บทที่ 150: ความคับข้องใจ (2/2)

บทที่ 150: ความคับข้องใจ (2/2)

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าที่ดื้อรั้นของลูกชาย กู้เฉิงหวยก็จนปัญญา เขาจึงดึงชายเสื้อกล้ามของตัวเองขึ้นอย่างลวกๆ แล้วก็รีบปล่อยลงปิดไว้ดังเดิมในชั่วพริบตา

"เอาล่ะ ให้ดูแวบเดียวก็พอแล้วนะ ตัวของพ่อเป็นของแม่ทั้งหมด มีแค่แม่ของลูกคนเดียวเท่านั้นที่ดูได้" เขาขมวดคิ้ว ทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนรำคาญใจที่ลูกชายตัวดีกำลังจะเอาเปรียบเขา

หลินเจาเห็นแล้วก็รู้สึกว่าช่างน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน เธอเลยลองหยิกเนื้อที่แขนของเขาดู แต่กลับพบว่ามันแข็งแกร่งจนหยิกไม่เข้าเลยสักนิด

ถึงแม้ว่ากู้เฉิงหวยจะทำทุกอย่างอย่างรวดเร็ว แต่... ต้าไจ่กลับจ้องมองเขาไม่วางตาเลยสักวินาทีเดียว

สายตาของเด็กเล็กนั้นเฉียบคมกว่าที่คิด เพียงแวบเดียวเขาก็เห็นรอยแผลเป็นที่นูนขึ้นมาอย่างน่าสยดสยอง

ดวงตาของต้าไจ่ที่ทั้งอ่อนไหวและละเอียดอ่อนก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

หลินเจาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาจะต้องร้องไห้

ก็ต้าไจ่เป็นเด็กที่จิตใจอ่อนโยนถึงเพียงนี้นี่นา

เธอรวบร่างของลูกชายเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน พลางลูบไหล่เล็กๆ ของเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

"พ่อของลูกไม่เป็นอะไรหรอกนะ พ่อยังต้องคอยดูพวกเราเติบโตขึ้นไปอีกตั้งไกล ยังต้องแก่ชราไปพร้อมกับแม่ กลายเป็นคุณตาคุณยายที่เดินช้าๆ ตากแดดไปด้วยกันอีกนะ ถ้าพวกเราทำผิด พ่อก็ยังต้องถือไม้เรียวมาตีพวกเราอีก... อย่ากลัวไปเลยนะลูกรัก แม่กับพ่อจะอยู่เคียงข้างพวกเราตลอดไป"

ต้าไจ่ตาแดงก่ำ เขาชูข้อมือที่มีเชือกแดงเส้นเล็กผูกอยู่ขึ้นมา แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงใจว่า "แม่ครับ ผมเอาเชือกแดงเส้นเล็กของผมให้พ่อได้ไหมครับ"

นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว

ที่เขาเต็มใจจะมอบเครื่องรางคุ้มครองของตัวเองให้กับคนในครอบครัว

เขารู้อยู่เต็มอกว่ามันคือเครื่องรางป้องกันภัย แต่ก็ยังยินดีที่จะสละมัน

หัวใจของหลินเจาถูกความรักอันบริสุทธิ์ของลูกชายสั่นคลอนอย่างรุนแรง

ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจ

เธอจับมือของต้าไจ่ขึ้นมา ก่อนจะเสกพรแห่งทวยเทพ·เชือกแดงเส้นเล็กอีกเส้นหนึ่งออกมาวางไว้บนฝ่ามือของเขาราวกับนักมายากล

"แม่เตรียมไว้ให้พ่อของลูกแล้ว ต้าไจ่ ลูกเอาไปใส่ให้พ่อเขาสิ"

ดวงตาของต้าไจ่ทอประกายเจิดจรัสขึ้นมาทันที

ทว่าเมื่อเขาเหลือบไปเห็นข้อมือที่ว่างเปล่าของแม่ ก็อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วพึมพำเสียงเบาว่า "แต่แม่ยังไม่มีเลยนี่ครับ"

ท่าทางที่ดูน้อยเนื้อต่ำใจแทนเธอนั้น ทำให้หลินเจาอยากจะไปหาเชือกไหมพรมสีแดงที่ไหนสักแห่งมาผูกข้อมือตัวเองไว้ส่งๆ เสียให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ก็ทำอย่างนั้นไม่ได้

เพราะเชือกแดงเส้นเล็กที่สุ่มออกมาได้นั้น ไม่ว่าจะเป็นวัสดุหรือสีสันล้วนแตกต่างจากเชือกธรรมดาทั่วไป

"เชือกแดงเส้นเล็กคือเชือกพิทักษ์กาย แต่แม่มีลูก มีพ่อของลูก พวกเราทุกคนต่างหากที่เป็นเชือกพิทักษ์กายของแม่"

