บทที่ 388: หมู่บ้านมีไฟฟ้าใช้

บทที่ 388: หมู่บ้านมีไฟฟ้าใช้

หลินเจาชี้ไปยังห่อของอีกชิ้นที่วางอยู่บนโต๊ะพลางเอ่ยกับหลานสาว "ในนั้นมีผ้าปูที่นอนอยู่ผืนหนึ่ง อาให้เธอนะ"

การได้ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ใจดีแบบนี้มันรู้สึกดีไม่หยอก โดยเฉพาะเวลาที่ต้องรับมือกับสถานการณ์ทำนองนี้ มันเป็นวิธีที่ได้ผลดีทีเดียว

กู้หลานที่ได้ยินแบบนั้นก็ยืนนิ่งไปชั่วครู่ พอตั้งสติได้ก็รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "อาสะใภ้สามคะ หนู..."

หลินเจามองออกว่าเด็กสาวกำลังจะเอ่ยคำปฏิเสธ เธอจึงพูดแทรกขึ้นมาก่อน "ผู้ใหญ่ให้ของ ห้ามปฏิเสธนะ"

คำพูดนั้นทำเอากู้หลานไปไม่เป็น เธอทำได้เพียงหันไปขอความช่วยเหลือจากแม่ของตน

หวงซิ่วหลันมองไปยังหลินเจา แต่หลินเจากลับเมินหน้าหนีไปทางอื่นอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการจะต่อความยาวสาวความยืดด้วย

เธอจึงหันกลับมาบอกลูกสาว "รับไว้เถอะลูก แล้วก็อย่าลืมบุญคุณของอาสะใภ้สามเขาล่ะ"

"ค่ะ" กู้หลานขานรับ ก่อนจะหันกลับไปมองหลินเจาอีกครั้ง แล้วเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงหวานใสอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กสาว "ขอบคุณค่ะอาสะใภ้สาม"

หลินเจาเพียงโบกมือให้เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร เธอเคยเข้าไปในห้องของกู้หลานมาก่อน และเห็นว่าผ้าปูที่นอนของเด็กสาวผ่านการปะชุนมานับครั้งไม่ถ้วนจนเก่าซอมซ่อ เธอจึงตั้งใจว่าจะหาผืนใหม่มาให้หลานสาวคนนี้ตั้งนานแล้ว

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ ดังแว่วออกมาจากห้องของหลี่เป่า

"หลี่เป่า โต๊ะหนังสือของนายอยู่ไหนเหรอ" เหิงเป่าขมวดคิ้วมุ่นเมื่อไม่เห็นโต๊ะหนังสือของเพื่อนรัก

"ยังทำไม่เสร็จเลย" หลี่เป่าตอบกลับ

กระจกเป็นของราคาแพง โดยเฉพาะแผ่นใหญ่ๆ ยิ่งแพงขึ้นไปอีก บ้านใหญ่มีเงินไม่มากนักจึงไม่ได้ทำหน้าต่างบานใหญ่เหมือนบ้านสาม แต่เลือกติดหน้าต่างลายตารางแบบธรรมดาที่สุดแทน แม้จะรับแสงได้ดีแต่ก็ไม่ได้สว่างจ้าเท่าไรนัก ที่หน้าต่างไม่ได้ติดม่านผ้า แต่แขวนมู่ลี่ไม้ไผ่ที่สามารถปรับระดับได้ ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ

อวี้เป่าเห็นว่ามู่ลี่แบบนี้สวยดี จึงร้องเรียกให้แม่ของตนเข้ามาดู

หลินเจาได้ยินเสียงเรียกจึงเดินเข้ามาในห้อง เมื่อมองดูก็เห็นว่ามันสวยดีไม่น้อย

เธอก้มลงมองลูกชายคนโตแล้วถาม "อยากได้บ้างเหรอ"

เด็กน้อยใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ไม่เอาดีกว่าครับ บ้านเรามีม่านอยู่แล้ว" แถมยังเป็นม่านสีสันสดใสเสียด้วย

หลินเจามองออกว่าลูกชายชอบ หรือไม่ก็แค่อยากจะมีเหมือนคนอื่นบ้าง เธอจึงแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน "ถ้าชอบก็เอาสิ เดี๋ยวเราไปหาปู่กันนะ จะได้เอาไว้สลับกันแขวน"

ดวงตาของอวี้เป่าเปล่งประกายขึ้นมาทันที ใบหน้าอวบอิ่มของเด็กน้อยประดับไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข "ดีเลยครับ ผมกับเหิงเป่าจะไปหาปู่เดี๋ยวนี้เลย"

"ได้สิ"

