เหวินเฉียนเก็บวัสดุก่อสร้างและวัสดุตกแต่งทุกประเภทลงในมิติของเธอ แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยเข้าใจว่าระบบให้เธอรวบรวมเหล็ก อิฐ และกระเบื้องมากมายขนาดนี้ไปทำไม แต่เธอก็รู้ว่าระบบต้องมีแผนของมันเอง ดังนั้นเธอจึงทำงานอย่างกระตือรือร้น
เธอวิ่งไม่หยุดมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ได้ยินเสียงระบบแจ้งว่าเธอเก็บทรัพยากรทั้งหมดในที่นี่เรียบร้อยแล้ว เธอจึงหยุดหอบหายใจ เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก และรีบไปหาสมทบกับเหวินร่างและกู้หราน
ตอนที่กู้หรานรู้ว่าเธอหายไป หัวใจเขาแทบหยุดเต้นด้วยความตกใจ
แต่พอได้ยินเหวินร่างปลอบใจว่า น้องสาวของเขากลัวว่าจะเคลื่อนไหวได้ไม่สะดวกถ้าอยู่กับพวกเขา เลยขึ้นไปชั้นบนเพื่อฆ่าซอมบี้ กู้หรานถึงได้ใจเย็นลง
หลังจากกวาดล้างตลาดวัสดุก่อสร้างและฆ่าซอมบี้ที่อยู่ข้างในจนหมด ทั้งสามคนก็นั่งพิงหน้าต่างที่ชั้นสาม รู้สึกเหนื่อยจนแทบไม่อยากขยับตัว
เหวินเฉียนดูเวลา ตอนนี้เป็นสีโมง่ครึ่งแล้ว
พวกเขาออกมากันตั้งแต่สิบโมงเช้า ผ่านมาแล้วหกชั่วโมง ก็คงถึงเวลาพักสักหน่อย
เธอหยิบข้าวอบร้อนสำเร็จรูปออกมาหลายกล่อง มีทั้งไส้กรอกกวางตุ้ง หมูพะโล้ไต้หวัน แกงกะหรี่เนื้อ และไก่เทอริยากิ
นอกจากนี้ยังมีหม้อไฟสำเร็จรูปสองกล่อง ในนั้นมีส่วนผสมอย่างรากบัว มันฝรั่ง สาหร่าย เห็ดหูหนู และดอกกะหล่ำ
เธอเปิดกล่องข้าว เอาถุงข้าวและกับข้าวใส่ลงไป เติมน้ำ แล้วรอ 15 นาที กลิ่นอาหารก็ลอยออกมา
ตอนแรกกู้หรานตั้งใจจะแค่กินบิสกิตอัดแท่งรองท้อง แต่ไม่คิดว่าเหวินเฉียนจะเตรียมของมาอย่างดีขนาดนี้
อยู่บ้านตระกูลเหวิน เขาก็กินดีอยู่ดีทุกวัน พอออกมาข้างนอกยังได้กินอาหารคุณภาพสูงขนาดนี้ กู้หรานรู้สึกว่าตัวเองคงทำบุญมาหลายชาติ ถึงได้มาเจอกับครอบครัวที่ราวกับเทพเซียนแบบนี้!
เมื่ออิ่มหนำสำราญ เหวินเฉียนตัดสินใจพักตรงนี้สองชั่วโมง ก่อนจะเดินทางไปจุดหมายถัดไป
เหวินร่างกับกู้หรานไม่มีใครคัดค้าน พวกเขาพิงกำแพงหลับตาพักผ่อน ดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสงบสั้นๆ
ทั้งสามออกเดินทางจากตลาดวัสดุก่อสร้าง มุ่งหน้าไปยังโรงงานปูนซีเมนต์ที่อยู่ห่างออกไปสามกิโลเมตร
ระหว่างทาง พวกเขาเจอซอมบี้หลายกลุ่ม แต่ตอนนี้ร่างกายของพวกเขาฟื้นตัวแล้ว จึงจัดการฆ่าซอมบี้ทั้งหมดได้อย่างสะใจ
ยิ่งใช้เวลากับเหวินเฉียนนานเท่าไร กู้หรานก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้สุดยอดเกินไป ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือความสามารถในการต่อสู้ เขาก็ยังตามเธอไม่ทัน
ช่วงก่อนหน้านี้ เขาเคยเห็นคลิปของเหวินเฉียนที่ฆ่าซอมบี้ในอินเทอร์เน็ต ตอนนั้นเขายังไม่รู้จักเธอ และเห็นคอมเมนต์ของชาวเน็ตที่เรียกเธอว่า "เทพสงคราม" แล้วรู้สึกว่าเป็นการพูดเกินจริงเกินไป
แต่ตอนนี้ เขามั่นใจว่าไม่มีใครเหมาะกับคำว่า "เทพสงคราม" ไปมากกว่าเธออีกแล้ว!
