เหล่าแม่ครัวตัวน้อยอายุเพียงสิบสามสิบสี่ปี ส่วนสูงยังไม่ทันโตเต็มที่ ก็มีอายุงานกันหลายปีแล้ว
ตั้งแต่วันแรกที่ถูกจูหมิงหลีเลือกมา ระดับความชื่นชอบของทุกคนก็พุ่งถึงหนึ่งร้อยทันที
ตอนนี้พอได้ยินคำสัญญาของจูหมิงหลี พวกนางซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ
แต่เพราะฮูหยินกำชับว่าโรงขนมต้องสะอาดอยู่เสมอ จึงรีบกลั้นน้ำตากลับไปกันหมด
แม่ครัวตัวน้อยผู้รักความสมบูรณ์แบบใส่ใจรายละเอียดมากกว่าจูหมิงหลีเสียอีก
นางเช็ดผงถ่านที่ปลิวติดเตาอบดินไปพลาง จัดกองฟืนและถ่านกลับให้มีจำนวนและรูปทรงเหมือนเดิมอย่างเคร่งครัดไปพลาง แล้วกล่าวว่า
“ฮูหยิน ดีขึ้นทุกครั้งเลยเจ้าค่ะ อย่างน้อยใกล้จะสุกทั่วแล้ว”
จูหมิงหลีไม่ได้ท้อแท้ถึงเพียงนั้น อุณหภูมิของเตาอบดินทั้งหมดต้องควบคุมด้วยฟืนล้วน ๆ โชคดีที่มีคนรักความสมบูรณ์แบบคอยควบคุมตัวแปรอยู่ข้าง ๆ อย่างเข้มงวด มิฉะนั้นแค่ทดลองระดับไฟก็คงต้องเสียเวลาหลายสิบวัน
“ไฟไม่เปลี่ยน อุณหภูมิไม่เปลี่ยน” จูหมิงหลีพึมพำซ้ำ ๆ ไปพลาง เขียนและวาดลงบนกระดาษไปพลาง “ความชื้นยังขาดไปเล็กน้อย”
นางกล่าวว่า “เติมน้ำลงในถาดน้ำอีกหน่อย ความสำเร็จอยู่ที่คราวนี้แล้ว” หากไม่มีประสบการณ์จากยุคหลัง วิธีอบแบบรองน้ำคงต้องรออีกพันปีจึงจะถือกำเนิด
เมื่อทดลองอีกครั้ง คราวนี้ตอนเปิดเตา เหล่าแม่ครัวตัวน้อยถึงกับเริ่มหลับตาสวดขอพรแล้ว
เมื่อเปิดประตูเตา กลิ่นนมหอมหวานเข้มข้นก็พุ่งออกมาเช่นเดิม เหล่าแม่ครัวตัวน้อยยื่นพลั่วพิเศษให้จูหมิงหลี ไม่กล้าลงมือเอง กลัวว่าความโชคร้ายของตนจะทำให้ขนมปังทั้งเตาเสียไป
จูหมิงหลีถูกพวกนางพาให้ตื่นเต้นไปด้วย จึงใช้พลั่วค่อย ๆ ดึงถาดออกมาอย่างระมัดระวัง
สีสัน สมบูรณ์แบบ ใช้มีดผ่าออก นุ่มฟูละมุน ความชื้นตั้งแต่ด้านในถึงด้านนอกเสมอกัน ก็สมบูรณ์แบบเช่นกัน เหล่าแม่ครัวตัวน้อยเบิกตากว้าง รอให้จูหมิงหลีตัดสิน
จูหมิงหลียิ้มออกมา แล้วประกาศเสียงดังว่า “สำเร็จแล้ว”
เหล่าแม่ครัวตัวน้อยกลั้นไว้ไม่อยู่ กระโดดโลดเต้นโห่ร้องว่า “ดีจริง ๆ! ทำสำเร็จแล้ว!”
พวกนางพูดเจื้อยแจ้วด้วยความตื่นเต้น เสียงดังมาก และหลอมรวมกับเสียงที่ดังมาจากไกล ๆ “สำเร็จแล้ว ทำสำเร็จแล้ว!”