หลี่เป่ารีบคว้ามือของอวี้เป่าและเหิงเป่ามาจับไว้ แล้วแกว่งไปมาสองสามที "ฉันไปด้วย"

เจ้าตัวเล็กโน้มศีรษะเข้าไปใกล้คู่แฝดแล้วยิ้มกว้าง "ทีนี้เราก็จะได้ใช้มู่ลี่เหมือนกันแล้วนะ"

คำพูดนั้นทำให้ฝาแฝดหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

เด็กๆ ก็เป็นแบบนี้เสมอ แค่ได้ใช้ของเหมือนกับเพื่อนๆ ก็ทำให้พวกเขามีความสุขไปได้อีกนาน

เตียงของหลี่เป่าทำจากแผ่นไม้ธรรมดาๆ เครื่องนอนก็บางเฉียบ ดูแล้วค่อนข้างเย็นตา

หลินเจามักจะรู้สึกเอ็นดูและสงสารเขาเป็นพิเศษเสมอ เธอตั้งใจว่ารอให้อากาศหนาวกว่านี้อีกหน่อย จะหาผ้าห่มนวมหนาๆ มาให้หลี่เป่าสักผืน ที่บ้านก็กำลังจะเปลี่ยนเครื่องนอนชุดใหม่อยู่แล้ว แค่นำนุ่นจากผ้าห่มเก่ามายิงใหม่ ก็เพียงพอที่จะทำผ้าห่มผืนใหม่ให้เขาได้สบายๆ

หลังจากออกจากบ้านใหม่ของครอบครัวพี่ใหญ่ หลินเจาก็เดินทอดน่องกลับบ้านอย่างไม่รีบร้อน

เจ้าหู่โพกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างกายเธอไม่ห่าง

เจ้าสุนัขตัวกลมคอยวิ่งดมสำรวจไปทั่ว ท่าทางของมันช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง และถึงแม้จะไม่มีใครคอยเร่ง มันก็ยังคงเดินตามเจ้าของได้ทันเสมอ

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินเจาก็นำอาหารสุนัขมาให้หู่โพกิน พร้อมกับเติมน้ำสะอาดลงในชามให้เรียบร้อย เจ้าสุนัขดีใจจนกระดิกหางไม่หยุด

"ค่อยๆ กินนะ" เธอลูบหัวมันเบาๆ แล้วเดินไปล้างมือที่อ่างล้างหน้า ขณะที่กำลังจะลงมือทำอาหาร เธอก็นึกอยากกินอาหารกระป๋องขึ้นมาเสียอย่างนั้น หญิงสาวจึงหันหลังกลับเข้าไปในห้องเพื่อหยิบกระป๋องออกมา

บรรยากาศในลานบ้านเงียบสงบ ซ่งอวิ๋นจิ่นและพี่น้องตระกูลหลินต่างก็แยกย้ายกลับบ้านของตัวเองไปแล้ว

ส่วนฝาแฝดชายหญิงก็อยู่ที่บ้านแม่กู้ ซึ่งปกติแล้วจะถูกส่งกลับมาตอนสี่โมงเย็นกว่าๆ

ทันทีที่เธอถือช้อนเดินพ้นออกมาจากห้องครัว ฝาแฝดทั้งสองก็วิ่งกลับมาถึงบ้านพอดี

"ของกระป๋อง" เหิงเป่าตาไวเหลือบไปเห็นกระป๋องในมือแม่เป็นคนแรก เขาวิ่งปรี่เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว "ลูกพีชกระป๋องนี่นา ให้พวกเราเหรอครับ" เด็กชายถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ดวงตาของอวี้เป่าก็ทอประกายระยับเช่นกัน

"ไม่ใช่จ้ะ" หลินเจาแกล้งส่ายหน้าปฏิเสธ "แม่ว่าจะกินคนเดียว"

คำตอบของแม่ทำเอาเหิงเป่าเบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง

เขาไม่ได้รู้สึกว่าการกินคนเดียวเป็นเรื่องที่แย่แต่อย่างใด เพียงแต่บิดตัวไปมาอย่างออดอ้อน "แม่จะกินของกระป๋องเหรอครับ งั้นขอน้ำเชื่อมให้ผมกับพี่ชายชิมสักสองสามคำได้ไหมครับ"

เด็กชายยกนิ้วขึ้นมาทำท่าประกอบให้เห็นปริมาณอันน้อยนิด แล้วลากเสียงยาวอ้อนวอน "นิดเดียวเองนะครับแม่"

อวี้เป่ากลับพูดขึ้นว่า "ไม่ให้ก็ไม่เป็นไรครับแม่ ผมกับเหิงเป่าดื่มน้ำเปล่าก็ได้ แม่ไปทำงานมาเหนื่อยๆ แม่กินเถอะครับ"