ต้าไจ่ไม่อาจทนต่อคำหวานของแม่ได้ ใบหูของเขาพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาหยิบเชือกแดงเส้นเล็กขึ้นมา แล้วเดินไปผูกไว้ที่ข้อมือของพ่อ

"พ่อของลูก ใส่ไว้นะคะ ห้ามถอดเด็ดขาด" หลินเจาเอ่ยกำชับ

ต้าไจ่พยักหน้าอย่างเห็นด้วยเต็มที่

ก่อนจะหันไปพูดกับพ่อของตัวเองว่า "พ่อต้องฟังที่แม่พูดนะครับ"

รอยยิ้มปรากฏขึ้นในดวงตาสีนิลของกู้เฉิงหวย แขนท่อนล่างที่แข็งแรงของเขาปรากฏเส้นเลือดปูดนูนขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเส้นสายของกล้ามเนื้อที่คมชัด

นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับสัมผัสกับเชือกแดงสองสามครั้ง ผิวสีแทนที่ดูแข็งแกร่งทรงพลังตัดกับสีแดงสดของเชือกอย่างเด่นชัด

"…ทำไมจู่ๆ ก็กลายเป็นคนงมงายไปแล้วล่ะ" เขามองไปยังหลินเจา ไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เรียกว่าเชือกพิทักษ์กายสักเท่าไหร่

หลินเจาเพียงแค่ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

เรื่องนี้จะงมงายหรือไม่ ในอนาคตย่อมมีข้อพิสูจน์ของมันเอง!

แต่เธอก็หวังว่ากู้เฉิงหวยจะไม่ต้องมีวันได้ใช้งานมันตลอดไป

กู้เฉิงหวยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาก้มลงมองเชือกแดงเส้นเล็กที่ข้อมือของตัวเองแวบหนึ่ง ความรู้สึกประหลาดก็แล่นผ่านเข้ามาในใจ

หลินเจายื่นพัดใบกล้วยใส่มือเขา ก่อนจะโอบกอดต้าไจ่แล้วล้มตัวลงนอน "ร้อน"

"ฮะๆ—" กู้เฉิงหวยหัวเราะในลำคออย่างจนใจ ก่อนจะเริ่มพัดวีให้ภรรยาและลูกชายอย่างจำยอม

"กู้เฉิงหวย เล่านิทานให้ลูกชายคุณฟังด้วยสิคะ" หลินเจาขยับตัวหาท่าที่สบายที่สุดแล้วหลับตาลง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อที่จะกล่อมลูกชายนอน

ต้าไจ่มองไปยังกู้เฉิงหวยด้วยสายตาเปี่ยมความคาดหวัง

"ได้" กู้เฉิงหวยรับคำ พลางเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทับร่างของหลินเจาให้สูงขึ้นอีกเล็กน้อย

ถึงอากาศจะร้อน แต่หน้าท้องน้อยๆ ก็ต้องห่มไว้

กู้เฉิงหวยค่อยๆ ย่องลงจากเตียงอย่างเงียบกริบ เขาไปหยิบหนังสือนิทานภาพเรื่อง 'สี่ข้ามแม่น้ำชื่อสุ่ย' มา แล้วเริ่มอ่านให้ลูกชายฟังด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

เมื่ออ่านไปได้เพียงครึ่งเรื่อง ลมหายใจของหลินเจาก็เริ่มสม่ำเสมอและแผ่วเบาจนในที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไป

กู้เฉิงหวยแย้มยิ้มออกมา ขณะที่ในมือยังคงโบกพัดใบกล้วยไม่หยุด ปากก็ยังคงเอื้อนเอ่ยเล่านิทานต่อไป

เขาทำเช่นนั้นจนกระทั่งต้าไจ่หลับไปแล้ว จึงได้วางหนังสือลง

ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง นั่นคือในห้องนี้ดูเหมือนจะไม่มีมุ้งแม้แต่ตัวเดียว

ถุงหอมไล่ยุงที่วางอยู่บนตู้เสื้อผ้านี่มันมีประสิทธิภาพดีเยี่ยมขนาดนี้เชียวหรือ

หลินเจาที่กำลังหลับใหลอยู่พลิกตัวไปมาอย่างงัวเงีย ในภวังค์นั้นเธอคิดว่ากำลังกอดซื่อไจ่อยู่ แต่กลับสัมผัสได้ถึงเตาไฟขนาดใหญ่ คนที่กำลังหลับฝันหวานขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะรีบชักแขนกลับแล้วพลิกตัวหนีไปอีกทาง

ท่าทีรังเกียจนั้นช่างแสดงออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

กู้เฉิงหวยถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโหระคนเอ็นดู

เขาลงจากเตียง นำผ้าขนหนูไปชุบน้ำหมาดๆ แล้วนำกลับมาเช็ดเหงื่อให้ภรรยา จากนั้นจึงออกไปอาบน้ำ และหายไปเป็นเวลานาน

