“คนข้างหน้าเธอเห็นแล้วใช่ไหม ตามเสียงเปียโนของฉัน แล้วค่อยๆ ไล่ระดับเสียงขึ้นไปทีละนิด” ถังเจ๋อมองไปที่เมิ่งฝู พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เมิ่งฝูพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว
เดิมทีถังเจ๋อคิดจะอธิบายเรื่องลำดับเสียงให้เธอฟัง แต่เห็นว่าเธอดูมั่นใจมากก็เลยไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม
เขาเอื้อมมือกดคีย์เปียโนทีละตัว ไล่ขึ้นไปทีละเสียง
เขาเคยฟังเมิ่งฝูร้องสดมาก่อน เธอเป็นสายเสียงสูง เขาพอจะรู้ขอบเขตเสียงของเธอ จึงเริ่มเสียงแรกที่ c2
เสียงเริ่มต้นที่สูงขนาดนี้ทำให้ผู้จัดการของถังเจ๋ออดไม่ได้ที่จะมองมาทางเขา ยักคิ้วเล็กน้อย
เสียงเริ่มต้นสูงขนาดนี้เลยเหรอ?
เขายืนพิงกรอบประตู สายตามองไปยังเมิ่งฝู
เมิ่งฝูตามเสียงเปียโนไปอย่างสบายๆ ไล่เสียงขึ้นไปถึง c2
จาก c2 ไล่ไปถึง D2, E2, F2, G2
ทุกครั้งที่ถังเจ๋อกดคีย์เพิ่มขึ้น เมิ่งฝูก็ตามได้โดยไม่ออกแรงอะไรเลย
ตอนแรกสีหน้าของผู้จัดการถังเจ๋อยังเรียบเฉย แม้ว่าถังเจ๋อจะเคยร้องถึง G5 มาแล้วก็ตาม หรือแม้แต่เว่ยจิ่นที่เพิ่งร้องก็ยังร้องด้วยเสียงจริงถึง B3
ถึงแม้จะฝืนอยู่บ้าง แต่ก็ทำให้ผู้จัดการหันไปมองเว่ยจิ่นมากขึ้น
เมิ่งฝูตามเสียงเปียโนของถังเจ๋อ ไล่เสียงตั้งแต่ C2 ไปจนถึง B3 โดยไม่ต้องหยุดพัก คนอื่นๆ ทั้ง 13 คนก็มีแค่เว่ยจิ่นที่พอจะร้องถึง B3 ได้ แต่ก็ยังฝืนมาก ขณะที่เมิ่งฝูร้องถึง B3 ได้อย่างสบายๆ
ในฐานะผู้จัดการของนักร้อง แน่นอนว่าเขารู้เรื่องดนตรีดี เสียงปลอมถึง B3 มีเยอะ แต่เสียงจริงที่ถึง B3 ได้ ในวงการบันเทิงมีไม่มากนัก นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาหันไปมองเว่ยจิ่นก่อนหน้านี้
แต่ตอนนี้…เมิ่งฝู...
สีหน้าผู้จัดการจากที่ดูเรื่อยๆ ก็กลายเป็นจริงจัง เขาหรี่ตา มองเมิ่งฝูอย่างตั้งใจเป็นครั้งแรก
หลังจาก B3 ก็เป็น C4 เมิ่งฝูก็ยังตามไปได้
D4 ผ่าน!
E4 ผ่าน!
ไปจนถึง G4 เมิ่งฝูยังคงร้องได้อย่างสบายๆ
เหล่าเด็กฝึกในห้องซ้อม และผู้จัดการของถังเจ๋อล้วนจากที่ไม่สนใจ กลายเป็นหันมามองเมิ่งฝูอย่างไม่รู้ตัว แทบจะอึ้งกันทั้งห้อง
คนพวกนี้ล้วนเป็นสายนักร้องสายเสียงจริง เคยเรียนดนตรีแบบมืออาชีพมาก่อน จึงรู้ว่าเสียงจริงที่สามารถไปถึง G4 ได้ นี่มันพรสวรรค์ชัดๆ
คนแรกที่ขึ้นไปเทสต์อย่างอวี่ซินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจในใจ: “G4 ด้วยเสียงจริง เธอไม่ใช่ว่าร้องเพลงไม่เป็นเหรอ?”
