เสียงเบาๆ ดังขึ้น ถ้วยชาชิงฉือถูกวางลงบนโต๊ะ
“งั้นวันนี้ต้องรบกวนคุณแล้ว” น้ำเสียงนี้ไม่เย็นไม่อุ่น แฝงความสุภาพเรียบง่าย
แม้จะไม่ได้เห็นหน้า แต่เพียงแค่เสียงก็สัมผัสได้ถึงความสง่างาม
“ผม...ก็พอจะสละเวลาว่างมาสอนเธอบ้างได้” ชายวัยกลางคนรู้สึกกดดันอย่างประหลาดในใจ ไม่รู้มาจากไหน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยอมอ่อนข้อ
เมิ่งฝูหาวออกมา มือข้างหนึ่งหมุนโทรศัพท์ อีกข้างพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ เธอหันหน้าไปทางซูเฉิง ยิ้มอย่างมีอารมณ์เล่นๆ “นี่คืออาจารย์ที่คุณหาให้เหรอ? ดูไม่น่าไว้ใจเลยนะ”
ดวงตาเหมือนดอกท้อของเธอมักจะคลอด้วยหมอกจางๆ เวลาเธอยิ้มดูเหมือนจิ้งจอกที่มีตัวตน ทั้งน่าหลงใหลและเจ้าเล่ห์
ซูเฉิงถึงกับตะลึงเล็กน้อยจากรอยยิ้มนั้น ก่อนจะตอบว่า “เป็นความผิดของผมเอง”
หลังจากนั้นเขาก็หันไปสนใจชา รินชาให้ตัวเองอย่างสงบนิ่ง “ไม่ต้องรบกวนคุณแล้ว พี่จ้าว เชิญแขกกลับที”
จ้าวฝานซึ่งเป็นผู้จัดการ แน่นอนว่าเข้าใจมารยาทดี เธอยังคงยิ้มแย้มและเอ่ยคำไพเราะอย่างสุภาพ ขณะส่งชายวัยกลางคนลงไปชั้นล่าง
ที่ชั้นล่าง ชายคนนั้นมองตามแผ่นหลังของจ้าวฝาน แล้วเงยหน้ามองป้ายชื่อร้านที่เขียนด้วยลายมือแข็งแรงทรงพลัง
ในใจเขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาผู้ช่วยของอาจารย์เฉินเพื่อสอบถามว่า “คุณซู” คนนี้คือใคร
“คุณซูเหรอ?” ปลายสายฟังดูแปลกใจ “ไม่เคยได้ยินท่านอาจารย์พูดถึงคนนี้เลย”
ชายวัยกลางคนวางสาย แล้วพยายามนึกย้อนดูว่ามีตระกูลใหญ่แซ่ซูในเมืองที หรือไม่
เขาคิดอยู่นาน ตรวจสอบตระกูลสำคัญหลายบ้านก็ไม่เจอชื่อซู เขาจึงโล่งใจ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป
จ้าวฝานเปิดประตูเข้ามาอย่างระมัดระวัง
พอดีเห็นซูเฉิงกำลังยืนอยู่หน้าเครื่องกำยาน มือถือช้อนเงินค่อยๆ เติมผงจันทน์ลงไป
เมิ่งฝูนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ดึงฮู้ดคลุมหัวไว้เหมือนหลับไปแล้ว
ไม่ใช่แค่เมิ่งฝู คนที่เข้ามาห้องนี้ทุกคน รวมถึงจ้าวฝานเอง ก็อยากจะหลับ เพราะกลิ่นจันทน์นั้นออกจะกล่อมให้ง่วง แต่เธอไม่กล้าหลับต่อหน้าซูเฉิง
ซูเฉิงเหลือบมองจ้าวฝาน แล้วเก็บช้อนเงินไว้ จากนั้นจึงหันไปมองเมิ่งฝูที่ฟุบอยู่บนโต๊ะ “ช่วงนี้เธอเป็นยังไง ถึงกล้านอนในที่ของฉัน?”
