โม่หานพูดมาขนาดนี้แล้ว เย่ซิงฮวาก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พาเหวินเฉียนกับเหวินร่างไปเอาอาวุธด้วยความไม่เต็มใจ
เหวินเฉียนเดินออกจากห้อง ก่อนจะเหลือบมองประตูห้องข้างๆ ด้วยความกังวล
เธอไม่รู้ว่ากู้หรานกับผู้หญิงคนนั้นคุยกันไปถึงไหนแล้ว ถ้ารออีกสักพักแล้วเจอกู้หราน เธอจะต้องมองหน้าเขาให้ดีๆ ถ้าเกิดจางตัวตัวกล้าลงมือกับเขา เธอจะอัดให้หน้าบวมจนแม่แท้ๆ ยังจำไม่ได้!
ในห้องเงียบสนิท กู้หรานกับจางตัวตัวจ้องหน้ากันตรงๆ
จางตัวตัวโดนสายตาของเขาจ้องจนรู้สึกผิด เธอเลยแสร้งทำเป็นโมโหเพื่อกลบเกลื่อน
"นายมาหาฉันทำไม?"
"เธอไม่มีอะไรอยากพูดกับฉันเหรอ?"
"นายอยากให้ฉันพูดอะไร?" จางตัวตัวขึ้นเสียง "เครือข่ายสื่อสารทั้งหมดถูกตัดขาด นี่มันไม่ใช่ความผิดของฉัน! ฉันติดต่อกับนายไม่ได้ นายก็เลยมาตามหาฉันถึงที่นี่เนี่ยนะ? กู้หราน นายบ้าหรือเปล่า?"
ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งหงุดหงิด เลยตัดสินใจโบ้ยความผิดให้เขาแทน
"นายปลดประจำการแล้ว นายไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่ฉันยังต้องอยู่ต่อ! แล้วนี่อะไร? แค่นายเจอปัญหานิดหน่อยก็มาทำให้หัวหน้าของฉันรู้เรื่องหมด แบบนี้ฉันจะกล้าเงยหน้าสู้ใครในฐานได้ยังไง?"
กู้หรานกัดฟันแน่น ฟังจางตัวตัวตะคอกใส่เขาไม่หยุด
"นายตามตื๊อฉันมาสองปีนายรู้ไหมว่าฉันรำคาญแค่ไหน?" จางตัวตัวพูดเสียงแข็ง "กู้หราน ต่อไปอย่ามายุ่งกับฉันอีก เข้าใจไหม? มันเป็นไปไม่ได้ระหว่างเรา!"
ตอนนี้เขาเป็นแค่คนตกงานพ่อแม่เสียไปแล้ว เงินเก็บก็ใช้ไม่ได้ แล้วยังมีน้องสาวที่ไม่รู้ว่าตายหรือยังเป็นภาระ
แต่เธอล่ะ?เธอเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของฐาน! เธอได้รับสิทธิประโยชน์ทุกอย่างในฐาน มีที่พัก มีข้าวกินสามมื้อ
เขามีอะไรไปเทียบเธอได้? แล้วจะเอาอะไรไปจีบเธออีก?
กู้หรานฟังจนจบ อยู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา
"รำคาญเหรอ? ทำไมฉันไม่เคยรู้เลยนะ?"
"สองปี กว่าแสน" เขาเอ่ยออกมาเสียงเรียบ "สำหรับพวกคนรวย มันอาจจะเป็นแค่เศษเงิน แต่สำหรับคนทั่วไป มันเป็นเงินก้อนใหญ่เลยนะ"
จางตัวตัวชะงักไป แต่กู้หรานยังพูดต่อ
"สองปีก่อน ฉันถามเธอว่าเธอมีแฟนไหม เธอบอกว่าไม่มีหนึ่งปีก่อน ฉันถามเธออีกครั้งว่าเธอมีคนที่ชอบไหม เธอก็บอกว่าไม่มี"
"ฉันเชื่อเธอ ก็เลยพยายามดีกับเธอเสมอมา ขอแค่เธออยากได้อะไร ฉันก็ซื้อให้หมด"
"ผู้ชายอย่างฉัน ทำงานก็เพื่อให้แฟนกับครอบครัวมีความสุข ฉันไม่เคยเสียดายเงินเลย"
"แต่ความจริงแล้วเป็นยังไง?" กู้หรานจ้องหน้าเธอ "จางตัวตัว เธอหลอกฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่?"