……

วันรุ่งขึ้น

เมื่อหลินเจาตื่นขึ้นมา ก็ไม่พบกู้เฉิงหวยและลูกแฝดอยู่ในห้องแล้ว ซื่อไจ่กำลังนอนเล่นตุ๊กตาผ้าอยู่บนเตียง ส่วนซานไจ่นั่งอยู่ตรงนั้น กำลังพลิกพจนานุกรมเล่น

พอเห็นว่าแม่ตื่นแล้ว เขาก็ยิ้มกว้างจนตาหยี รีบขยับใบหน้าเล็กๆ เข้ามาใกล้ๆ พร้อมกับชูพจนานุกรมขึ้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ดุจน้ำนมว่า "แม่ครับ สอนหน่อย"

หลินเจาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะลูบศีรษะของลูกชายคนเล็กอย่างอ่อนโยน "แหม ขยันเรียนขนาดนี้เลยเหรอจ๊ะ ซานไจ่ของแม่โตขึ้นจะต้องเป็นปัญญาชนเหมือนคุณตาไม่มีผิด"

"อืม" ซานไจ่พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "เหมือนคุณตาครับ"

เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากทางหน้าประตู

กู้เฉิงหวยเดินนำเข้ามา ในมือของเขาถือชุดเดรสลายตารางหมากรุกสีแดงขาวอยู่

ลูกแฝดเดินตามหลังเขามา สองพี่น้องที่ปกติจะเปี่ยมไปด้วยพลังงานตลอดเวลา เช้านี้กลับดูเหมือนมะเขือเปราะที่เหี่ยวเฉา ไร้เรี่ยวแรงสิ้นดี

"แม่ครับ" ต้าไจ่และเอ้อร์ไจ่เอ่ยขึ้นพร้อมกัน

หลินเจาทำท่าจะเอ่ยปากพูด แต่กู้เฉิงหวยกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน "เจาเจา ชุดนี้ผมซักให้แล้วนะ วันนี้คุณใส่ได้เลย"

"คุณซักตั้งแต่เมื่อคืนเลยเหรอคะ" หลินเจาถามด้วยความประหลาดใจ

"นั่นไม่สำคัญหรอก" พูดจบ เขาก็อุ้มลูกแฝดชายหญิงขึ้นมา แล้วเรียกต้าไจ่กับเอ้อร์ไจ่ออกจากห้องไป

หลินเจาเปลี่ยนไปสวมชุดเดรสและรองเท้าหนังคู่ใหม่ ผมของเธอยังคงถักเป็นเปียหลวมๆ วางพาดไว้ที่หน้าอก

ดวงตาสีนิลของเธอดำขลับและเป็นประกาย เวลายิ้มขึ้นมาก็ราวกับมีน้ำพุแห่งความสุขผุดขึ้นมาในดวงตา ดูงดงาม อ่อนหวาน และมีชีวิตชีวา

เธอเดินออกจากห้องไป

ทุกคนในลานบ้านต่างหันมามองเป็นตาเดียวกัน ก่อนจะตกตะลึงจนนิ่งค้างไป พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่

จ้าวลิ่วเหนียงเป็นคนแรกที่ได้สติ เธอเดินเข้ามาหาหลินเจา แล้วเดินวนรอบตัว "สะใภ้สาม นี่เธอยิ่งดูเหมือนคนในเมืองเข้าไปใหญ่แล้วนะ ชุดนี่ก็สวยเกินไปแล้ว ดูสดใสร่าเริงจริงๆ สวยกว่าของเมิ่งจือชิงคนนั้นอีก"

ต้าไจ่รีบเตือนสติป้ารองของเขาทันที "ป้ารองครับ แม่ของผมเป็นคนในเมืองอยู่แล้วนะครับ"

"ใช่ๆ จริงด้วย ฉันลืมไปอีกแล้ว แม่ของเธอเป็นคนในเมืองนี่นา แล้วพวกเธอทั้งสี่คนก็เป็นคนในเมืองด้วย" จ้าวลิ่วเหนียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความอิจฉา

"เมิ่งจือชิงคือใครเหรอคะ" หลินเจาจำหน้าปัญญาชนที่ที่พักปัญญาชนได้ไม่หมดทุกคน

"แม่ครับ ผมรู้ เมิ่งจือชิงคือปัญญาชนคนที่ถูกอาหญิงเล็กตี แล้วไปแจ้งตำรวจไงครับ" คนที่เอ่ยขึ้นมาคือเอ้อร์ไจ่ "เมิ่งจือชิงก็มีชุดเดรสเหมือนกัน แต่ชุดของเธอไม่สวยเท่าของแม่หรอกครับ"

เขานั่งอยู่อย่างสงบเสงี่ยม ไม่ได้ดูกระปรี้กระเปร่าเหมือนเช่นเคย

พ่อกู้และแม่กู้: "…"

"เอ้อร์ไจ่เหนื่อยเหรอจ๊ะ" หลินเจาถามอย่างขบขัน

เอ้อร์ไจ่ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง พลางเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ "ผมไม่เหนื่อยสักหน่อย นี่มันแค่วันแรกเองนะครับ เดี๋ยวผมก็ชิน พอชินแล้วก็จะดีขึ้นเอง!"