พอได้ฟังคำพูดของพี่ชาย ถึงแม้เหิงเป่าจะยังอยากกินอยู่ แต่ก็ไม่ได้งอแงแต่อย่างใด แถมยังพยักหน้าเห็นด้วยอย่างว่าง่าย

หัวใจของหลินเจารู้สึกอ่อนยวบราวกับมีขนนกมาปัดป่าย เธอจึงยิ้มออกมาแล้วบอกลูกๆ ว่า "งั้นเรามากินด้วยกันนะ"

ใบหน้าที่ถอดแบบกันมาไม่มีผิดเพี้ยนของเด็กแฝดทั้งสองปรากฏแววดีใจ ทั้งคู่รีบวิ่งไปหยิบช้อนของตัวเองมาทันที

ไม่นานสองพี่น้องก็กลับมานั่งรอที่โต๊ะด้วยท่าทีเรียบร้อย

หลินเจาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "อย่ากินเยอะเกินไปนะลูก เดี๋ยวต้องกินข้าวเย็นอีก กินแค่ครึ่งเดียวก่อน อีกครึ่งที่เหลือเอาไว้กินตอนกลางคืนนะ"

"ครับแม่"

สามแม่ลูกนั่งล้อมวงกินลูกพีชกระป๋องกันอย่างมีความสุข ใบหน้าของทุกคนเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

"มื้อเย็นนี้อยากกินอะไรกันดี" หลินเจาถือโอกาสถามขึ้น

อวี้เป่าเป็นตัวแทนตอบ "อะไรก็ได้ครับ"

คำตอบของลูกชายไม่ต่างอะไรกับคำว่า 'แล้วแต่' เลยสักนิด หลินเจาที่นึกอยากกินบะหมี่ขึ้นมาพอดีจึงเสนอ "งั้นเรากินบะหมี่ไข่มะเขือเทศกันดีไหม ตอกไข่เพิ่มสักสองสามฟอง รับรองว่าหอมอร่อยแน่นอน"

เหิงเป่าเป็นเด็กไม่เลือกกินอยู่แล้ว เขาจึงปรบมืออย่างตื่นเต้น "ดีครับ ผมชอบกินบะหมี่"

หลินเจามองลูกชายคนเล็กอย่างเอ็นดู เจ้าเด็กคนนี้นี่กินได้ทุกอย่างจริงๆ

หลังจากอิ่มหนำสำราญกับมื้อเย็นแล้ว เสียงฆ้องก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

เหิงเป่ารีบวิ่งออกไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เด็กน้อยอาศัยความคล่องแคล่วว่องไวเบียดตัวเข้าไปในฝูงชน จนได้ยินผู้ใหญ่บ้านประกาศว่าในหมู่บ้านกำลังจะมีการเดินสายไฟ

ก่อนที่คนอื่นๆ จะทันได้ไตร่ตรอง เขาก็โพล่งถามออกไปว่า "คุณปู่ผู้ใหญ่บ้านครับ หมายความว่าเรากำลังจะมีไฟฟ้าใช้แล้วใช่ไหมครับ"

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยที่ดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาทุกคนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะพากันหัวเราะออกมา

"นั่นเจ้าเหิงเป่าไปอยู่ข้างหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

"ให้ตายสิ เหิงเป่ารู้จักเรื่องไฟฟ้าด้วยเหรอเนี่ย"

"ลูกชายบ้านเฉิงหวยนี่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ"

ผู้ใหญ่บ้านตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "ใช่แล้ว กองพลการผลิตของเรากำลังจะมีไฟฟ้าใช้แล้ว"

"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณครับคุณปู่ผู้ใหญ่บ้าน" เหิงเป่ากล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ก่อนจะมุดตัวออกจากฝูงชนแล้ววิ่งกลับบ้านไป

เมื่อถึงบ้าน เด็กชายก็หอบหายใจจนตัวโยน

"จะรีบวิ่งไปไหนกัน ไม่กลัวจุกหรือไงลูก" หลินเจาเอ่ยพลางลูบหลังปลอบลูกชายเบาๆ

"แม่ครับ หมู่บ้านเรากำลังจะเดินสายไฟแล้วครับ" เหิงเป่าบอกข่าวดีด้วยน้ำเสียงร่าเริง

"จริงเหรอ ดีเลยสิ" หลินเจาบีบแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายอย่างมันเขี้ยว "พอมีไฟฟ้าแล้วทำอะไรก็สะดวกขึ้นเยอะเลย"

อวี้เป่าที่ยังจำเรื่องโทรทัศน์ได้ก็เอ่ยถามขึ้น "ถ้ามีไฟฟ้าแล้ว เราจะดูโทรทัศน์ได้ไหมครับ"