จ้าวฝานก็รู้สึกว่าเมิ่งฝูช่วงนี้เปลี่ยนไปเหมือนกัน เธอส่ายหัวแล้วลดเสียงลง “ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่เธอย้ายของจากบ้านมาอยู่ที่ห้องเช่าแล้ว บอกว่าอยากใช้ชีวิตให้ดีขึ้น อ้อ นี่คือแผ่นซีดีที่ฉันไปขอจากทีมงานมา เธอพัฒนาขึ้นมากจริงๆ พี่ซู อย่าดุเธอเลยนะ”
ซูเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาหันกลับมามองจ้าวฝาน
เขาสูงกว่าจ้าวฝานทั้งหัว เสื้อไหมพรมสีขาวเนื้อดีบนตัวช่วยให้ภาพลักษณ์ที่ดูโดดเด่นของเขาดูอบอุ่นขึ้น ยิ่งขับให้ดูเป็นคนสง่างาม
ตอนที่เจอซูเฉิงครั้งแรก จ้าวฝานเกือบคิดว่าเขาคือหนุ่มชุดเขียวจากยุคโบราณที่ข้ามเวลามา ไม่เหมือนผู้ช่วยที่บริษัทจัดให้เมิ่งฝูเลยแม้แต่น้อย
จ้าวฝานไม่ค่อยกล้าสบตากับเขา แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ช่วยของเมิ่งฝู แต่ทั้งสองแทบไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน เดือนหนึ่งจะเห็นสักครั้งหนึ่ง
สิ่งที่จ้าวฝานจำได้แม่นที่สุดเกี่ยวกับซูเฉิง คือเมื่อปีที่แล้ว เมิ่งฝูโดนกล่าวหาว่า “ลิปซิงก์” และถูกโจมตีอย่างหนักในโลกออนไลน์ จนบริษัทแทบจะถอดมือจากเธอ
แต่วันรุ่งขึ้น เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งคอมเมนต์ โพสต์ และการโจมตีหายเกลี้ยง ไม่เหลือหลักฐานเลย ถ้าไม่มีภาพแคปไว้ จ้าวฝานคงนึกว่าตัวเองฝันไป
“อืม” ซูเฉิงรับแฟลชไดรฟ์จากจ้าวฝาน มองเมิ่งฝูที่หลับอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “รอให้เธอตื่นก่อนค่อยกลับ”
เมื่อซูเฉิงออกจากห้อง จ้าวฝานก็ยังไม่หายงง
เมื่อไหร่ซูเฉิงถึงกลายเป็นคนพูดง่ายขนาดนี้?
ทุกครั้งที่เจอเขา ทั้งเธอและเมิ่งฝูแทบไม่กล้าเงยหน้า
รู้จักซูเฉิงมา 2 ปี จ้าวฝานรู้ว่าเขาเป็นคนเจ้าระเบียบ ห้องนี้เป็นห้องส่วนตัวของเขา ทุกครั้งที่สั่งงานเสร็จ เธอกับเมิ่งฝูต้องรีบออกไปทันที ห้ามอยู่นาน
แต่วันนี้กลับยอมให้เมิ่งฝูนอนจนตื่น?
เมิ่งฝูกลับถึงรายการตอน 5 ทุ่มแล้ว เธอดึงฮู้ดมาปิดหัว
ระหว่างเดินผ่านห้องฝึกซ้อม ไฟในห้องฝึกยังเปิดอยู่ หลายกลุ่มยังฝึกกันอย่างขะมักเขม้น รอบหน้าจะเป็นรอบคัดออก ทำให้ทุกคนพยายามอย่างเต็มที่
เมิ่งฝูตั้งใจจะไปอาบน้ำก่อน
ใกล้ถึงห้องพัก เธอมองประตูห้องแวบหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปแบบไม่ให้มีพิรุธ ประตูห้องเปิดไว้เพียงเล็กน้อย
จากนอกห้อง เมิ่งฝูได้ยินเสียงของติงหลิวเย่ว “จะให้ฉันทำไงล่ะ? ฉันสละโอกาสเรียนเพื่อมารายการนี้ อีกไม่กี่วันก็แสดงแล้ว ถ้าติดอันดับท้าย 20 คน จะโดนคัดออกทั้งหมด เธอก็รู้ว่าฉันติดอันดับ 37 ครั้งที่แล้ว แค่พลาดนิดเดียว ฉันก็หมดโอกาสไปตลอดชีวิต”
“ติงหลิวเย่ว พรุ่งนี้เช้าต้องส่งท่อนฮุคที่แต่งเสร็จ พวกเราทั้งทีมช่วยเธอแต่งเนื้อร้องและออกแบบท่าเต้น ตอนนี้เธอจะไปอยู่ทีมเจียงหรานเนี่ยนะ?” เว่ยจิ่นมองติงหลิวเย่วอย่างไม่อยากเชื่อ
“ขอโทษนะ เรื่องนี้ฉันบอกอาจารย์แล้ว เขาก็เห็นด้วย” ติงหลิวเย่วไม่มองฉู่เย่วกับเว่ยจิ่น “วันนี้แค่มาแจ้งพวกเธอ”
ติงหลิวเย่วรู้ว่าการทำแบบนี้ไม่แฟร์กับฉู่เย่วพวกเธอ แต่เธอไม่อยากให้การแสดงครั้งหน้าคือเวทีสุดท้ายของเธอ
ใครเข้าวงการไม่อยากขึ้นไปสูงๆ?
