บทที่ 211: ประสานสิบนิ้ว(แก้ไข)

บทที่ 211: ประสานสิบนิ้ว(แก้ไข)

เหล่าเด็กเจ้าถิ่นที่เติบโตมากับการทำไร่ทำนา จะยอมให้เด็กจากในเมืองมาหยามศักดิ์ศรีได้ยังไงกัน งานนี้เลยเกิดการท้าประลองฝีมือขึ้นมา แต่ละคนมองเฮ่ออวี้เสียงด้วยแววตาที่ไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย

เฮ่ออวี้เสียงเหลือบมองเหมาเหมาอย่างจนปัญญา แต่พอเห็นแววตาเป็นประกายของเจ้าตัวเล็กที่อยากจะผูกมิตรกับเพื่อนใหม่กลุ่มนี้เต็มแก่ เขาก็เลยต้องเลยตามเลย "โอเค งั้นมาเริ่มกันเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหมาเหมาก็สวมบทบาทเป็นกองเชียร์ทันที "พี่ชายผมชนะแน่นอน"

เฮ่ออวี้ถิงเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ประกาศตัวเข้าร่วมการแข่งขันด้วย "หนูต่างหากที่จะชนะ"

เหมาเหมาไม่รอช้า รีบเปลี่ยนข้างมาเชียร์น้องสาวตัวเองบ้าง "น้องสาวผมนี่แหละ ชนะร้อยเปอร์เซ็นต์"

แล้วการแข่งขันของเด็กๆ ทั้ง 8 คนก็เปิดฉากขึ้น โดยมีเหมาเหมาทำหน้าที่เป็นกรรมการจำเป็น ซึ่งสร้างความบันเทิงให้กับเหล่าผู้ใหญ่ที่ยืนดูอยู่เป็นอย่างมาก

เหมาเจี้ยนกั๋วมองภาพนั้นแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าลูกชายของเขาไม่ได้มีหน้าตาเป็นลูกครึ่ง ป่านนี้เขาคงสงสัยไปแล้วว่าเจ้าตัวแสบนี่ใช่ลูกของเขากับทาเลียจริงหรือเปล่า ทำไมถึงได้เข้ากับคนง่ายขนาดนี้

"เจ้าเด็กคนนี้นี่มันซนจริง"

ทาเลียกลับมองว่าเป็นเรื่องดี "แบบนี้ก็น่ารักดีออกค่ะ"

เด็กทั้งสามคนดูแลจัดการตัวเองกันอย่างดิบดี จนทำให้ผู้ใหญ่ 5 คนที่ยืนอยู่แถวนั้นรู้สึกเหมือนกลายเป็นอากาศธาตุไปเลย

ระหว่างที่การแข่งขันดำเนินไป เฮ่ออวี้เสียงก็ยังไม่วายทำหน้าที่เป็นพี่ใหญ่ คอยดูแลความเรียบร้อยและบอกแผนการคร่าวๆ ให้กับพวกผู้ใหญ่ "พวกคุณก็เดินตามทางนี้ขึ้นไปเรื่อยๆ นะครับ พอสุดทางจะเจอเนินเล็กๆ ที่นั่นวิวสวย ไปนั่งกินนั่งเล่นกันตรงนั้นได้เลย แต่ถ้าจะเดินลึกเข้าไปอีกหน่อย มันจะเป็นโซนล่าสัตว์ ซึ่งอาจจะไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ ยังไงก็ระวังกันด้วยนะครับ กะเวลาอาหารกลางวันแล้วค่อยลงมากัน"

เขาอธิบายทุกอย่างได้เป็นฉากๆ ราวกับเป็นเจ้าของภูเขาลูกนี้

ทันใดนั้น เสียงใสๆ ของเถียนเมิ่งหย่าก็ดังขึ้นมาด้วยความดีใจ "พี่เจี้ยนกั๋ว"

เฉินชิงหันไปมองตามเสียงอย่างอยากรู้ แล้วก็เห็นชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นข้างๆเถียนเมิ่งหย่า ใบหน้าของเขาดูซื่อตรงและจริงจัง

มู่เจี้ยนกั๋วเองก็ดูประหลาดใจไม่น้อยที่เจอเถียนเมิ่งหย่าที่นี่ "เธอมาทำอะไรแถวนี้"

"ฉันมาเที่ยวกับเพื่อนน่ะ" เถียนเมิ่งหย่าแนะนำเพื่อนๆ ของเธอให้เขารู้จัก ซึ่งทุกคนก็ทักทายเขากลับอย่างนอบน้อม เพราะเครื่องแบบที่เขาสวมใส่อยู่นั้นบ่งบอกสถานะได้เป็นอย่างดี

