นอกประตู ถังเจ๋อสบตากับผู้จัดการ แล้วพยักหน้าให้เขาตามมา
“เป็นไงบ้าง?” ถังเจ๋อรับกระบอกน้ำอุ่นจากมือผู้ช่วย ดื่มไปหนึ่งอึก แล้วหันไปถามผู้จัดการ
ผู้จัดการที่คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมานาน ผ่านอะไรมามาก วันนี้กลับถูกเมิ่งฝูทำให้ตกตะลึง
ที่สำคัญคือ ความรู้สึกที่เขามีต่อเมิ่งฝูเดิมทีเป็นแค่ภาพจำว่าเธอคือ ‘ตุ๊กตาสวยไร้ความสามารถที่อาศัยหน้าตาทำมาหากิน’ ความแตกต่างที่เห็นวันนี้มันชัดเกินไป ถ้าวันนี้คนที่ร้องเสียงนั้นคือเย่ซูหนิง เขาคงไม่ตกใจขนาดนี้ เพราะทุกคนในค่ายฝึกก็รู้ว่าเย่ซูหนิงเก่ง
“ฟ้าประทานพรมาให้ เสียงก็ดี ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่เคยรู้เลยนะ?” ผู้จัดการนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงไม่อวยเกินจริงแต่ก็ไม่ได้ดูแคลน
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมถังเจ๋อถึงให้ความสนใจกับเมิ่งฝูขนาดนี้ เธอมีแววจริงๆ
“ฉันก็เพิ่งรู้ว่าเธอมีช่วงเสียงกว้างขนาดนี้” ถังเจ๋อปิดฝาขวดน้ำ แล้วคืนให้ผู้ช่วย “ทั้งเต้นทั้งร้องต่างก็ทำได้ดี ถ้าขุดศักยภาพออกมาได้ล่ะก็ เธอจะกลายเป็นเซอร์ไพรส์ที่ทีมงานไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย”
ถังเจ๋อพูดแบบนี้ ผู้จัดการก็เห็นด้วย
ใบหน้าของเมิ่งฝูสวยโดดเด่นอยู่แล้ว ขอแค่เต้นกับร้องเพลงพอได้ ก็เพียงพอจะดึงดูดแฟนคลับได้แล้ว ยิ่งเธอเต้นดี ช่วงเสียงกับการฟังเสียงก็ยอดเยี่ยม ถ้าได้รับการฝึกเพิ่มอีกนิด ก็ถือว่าเป็นดาวเด่นของทั้งวงได้เลย
“ถ้าเป็นรายการในปีก่อนๆ ทีมงานคงรีบปั้นเธอเต็มที่ เธอดันมาเจอเย่ซูหนิงนี่สิ” พอพูดถึงตรงนี้ ผู้จัดการก็ส่ายหน้า “น่าเสียดายจริงๆ”
เมิ่งฝู ถ้าอยู่ในซีซันอื่น คงได้เป็นดาวเด่นของรายการแน่ๆ แต่ดันมาเจอกับเย่ซูหนิงเข้า ต่อให้เธอโดดเด่นแค่ไหน ก็ถูกแสงของเย่ซูหนิงกลบหมดอยู่ดี
สำนักงานใหญ่ของทีมงานรายการ
ซูเฉิงถอดหูฟังออก
เขาลุกขึ้น สายตาหลุบต่ำ
“คุณชาย?” ซูตี้หันไปมองซูเฉิง ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ เขาจึงกล้าถามในสิ่งที่สงสัยมานาน “คุณหนูเมิ่งคนนั้นมีอะไรพิเศษเหรอครับ?”
