นางกวักมือเรียกคุณหนูน้อยที่อยู่ใกล้เสิ่นหลิงอี๋ที่สุดมา “เจ้าเป็นคุณหนูน้อยตระกูลใดหรือ?”
คุณหนูห้าตระกูลหวังนั่งลงตรงหน้านางอย่างว่าง่าย “บิดาของข้าคือรองเสนาบดีหวังแห่งกรมพิธีการเจ้าค่ะ”
มารดาเสิ่นลูบมวยผมของนาง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ โตเป็นคุณหนูใหญ่แล้ว”
ความทรงจำของคุณหนูห้าตระกูลหวังที่มีต่อเสิ่นเหล่าฟูเหรินก็เลือนรางอยู่บ้าง วันนี้เมื่อได้พบ จึงพบว่านางมีผมขาวมากกว่าแต่ก่อนเหลือเกิน ท่าทางก็เหนื่อยล้า คุณหนูห้าตระกูลหวังทอดถอนใจในใจ “ไม่ได้มาคารวะนาน เป็นความผิดของอู่เหนียงเจ้าค่ะ”
มารดาเสิ่นส่ายหน้า “พูดอะไรกัน” แล้วจึงเรียกหมัวมัวให้นำเม็ดทองมาให้เหล่าคุณหนูน้อย
เหล่าคุณหนูน้อยรีบปฏิเสธกันไม่หยุด เจ้าพูดหนึ่งประโยค ข้าพูดหนึ่งประโยค ภายในห้องจึงครึกครื้นขึ้นมา
“พอแล้ว พอแล้ว” จูหมิงหลีทนฉากผลักไสกันระหว่างผู้ใหญ่ให้ซองแดงตอนปีใหม่เช่นนี้ไม่ไหว “รับไว้เถิด”
ทุกคนเริ่มแอบมองจูหมิงหลีตั้งแต่เข้ามา เวลานี้เมื่อนางเอ่ยปาก เหล่าคุณหนูน้อยจึงได้มองนางอย่างเปิดเผยในที่สุด นางไม่เหมือนที่ทุกคนจินตนาการไว้ งานรวมตัวเล็ก ๆ จัดได้รอบคอบถึงเพียงนี้ ตามเหตุผลควรเป็นคนชำนาญและสุขุม แต่นางกลับดูอ่อนเยาว์มาก คำนึงถึงรายละเอียดได้อย่างถี่ถ้วน ตามเหตุผลควรเป็นสตรีอ่อนโยนเรียบร้อย แต่นางกลับดูคล่องแคล่วและเฉียบขาด
เหล่าผู้เยาว์มองกันไปมา อย่างไรก็ไม่กล้ารับ เมื่อเห็นว่าเวลาไม่เช้าแล้ว ทุกคนจึงถือโอกาสขอตัวลา “หากยังไม่กลับ ก็จะปิดเขตแล้ว จิงจ้าวอยู่ใกล้แถวนี้ พวกเราย่อมไม่กล้าทำผิดใต้ตาท่าน”
มารดาเสิ่นพูดมาถึงเพียงนี้ก็เหนื่อยแล้ว จูหมิงหลีจึงขอตัวตามไปด้วย และพาเหล่าคุณหนูน้อยเดินออกไปด้านนอก
“ขนมหวานและมื้อกลางวันวันนี้ถูกปากหรือไม่?” ในที่สุดจูหมิงหลีก็ถามเข้าสู่ประเด็นสำคัญ
ถูกปากมากเหลือเกิน!