"แม่ครับ อย่าเพิ่งรังเกียจผมนะ ในอนาคตผมจะต้องเก่งให้เหมือนพ่อให้ได้เลย"

เพียงแค่ช่วงเช้าสั้นๆ ทัศนคติที่เป็นปฏิปักษ์ของเด็กน้อยที่มีต่อพ่อของเขาก็อันตรธานหายไปโดยสิ้นเชิง บัดนี้กลับมีแต่แววตาแห่งความชื่นชมปรากฏขึ้นมาแทนที่

หลินเจา: "…"

จริงอย่างที่เขาว่ากัน ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายตัวโตหรือผู้ชายตัวเล็ก ก็ล้วนแต่ชื่นชมในความแข็งแกร่งกันทั้งนั้น

"แม่ไม่รังเกียจหรอกจ้ะ ในใจของแม่แล้ว ไม่ว่าพวกลูกจะเป็นยังไงก็เก่งที่สุดเสมอ" หลินเจาเอ่ยตอบลูกชายขณะที่กำลังล้างหน้า

ฝาแฝดทั้งสองยิ้มกว้างออกมาทันที

ต้าไจ่เข้าไปออดอ้อนกู้เฉิงหวย "พ่อครับ พวกเราอยากตีปิงปอง"

แม้ภายนอกกู้เฉิงหวยจะดูเย็นชา แต่แท้จริงแล้วเขากลับตามใจลูกๆ เป็นอย่างมาก เขาจึงตอบตกลงในทันที "เดี๋ยวพ่อต้องไปส่งแม่ของลูกทำงานก่อน กลับมาแล้วจะทำให้"

กู้อวี้เฉิงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย "มันคืออะไรเหรอ"

เอ้อร์ไจ่รีบอธิบายอย่างฉะฉาน "มันเป็นของขวัญที่พ่อเอามาฝากพวกเราครับ เป็นไม้ปิงปอง แล้วก็มีลูกบอลสีเหลืองด้วยนะ เถี่ยฉุย พี่ปังปัง... เดี๋ยวรอพ่อทำที่เสร็จแล้ว เรามาเล่นด้วยกันนะ"

ในชนบทนั้นแทบจะไม่มีความบันเทิงอะไรเลย กู้อวี้เฉิงถูกหลานชายพูดกล่อมจนชักจะอยากลองเล่นดูบ้างแล้ว

"เฉิงหวย มันทำยังไงเหรอ บอกพี่มาสิ เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง" เขาอาสาอย่างกระตือรือร้น

กู้เฉิงหวยพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น "ขนาดมาตรฐานของโต๊ะปิงปองคือ... ยาว 2.74 เมตร กว้าง 1.525 เมตร สูง 0.76 เมตร ตรงกลางโต๊ะจะมีตาข่ายสูง 15.25 เซนติเมตร ทำตามข้อมูลพื้นฐานนี้ได้เลยครับ ใช้บานประตูเก่าที่บ้านเราถอดออกมาทำเป็นโต๊ะก็ได้"

กู้อวี้เฉิงไม่คิดว่ามันจะยุ่งยากขนาดนี้ "ตัวเลขมันละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ"

เขาจำไม่ได้เลยสักนิด จึงหันไปพูดกับลูกชายคนโตว่า "ปังปัง ไปเอาสมุดกับปากกาของแกออกมาจดหน่อย พ่อกลัวเดี๋ยวจะลืม"

ปังปังหัวเราะเยาะ "ตอนนี้พ่อก็ลืมไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

กู้อวี้เฉิงทำหน้าบึ้งขู่ "แกเชื่อไหมว่าพ่อจะตีแกเดี๋ยวนี้เลย!"

เด็กหนุ่มเบ้ปาก ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปเอาสมุดกับปากกาออกมา

"อาสามครับ พูดอีกรอบได้ไหมครับ" ปังปังเอ่ยถามอย่างเขินอาย

ตัวเขาเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน

ซานไจ่ซึ่งยังคงกอดพจนานุกรมไว้ไม่ยอมปล่อยก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนฟัง แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กเล็ก

"ยาว 2.74 เมตร กว้าง 1.525 เมตร สูง 0.76 เมตร ตรงกลางมีตาข่าย 15.25 เซนติเมตร"

[จบบท]