จางตัวตัวเริ่มร้อนรนขึ้นมา
เขาหมายความว่าไง? เขารู้เรื่องอะไรหรือเปล่า?
"ฉัน...ฉันหลอกนายตรงไหน? ของพวกนั้นนายเต็มใจให้ฉันเอง ฉันไม่ได้บังคับนายสักหน่อย!"
กู้หรานหัวเราะเยาะ "ลองคิดดูให้ดีๆ ของขวัญที่เธอขอแต่ละชิ้น มันเป็นของใช้คู่รักทั้งหมด"
"โทรศัพท์ต้องมีสองเครื่อง สีต่างกัน เสื้อผ้าต้องมีสองชุด ไซซ์ต่างกัน แม้แต่สร้อยคอกับแหวน เธอก็ขอสองชุด"
"เธอบอกฉันว่าทำแบบนี้สะดวก เธอจะได้เปลี่ยนใส่ไปมาได้ง่าย"
"แต่ความจริงแล้ว เธอใช้มันคู่กับแฟนเธอใช่ไหม?"
หัวใจของจางตัวตัวกระตุกวูบ!
กู้หรานพูดต่อ "ไม่ต้องปฏิเสธหรอก ฉันรู้ว่าเธอมีแฟนมาตลอด ฉันได้ยินมันกับหูจากหัวหน้าของเธอเอง"
"แล้วเธอก็ไม่ต้องกังวล ของที่ฉันเคยให้ไป ฉันไม่คิดจะเอาคืน"
"ฉันแค่อยากบอกให้เธอรู้ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอกับฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก"
"ต่อให้เธอลำบากแค่ไหน ต่อให้เธอคลานมากราบฉันขอความช่วยเหลือ ฉันก็จะไม่ให้แม้แต่เศษเงินเดียว"
"ฉันจะไปขอร้องนาย?" จางตัวตัวระเบิดหัวเราะ เสแสร้งไม่ไหวแล้ว "กู้หราน นายคิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญอะไรนักหนา? เลิกเพ้อเจ้อเถอะ!"
"สุดท้าย นายก็ต้องไปอยู่ห้องพักรวมกับคนอีกหลายสิบคนไปตลอดชีวิต นายทำได้ดีที่สุดแค่นี้แหละ"
กู้หรานยิ้มเยาะ หมุนตัวเตรียมเดินออกไป
จางตัวตัวถูกตามตื๊อมาสองปีเต็มวันนี้อยู่ๆ กู้หรานกลับมาเป็นฝ่ายเมินเธอแบบนี้ เธอจะยอมได้ยังไง?!
เธอพุ่งเข้าไป กระชากแขนเสื้อของเขา
"นายจะไปไหน? นายจะไปฟ้องหัวหน้าฉันอีกเหรอ? กู้หราน ฉันบอกให้นะ ถ้านายกล้าไปพูดอะไรไร้สาระ ฉันจะตบหน้านายให้เละเลย!"
กู้หรานสะบัดแขนออกเต็มแรง
จางตัวตัวไม่คิดว่าเขาจะออกแรงขนาดนี้ ร่างของเธอเซถอยหลัง ศีรษะกระแทกกับกำแพงเต็มแรง!
ความเจ็บปวดทำให้จางตัวตัวโกรธจัดขึ้นมาอีกครั้ง เธอพุ่งเข้าหากู้หรานอีกครั้ง ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเขา
กู้หรานเพิ่งเปิดประตูออกจากห้อง ได้ยินเสียงฝีเท้าหันกลับมา และยังไม่ทันได้หลบ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาขวางหน้าเขา
เหวินเฉียนเพิ่งไปรับปืนกลับมาแล้วเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า จะทนได้ยังไง?
เธอเอื้อมมือจับข้อมือของจางตัวตัวไว้ แล้วฟาดฝ่ามือหนักๆ ลงไปบนหน้าของเธอ
จางตัวตัวถูกตบจนหน้าหัน บวมขึ้นทันที แม้แต่น้ำมูกยังไหลออกมาเป็นเลือด
เหวินเฉียนกล่าวว่า "กู้หรานของพวกเราไม่ตีผู้หญิง แต่ฉันไม่มีกฎข้อนั้น!"