เหล่าคุณหนูน้อยตอบว่า “ถูกปากมากเจ้าค่ะ”
“วันนี้กินจนท้องข้าป่องขึ้นมาแล้ว”
“โดยเฉพาะขนมหวาน น่าเสียดายที่กินได้ไม่กี่คำ ก็ถูกพวกนางแย่งไปหมดแล้ว”
จูหมิงหลีเห็นสีหน้าของพวกนางไม่เหมือนเสแสร้ง จึงวางใจลงไม่น้อย แล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “พอดีช่วงบ่ายเพิ่งอบขนมร้อน ๆ ออกมาอีกเล็กน้อย พวกเจ้าหิ้วกลับไปสักหน่อย จะกินเองก็ได้ หรือให้ผู้ใหญ่ลองชิมของใหม่ก็ได้”
“นี่...” ทุกคนมองหน้ากันไปมา เม็ดทองอะไรพวกนั้นกลับไม่เป็นไร แต่อันนี้อยากได้จริง ๆ
จึงเริ่มผลักไสกันอีกรอบ “จะหน้าหนาเช่นนั้นได้อย่างไร?” ทั้งกินทั้งเอากลับไปด้วย
แต่ไม่คิดเลยว่าจูหมิงหลีเตรียมใส่กล่องให้พวกนางไว้เรียบร้อยแล้ว สาวใช้ตัวน้อยยกกล่องอาหารไม้ไผ่เข้ามา ด้านในเป็นขนมหวานที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน เพิ่งออกจากเตา ไออุ่นหอมหวานเข้มข้นแทรกออกมาจากซี่ไม้ไผ่ ผู้ที่ชอบของหวานย่อมไม่อาจต้านทานได้เลย
“จัดรวมไว้ทุกอย่างเล็กน้อย ไม่ใช่ของล้ำค่าอะไร หิ้วกลับไปคนละกล่องเถิด” ขณะพูดก็ให้สาวใช้ส่งกล่องไม้ไผ่ให้สาวใช้ของเหล่าคุณหนูน้อย ใส่ใจถึงเพียงนี้ หากไม่รับไว้ก็ผิดต่อใจตนเองแล้ว อีกอย่าง หากไม่รับไว้ คืนนี้กลับไปคงอยากกินจนทรมานแน่นอน มันทำให้ติดใจเกินไปแล้ว
“เช่นนั้นก็ขอบคุณฮูหยินเจ้าค่ะ” หลังพูดประโยคนี้ออกมา เมื่อเห็นสาวใช้ของตนรับกล่องอาหารไว้แล้ว นางก็ลอบถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
ในเมืองฉางอัน ยังมีจวนใดเหมือนจวนเสิ่น ที่ยังไม่ทันจากไปก็เฝ้ารอการมาเยือนครั้งหน้าแล้วหรือ? ย่อมไม่มีแน่นอน จวนองค์หญิงแม้จะโอ่อ่าหรูหรา มีนักดนตรีและนางขับร้องที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองฉางอัน งานเลี้ยงประณีตล้ำค่า แต่เมื่อเข้าไปแล้ว ทั้งร่างกลับต้องตึงเครียด กลัวว่าจะทำผิดพลาดจนทำให้ตระกูลเสียหน้า ยิ่งไม่อาจกินได้เต็มที่ วันนี้เสียกิริยา พรุ่งนี้ทั้งเมืองฉางอันต้องหัวเราะเยาะเจ้า
อาหารและเครื่องดื่มของจวนเสิ่นล้วนแปลกใหม่ทุกอย่าง เพียงมองก็รู้ว่าทุ่มเทความคิด อีกทั้งยังมีของเล่นใหม่ให้เหล่าคุณหนูน้อยเล่นสนุก เมื่อเล่นจนเหนื่อยก็ยังพักกลางวันได้ นี่เป็นความผ่อนคลายที่พวกนางไม่เคยจินตนาการถึง
เมื่อเห็นจูหมิงหลีเดินไกลออกไป ในที่สุดคุณหนูห้าตระกูลหวังก็หาโอกาสรีบกำชับเสิ่นหลิงอี๋ “พี่หญิงอี๋ วันหน้าหากยังจะจัดงานเลี้ยงอีก ต้องส่งเทียบเชิญให้ข้าด้วยนะ”
เสิ่นหลิงอี๋เดินไปส่งพวกนางด้านนอก “ข้าไม่ลืมเจ้าหรอก”
เสียงพูดยังไม่ทันจบ เหล่าคุณหนูน้อยคนอื่นก็รีบเบียดเข้ามาทันที “ยังมีข้าด้วย ยังมีข้าด้วย”
เสิ่นหลิงอี๋ถูกดึงไปดึงมา จนหัวหมุนไปหมด “ได้ ได้ ได้ แน่นอน”
“ครั้งหน้าคือเมื่อใดหรือ?”
“นี่...ข้าไม่รู้ ต้องดูว่าท่านอาสะใภ้สามจะว่างเมื่อใด”
“เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยฮูหยินสามดูแลกิจการในจวนให้มากหน่อย ให้นางว่างเร็วขึ้นเถิด” ดีจริง ช่างจัดแจงเป็นเสียด้วย คุณหนูน้อยบางคนรู้สึกว่าตนกินอิ่มดื่มพอ นอนหลับสบาย ทั้งยังได้กินแล้วหิ้วกลับไปด้วย จึงรู้สึกเกรงใจเหลือเกิน สุดท้ายก็หยิบถุงเงินของตนออกมา นำเม็ดทองใส่ลงในฝ่ามือเสิ่นหลิงอี๋ แล้วกระซิบว่า “วันนี้มารีบไปรีบ ไม่ทันให้รางวัลบ่าวไพร่ เจ้าช่วยข้าแลกเป็นเหรียญทองแดงแล้วมอบรางวัลให้พวกนางที”
เสิ่นหลิงอี๋ตกใจ “ทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!”
