จำนวนคนที่เข้ามารุมพวกเขามีมากขึ้นเรื่อยๆ จนกู้หรานเริ่มจะรับมือไม่ไหว
หางตาของเขาเหลือบไปเห็นชายร่างใหญ่กำยำห้าคนกำลังถือมีดพับเดินตรงไปทางเหวินเฉียน
เขาใจร้อนจนแทบลุกเป็นไฟ ตะโกนออกไปสุดเสียง
“เหวินเฉียน! ระวัง!”
มือของกู้หรานเร่งลงแรงหวังจะสอยพวกที่ขวางอยู่ตรงหน้าลงให้หมดในพริบตา
แต่สิบกว่าคนที่พุ่งเข้ามาทีหลังดันมีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้ติดตัว ทำให้เขาทำไม่สำเร็จ
เหวินเฉียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
เธอมองชายร่างใหญ่ห้าคนที่พุ่งเข้ามาตรงๆ ด้วยท่าทีนิ่งสงบ
“น้องสาว อายุเท่าไหร่แล้ว?”
“มีแฟนหรือยัง? แต่ถึงมีก็ไม่เป็นไร พวกพี่ไม่ถือหรอก”
“หน้าตาสวยขนาดนี้ ดูก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูบ้านรวย”
“หึๆ เล่นกับเธอคงมันส์น่าดู”
“ไม่ต้องกลัวนะ น้องสาว พวกพี่เป็นคนดี ไปกับพวกพี่เถอะ พวกพี่มีของกินให้”
“ใช่เลย มีของกินเยอะมาก ทุกคืนรับรองว่ามีไม้ให้เธอเคี้ยวแน่นอน”
พวกมันพูดจาสกปรกใส่เธอ ก่อนจะหันไปสบตากันแล้วพากันหัวเราะลั่น
เหวินเฉียนมองพวกมันอย่างเย็นชา
พอชายคนหนึ่งเอื้อมมือจะมาแตะไหล่เธอ เธอก็คว้าข้อมือมันเอาไว้แน่น
“อ๊าก!!!”
ใบหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนสีทันที มันกรีดร้องออกมาเสียงดัง
“ปล่อย! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้! อ๊าก! หักแล้ว! มือฉันหักแล้ว!”
เหวินเฉียนทำตามที่มันขอ ปล่อยมือออกจากข้อมือมัน
แต่ในวินาทีถัดมา
เธอเตะมันกระเด็นออกไป!
ร่างของชายคนนั้นปลิวออกไปไกล 4 - 5 เมตรก่อนจะร่วงลงพื้น
เหตุการณ์พลิกแบบกะทันหัน ทำให้พวกที่เหลือยืนอึ้งตาค้าง
พวกมันตั้งสติไม่ทัน และพอรู้ตัวอีกที ก็ลงเอยแบบเดียวกับไอ้คนเมื่อกี้
หลังจากจัดการกลุ่มนั้นเสร็จ เหวินเฉียนก็ก้าวเดินไปหากลุ่มเพื่อนบ้านที่คุ้นหน้า
พวกนั้นเห็นว่าเธอจำพวกเขาได้ ก็รีบหันหลังวิ่งหนีทันที
แต่คิดเหรอว่าเหวินเฉียนจะปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ง่ายๆ?
กลิ่นคาวเลือดในอากาศเริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ
จนกระทั่งชายคนหนึ่งถือมีดสั้นพุ่งเข้ามาข้างหลังเธอหวังจะจ้วงแทงเธอให้ตาย
กลิ่นเลือดก็มาถึงจุดสูงสุด
เหวินเฉียนชักดาบยาวออกมา แล้วหันกลับไปฟันหัวมันขาดในทีเดียว
นี่เป็นครั้งแรกที่เหวินเฉียนฆ่าคน
แต่ความรู้สึกกลับไม่ต่างจากฆ่าซอมบี้เลยสักนิด
แปลว่าอะไร?
แปลว่าคนพวกนี้มีชีวิตอยู่ไปก็ไร้ค่า ไม่ต่างจากซากศพเดินได้
เหวินเฉียนเช็ดเลือดออกจากแว่นกันลมของเธอ แล้วหันไปมองพวกเพื่อนบ้านที่เหลือ
ก่อนหน้านี้พวกมันคิดจะเล่นงานเธอ
แต่ตอนนี้พวกมันกลัวจนฉี่ราดไปเรียบร้อย
เธอพูดกับพวกมันช้าๆ ชัดๆ
“ถึงกับกล้ามาแย่งของจากฉันเลยเหรอ?”