ที่น่ากลัวกว่าคือ ตอนที่เธอร้อง G4 ดูไม่ฝืนเลย?
จาก C2 ถึง G4 ข้ามช่วงเสียงถึงสองช่วง
“เว่ยจิ่น เธอกับเมิ่งฝูสนิทกัน ตอนนี้เธอยังไม่หยุด และก็ไม่ได้ดูฝืน แบบนี้เธอจะร้องได้ถึง C5 ไหม?” อวี่ซินมองเว่ยจิ่น แววตาแฝงความตกใจมาก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยมองเมิ่งฝูเป็นคู่แข่งเลย
“น่าจะเป็นไปไม่ได้มั้ง” มีคนข้างๆ ตอบเสียงเบา “เหมือนเคยได้ยินว่าอาจารย์ถังสูงสุดก็แค่ G5 เอง”
กลุ่มผู้หญิงพวกนี้ไม่เคยคิดเลยว่า ในหมู่พวกเธอยังมีนักร้องเสียงโซปราโนแอบซ่อนอยู่ พวกเธอพูดกันว่าเมิ่งฝูไม่น่าจะร้องถึง C5 ได้ แต่ก็ไม่มีใครกล้ายืนยันแน่ชัด
เพราะว่า...
ตอนที่เมิ่งฝูร้องถึง G4 ไม่ได้ดูเหนื่อยเลย
ถึงอย่างนั้น ในหัวของพวกเธอก็ยังคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้
จาก G4 ไป C5 นั่นคืออีกช่วงเสียงหนึ่ง ไม่ใช่แค่ข้ามโน้ตเดียว แต่เป็นการข้ามช่วงเสียงที่ใหญ่
เด็กผู้หญิงพวกนี้ แทบไม่มีใครร้องเสียงจริงถึง C4 ด้วยซ้ำ ทั้งๆ ที่พวกเธอก็เรียนวิชาเสียงมา ฝึกฝนกันมาพอสมควร
แต่เมิ่งฝู...
คนในทีมงานรายการรู้กันดีว่า เธอไม่เคยเรียนวิชาดนตรีเลย แม้แต่โน้ตพื้นฐานยังไม่รู้จัก
แน่นอน ตอนนี้ไม่ใช่แค่อวี่ซินกับเว่ยจิ่นที่ตกใจ
แม้แต่ถังเจ๋อที่เป็นคนทดสอบเสียงให้เมิ่งฝูก็ไม่คาดคิดว่า เธอจะร้องถึง G4 ได้อย่างง่ายดายขนาดนี้
“ต่อไปคือ C5 ถ้าร้องไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนมาก” ถังเจ๋อหยุดเล็กน้อย พูดด้วยเสียงอ่อนโยนกับเมิ่งฝู “จำไว้นะ อย่าฝืนเสียงตัวเองมากเกินไป สำหรับนักร้อง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเสียงของตัวเอง”
เมิ่งฝูพยักหน้า แล้วทำมือ “โอเค” ให้เขา
เห็นเมิ่งฝูพร้อมแล้ว ถังเจ๋อก็ไม่พูดอะไรอีก เรื่องช่วงเสียงแบบนี้ ต้องอาศัยความต่อเนื่อง เขาจึงกดเปียโนเสียง C5 ต่อไป
C5 แน่นอนว่ายากกว่า G4 มาก แต่เมิ่งฝูก็ยังร้องตามได้
ตาถังเจ๋อเป็นประกายขึ้นมา เสียงนี้ยังน่าทึ่งยิ่งกว่าเสียงสูงที่ได้ยินจากเมิ่งฝูในการประเมินครั้งก่อน
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ กดต่อจาก C5 เป็น D5 แล้วต่อไปถึง G5 เมิ่งฝูร้องตามไปได้ทั้งหมด จนถังเจ๋ออดไม่ได้ที่จะหันมามองเธอ
G5 ก็คือช่วงเสียงสูงสุดที่ถังเจ๋อสามารถร้องได้
เขามองเมิ่งฝู แล้วกดต่อ A5, B5 เมิ่งฝูก็ร้องตามขึ้นไปได้หมดแบบไม่มีปัญหา
ไม่ใช่แค่ถังเจ๋อ แม้แต่ผู้จัดการที่ยืนพิงกรอบประตูตอนแรกก็มองเมิ่งฝูตาค้าง
จาก G4 ถึง B5 มันคือคนละโลกกันเลย ช่วงเสียงสูงขนาดนี้ ถ้าเมิ่งฝูมีผู้จัดการที่ปล่อยให้เธอไปหาเลี้ยงชีพด้วยหน้าตาแทนที่จะพัฒนาพรสวรรค์ด้านดนตรี คงต้องบอกว่า "ตาบอดมาก"
ผู้จัดการของถังเจ๋อเจอเรื่องมาเยอะ ตอนนี้ยังพอคิดตามได้
แต่ผู้หญิงพวกนั้นไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน พวกเธอได้แต่ยืนอยู่กับที่ กลั้นหายใจมองเมิ่งฝู ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคำ
อวี่ซินที่เริ่มก่อนหน้า กลืนน้ำลายลงคอ “เย่ซูหนิงก็แค่ถึง C6 เองใช่ไหม? เมิ่งฝูนี่...โหดขนาดนี้เลยเหรอ?”
