หมูหย็องฟูละเอียดห่อหุ้มผิวด้านนอกทั้งหมด เมื่อกินคู่กับสาหร่ายกรุบกรอบ เนื้อสัมผัสจึงหลากหลายอย่างยิ่ง ยังไม่ทันคุ้นเคยก็ได้กัดโดนสลัดครีมที่ไหลทะลักออกมา เครื่องที่ใส่มามีมากเกินไปจนความโดดเด่นของตัวเค้กแทบไม่เหลือ เหลือเพียงความฟูเหนียวนุ่มของหมูหย็อง ความเค็มสดของสาหร่าย และความหวานหอมของสลัดครีม เขาขมวดคิ้วขึ้น
จูหมิงหลีถามอย่างกังวล “หรือว่าจะไม่ถูกปากเจ้าคะ?”
“ฮูหยินเสิ่น รสชาติของขนมนี้กลับตรงข้ามกับของหวานที่เคยกินมา ทั้งเค็มทั้งสด ไม่ทราบว่าสิ่งที่ห่ออยู่ด้านนอกคืออะไร?”
จูหมิงหลีอธิบายว่า “เป็นหมูหย็องกับสาหร่าย หมูหย็องทำจากเนื้อหมูหมักแล้วนำไปอบ ส่วนสาหร่ายทำจากสาหร่ายทะเลนำไปอบและปรุงรส”
สมองของปรมาจารย์แห่งวงวรรณกรรมนั้นยืดหยุ่นกว่าคนทั่วไปมาก การเขียนบทความและแต่งบทกวีต้องใช้แรงบันดาลใจ เช่นเดียวกัน การทำอาหารก็ต้องใช้แรงบันดาลใจเช่นกัน เขารู้สึกว่าจูหมิงหลีที่สามารถค้นพบวิธีทำวัตถุดิบเช่นนี้ได้ ถือเป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ
ผู้ที่เดินมาถึงขั้นนี้แล้วกลับยิ่งถ่อมตน ไม่คิดว่าการศึกษาเล่าเรียนสูงส่งกว่าสิ่งอื่น เขาจึงทอดถอนใจชื่นชมว่า “ฮูหยินเสิ่นได้รับแบบอย่างจากท่านปู่ของเจ้ามาไม่น้อยจริง ๆ”
จูหมิงหลีกล่าวขอบคุณ กำลังคิดจะถามว่าตกลงอร่อยหรือเพียงแค่ไม่คุ้นชิน ก็เห็นเหยียนหงเจิ้งยัดชิ้นที่เหลือเข้าปากอย่างรวดเร็วแล้ว
จูหมิงหลี “...”
ชุยจิงจ้าวเห็นจนชินแล้ว เพียงส่ายหน้าอย่างพูดไม่ออก แต่จูหมิงหลีรู้จักวางตัว ก่อนมา นางก็รู้ถึงฐานะในวงการของเหยียนหงเจิ้งอยู่แล้ว การผูกมิตรกับเขาย่อมไม่มีข้อเสีย
ดังนั้นนางจึงกล่าวอย่างเปิดเผยว่า “หากท่านเหยียนชอบ วันนี้ยังทำไว้อีกมาก อีกครู่ข้าจะให้คนส่งมาให้นะเจ้าคะ”
คนที่คิดประจบเหยียนหงเจิ้งมีมากมาย เขาใช่ว่าจะมองความคิดของจูหมิงหลีไม่ออก แต่เพราะนางทำอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่มีท่าทีประจบประแจง อีกทั้งไม่ได้ลดตัวเองต่ำต้อย เหยียนหงเจิ้งจึงไม่รู้สึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย
“ดี ดี เช่นนั้นเอารสหวานเค็มกับไส้ผลไม้มาอีกหน่อย” เขาไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย “แล้วก็แบบครีมนม เอามาให้ข้าด้วย หลานสาวข้าน่าจะชอบ”
เหยียนชีเหนียงที่อยู่ด้านข้างเหลือบตามองเขาอย่างไร้อารมณ์ ก่อนก้มหน้าลงแก้ไขบันทึกในมือของตนต่อ ชุยจิงจ้าวสำรวมยิ่งนัก เห็นทั้งสองสนิทสนมกันขึ้นมา ก็เพียงยิ้มอย่างอ่อนโยน
เมื่อจูหมิงหลีเห็นดังนั้น จึงโยนหัวข้อสนทนาไปให้ทั้งสอง พร้อมชี้ไปที่ขนมปัง “นี่คือขนมหวานที่เพิ่งทำสำเร็จเมื่อครู่ มีชื่อว่าขนมปัง ทั้งสองท่านลองเดาดูสิว่าแตกต่างจากเค้กตรงวัตถุดิบใด?”
