บทที่ 347: "สร้างผลงานชิ้นใหญ่"

บทที่ 347: "สร้างผลงานชิ้นใหญ่"

"...คนที่อุ้มเชียนเป่าไปคือป้าหม่านเยว่จากบ้านป้าหลี่ค่ะ" กู้หลานซึ่งนอนอยู่บนเตียงพยายามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง แต่เพราะเสียเลือดไปมาก น้ำเสียงของเธอจึงแหบพร่าและอ่อนแรง "อาสะใภ้สามคะ หนูเห็นเธออุ้มเชียนเป่ามุ่งหน้าไปทางหลังเขา หนูพยายามจะขวางแล้ว แต่หนูขวางเธอไม่ได้..."

"ป้าหม่านเยว่" ที่กู้หลานเอ่ยถึงคือลูกสะใภ้ของป้าหลี่ และเป็นลูกสะใภ้ที่ถูกกดขี่ข่มเหงจนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วทั้งกองพลการผลิตเฟิงโซว

เธอแต่งเข้าบ้านหลี่มานานหลายปีแต่กลับไม่มีลูกสักคน จึงต้องทนฟังคำนินทาว่าร้ายและสายตาดูแคลนจากพวกปากตลาดในกองพลการผลิต ซ้ำร้ายแม่สามีอย่างป้าหลี่ยังมองหลานสาวเป็นดั่งเศษหญ้า รักและลำเอียงแต่หลานชาย ทำให้ชีวิตของเธอในแต่ละวันต้องถูกข่มเหงรังแกอยู่เสมอ

เธอต้องตื่นก่อนใคร ทำงานหนักที่สุด แต่กลับได้กินน้อยที่สุด ไม่เว้นแม้แต่เด็กในบ้านหลี่ก็ยังกล้าข่มเหงเธอ ชีวิตของเธอช่างขมขื่นเหลือแสน

กู้หลานนึกเกลียดชังความไร้ประโยชน์ของตัวเองจนขอบตาร้อนผ่าว ใบหน้าของเธอฉายแววรู้สึกผิดอย่างชัดเจน "อาสะใภ้สามคะ หนูขอโทษนะคะ หนูช่วยเชียนเป่าไว้ไม่ได้"

เธอรู้สึกว่าตัวเองทรยศต่อความดีที่อาสะใภ้สามมีให้

หน้าผากของเด็กสาวถูกพันด้วยผ้าพันแผลอย่างแน่นหนา แต่ก็ยังมีรอยเลือดสีแดงสดซึมออกมาให้เห็นอยู่รำไร ริมฝีปากแห้งแตกจนลอกเป็นขุยขาวซีดเผือดไร้สีเลือด

เธออายุแค่ 12 ปี ทั้งยังมีรูปร่างผอมบาง เมื่อต้องนอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงใหญ่เช่นนี้ ก็ยิ่งขับเน้นให้เธอดูอ่อนแอและน่าสงสารมากขึ้นไปอีก

หวงซิ่วหลันเห็นลูกสาวจมอยู่กับความรู้สึกผิดก็อดไม่ได้ที่จะขยี้ตาเบาๆ พร้อมกับเอ่ยปกป้องลูกสาว "ลูกอายุเท่าไหร่กันเชียว แค่เด็กตัวคนเดียวจะไปสู้กับนังจางหม่านเยว่ที่ทำงานหนักจนแรงยังกับควายแบบนั้นได้ยังไง ต่อให้ผิดพันครั้งหมื่นครั้ง มันก็เป็นความผิดของนังบ้าใจอำมหิตนั่นที่ก่อเรื่องขึ้นมา แล้วลูกจะโทษตัวเองทำไมกัน"

ประโยคหลังนี้ เธอตั้งใจพูดให้น้องสะใภ้สามได้ยินด้วย

หวงซิ่วหลันยังจำภาพที่เห็นติดตาได้ดี ตอนที่ลูกสาวของเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นท่ามกลางกองเลือด ใบหน้าขาวซีดราวกับคนตาย วินาทีนั้นเธอตกใจจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น ครอบครัวของเธอก็คงต้องแตกสลาย

นี่ไม่ใช่คำพูดที่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย หากอาหลานเป็นอะไรไปขึ้นมา ถึงเธอจะรู้ดีว่าไม่อาจโทษว่าเป็นความผิดของครอบครัวน้องสามีได้ แต่ในฐานะแม่ที่สูญเสียลูกสาวไปแล้ว จะให้ทำใจคบหากับน้องสะใภ้สามได้อย่างสนิทใจเหมือนเดิมคงเป็นไปไม่ได้อีก

