บทที่ 100: กรรมตามสนอง

บทที่ 100: กรรมตามสนอง

อู่เผิงกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มหยันที่เต็มไปด้วยความสมเพชในขณะที่ทอดสายตามองไปยังชายชราผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาบังเกิดเกล้าของตนเอง

ภาพของชายสูงวัยตรงหน้าที่ยังคงรักษามาดความภูมิฐานและพกพาความมั่นใจมาอย่างเต็มเปี่ยมนั้น ช่างดูขัดแย้งกับความเป็นจริงภายในจิตใจที่ดำมืดเสียเหลือเกิน รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูน่าเกรงขามช่างสวนทางกับความเน่าเฟะข้างในจนน่าขัน

ถ้าหากชายแก่คนนี้ได้รับรู้ข่าวร้ายที่เขาเพิ่งได้รับรายงานมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่ อยากจะรู้นักว่าใบหน้าอันโอหังที่เชิดสูงนั่นจะเปลี่ยนสีไปเป็นแบบไหนกันแน่

ตัวเขาเองเป็นเพียงลูกชายที่เกิดจากภรรยารอง และเป็นลูกชายคนโตของตระกูลอู่ ในวัยเด็ก เขาเคยเป็นเหมือนเด็กชายตัวน้อยทั่วไปที่โหยหาความรักความเมตตาจากผู้เป็นพ่อ

แต่ทว่าภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวันที่เขาถูกแม่ใหญ่สั่งให้คนรับใช้รุมโบยตีจนเนื้อตัวเขียวช้ำ ลงไปนอนหายใจรวยรินอยู่กับพื้นเย็นเฉียบ พ่อแท้ๆ ของเขากลับทำเพียงปรายตามองด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก แล้วเดินโอบเอวภรรยาคนที่สามเข้าห้องไปหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา อู่เผิงก็ตระหนักได้ในทันทีว่า สำหรับผู้ชายคนนี้ ชีวิตของลูกชายอย่างเขาคงมีค่าไม่ต่างอะไรกับสุนัขข้างถนนตัวหนึ่งเท่านั้น

โลกใบนี้ช่างไร้ความยุติธรรมสิ้นดี

คนทำดีมักไม่เคยได้รับผลตอบแทนที่ดี แต่คนเลวกลับเสวยสุขบนกองเงินกองทองได้อย่างสำราญใจ

อู่ซิวเจี๋ยเริ่มแสดงอาการหงุดหงิดงุ่นง่านเมื่อเห็นลูกชายเอาแต่ยืนนิ่งเงียบไม่ยอมพูดจา จึงตะเบ็งเสียงตำหนิออกมาด้วยความรำคาญใจ

"มีอะไรก็รีบพูดมาสิ มัวแต่อึกอักทำท่าทางลับๆ ล่อๆ ไม่สมกับเป็นลูกผู้ชายอยู่ได้ เห็นแล้วมันน่ารำคาญลูกตาจริงๆ"

อู่เผิงไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับถ้อยคำด่าทอเหล่านั้นแม้แต่น้อย เพราะเขาชินชากับมันจนด้านชาไปหมดแล้ว อีกอย่าง ต่อให้เขาไม่ได้มายืนเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ คำด่าพวกนี้ก็คงลอยมาเข้าหูเขาอยู่ดี ชายวัยกลางคนตัดสินใจขยับเท้าเข้าไปใกล้บิดาอีกนิด ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว

"คุณพ่อครับ น้องเล็กเพิ่งเดินทางกลับมาจากประเทศจีน พอเขาไปเยี่ยมคุณอาเสร็จ เขาก็มุ่งหน้าตรงดิ่งไปหาเสี่ยวชุ่ยกับยายเฒ่าหวังที่เป็นคนรับใช้เก่าแก่ของแม่ใหญ่ทันทีเลยครับ"

สิ้นเสียงรายงาน รอยยิ้มเยาะหยันที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของอู่ซิวเจี๋ยก็ค่อยๆ จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความเคร่งขรึมและบรรยากาศอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านออกมาปกคลุมไปทั่วห้อง

ดวงตาของชายชราจ้องเขม็งไปยังลูกชายราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องจะตะครุบเหยื่อ อู่เผิงเองก็จ้องตากลับไปอย่างไม่ยอมลดละเช่นกัน ผ่านไปครู่ใหญ่ อู่ซิวเจี๋ยก็แสยะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกพิลึก

"อู่เผิง ตอนนี้แกเองก็ได้เลื่อนสถานะเป็นปู่คนแล้วนะ เรื่องพรรค์นี้คงไม่ต้องให้ฉันมาคอยสอนหรอกใช่ไหมว่าควรจะจัดการยังไง..."