ก่อนหน้านี้ทั้งสองถกเถียงกันเรื่องนี้ เหยียนหงเจิ้งถึงกับลากอีกฝ่ายไปยืนดมและศึกษาที่มุมกำแพง ตอนนี้จูหมิงหลีรื้อฟื้นเรื่องเดิมขึ้นมา ทั้งสองจึงอดสนใจไม่ได้
ชุยจิงจ้าวคีบขนมปังขึ้นมาชิ้นหนึ่งก่อน เนื้อสัมผัสแตกต่างจากที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง การใช้ตะเกียบคีบกินขนมปังสู้ใช้มือกินไม่ได้ เพราะขนมปังเหนียวนุ่มกว่าเค้ก ทั้งชุ่มชื้นและนุ่มละมุน เวลาเคี้ยวยังเด้งกลับเล็กน้อย อบได้พอดีอย่างยิ่ง กลิ่นหอมของเนยและข้าวสาลีจึงถูกกระตุ้นออกมาอย่างเต็มที่
เขาขมวดคิ้วครุ่นคิด “ต่างก็มีความหอมของนมเหมือนกัน แต่ขนมปังเมื่อเคี้ยวละเอียดกลับมีกลิ่นข้าวสาลี วัตถุดิบคงมีความต่างกันเล็กน้อย” ในฐานะคนเหนือโดยกำเนิด ชุยจิงจ้าวชอบขนมปังที่เคี้ยวหนึบคล้ายหมั่นโถวมากกว่า
ในการโฆษณาของยุคหลัง ขนมปังมักถูกทำตลาดกับหญิงสาววัยเยาว์ แต่แท้จริงแล้วกลุ่มผู้สูงวัยก็ชื่นชอบไม่น้อยเช่นกัน ชุยจิงจ้าวไม่ได้สนิทสนมง่ายเหมือนเหยียนหงเจิ้ง เพราะเขาไม่มีความสัมพันธ์ใดกับจูหมิงหลี อีกทั้งความกระอักกระอ่วนที่ถูกจับได้ก่อนหน้านี้ก็ยังไม่จางหาย ดังนั้นแม้จะอยากกินอีกเพียงใด เขาก็ไม่ได้เอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมา เพียงถามว่า
“เหตุใดฮูหยินจูจึงเกิดความสนใจขึ้นมา คิดค้นเรื่องขนมหวานเหล่านี้?”
หากก่อนหน้านี้นางชอบศึกษาของกินอยู่แล้ว อีกทั้งยังทำออกมาได้ยอดเยี่ยมเพียงนี้ อย่างไรเสียในเมืองฉางอันที่เต็มไปด้วยผู้รักการกินดื่มเที่ยวเล่น ก็น่าจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง สมกับเป็นจิงจ้าว เพียงเอ่ยถามก็แทงตรงจุดสำคัญทันที
จูหมิงหลีไม่มีทางบอกว่า ข้ามาจากอีกโลกหนึ่ง จึงเกิดความสนใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน นางจึงรีบเรียบเรียงคำพูด “หลังแต่งเข้าจวนเสิ่น เห็นว่าท่านแม่สุขภาพย่ำแย่ เบื่ออาหารตลอดเวลา ข้าจึงคิดอยากลองทำของกินขึ้นมา หลอกล่อให้ท่านแม่กินสักหน่อย อีกทั้งเมื่อก่อนตอนอยู่เรือนเดิมก็มีข้อจำกัดมากมาย ไม่อิสระเหมือนหลังแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินเอก ดังนั้นหลายความคิดจึงถูกเก็บเอาไว้”
ชุยจิงจ้าววางตัวห่างเหินแต่สุภาพมาโดยตลอด แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของจูหมิงหลี ท่าทีของเขาก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่ายุคใด “ความกตัญญู” ล้วนเป็นสิ่งที่ได้รับการยกย่องเสมอ เสิ่นเหล่าฟูเหรินสูญเสียบุตรชายติดต่อกัน ผู้คนในเมืองหลวงต่างเห็นใจ บัดนี้มีลูกสะใภ้ที่เอาใจใส่คอยดูแล ถือเป็นเรื่องดี จิงจ้าวเป็นขุนนางที่ใกล้ชิดประชาชน เมื่อเทียบกับขุนนางคนอื่น จึงมีเมตตาในตัวมากกว่า เขาถอนหายใจแล้วกล่าวว่า