วันนี้แม่กู้ต้องเผชิญกับเรื่องสะเทือนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งหลานชายคนเล็กที่ถูกลักพาตัวไป ทั้งหลานสาวคนโตที่เกือบจะถูกทุบตีจนตาย ตอนที่ทราบข่าวครั้งแรกเธอถึงกับช็อกจนหน้ามืดหมดสติไป และเพิ่งจะฟื้นคืนสติได้ไม่นาน

ตอนนี้พวกผู้ชายในบ้านต่างพากันขึ้นเขาไปช่วยตามหาแล้ว ส่วนพวกผู้หญิงก็ต้องอยู่บ้านเพื่อดูแลเด็กๆ ที่เหลือ

"ลูกสะใภ้สาม อย่าโทษเสี่ยวหลานเลยนะ เรื่องนี้โทษหลานไม่ได้จริงๆ เสี่ยวหลานถึงกับยอมเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อเข้าไปขวางคนร้ายเชียวนะ..." เสียงของแม่กู้สั่นเครืออย่างหนัก ทั้งชีวิตที่เป็นคนเข้มแข็งมาตลอด แต่วันนี้กลับต้องเสียน้ำตาไม่หยุด ดวงตาแดงก่ำจนปวดสมองไปหมด

"พ่อของลูกกับคนอื่นๆ ทั้งหนุ่มทั้งแก่ในหมู่บ้านก็พากันเข้าป่าไปช่วยตามหาแล้ว สวรรค์ต้องมีตา... ต้องช่วยให้ย่าได้หลานรักกลับคืนมาแน่... ต้องได้กลับมาแน่ๆ..." ริมฝีปากของหญิงชราสั่นระริก เมื่อนึกถึงชะตากรรมของหลานชายตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร หยาดน้ำตาก็ไหลรินลงมาอีกครั้ง หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกมีดทื่อๆ กรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"...ฉันเข้าใจค่ะ" หลินเจารู้สึกแสบร้อนที่กระบอกตา

เธอนั่งลงข้างเตียง ก่อนจะกุมมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบของกู้หลานเอาไว้ แม้เสียงจะแหบแห้ง แต่เธอก็พยายามบังคับน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด "อาไม่โทษเสี่ยวหลานเลยนะจ๊ะ อาสะใภ้สามต้องขอบคุณหนูด้วยซ้ำ ที่ยอมเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อช่วยเชียนเป่า"

ขณะพูด สายตาของเธอก็พลันเห็นรอยถลอกมากมายบนแขนของเด็กสาว แววตาของเธอวูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะฉายแววสงสารออกมาอย่างปิดไม่มิด "เสี่ยวหลานของเราต้องเจ็บตัวมากเลยสินะ"

กู้หลานค่อยๆ งอนิ้ว ตามสัญชาตญาณแล้วเธออยากจะดึงแขนที่เต็มไปด้วยบาดแผลกลับ แต่สุดท้ายก็เอ่ยปลอบใจด้วยเสียงแผ่วเบา

"อาสะใภ้สามอย่ากังวลมากไปเลยนะคะ คุณปู่ คุณพ่อ แล้วก็คนอื่นๆ ไปช่วยกันตามหาเยอะแยะขนาดนี้ เชียนเป่าต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ"

หลินเจาฝืนคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะช่วยพยุงกู้หลานให้นอนลง แล้วบอกให้เธอหลับตาพักผ่อน จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้แม่กู้และคนอื่นๆ ตามออกไปข้างนอก

เมื่อทุกคนพากันเดินออกมาที่ลานบ้าน หลินเจาจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนยากจะปิดบัง "แม่คะ แล้วทางบ้านหลี่ว่ายังไงบ้างคะ"

พอได้ยินชื่อบ้านหลี่ แม่กู้ก็มีโทสะขึ้นมา พลางนึกเกลียดชังยายแก่บ้านหลี่ที่น่ารังเกียจคนนั้น ที่รับเอาหมาบ้าที่กัดคนไม่เห่าเข้ามาเป็นคนในครอบครัว

วันๆ ทำตัวหงอเหมือนนกกระทา ไม่นึกเลยว่าลับหลังจะใจดำอำมหิตถึงขั้นกล้าลักพาตัวลูกคนอื่นได้