จาก C2 ถึง B5 ข้ามถึง 4 ช่วงเสียง เด็กสาวพวกนี้ถูกทำให้ช็อกไปหมดแล้ว
ตอนนั้นเย่ซูหนิงดังในรายการเพราะเสียงสูง C6 ของเธอ เสียงปลาวาฬ ที่เธอร้องได้ทำให้เธอมีชื่อเสียงมาก ซีหนานเฉิงก็เชียร์เธอหนักมาก ส่วนหนึ่งก็เพราะความสามารถที่แท้จริงของเธอ
ส่วนเมิ่งฝูที่ถึง B5 ก็ห่างแค่โน้ตเดียวก็จะเทียบได้กับเย่ซูหนิงแล้ว
แต่พอถึง C6 เมิ่งฝูก็เริ่มไม่ไหวแล้ว
“เธอหยุดแล้วในที่สุด” มีคนหนึ่งถอนหายใจออกมา แล้วพูดขึ้น
“ใช่ ในที่สุดก็หยุด” มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมองเมิ่งฝู พูดเหมือนโล่งใจ แต่ภายในกลับรู้สึกตกใจจนท่วมท้น พวกเธอรู้มาตลอดว่าเมิ่งฝูไม่รู้จักโน้ตดนตรี แต่ไม่คิดเลยว่าขอบเขตเสียงของเธอจะสูงขนาดนี้
ช่วงเสียงถึง B5 ในค่ายฝึกฝนแห่งนี้ มีแค่เย่ซูหนิงเท่านั้นที่พอสู้เธอได้
เด็กสาวพวกนี้ตกตะลึงกันหมด ถังเจ๋อก็สังเกตเห็น เขามองไปยังผู้จัดการที่ยืนเหม่ออยู่หน้าประตู แล้วตบมือให้เด็กผู้หญิงพวกนั้นหยุดพัก “พักตรงนี้ก่อน ฉันจะออกไปแป๊บนึง”
เขาออกไปหาผู้จัดการ
ในห้องฝึกซ้อม เว่ยจิ่นคว้าแขนเมิ่งฝูไว้ พูดด้วยเสียงตื่นเต้น “เวรเอ๊ย! เธอร้องถึง B5 ได้จริงๆ เหรอ?!”
“อืม” เมิ่งฝูไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่อะไร “ทำไมเหรอ?”
เธอไม่เคยฝึกกล่องเสียง ไม่เคยฝึกออกเสียงจริงจัง ช่วงหลังเลยไม่กล้าร้องต่อ เตรียมจะไปขอคำแนะนำจากถังเจ๋อสักหน่อยในอีกสองสามวัน
“ไม่มีอะไร แค่...เธอเก่งมากจริงๆ” เว่ยจิ่นมองเธอเหมือนเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก “เย่ซูหนิงสูงสุดก็แค่ C6 เอง เธอไม่ใช่มนุษย์ พวกเราไม่เทียบกับเธอ แต่เมิ่งฝู เธอนี่...สุดยอดเกินไปแล้ว…”
หลังจากฟังเว่ยจิ่นพูด เมิ่งฝูก็ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรอีก
สิ่งที่เว่ยจิ่นไม่รู้คือ เย่ซูหนิงเป็นคนที่ได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กถึงจะร้องได้ถึง C6
ส่วนเมิ่งฝู นี่คือครั้งแรกที่เธอวัดช่วงเสียงของตัวเอง