เขาอยากรู้ว่าทำไมซูเฉิงถึงสนใจผู้หญิงธรรมดาแบบนี้
สองวันที่ผ่านมา เขาสังเกตเมิ่งฝูอยู่ตลอด แต่ไม่พบอะไรเลย ไม่มีแม้แต่กระแสพลังภายใน
“เธอร้องเพลงเป็นยังไง?” ซูเฉิงถามขณะเดินออกไปข้างนอก
ซูตี้ได้ยิน ก็หวนคิดถึงเพลงที่เปิดบ่อยในรถ พยักหน้า “โอเคเลยครับ ฟังแล้วรู้สึกสงบดี”
“ฉันก็ว่าดีเหมือนกัน” ซูเฉิงพูดเรียบๆ “เดี๋ยวติดต่อจ้าวฝานให้หน่อย ไปอัปเกรดสัญญากับเทียนเล่อมีเดียได้แล้ว”
ตอนแรกเมิ่งฝูเซ็นสัญญาเกรดต่ำสุดกับเทียนเล่อ คือเกรด E
สองวันนี้ซูตี้ก็เริ่มศึกษาวงการบันเทิงมาบ้าง พอได้ยินก็พยักหน้า
ทั้งสองคนตรงกลับบ้าน
ใจกลางเมืองที ในย่านที่อยู่อาศัยใหม่ฝั่งตะวันออก มีบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งตั้งอยู่
ภายในบ้าน กลิ่นธูปจันทน์ลอยคละคลุ้งอยู่มุมห้อง
เว่ยจิ่งเคอเปิดประตูเข้ามา ได้ยินเสียงเพลงดังแว่ว ก็ยิ้ม “ซูตี้ นายยังฟังเพลงอีกเหรอ?”
ซูตี้ยกกาน้ำชาที่เพิ่งชงเสร็จออกมาจากครัว ไม่สนคำแซว “คุณชายเว่ย”
“พี่เฉิง นายจะกลับเมื่อไหร่?” เว่ยจิ่งเคอนั่งลงบนโซฟา หยิบแอปเปิ้ลหั่นชิ้นจากโต๊ะใส่ปาก “ตลาดประมูลของเว็บมืดใกล้เริ่มแล้ว ไม่รู้ปีนี้จะมีเครื่องหอมของบลูโทนไหม เดี๋ยวฉันจะกลับปักกิ่งไปดู”
“ไม่กลับ” ซูเฉิงเอนตัวพิงโซฟาอ่านหนังสือ สีหน้าเฉยชา เสียงก็เบาเรียบ
เว่ยจิ่งเคอมองเขาอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม หลังจากนั่งอยู่นาน เขาก็ลุกขึ้นกะทันหัน มองไปที่มุมห้องอย่างตื่นเต้น “พี่ นี่มันเครื่องหอมของบลูโทนเหรอ?”
“ไม่ใช่” คนที่ตอบคือซูตี้ เพราะซูเฉิงไม่สนใจจะพูด
“งั้นเครื่องหอมนี้ใครปรุง?” เว่ยจิ่งเคอลุกขึ้นเดินไปดูมุมห้อง “พักหลังพลังภายในของฉันไม่ค่อยนิ่ง มาบ้านนายไม่ถึงสิบ นาทีรู้สึกสงบแล้ว ไม่ใช่เครื่องหอมของบลูโทน แล้วจะเป็นใครอีก?”
เขาไม่เชื่อ จึงเดินเข้าไปดูเอง
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซูเฉิงก็ละสายตาจากหนังสือ มองไปทางเว่ยจิ่งเคอ
ซูตี้ก็เดินเข้าไปดูด้วย ท่าทางตกใจ “ธูปจันทน์นี้เป็นของหมอเฟิงใช่ไหม? หรือว่าเธอสามารถสกัดได้ถึง 25% แล้ว?”