“ใครให้พวกแกกล้า?”
ก่อนหน้านี้ กู้หรานคิดมาตลอดว่าดาบยาวที่เหวินเฉียนสะพายอยู่เป็นของเหวินร่าง
แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่า
เขาคิดผิด! ผิดมหันต์!
ทุกการเคลื่อนไหวของเหวินเฉียนเป็นท่าโจมตีจริงจังทั้งหมด
การฟันหัวคนขาดด้วยมือเดียวของเธอ ทำให้กู้หรานเริ่มสงสัยในฝีมือตัวเอง
ถึงเขาจะเป็นทหาร แต่บางที…เขาอาจจะสู้เธอไม่ได้ด้วยซ้ำ!
ไม่น่าแปลกใจที่เหวินร่างต้องพาเธอมาด้วย…
เสียงกรีดร้องดังขึ้นทั่วบริเวณ
ทุกคนที่เห็นเหวินเฉียนฆ่าคน ต่างพากันแตกตื่นวิ่งหนี
“ช่วยด้วย!”
“ฆ่าคนแล้ว!”
แต่เหวินเฉียนไม่สนใจพวกมัน
เธอกระโดดขึ้นเรือยาง นั่งลงพลางพูดกับเหวินร่างว่า
“พี่ ฉันหิวแล้ว กลับบ้านเถอะ”
เมื่อคืนเสียงปืนดังตลอดทั้งคืน เธอแทบไม่ได้นอนเลย
แถมวันนี้ต้องตื่นเช้าอีก
ตอนนี้ทั้งหิว ทั้งง่วง
พอคนเราหิวขึ้นมาอารมณ์ก็จะฉุนเฉียวง่าย
เหวินร่างรู้ดีว่าถ้าน้องสาวหงุดหงิดเมื่อไหร่ พลังต่อสู้จะพุ่งพรวด
เขารีบดึงกู้หรานขึ้นเรือยางด้วยกัน
“กลับบ้าน! กลับเดี๋ยวนี้! อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวกลับไปให้แม่ทำของอร่อยให้กิน!”
เรือยางสตาร์ทเครื่อง แล้วพุ่งกลับไปทางบ้านอย่างรวดเร็ว
ทิ้งไว้เพียงร่างไร้หัวหนึ่งศพ
กับโจรกว่า 10 คนที่ถูกอัดจนนอนจมกองเลือด กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจนไร้แรงจะขยับตัว
ระหว่างทางกลับ พวกเขาเจอกับฝูงซอมบี้อีกหลายกลุ่ม
วันนี้มีคนออกจากบ้านเยอะมากทำให้ซอมบี้ที่รอดชีวิตจากช่วงเช้ามีอาหารให้กินเพิ่มขึ้นอีก
ตอนแรก กู้หรานคิดว่าเหวินเฉียนอาจจะกลัวซอมบี้
เพราะเธอเป็นผู้หญิง อาจจะขี้กลัวมากกว่าผู้ชาย
แต่พอเห็นเธอลงมือสู้…
เขาก็รู้แล้วว่าเขาคิดผิดอีกแล้ว!
เหวินเฉียนฆ่าซอมบี้ดุยิ่งกว่าสัตว์ป่า
แรงและความเร็วของเธอเขายังเทียบไม่ติด
ตอนที่พวกเขาใกล้ถึงบ้าน พวกเขาเจอกับครอบครัวจางหยาง
พวกนั้นออกจากบ้านตั้งแต่เช้า เลยกลับมาก่อนพวกเขา
แม้จะรอดจากกลุ่มโจรที่ตีนเขาไปได้ แต่ก็มาเจอพวกโจรที่หน้าคอนโดแทน
พอเห็นเหวินเฉียน พวกเขาก็เหมือนเห็นแสงแห่งความหวัง รีบตะโกนสุดเสียง
“เหวินเฉียน! เหวินร่าง! ช่วยด้วย!!!”
"เหวินเฉียน! นี่ฉันเอง! จางจื่อหยาง!"
"เหวินร่าง! ช่วยลุงกับป้าหน่อย! พวกเราจะขอบคุณไปตลอดชีวิต!"