เมื่อมาถึงโรงงานปูนซีเมนต์ พวกเขาก็ต้องเผชิญกับฝูงซอมบี้นับร้อยตัวที่ถาโถมเข้ามา
เหวินเฉียนกับเหวินร่างคิดถึงรางวัลจากระบบที่รอพวกเขาอยู่ จึงเหมือนถูกกระตุ้นพลังงานให้ฮึกเหิมขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
กู้หรานเองก็ตกตะลึงกับพลังของสองพี่น้องจนต้องฮึดสู้ตามไปด้วย ทั้งสามพุ่งเข้าไปฟาดฟันซอมบี้อย่างบ้าระห่ำ
ในขณะที่กู้หรานกับเหวินร่างกำลังถูกซอมบี้ไล่ล่า เหวินเฉียนก็รีบวิ่งไปเก็บทรัพยากร
โรงงานปูนซีเมนต์แห่งนี้ใหญ่มาก ข้างในยังมีเหมืองหินและเหมืองแร่ขนาดเล็กอีกด้วย
มีหินบดและทรายดิบกองเป็นภูเขานับหมื่นตัน เหวินเฉียนไม่แน่ใจเลยว่ามิติของเธอจะสามารถบรรจุทั้งหมดนี้ได้หรือเปล่า
นอกจากนี้ ยังมีเครื่องจักรกลขนาดใหญ่มากมาย ทั้งรถตักดิน เตาเผาแบบหมุน พัดลมอุตสาหกรรมขนาดยักษ์ เครื่องบด และอื่นๆ ซึ่งเธอไม่มีทางพลาดที่จะเก็บทั้งหมดนี้ไว้!
เธอกัดฟัน ทุ่มสุดตัวใส่ของลงในมิติอย่างบ้าคลั่ง กลัวว่าระบบจะเตือนขึ้นมาว่าหน่วยความจำเต็ม
แต่เสียงเตือนนั้นก็ไม่ดังขึ้นเลย
เธอวิ่งไปทั่วโรงงานราวกับแมลงวันที่ไม่มีหัว อะไรก็ตามที่มองเห็นได้ เธอเก็บเข้ามิติทั้งหมด
ในขณะที่ต้องคอยระวังซอมบี้ที่โผล่มาจู่โจมเป็นระยะ ในที่สุด!! เธอก็ทำภารกิจที่โรงงานปูนซีเมนต์เสร็จสมบูรณ์!
【ขอแสดงความยินดี! คุณทำภารกิจรวบรวมทรัพยากรที่โรงงานปูนซีเมนต์เสร็จสิ้น! รางวัลจะถูกมอบให้หลังจากทำภารกิจทั้งหมดเสร็จสิ้น!】
เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เหวินเฉียนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เธอวิ่งไปหาเหวินร่างและกู้หรานด้วยความตื่นเต้น ตะโกนออกไปว่า"พี่! ไปกันเถอะ!"
เหวินร่างเห็นว่าเธอทำภารกิจที่นี่เสร็จแล้ว ก็ถอนหายใจโล่งอก
แบบนี้ก็เหลือแค่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอีกสองแห่งแล้ว!
ในสภาพอากาศบ้าคลั่งแบบนี้ ต่อให้มีคนออกมาหาทรัพยากร ส่วนใหญ่ก็มุ่งไปที่แหล่งอาหาร ไม่มีใครคิดจะมารวบรวมเสื้อผ้าหรอก
ยังไงซะ บ้านใครก็ต้องมีเสื้อผ้าอยู่แล้วจริงไหม?
เสี่ยงชีวิตออกมาเพื่อเก็บเสื้อผ้ากลับไป มันไม่ใช่เรื่องโง่เขลาหรือไง?