ต้องมีอัตราการใช้ยาสูงถึง 25% ถึงจะสามารถปรับสมดุลเลือดและพลังงานในร่างกายได้ ทำให้สภาพจิตใจสงบลง
ยิ่งมีอัตราการใช้ยาสูง ประสิทธิภาพก็ยิ่งดี
น่าเสียดาย ที่ในเครือข่ายเทียนหวั่งแทบไม่มีคนทำได้ระดับนี้ เมื่อก่อนยังพอมีบ้าง แต่ช่วงสองปีมานี้ ไม่มีออกมาเลยสักชิ้น
“พี่เฉิง ดูธูปจันทน์นี้สิ...” เว่ยจิ่งเคอมองซูเฉิง
ซูเฉิงไม่ได้สนใจนัก เขาหยิบหนังสือกลับขึ้นมาอ่าน ใบหน้าเรียบนิ่ง “เอาไปก็ได้”
“ขอบคุณพี่มาก!” เว่ยจิ่งเคอดีใจจนแทบกระโดด รีบเก็บธูปจันทน์อย่างทะนุถนอมแล้วออกจากบ้าน
ซูตี้ก็เตรียมจะไปค่ายฝึกเพื่อคุยเรื่องสัญญากับจ้าวฝานและเมิ่งฝู จึงออกไปพร้อมกัน
หลังจากทั้งสองออกไปแล้ว ซูเฉิงก็มองไปยังเครื่องเล่นบลูทูธตรงกลางห้อง เหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ด้านนอก
ซูตี้เปิดประตูรถ และพาเว่ยจิ่งเคอไปด้วย
เว่ยจิ่งเคอต้องไปยังครอบครัวสาขาของเขาในเมืองที ซึ่งอยู่ค่อนข้างไกล ซูตี้เลยไม่ไปส่งก่อน แต่ตรงไปค่ายฝึกเพื่อหาจ้าวฝานก่อน
“คุณชายเว่ย จะลงไปด้วยไหมครับ?” ก่อนลงจากรถพร้อมเอกสารและสัญญาที่จัดเรียบร้อย ซูตี้หันไปถามเว่ยจิ่งเคอ
เว่ยจิ่งเคอที่กำลังมีความสุขกับการได้ธูปจันทน์มา ถามกลับ “ที่นี่คือที่ไหน?”
“สถานที่ถ่ายทำของคุณหนูเมิ่งครับ ผมจะไปหาเธอ” ซูตี้ตอบตรงๆ
ได้ยินดังนั้น เว่ยจิ่งเคอเอนตัวพิงเบาะ “อ้อ” เสียงหนึ่ง “งั้นนายไปเถอะ ฉันขอศึกษาธูปจันทน์นี่หน่อย”
เขาไม่ค่อยสนใจคุณหนูเมิ่งคนนั้นเท่าไหร่ อย่างน้อยเมื่อเทียบกับธูปจันทน์กับหมอเฟิง ต่อให้มีคุณหนูเมิ่งสักร้อยคน ก็ไม่เทียบได้เลย
ห้องซ้อมของค่ายฝึก
ถังเจ๋อเปิดเพลงอังกฤษสองเพลงให้เด็กฝึกหญิงทั้งสิบสามคนฟัง สองกลุ่มที่ต้องร้องรวมกันก็จะแยกช่วงซ้อม ส่วนเมิ่งฝูเป็นเวทีเดี่ยว จึงไม่ต้องซ้อมรวมกับคนอื่น
เสียงของถังเจ๋อไม่ค่อยดีนัก การสอนพวกเด็กฝึกก็เปลืองเสียงมาก เขาจึงพักเป็นระยะ
ตอนนี้เขากำลังพักอยู่ พิงโต๊ะดื่มน้ำช้าๆ
“อาจารย์” มีคนเคาะประตู
ถังเจ๋อเงยหน้าแล้วยิ้ม “เมิ่งฝูเหรอ? เข้ามาเถอะ มีอะไรสงสัยเหรอ?”
“อยากขอคำแนะนำเรื่องการออกเสียงค่ะ” เมิ่งฝูได้รับอนุญาตแล้วจึงเดินเข้ามา พูดถึงข้อสงสัยของตัวเอง
“เรื่องนี้อาจารย์ซีเก่งกว่าฉันนะ เขาเคยมีครูฝึกเฉพาะทาง ฉันเองก็เรียนรู้ด้วยตัวเอง แค่พอแนะนำเบื้องต้นได้เท่านั้น อาจารย์ซีเก่งมากเรื่องการมองศักยภาพของคน แต่เธอเพิ่งเริ่ม ฉันพอช่วยสอนได้บ้าง เดี๋ยวฉันจะลองถามเขาให้” ถังเจ๋อพูดพลางหยุดเล็กน้อย เขากังวลว่าท่าทีของซีหนานเฉิงอาจทำให้เมิ่งฝูรู้สึกเสียกำลังใจ เลยหันไปมองเมิ่งฝูแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน ปลอบเธอ
“นักเรียนที่เขาสอนด้วยตัวเอง ล้วนมีพรสวรรค์สูงทั้งนั้น อย่างน้อยก็ต้องเป็นระดับที่เคยลงแข่งชิงถ้วยเพลงเขียว เธอน่ะก็เก่งมากนะ แต่เมื่อเทียบกับเย่ซูหนิงแล้ว ยังห่างไปนิดหน่อย”