ตอนแรกจูหมิงหลียังยิ้มอยู่ แต่พอยิ้มไปยิ้มมาก็รู้สึกตัว เอ๊ะ ไม่ถูกสิ ทุกคนล้วนอยู่ในลาน แล้วเสียงด้านหลังมาจากที่ใด? สีหน้าของนางราวกับเห็นผี เหล่าสาวใช้ตัวน้อยเห็นดังนั้นก็เงียบลงทันที จูหมิงหลีทำสัญญาณมือให้พวกนาง เป็นเชิงให้ระวังตัว จากนั้นจึงเดินตามทิศทางของเสียงไป
เรือนของจูหมิงหลีอยู่ค่อนไปทางขวาจากกึ่งกลางเรือนหลังของจวนเสิ่น โรงงานเล็กอยู่ใกล้เรือนของนาง แต่ก็ยังมีระยะห่างอยู่ช่วงหนึ่ง บังเอิญติดกับเรือนชั้นในของจวนข้าง ๆ เมื่อหลายสิบปีก่อน เจ้าของจวนทั้งสองเคยมีเรื่องขัดแย้งเพราะปลูกสิ่งก่อสร้างใกล้กันผิดระเบียบ ทะเลาะกันอยู่นานหลายปี เพราะเหตุนี้ เรือนนี้จึงค่อย ๆ ถูกทิ้งร้าง
ข้างเรือนปลูกไผ่ไว้มากมาย บ่าวไพร่คอยตัดแต่งเป็นประจำ จึงไม่นับว่ารกทึบพนัก เพียงพอบดบังกำแพงสูง เงารางเลือนมีรสชาติอีกแบบหนึ่ง จูหมิงหลีรีบเดินไปใต้กำแพงสูง ได้ยินเสียงพึมพำจากด้านบน “พอแล้ว รีบประคองข้าหน่อย ให้ข้าลงไป”
“ข้าบอกแล้วว่าทำเช่นนี้ไม่เหมาะ เจ้าอายุมากถึงเพียงนี้แล้ว เหตุใดยิ่งแก่ยิ่งไม่รู้จักอาย เจ้าไม่ได้ยินหรือว่าล้วนเป็นเสียงของเด็กสาว?”
“เป็นไปไม่ได้ ตอนท่านปู่ของข้ายังอยู่เคยทะเลาะกับพวกเขา เรือนนี้ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว ไม่มีทางเป็นสตรีในเรือนแน่ โอ๊ย กระดูกแก่ ๆ ของข้า”
“เรื่องนี้ในที่สุดก็มีข้อสรุปเสียที ฟังจากเสียงน่าจะทำสำเร็จแล้ว ต่อไปกลิ่นคงไม่ลอยเข้ามาอีก ทรมานเหลือเกิน”
จูหมิงหลีได้ยินถึงตรงนี้ จึงเอ่ยอย่างสุภาพว่า “ขอถามหน่อยเจ้าค่ะ กลิ่นแรงเกินไปจนรบกวนพวกท่านหรือไม่? ข้ารู้สึกละอายใจจริง ๆ”
ถึงกับรบกวนเพื่อนบ้านเสียแล้ว อีกฝ่ายสามารถมาเคาะประตูบอกสักคำได้นี่นา อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงกันแท้ ๆ
“ตึง!”
“โครม!” ฝั่งตรงข้ามมีเสียงวุ่นวายดังขึ้น ราวกับบันไดยาวล้มลงกับพื้น
เกิดความเงียบประหลาดขึ้น
จูหมิงหลี “ขอถามหน่อยเจ้าค่ะ?”
ฝั่งตรงข้ามมีเสียงปรึกษากันซุบซิบ จูหมิงหลีได้ยินเพียงคำที่หลุดเสียงแตกออกมาอย่างเลือนราง
ดูเหมือนกำลังถกกันว่าจูหมิงหลีคือผู้ใดกันแน่ คิดไปคิดมาก็ยังไม่นึกออกว่าไม่กี่วันก่อนเสิ่นซานหลางแต่งงานแล้ว สุดท้ายทั้งสองก็มั่นใจว่านางต้องเป็นผู้ดูแลคนใดคนหนึ่งแน่
“คุณหนูน้อยท่านนี้ โปรดอภัยที่ชายชราเสียมารยาท ข้าไม่ได้ตั้งใจรบกวนจริง ๆ เพียงแต่กลิ่นหอมวนเวียนอยู่ทุกวัน จึงเกิดความสงสัยในใจ อดไม่ได้ที่จะปีนกำแพงมาสืบดูว่ากลิ่นหอมนี้มาจากที่ใด”
จูหมิงหลีถามอย่างสนใจ “พวกท่านทั้งสองคิดว่ากลิ่นนี้เป็นอย่างไรเจ้าคะ?”