แต่กู้หรานกลับไม่คิดว่าเหวินเฉียนทำอะไรผิดเลย
เขาไม่รู้เลยว่าหายนะครั้งนี้จะจบลงเมื่อไหร่ พวกเขาต้องออกมาฆ่าซอมบี้และหาเสบียงอยู่ตลอด เสื้อผ้าก็ต้องขาดหรือเสียหายเร็วกว่าคนทั่วไปแน่นอน! ดังนั้นการเตรียมเสื้อผ้าให้มากเข้าไว้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ระหว่างทาง พวกเขาผ่านย่านที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่ง จำนวนซอมบี้ที่เห็นทำเอาหนังศีรษะทั้งสามคนชาไปหมด
ดูเหมือนเมื่อวานที่นี่จะไม่มีการแจกจ่ายเสบียง ทำให้ไม่มีมาตรการกำจัดซอมบี้
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ที่นี่แทบไม่เหลือผู้รอดชีวิตอีกแล้ว
ระหว่างทาง กู้หรานเกือบโดนซอมบี้คว้าตัวไปหลายครั้ง ถ้าไม่ได้เหวินร่างกระชากตัวเขากลับมาได้ทัน ก็คงไม่รอด
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า
กู้หรานและเหวินร่างปล่อยให้เหวินเฉียนเข้าไปเก็บของ ขณะที่พวกเขายังคงสู้กับฝูงซอมบี้ที่ด้านนอก
เหวินเฉียนเข้าไปข้างใน จัดการกวาดเสื้อผ้าไปเป็นแสนๆ ตัว มีทุกขนาดและทุกรูปแบบ กองเป็นลังและถุงมากมาย
เก็บไปจนสุดท้ายเธอเริ่มปวดเอว แต่ก็ยังไม่กล้าหยุดมือ
เธอพยายามทำทุกวินาทีให้มีค่า ใช้ความเร็วสูงสุดเพื่อเคลียร์ทั้งโรงงานให้เสร็จ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนขอบหน้าต่างอย่างหมดแรง
"ติ๊ง! ภารกิจเก็บสะสมทรัพยากรแบบจำกัดเวลาเสร็จสมบูรณ์! รางวัลถูกส่งเข้าไปในมิติแล้ว กรุณาตรวจสอบ!"
"ภารกิจต่อสู้ร่วมกันของทีมยังคงดำเนินต่อไป ขณะนี้สมาชิกทีมสังหารซอมบี้ไปแล้ว 3,600 ตัว เวลาภารกิจที่เหลือ: 7 ชั่วโมง!"
เหวินเฉียนหันไปมองสองคนที่อยู่ด้านนอก พวกเขาดูอ่อนล้าจนการเคลื่อนไหวเริ่มช้าลง เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดน้ำออกมาสามขวดจากบ่อน้ำในมิติ แล้วเรียกพวกเขาเข้ามา
เหวินร่างและกู้หรานรีบวิ่งเข้ามาในโรงงาน ปิดประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รับขวดน้ำที่เหวินเฉียนโยนให้ไปแล้วกระดกดื่มจนหมดขวดในอึกเดียว ก่อนจะเริ่มหายใจสะดวกขึ้น
เหวินร่าง:“ที่นี่ซอมบี้เยอะเกินไปแล้ว! แบบนี้ต้องฆ่ากันไปถึงเมื่อไหร่กัน!?”
กู้หราน:“ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะเยอะขนาดนี้เหมือนกัน”
เหวินเฉียน:“ย่านนี้ส่วนใหญ่เป็นคนต่างถิ่นที่มาทำงาน ไม่มีคนท้องถิ่นอาศัยอยู่มากนัก ดังนั้นมาตรการกำจัดซอมบี้และการแจกจ่ายเสบียงก็เน้นไปที่พื้นที่สำคัญในเมืองก่อน พวกเขาเลยถูกละเลย”
เหวินร่างและกู้หรานถอนหายใจหนักๆ
พอได้พักสักครู่ พวกเขาก็สังเกตว่าร่างกายฟื้นตัวเร็วกว่าปกติ แถมยังรู้สึกว่ามีพลังพร้อมจะออกไปสู้กับซอมบี้อีกครั้ง
เหวินเฉียนรู้ว่านี่เป็นผลจากน้ำในบ่อน้ำในมิติของเธอ
เมื่อเห็นว่าพวกเขาฟื้นตัวแล้ว เธอจึงออกไปสู้กับพวกเขาด้วย
ตอนนี้เธอไม่ต้องหาทรัพยากรอีกแล้ว เหวินเฉียนรู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้นมาก
ดาบถังในมือเธอชุ่มไปด้วยเลือด ทุกที่ที่เธอไปเต็มไปด้วยซากศพและเลือดที่นองพื้น
เมื่อออกจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า เหวินเฉียนวิ่งนำหน้าเหวินร่างและกู้หราน ฝ่าออกไปสร้างเส้นทางที่เต็มไปด้วยเลือด
กู้หรานและเหวินร่างถูกเธอคุ้มกันอยู่ข้างหลัง
ตอนแรกพวกเขายังพยายามจะช่วยเธอสู้ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าพวกเขาไม่สามารถตามความเร็วของเธอได้ทัน
พลังของเธอ… แตกต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง!
เธออยู่ในระดับที่สูงกว่าพวกเขามากจนเทียบกันไม่ได้เลย!