต้องมีแน่นอน” เมิ่งฝูเปลี่ยนเสื้อคลุม
“พูดอย่างนั้นทำไมเหรอ?” จ้าวฝานหันมามองเธอ
เมิ่งฝูตั้งใจกลัดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย “ฉันอยู่นี่ไง ไม่ต้องกลัว”
จ้าวฝาน “……เธอเนี่ยนะ?”
แม้ว่าจ้าวฝานจะคิดว่าเด็กในสังกัดของเธอก็ดีไปหมด แต่พอมาดูคะแนนโหวตในเน็ตตอนนี้ ความนิยมยังห่างกับเย่ซูหนิงมาก โดยเฉพาะเย่ซูหนิงมีพื้นฐานแน่นมาก รายการนี้สุดท้ายก็วัดกันที่ความสามารถโดยรวม พอได้ยินเมิ่งฝูพูดแบบนั้น เธอแทบจะพ่นเลือดออกมา
เมิ่งฝูจัดไมโครโฟนตรงปกเสื้ออย่างไม่รีบร้อน ใต้แสงแดดที่ส่องเฉียงผ่านหน้าต่าง สีหน้าของเธอดูขี้เกียจแต่ก็สบายๆ “ก็ฉันไง”