เย่ซิงฮวาเห็นเหวินเฉียนลงมือ รีบก้าวเข้ามาห้ามทันที ยังไงจางตัวตัวก็เป็นคนของฐานที่มั่นของเขา เขาไม่สามารถปล่อยไปเฉยๆ ได้
เย่ซิงฮวาเอ่ยว่า "เธอทำอะไรน่ะ? ที่นี่เป็นฐานที่มั่นของทางการ เธอจะทำตามใจชอบไม่ได้!"
"ฉันทำตามใจตรงไหน? ฉันแค่ช่วยคุณสั่งสอนลูกน้องที่นิสัยไม่ดีเท่านั้น ผู้หญิงข้างหลังคุณคนนี้ มีแฟนอยู่แล้วแท้ๆ แต่ยังไปโกหกเพื่อนฉันว่าไม่มี แล้วก็ใช้ความรู้สึกดีๆ ของเพื่อนฉันหลอกเอาทรัพย์สินไปครั้งแล้วครั้งเล่า คุณเก็บคนแบบนี้ไว้ข้างตัวได้อย่างสบายใจเหรอ? คุณคิดว่าเธอจะสามารถปกป้องประชาชนได้จริงๆ งั้นเหรอ?"
จางตัวตัวรีบโต้กลับ "ฉันไม่ได้ทำ!"
"ไม่ได้ทำบ้าบออะไร! ฉันบอกให้รู้ไว้เลยนะ คนแซ่จาง ถ้าคิดจะหลบอยู่แต่ในฐานที่มั่นของทางการแบบเต่าในกระดองตลอดไปก็เอาเถอะ แต่ถ้าฉันเห็นเธอออกไปข้างนอกเมื่อไหร่ ฉันจะซัดเธอทุกครั้งที่เจอ!"
พูดจบ เหวินเฉียนก็ดึงตัวกู้หรานแล้วเดินตรงไปที่ห้องทำงานของโม่หาน
จางตัวตัวเห็นเหวินเฉียนเข้าออกที่นั่นได้อย่างอิสระก็ถึงกับหน้าถอดสี ใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว
เย่ซิงฮวาเห็นท่าทางของเธอก็พอจะเข้าใจได้แล้วว่าเหวินเฉียนพูดความจริง เขาถอนหายใจหนักๆ แล้วพูดว่า
"กลับไปก่อนเถอะ! ฐานที่มั่นจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้ละเอียด ถ้าเธอถูกใส่ร้าย เราจะคืนความยุติธรรมให้เธอเอง"
"…หัวหน้า เรื่องนี้มันเป็นแค่เรื่องส่วนตัวระหว่างฉันกับกู้หราน ฉันไม่อยากให้มันลุกลามไปมากกว่านี้ ปล่อยไปเถอะค่ะ"
"ปล่อยไปได้ยังไง? นี่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของเธอ มันจะส่งผลต่อการเลื่อนตำแหน่งของเธอในอนาคต! ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดการให้เอง"
เย่ซิงฮวาพูดจบ ก็ตบไหล่ของจางตัวตัวเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางห้องของโม่หาน
จางตัวตัวถูกขู่จนหน้าซีดเผือด รีบเช็ดเลือดที่ไหลออกจากจมูกอย่างลนลาน ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี
ที่จริงแล้ว เย่ซิงฮวาโกหกเธอ ฐานที่มั่นตอนนี้ยุ่งมาก จะมีเวลามาสืบเรื่องส่วนตัวของเธอได้ยังไง?
เขาแค่ขู่เธอเท่านั้นเอง แต่อย่างไรเสีย คนที่มีปัญหาด้านศีลธรรมแบบนี้ ต่อไปต้องจับตาดูให้ดี ไม่ให้มีส่วนร่วมในภารกิจสำคัญ
เหวินเฉียนยื่นปืนที่ได้รับมาให้กู้หรานหนึ่งกระบอก จากนั้นก็กล่าวลาโม่หาน
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเรากลับก่อนนะ พวกคุณจะออกเดินทางเมื่อไหร่ติดต่อฉันด้วย"
โม่หานกล่าวว่า "หน่วยรบจะออกเดินทางพรุ่งนี้ เชิญพวกเธอพักที่ฐานที่มั่นคืนนี้เถอะ"