พวกโจรได้ยินเสียงตะโกนก็หันไปมองตาม
พอเห็นเรือยางแล่นเข้ามา สายตาของพวกมันก็เต็มไปด้วยความโลภ
แต่พอเห็นเด็กสาวที่ยืนอยู่บนเรือ มือกำดาบยาว สวมเสื้อผ้าสีดำราวกับยมทูตกำลังมาเยือน
พวกมันก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
ไม่มีใครกล้าขยับเข้าไปขวาง
เหวินเฉียนไม่แม้แต่จะชายตามองครอบครัวจางราวกับพวกเขาไม่มีตัวตน
เธอสั่งให้เรือแล่นออกไปทันที
จางจื่อหยางกับพ่อแม่หน้าขึ้นสีด้วยความโกรธ
ของที่พวกเขาเพิ่งไปเอากลับมาโดนปล้นไปหมด
แถมแพยางที่ใช้เดินทางก็โดนพวกโจรขโมยไปอีก
โชคยังดีที่รอบๆ นี้ซอมบี้โดนเหวินเฉียนฆ่าจนหมดแล้ว
ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงไม่ได้กลับบ้านอย่างปลอดภัยแน่
พอกลับถึงบ้าน เหวินเฉียนก็เข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที
กู้หรานมองดาบยาวที่เธอโยนทิ้งไว้ในห้องนั่งเล่น แล้วเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง
พอเหวินเฉียนอาบน้ำเสร็จ เขาก็ถามด้วยความไม่เข้าใจ
"เธอเก่งกว่าฉันเยอะ แล้วทำไมถึงยังให้ฉันอยู่บ้านเดียวกันกับเธอ?"
เหวินเฉียนนั่งลงบนโซฟา หยิบโคล่าแช่เย็นเปิดฝา แล้วโยนกระป๋องหนึ่งให้กู้หราน
"คนคนเดียวเก่งไปแล้วมีประโยชน์อะไร?"
เธอพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ
"ฉันให้นายอยู่ที่นี่เพราะนายแข็งแกร่งพอ แข็งแกร่งจนฉันยอมรับว่านายเป็นคู่หูของฉันได้"
"โลกแตกไปแล้ว ต่อไปศัตรูจะมีแต่เยอะขึ้นเรื่อยๆ ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะสู้คนเป็นร้อยได้หรอก แล้วนายก็คงคิดแบบเดียวกัน"
กู้หรานได้ยินแบบนั้น ก็รู้สึกหลากหลายอารมณ์ปะปนกันไปหมด
การถูก"คนแข็งแกร่ง"ยอมรับเป็นเรื่องที่น่ายินดี
แต่ "คนแข็งแกร่ง" ที่ว่าดันเป็นเด็กสาวอายุสิบกว่าปี
แบบนี้... เขาควรจะดีใจหรืออับอายดี?
เหวินเฉียนมองออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ เลยพูดเสริม
"ฉันเก่ง แล้วนายก็เก่ง มันไม่ได้ขัดแย้งกัน ไม่จำเป็นต้องคิดมาก"
กู้หรานคิดตาม แล้วก็เห็นด้วย
บนโลกนี้ย่อมมีคนที่แข็งแกร่งกว่าเราเสมอ
และแค่เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง ก็ไม่ได้แปลว่าเขาควรจะรู้สึกด้อยกว่า
มีผู้หญิงที่แข็งแกร่งกว่าผู้ชายตั้งเยอะแยะไป
จะมานั่งอับอายกับเรื่องแค่นี้ไม่มีประโยชน์
เขาทำใจได้แล้ว มองเหวินเฉียนด้วยสายตาชื่นชม
ไม่นานนัก เหวินฉางหนิงกับหลี่โม่อุ้มกู้หว่านหว่านออกมาจากห้อง
สองคนนี้ถามทันทีว่า"วันนี้มีอะไรเกิดขึ้นไหม?"
เหวินร่างรีบตอบทันที
"มีสิ! โจรเต็มถนนเลย! ดีนะที่ลูกชายแม่เก่ง เลยทำให้พวกมันกลัวจนหนีไปหมด"
เหวินฉางหนิงขมวดคิ้วแล้วบ่น
"รัฐบาลคิดอะไรอยู่ ถึงเลือกปล่อยเสบียงวันนี้? ฝนยังตกอยู่เลย ทุกคนออกไปลำบากจะตาย"
เหวินเฉียนเหลือบมองกู้หราน ก่อนจะพูดขึ้นมา
"ถ้าไม่รีบปล่อย ตอนหลังก็จะไม่มีโอกาสปล่อยอีกแล้ว"
เธอถามกู้หราน
"นายเองก็น่าจะมองออกแล้วใช่ไหม?"
กู้หรานพยักหน้า
"อืม ตอนที่พวกเราสู้กันที่ตีนเขา เจ้าหน้าที่ที่อยู่บนเขาก็เห็นหมดแล้ว"
"แต่พวกนั้นไม่ทำอะไรเลย"