“เพียงมีความตั้งใจเช่นนี้ ก็นับว่าดีมากแล้ว”
ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากัน เหยียนหงเจิ้งก็กินขนมปังจนหมดเกลี้ยงแล้ว เขายกน้ำชาแกงขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ “อย่างไรเสียก็ถูกปากข้ามากทีเดียว”
จูหมิงหลียิ้มเล็กน้อย และไม่ได้อยู่ต่อนาน นางกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า
“หากท่านเหยียนกับท่านชุยยังอยากชิมอีก ก็เพียงให้คนมาหาข้าที่จวนข้างเคียงก็พอ”
นางเปิดเผยตรงไปตรงมาเช่นนี้ เหยียนหงเจิ้งจึงยิ่งชอบนางมากขึ้น เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “ดี”
จูหมิงหลีลุกขึ้นขอตัวลา เหยียนหงเจิ้งจึงหันไปเรียกว่า “ชีเหนียง!”
เหยียนชีเหนียงเข้าใจความหมายทันที นางปิดสมุดบันทึก ลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมจูหมิงหลี
สายตาสั้นของนางค่อนข้างรุนแรง ดวงตาจึงจับจ้องอยู่ที่พื้นตลอด ราวกับกลัวว่าจะสะดุดล้ม
ระหว่างทางทั้งสองไร้คำพูด เดินมาได้ครึ่งทาง เหยียนชีเหนียงก็เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันว่า “เหตุผลที่เจ้าพูด เป็นเรื่องโกหกใช่หรือไม่?”
จูหมิงหลีหยุดฝีเท้า เหยียนชีเหนียงจึงยกสายตาจากพื้นขึ้นมามองใบหน้าของนาง เดิมทีคิดว่าจูหมิงหลีจะโกรธหรือหาเหตุผลมาแก้ตัว แต่ผลกลับกลายเป็นว่า นางเพียงหัวเราะอย่างประหลาดใจเบา ๆ “แค่นี้เจ้าก็มองออกแล้วหรือ”
เหยียนชีเหนียงชะงักไป คำถามของนางนับว่าล่วงเกินอย่างยิ่ง ฮูหยินจูกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย? ในฐานะผู้จดบันทึกที่ยึดถือความจริง คำโกหกก็เหมือนเส้นผมที่ตกอยู่บนหลัง ทำให้คนรู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง ทันทีที่พูดออกไป นางก็เสียใจแล้ว
นางลดสายตาลงกล่าวขออภัย “ฮูหยินจู ชีเหนียงไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน”
จูหมิงหลีกลับรู้สึกว่านิสัยของนางน่าสนใจมาก จึงถามว่า “เจ้าชื่ออะไร?”
เหยียนชีเหนียงรู้สึกได้ว่าสายตาของจูหมิงหลีกำลังวนอยู่เหนือศีรษะตน นางก้มหน้าแล้วตอบว่า “ข้าชื่อเหยียนหรูฮุย มีชื่อรองว่าเจาหมิง”
“เจาหมิง” จูหมิงหลีพึมพำหนึ่งประโยค “เป็นชื่อรองที่ดีจริง ๆ ข้าชื่อจูหมิงหลี ไม่มีชื่อรอง”
กล่าวจบ จูหมิงหลีก็ก้าวเดินต่อ เหยียนชีเหนียงรีบเดินตามขึ้นไป
คราวนี้ทั้งสองไม่มีผู้ใดเอ่ยปากอีก จูหมิงหลีเดินมาถึงหน้าประตูแล้วโบกมือให้เหยียนชีเหนียง “กลับเถิด”
เหยียนชีเหนียงจึงหยุดฝีเท้า มองจูหมิงหลีที่ค่อย ๆ เลือนรางกลายเป็นเพียงกลุ่มสีในสายตาของตนอย่างรวดเร็ว
นางเอ่ยเสียงเบาว่า “เป็นเหนียงจื่อที่ประหลาดจริง ๆ”