จากนั้นเถียนเมิ่งหย่าก็หันมาอธิบายให้กลุ่มของเฉินชิงฟัง "นี่คือลูกชายของผู้ใหญ่บ้านที่หมู่บ้านฝั่งแม่ของฉันเองค่ะ ตอนเด็กๆ ฉันโตมากับพวกเขานี่แหละ"

ทุกคนพยักหน้ารับรู้

เธอกลับไปถามมู่เจี้ยนกั๋วต่อ "แล้วพี่มาทำอะไรที่นี่เหรอ"

"พอดีได้ลาพักร้อนกลับบ้านน่ะ ประตูที่บ้านมันพังพอดี เลยทำเรื่องขออนุญาตมาตัดต้นไม้ที่นี่หน่อย" มู่เจี้ยนกั๋วชูเลื่อยในมือให้ดูเป็นหลักฐาน "พวกเธอไปเที่ยวกันต่อเถอะ ฉันขอจัดการธุระตรงนี้ก่อน"

เถียนเมิ่งหย่ามีท่าทีลังเลเล็กน้อยก่อนจะหันไปบอกเฉินชิง "ฉันรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย ขออยู่ดูเด็กๆ ตรงนี้แล้วกันนะ"

เฉินชิงพยักหน้าตอบรับทันที "ได้เลย ไม่มีปัญหา"

เธอไม่ได้ติดใจอะไรอยู่แล้ว

ดังนั้น สี่หนุ่มสาวจึงมุ่งหน้าขึ้นเขาต่อไป พอถึงเนินชมวิวที่เฮ่ออวี้เสียงบอกไว้ ทาเลียกับเหมาเจี้ยนกั๋วก็ประกาศกร้าวว่าพวกเขาขอปักหลักอยู่ที่นี่ จะไม่ยอมเดินลึกเข้าไปเสี่ยงอันตรายในป่าเด็ดขาด

ทาเลียยังอุตส่าห์หันมากำชับ "พวกเธอสองคนจะเข้าป่าลึกก็ระวังตัวกันด้วยล่ะ"

"รู้แล้วน่า"

สำหรับเฉินชิงแล้ว ไฮไลต์ของการมาเที่ยวครั้งนี้คือการได้ของป่าติดไม้ติดมือกลับไปต่างหาก มีหรือที่เธอจะพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้

ทั้งสองจึงตัดสินใจเดินลึกเข้าไปในป่าด้วยกันสองคน

เฮ่อหย่วนกวาดตามองไปรอบๆ อย่างประเมินสถานการณ์ "ดูเหมือนจะมีคนเข้ามาล่าสัตว์เยอะเหมือนกันนะ เราอาจจะกลับบ้านมือเปล่าก็ได้"

"ไม่เป็นไรน่า ถือว่ามาเดินเล่นชมธรรมชาติก็แล้วกัน อย่างน้อยในนี้ก็ไม่มีเสือหรือหมีให้ต้องกังวล" สิ่งเดียวที่เฉินชิงต้องระวังคือพวกงูมีพิษ แต่ด้วยอากาศที่เริ่มเย็นลง พวกมันคงพากันไปซ่อนตัวจำศีลกันหมดแล้ว ความปลอดภัยจึงค่อนข้างสูง

ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจรอบด้านอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีมืออุ่นๆ มาคว้ามือของเธอไว้ เฉินชิงสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจและสะบัดมือออกตามสัญชาตญาณ พอหันกลับไปก็พบกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและน้อยใจของเฮ่อหย่วน

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเศร้า "ช่างเถอะ ถ้าคุณไม่เต็มใจ ผมก็จะไม่บังคับ"

พอเห็นเขาทำท่าจะตัดพ้อต่อว่า เฉินชิงก็รีบคว้ามือของเขากลับมาจับไว้เสียเอง

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเฮ่อหย่วนทันที เขาซ่อนความดีใจเอาไว้ไม่อยู่

นิ้วของเธอเรียวยาว ฝ่ามือนุ่มและอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ สัมผัสที่เริ่มต้นจากการจับมือธรรมดาค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นการประสานนิ้วทั้งสิบเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบแน่น

ท่ามกลางความเงียบสงบของผืนป่า มีเพียงพวกเขาสองคนที่ก้าวเดินไปพร้อมกัน เฮ่อหย่วนดื่มด่ำกับความรู้สึกตื่นเต้นที่แล่นพล่านอยู่ในใจ ในหัวของเขาวาดฝันไปถึงอนาคตที่มีเธออยู่เคียงข้าง

ฟิ้ว

เสียงบางอย่างแหวกอากาศดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ไก่ป่าตัวอ้วนพีตัวหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากกิ่งไม้ เป็นฝีมือการยิงที่แม่นยำของเฉินชิงนั่นเอง

[จบบท]