"การจะซื้อโทรทัศน์ได้ต้องมีตั๋วโทรทัศน์ก่อนนะลูก ซึ่งตั๋วพวกนี้หายากมาก คงจะซื้อในเร็วๆ นี้ไม่ได้ แต่พ่อกับแม่จำได้นะ ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่จะรีบซื้อให้เลย" หลินเจาอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ครับ" แม้แววตาของอวี้เป่าจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง แต่เขาก็ยังรู้ความ เขากล่าวปลอบใจแม่ "ฟังวิทยุก็สนุกเหมือนกันครับ"

การมีไฟฟ้าใช้ในหมู่บ้านถือเป็นเรื่องใหญ่ เพราะการเดินสายไฟต้องใช้เงิน และไม่ใช่ทุกคนที่เต็มใจจะจ่ายเงินในส่วนนี้ เรื่องนี้จึงสร้างความวุ่นวายในกองพลการผลิตอยู่หลายวันกว่าจะได้ข้อสรุปเรื่องวันที่จะเริ่มดำเนินการ

และในที่สุดวันนี้ กองพลการผลิตเฟิงโซวก็ได้เดินสายไฟสมใจ

ชาวบ้านทุกคนได้รับแจ้งว่าจะมีการเปิดให้ใช้ไฟฟ้าได้ในเวลาสองทุ่มตรงของคืนนี้

คนทั้งหมู่บ้านต่างเฝ้ารอคอยช่วงเวลานั้นอย่างใจจดใจจ่อ

หลินเจาเองก็เช่นกัน เธอนั่งรออยู่ที่ลานบ้านพร้อมด้วยลูกๆ ทั้งสี่ สุนัขอีกสองตัว และลิงน้อยอีกหนึ่งตัว

ฝาแฝดดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ทั้งคู่แทบไม่พูดไม่จา เอาแต่แหงนหน้าจ้องมองหลอดไฟที่ห้อยอยู่บนคานบ้านตาไม่กะพริบ

"แม่ครับ กี่โมงแล้วครับ"

คำถามนี้ถูกเอ่ยขึ้นโดยเหิงเป่าซ้ำๆ ไม่ต่ำกว่าห้ารอบแล้ว

หลินเจาตอบกลับอย่างใจเย็น "ทุ่มห้าสิบหกนาทีจ้ะ"

เหิงเป่าพึมพำ "อีกสี่นาทีสินะ"

"ใช่แล้ว" การนั่งรอเฉยๆ มันช่างน่าเบื่อสิ้นดี หลินเจาจึงเอ่ยชวน "อยากกินแตงโมกันไหม"

ยังไม่ทันที่ฝาแฝดจะได้ตอบ เหยาเป่าก็โผเข้ามากอดเธอแล้วร้องบอก "กินค่ะ กิน"

ฝาแฝดชายหญิงเริ่มมีฟันน้ำนมขึ้นแล้ว ทำให้พวกเขาสามารถกินอะไรได้หลากหลายขึ้น และด้วยความอยากรู้อยากลองไปเสียทุกอย่าง เมื่อได้ชิมของอร่อยๆ ก็จะยิ้มกว้างจนตาหยี แถมยังแกว่งขาไปมาอย่างมีความสุขอีกด้วย

"งั้นเดี๋ยวแม่ไปหั่นมาให้นะ" หลินเจาลุกขึ้นเดินไปยังห้องครัว เธอจุดตะเกียง เปิดตู้กับข้าว แล้วหยิบแตงโมที่อยู่ข้างในออกมา แตงโมลูกนี้คงเก็บข้ามคืนไม่ได้ เธอจึงตัดสินใจหั่นมันออกมาทั้งลูก

ก่อนจะยกไปเสิร์ฟที่ลานบ้าน

"แม่หั่นมาทั้งลูกเลย เราคงกินกันไม่หมดหรอก สองคนเอาไปให้ปู่ย่ากับอาเล็กครึ่งหนึ่งนะ" หลินเจาหันไปบอกลูกแฝด

"ผมอยากเห็นไฟบ้านเราสว่างก่อน เดี๋ยวค่อยไปได้ไหมครับ" เหิงเป่าต่อรอง

"ตามใจลูกเลย"

เด็กๆ ต่างหยิบแตงโมขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย

แม้แต่เชียนเป่ากับเหยาเป่าก็ได้คนละชิ้นเล็กๆ สองพี่น้องตัวน้อยดีใจจนยิ้มกว้างอวดฟันขาวซี่เล็กๆ ที่เพิ่งขึ้นมาใหม่

[จบบท]