เสียแรงที่เธอเคยใจดีด้วย ถุย

"บ้านหลี่ประกาศกร้าวแล้ว..." แม่กู้เหลือบมองสีหน้าของลูกสะใภ้ ก่อนจะพูดต่อ "บอกว่าถ้านังบ้าคนนั้นกล้าเหยียบย่างกลับเข้าไปที่บ้านเมื่อไหร่ จะไล่มันออกจากบ้านทันที ตอนนี้คนของบ้านหลี่ก็พากันขึ้นเขาไปช่วยตามหาแล้วเหมือนกัน"

หลินเจาแค่นเสียงเย็นชา "พวกเขาไม่สมควรต้องไปหรือยังไงคะ ไม่สมควรที่จะต้องเป็นคนแรกรีบวิ่งขึ้นเขาไปหรือไง"

ดวงตาของเธอเย็นเยียบราวกับถูกฉาบไว้ด้วยน้ำแข็ง ก่อนจะเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดเจน "ถ้าเชียนเป่าเป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเล็บ... ฉันไม่ปล่อยบ้านหลี่ไว้แน่ค่ะ"

สิ้นเสียง เธอก็หันหลังเดินออกจากลานบ้านไปทันที

แม่กู้วิ่งเหยาะๆ ตามไปสองสามก้าว พร้อมกับร้องเรียกอย่างร้อนรน "ลูกสะใภ้สาม นี่ลูกจะไปไหน"

"ขึ้นเขาค่ะ"

คำตอบแผ่วเบาสองคำลอยมาตามลม

หลินเจาสูดลมหายใจเข้าลึกเฮือกหนึ่ง ก่อนจะออกแรงวิ่งสุดฝีเท้าไปยังตีนเขา แล้วร่างของเธอก็ลับหายไปจากสายตาตรงหัวมุมข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ฝาแฝดพยายามจะวิ่งตามไป แต่ก็ถูกแม่กู้รวบตัวเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว

"หลานสองคนอย่าไปนะ คนขึ้นเขาไปกันเยอะแยะ สัตว์ป่าในเขาคงตกใจตื่นกันหมดแล้ว ป่านนี้คงกำลังลงมาหาของกิน ตัวเล็กแค่นี้ ยังไม่พอให้พวกมันยัดซอกฟันด้วยซ้ำ"

อวี้เป่าพยายามแหงนหน้าขึ้นมา เปลือกตาที่บวมช้ำจนแทบจะปิดบังดวงตาของเขามิด "แล้วเชียนเป่าล่ะครับ เชียนเป่ายังอยู่บนเขานะครับ"

เด็กชายจ้องมองไปยังทิศทางที่แม่ของเขาเพิ่งจากไปไม่วางตา เขากัดริมฝีปากแน่น ร่างทั้งร่างจมดิ่งสู่ความเสียใจและรู้สึกผิดอย่างมหาศาลจนไม่กล้าสู้หน้าใคร

"เป็นความผิดของผมเอง ผมเป็นพี่ใหญ่ แต่กลับดูแลเชียนเป่าได้ไม่ดี"

หัวใจของแม่กู้บิดเป็นเกลียวด้วยความสงสาร "จะโทษเด็กอย่างหลานได้ยังไงกัน ตัวหนูสูงกว่าขอบเตาแค่ไหนเชียว ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษย่าคนนี้ต่างหากที่ดูแลเชียนเป่าไม่ดีเอง"

"ไม่โทษย่าครับ ไม่โทษพี่ด้วย" เหิงเป่ากำหมัดเล็กๆ ของเขาแน่น ดวงตาฉายแววอำมหิตเย็นชาซึ่งไม่น่าจะปรากฏในเด็กวัยนี้ "ต้องโทษยัยผู้หญิงใจร้ายคนนั้น ทุกอย่างเป็นเพราะมัน"

เด็กคนนี้คือคนที่พอได้ยินว่าน้องชายถูกลักพาตัวขึ้นเขาไป ก็สามารถคิดได้ในทันทีว่าต้องพาหู่โพ มีดเคียว และเสบียงอย่างขนมปังแห้งกับน้ำติดตัวขึ้นเขาไปช่วยน้องชาย

เป็นเด็กที่มีทั้งความคิดและกล้าลงมือทำ เสียอย่างเดียวที่อายุยังน้อยเกินไป หากโตกว่านี้อีกสักหน่อย อนาคตต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เผลอๆ อาจจะช่วยเชียนเป่ากลับมาได้ตั้งนานแล้ว