แต่คนอื่นเห็นดังนั้น ต่างก็รู้สึกว่าการกระทำนี้ดีมาก หนึ่งคือวันนี้ผ่านไปอย่างรื่นเริงสมใจจริง ๆ สองคือเรื่องกินดื่มอย่างไรก็เสียกิริยาไปมาก นี่เป็นทั้งเงินรางวัลและเงินปิดปาก
ดังนั้นทุกคนจึงเริ่มหยิบถุงเงินกัน คนที่มีเหรียญทองแดงก็ให้เหรียญทองแดง คนที่ไม่มีเหรียญทองแดงก็ให้พี่สาวคนโตออกเม็ดทองร่วมกัน ไม่ว่าเสิ่นหลิงอี๋จะปฏิเสธอย่างไร ก็ยังยัดใส่มือนางให้ได้
“อยู่ต่อไม่ได้จริง ๆ อีกเดี๋ยวจะปิดเขตแล้ว” หลังยัดเงินรางวัลเสร็จ ก็ใช้ความเร็วแบบตีหม่าฉิวบนพื้น วิ่งหายไปทันที ทิ้งเสิ่นหลิงอี๋ให้มองกองเงินอย่างกลุ้มใจ ทำได้เพียงหันหลังเดินไปยังเรือนของจูหมิงหลี
จูหมิงหลีก็ไม่คิดว่าเหล่าคุณหนูน้อยเหล่านี้จะเกรงใจถึงเพียงนี้ นางเรียกลวี่ฉี่มา ให้นางเก็บเม็ดทองในนี้ไว้ทั้งหมด แล้วแลกเป็นเหรียญทองแดง จากนั้นจึงให้รางวัลตามผลงาน ลวี่ฉี่ในฐานะหนึ่งในผู้เกี่ยวข้อง หากบอกว่าไม่ดีใจก็ย่อมเป็นคำเท็จ
“ฮูหยิน จะแบ่งอย่างไรโดยละเอียดเจ้าคะ?”
จูหมิงหลีคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว “แบ่งตามระดับ ผู้ดูแลและหัวหน้ากลุ่มได้มากที่สุด จากนั้นค่อยลดหลั่นลงไป แล้วเพิ่มผลตอบแทนให้บ่าวรับใช้ทุกคนที่เข้าร่วม รวมถึงสาวใช้ตัวน้อยที่กวาดถูด้วย ห้ามตกหล่น”
ลวี่ฉี่กลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ “เจ้าค่ะ! บ่าวจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
ระบบเบี้ยรายเดือนและเงินรางวัลในจวน หลังจูหมิงหลีรับช่วงมาก็ถูกปรับปรุงใหม่รอบหนึ่ง บัดนี้มีข้อกำหนดแล้ว ฝั่งคนทำบัญชีจึงบันทึกและคำนวณบัญชีได้รวดเร็วยิ่งนัก เมื่อกลองยามเย็นตีจบ เหล่าสาวใช้ที่เข้าเวรกลางคืนยังไม่ทันเริ่มทำงาน ก็ได้ยินข่าวดีแล้ว
เงินรางวัลยังไม่ทันถึงมือ แต่เมื่อถามต่อกันเป็นชั้น ๆ จำนวนที่แน่ชัดก็รู้กันหมดแล้ว เงินรางวัลจากเหล่าคุณหนูน้อยรวมกับรางวัลที่จูหมิงหลีเตรียมไว้แต่เดิม รวมกันแล้วเป็นจำนวนไม่น้อย
เรือนชั้นในเต็มไปด้วยความรื่นเริง เหล่าสาวใช้ล้วนอยู่ในวัยสาว อดใจไม่ค่อยอยู่ แทบอยากร่ายรำกันตรงนั้น
“ดีเหลือเกิน! ฮูหยินช่างใส่ใจบ่าวไพร่จริง ๆ”
“ตั้งแต่ฮูหยินแต่งเข้ามา ชีวิตในจวนนี้ก็ยิ่งมีความหวังมากขึ้นเรื่อย ๆ”
เหล่าสาวใช้ที่กลับไปยังเรือนบ่าวไม่กล้าวิ่งวุ่นออกไปถามข่าว ได้แต่รอสาวใช้เข้าเวรกลางคืนกลับมาส่งข่าว ใช้เวลาเพียงหนึ่งประโยค พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งให้สาวใช้เต็มห้องปิดปากกระโดดโลดเต้นกันอยู่ด้านหลัง
คืนนี้จวนเสิ่นเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความยินดี ถึงกับมีความครึกครื้นยิ่งกว่าคืนแต่งงานของเรือนสามเสียอีก ทำให้เจียวเหวยกับลวี่ฉี่ทอดถอนใจอยู่พักหนึ่ง ที่แท้เพียงมีเรื่องมงคลสักเรื่องก็ใช่ว่าจะ “ล้างเคราะห์ด้วยมงคล” ได้ ยังต้องอาศัยผู้มีความสามารถค่อย ๆ จัดการสะสมไปวันแล้ววันเล่าจึงจะสำเร็จ