เธอก็เช่นกัน
ทีมของเธออ่อนกว่าทีมเจียงหรานอยู่แล้ว แล้วยังมีเมิ่งฝูมาเพิ่มอีก โอกาสของเธอก็ยิ่งน้อยลง
พูดจบ เธอก็เปิดประตูออกมา แล้วเจอกับเมิ่งฝูที่พิงกรอบประตูเล่นโทรศัพท์อยู่พอดี
ติงหลิวเย่วรู้สึกผิดกับฉู่เย่วพวกเธอ แต่กับเมิ่งฝูเธอไม่รู้สึกอะไรเลย
เธอไม่แม้แต่จะมองเมิ่งฝู แล้วเดินไปห้องฝึกซ้อม
เมิ่งฝูจึงเดินเข้าห้องพัก เห็นทุกคนในกลุ่มยังอยู่ ก็ไม่ได้แปลกใจ เธอแค่ปิดประตูเบาๆ
“ฉันจะไปหาหลิวเย่ว เธอต้องมีเหตุผลแน่ๆ” เว่ยจิ่นลุกจากเตียงทันที
เมิ่งฝูล้วงเอาเครื่องกำยานกับผงจันทน์ที่ขโมยจากซูเฉิงมา แล้วจุดมันอย่างใจเย็น “เธอบอกเจียงหรานไว้ตั้งแต่ก่อนหน้าแล้วนะ คืนก่อนฉันเห็นที่บันได เธอไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
เว่ยจิ่นหน้าซีด ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรง
คนอื่นๆ ก็หน้าเศร้าและไม่พอใจ
เมิ่งฝูจุดกำยานเสร็จ มองควันจันทน์แล้วพูดช้าๆ ตามสไตล์ของเธอ “ไปก็ไปเถอะ เธอก็ไม่ได้ตั้งใจช่วยพวกเธอแต่งท่อนฮุคอยู่แล้ว”
“เธอไม่เข้าใจ” เว่ยจิ่นไม่ได้พาลใส่เมิ่งฝู เพียงแค่ยิ้มอย่างขื่นๆ “ทั้งทีมมีเธอคนเดียวที่แต่งท่อนฮุคได้ ช่วงนี้อาจารย์ถังให้ต้นฉบับเพลงมา แล้วเราก็แต่งท่าเต้นกับเนื้อร้องตามแนวของเธอ พรุ่งนี้ต้องส่งงาน แต่ขาดท่อนฮุค”
นี่มันจะให้พวกเธอล้มไม่เป็นท่าเลยหรือไง
ผู้ชมกับอาจารย์จะสนไหมว่าพวกเธอเจอปัญหาอะไร? พวกเขาดูแค่ผลงาน
เมิ่งฝูหันไปมองเว่ยจิ่น เอื้อมมือยกคางเธอเบาๆ แล้วยิ้มบางๆ “อย่าร้องไห้ พวกเราทำเองก็ได้”
ทำเอง? จะทำได้ยังไง?
ฉู่เย่วกับเว่ยจิ่นตะลึงไปเลย อย่าว่าแต่แต่งเพลงเลย แค่ภายในคืนเดียวจะทำให้เสร็จก็เป็นไปไม่ได้แล้ว…