"ใช่แล้ว ต้องโทษคนชั่ว ย่ารู้แล้วว่าทำไมหนูสองคนถึงร้องไห้กันขนาดนี้" แม่กู้เออออตามหลาน

"กลับเข้าบ้านกันก่อนนะ เดี๋ยวไปถึงย่าจะประคบตาให้ ตาก็บวมฉ่ำขนาดนี้ รอจนเชียนเป่ากลับมา น้องคงจำไม่ได้แล้วว่าใครเป็นพี่ใหญ่พี่รอง"

อวี้เป่าเหลียวมองไปทางภูเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งก้าวเข้าประตูบ้านไปแล้วจึงยอมละสายตา "ผมกลัว... กลัวว่าเชียนเป่าจะไม่ได้กลับมา แล้วก็กลัวว่าน้องจะกลัวด้วย ย่าครับ... เชียนเป่าจะร้องไห้ไหมครับ พอผมนึกภาพว่าน้องร้องไห้ ผมก็อยากจะร้องไห้ตามไปด้วย..."

บนภูเขา

เชียนเป่าไม่ได้ร้องไห้ เด็กน้อยตกใจจนตัวแข็งทื่อไปแล้ว

หมาป่าสีเทาดำตัวมหึมากำลังแยกเขี้ยวแหลมคมของมันฝังลึกลงบนแขนของจางหม่านเยว่ ก่อนจะทั้งกัดกระชากและลากร่างของเธอเข้าไปในป่าลึก

และห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ยังมีหมาป่าอีกหลายตัวที่ดวงตาเรืองแสงสีเขียวน่าขนลุกจับจ้องมาเป็นตาเดียว น้ำลายของพวกมันไหลยืด สายตาที่ละโมบและดุร้ายจับจ้องไปยังร่างเล็กๆ ผิวขาวนุ่มของเด็กน้อยที่ถูกสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่คอยปกป้องไว้อย่างไม่ยอมห่าง จนแทบจะน้ำลายหก

หมาป่าผอมโซอีกตัวหนึ่งฉวยโอกาสพุ่งเข้ามา หมายจะจู่โจมเด็กน้อย

ต้าหวงคำรามขู่ในลำคอ พร้อมกับแยกเขี้ยวที่ขาววับและคมกริบา ในเสี้ยววินาทีที่หมาป่าเข้ามาใกล้ อุ้งเท้าหน้าที่เปี่ยมด้วยพละกำลังของต้าหวงก็ตวัดออกไปราวกับสายฟ้าฟาดเข้าที่หัวของมันอย่างจัง

เอ๋งงงง

หมาป่าตัวนั้นถึงกับลอยกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นสนแก่อย่างแรง ก่อนจะรีบม้วนหางวิ่งหนีเข้าป่าลึกไปพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสมเพช

ร่างเล็กจ้อยของเชียนเป่ายืนตัวสั่นอยู่บนพื้นหญ้าแห้งเหี่ยวสีเหลือง แผ่นหลังแนบชิดกับหน้าผาหินที่ทั้งเย็นเฉียบและแข็งกระด้าง

มือเล็กๆ ของเขาสัมผัสเข้ากับหางที่ฟูฟ่องและแข็งแรงของต้าหวง ราวกับเพิ่งจะเรียกสติกลับคืนมาได้ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเชื่อใจ "ต้าหวงเก่งที่สุดเลย"

"โฮ่ง" ต้าหวงขานรับ แต่ก็ไม่กล้าผ่อนคลายความระวังแม้แต่วินาทีเดียว สายตาเย็นชาของมันยังคงจับจ้องไปยังฝูงหมาป่าหิวโซเบื้องหน้า พร้อมกับส่งเสียงเห่าข่มขู่ออกมาจากลำคอเป็นระยะ

มันถูกหลินเจาขุนด้วยอาหารชั้นดีวันละสามมื้อ ขนของมันจึงสลวยเป็นมันเงา แขนขาทั้งสี่แข็งแรง เขี้ยวก็คมกริบราวกับใบมีด และยังอยู่ในช่วงวัยที่พละกำลังสมบูรณ์ที่สุด ถึงแม้ว่าศัตรูเบื้องหน้าจะเป็นฝูงหมาป่าที่ดุร้ายและหิวโหย มันก็ยังมีพลังพอที่จะต่อกรได้อย่างแน่นอน

[จบบท]