ดูจากจุดที่สนใจแล้ว คงเป็นผู้ดูแลครัวที่หลงใหลเรื่องอาหารจริง ๆ
อีกฝ่ายถอนหายใจโล่งอก น้ำเสียงอ่อนโยนลง “หอมหวานยิ่งนัก ทั้งแปลกใหม่และเข้มข้น ข้าเดาว่าน่าจะเป็นกลิ่นของขนม แต่ในเมืองฉางอันมีร้านขนมมากมาย กลับไม่มีร้านใดมีกลิ่นหอมเข้มข้นเช่นนี้ จึงสงสัยอย่างยิ่ง อดไม่ได้ที่จะสืบให้รู้ว่าเป็นสิ่งใด”
กำแพงสูงมาก บันไดไม้ไผ่ธรรมดาปีนข้ามไม่ได้ ทำได้เพียงช่วยให้เสียงชัดขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น
เขากับสหายเก่าถูกกลิ่นยั่วอยู่ทุกวัน พอถึงเวลาก็เริ่มถกกันว่ากำลังทำสิ่งใด ใช้วัตถุดิบอะไร ถกกันไม่ออก สุดท้ายโมโหจนปีนบันไดมาสืบเอง พอดีได้ยินเสียงโห่ร้องว่าทำสำเร็จ ความรู้สึกมีส่วนร่วมอย่างประหลาดจึงทำให้พวกเขาโห่ร้องตามไปด้วย…
“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง”
จูหมิงหลีหัวเราะเบา ๆ “หากสงสัย เหตุใดไม่ส่งคนมาถามสักคำเล่าเจ้าคะ?”
คำพูดนี้ก็พูดไปเช่นนั้นเอง ในย่านนี้ หากไม่ใช่ตระกูลสูงศักดิ์ที่รุ่งเรืองมาตั้งแต่ตั้งราชวงศ์ ก็เป็นขุนนางใหญ่ที่ได้รับความสำคัญอย่างมากในช่วงหลายปีมานี้ ล้วนถือตัวกันยิ่งนัก ไม่มีทางไปมาหาสู่เพื่อนบ้านตามอำเภอใจเหมือนราษฎรสามัญ
อีกทั้งต่อให้สงสัยถึงที่สุด ก็ไม่มีทางยื่นเทียบเชิญเข้าไปพบเจ้าบ้านฝ่ายชาย แล้วถามว่าครัวของบ้านท่านกำลังทำอะไรอยู่กระมัง?
ดังนั้นอีกฝ่ายจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “เพียงคุยกับสหายเก่าจนติดลม จู่ ๆ ก็เกิดใจอยากค้นหาคำตอบเท่านั้น”
ความหมายก็คือไม่ได้ถูกรบกวนถึงเพียงนั้น จูหมิงหลีคิดในใจว่า หลังขนมปังและเค้กออกจากเตา สาวใช้ตัวน้อยกับเสิ่นหลิงอี๋ต่างบอกว่าดี แต่สุดท้ายก็ยังเป็นรสนิยมของเด็กสาวอายุน้อย ไม่รู้ว่าผู้สูงวัยในยุคนี้จะประเมินอย่างไร
เมื่อผู้ชิมเดินมาถึงประตูเอง จูหมิงหลีก็ไม่เกรงใจ กล่าวตรง ๆ ว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ คิดว่าท่านทั้งสองคงมีความรู้เรื่องอาหารไม่น้อย ไม่ทราบว่าจะเชิญทั้งสองท่านช่วยชิมและวิจารณ์สักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”
คนทั้งสองฝั่งตรงข้ามสบตากัน ในใจคิดว่าแม่ครัวผู้นี้กลับเป็นคนมีประโยชน์ทีเดียว สามารถเชื่อมสัมพันธ์สองจวนได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ จวนเสิ่นเป็นตระกูลขุนนางฝ่ายทหารมาตั้งแต่ตั้งราชวงศ์ เวลานี้ขุนนางบุ๋นกับขุนนางบู๊ไม่มีการแบ่งสูงต่ำ แต่ก็มีช่องว่างอยู่บ้าง
จวนฝั่งตรงข้ามเป็นที่อยู่ของชุยจิงจ้าว เขามาจากตระกูลชุยที่สืบสายขุนนางบุ๋นมาหลายชั่วอายุคน หากไม่มีเรื่องเหนือความคาดหมาย อีกไม่กี่ปีคงได้เข้าคณะเสนาบดีและขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดีแน่ สองตระกูลมีความคุ้นเคยเพียงระดับพบหน้าแล้วพยักหน้าให้กันเท่านั้น ไม่ได้นับว่ามีไมตรีลึกซึ้ง ชุยจิงจ้าวคิดจะปฏิเสธ แต่สหายเก่าข้างกายเอาแต่ตบเขา ความหมายชัดเจนอย่างยิ่ง
ชุยจิงจ้าวถอนหายใจในใจ จึงได้แต่กล่าวว่า “เช่นนั้นก็รบกวนแล้ว”