ประโยคนั้นทำให้อู่เผิงถึงกับเงียบเสียงลงไป

อู่ซิวเจี๋ยหวนนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่อู่ไท่อาละวาดบ้านแตกเมื่อครู่นี้

ดูท่าทางแล้ว ไอ้เด็กนั่นอาจจะเริ่มระแคะระคายอะไรบางอย่างเข้าให้แล้ว หรือไม่ก็คงไปได้เบาะแสสำคัญอะไรบางอย่างมาจากที่ประเทศจีน มันอาจจะตามสืบหาตัวอู่เชี่ยนอวิ๋นจนเจอ แต่กลับพบความจริงว่าเธอตายไปแล้วหรือเปล่า?

แม้ในใจลึกๆ จะยังไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่เขาก็เลือกที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ยี่หระต่อสิ่งใด

"ก่อนตาย คุณปู่ของแกบังคับให้อาของแกสาบานต่อหน้าฟ้าดิน ว่าตราบใดที่เขายังมีลมหายใจอยู่ เขาจะต้องเคารพยำเกรงพี่ชายคนโตอย่างฉัน ถ้าหากผิดคำสาบาน ชาติหน้าเขาก็จะไม่มีวันได้เจอลูกสาวของตัวเองอีกตลอดกาล"

อู่เผิงทอดมองพ่อของตัวเองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยถามกลับไปเสียงเรียบ

"เพราะแบบนั้น ไม่ว่าในอดีตพ่อจะทำเรื่องเลวร้ายบัดซบอะไรลงไป พ่อก็เลยถือดีว่าตัวเองมียันต์กันตายถือครองอยู่อย่างนั้นเหรอครับ"

อู่ซิวเจี๋ยหัวเราะ หึ ในลำคอ

"ไอ้ลูกทรพี แกกำลังจะกล่าวหาว่าฉันทำอะไร"

"ทำอะไรลงไป ตัวคุณพ่อเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจดีนี่ครับ"

อู่เผิงก้าวถอยหลังออกมาสองสามก้าวเพื่อรักษาระยะห่างให้ปลอดภัย ก่อนจะพูดต่อ

"ถ้าหากคุณอาเขารู้ความจริงทั้งหมดขึ้นมา ต่อให้มีคำสาบานบ้าบอคอแตกอะไรนั่น เขาก็คงไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนหรอกครับ”

“เผลอๆ เขาอาจจะฉีกอกพ่อออกเป็นชิ้นๆ ด้วยซ้ำ แล้วไหนจะบรรดาเมียเก็บ หรือพวกลูกนอกสมรสของพ่ออีก คุณอาเขาคงไม่ปล่อยให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียวแน่"

สิ้นเสียงคำขู่ อู่ซิวเจี๋ยก็ลุกพรวดพราดขึ้นจากโซฟาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับยกเท้าถีบเข้าที่กลางลำตัวของอู่เผิงอย่างเต็มแรงโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว

อู่เผิงล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น แต่แทนที่จะโกรธเคืองหรือเจ็บใจ เขากลับนั่งหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับคนเสียสติ

"ชีวิตนี้ของคุณพ่อนี่มันคุ้มค่าจริงๆ นะครับ ได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองมาจนแก่เฒ่าขนาดนี้"

"นั่นเพราะฉันมีวาสนาไงล่ะ"

อู่ซิวเจี๋ยตอบกลับด้วยสีหน้าเย็นชา เน้นเสียงหนักแน่นชัดเจนทุกพยางค์

"ดีครับ ในเมื่อมีวาสนาก็เชิญเสวยสุขต่อไปเถอะ"

"จำใส่กะลาหัวเอาไว้นะอู่เผิง อย่าได้ริอาจคิดเล่นลูกไม้ตุกติกอะไรกับฉัน ไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอยสาวมาถึงตัวได้ ไม่อย่างนั้นลูกชายลูกสาวคนเก่งของแก รวมถึงหลานชายฝาแฝดอัจฉริยะคู่นั้น อาจจะมีจุดจบที่ไม่สวยงามเท่าไหร่นัก"

"ไอ้แก่ตัณหากลับ! จิตใจพ่อมันทำด้วยอะไร ผมไม่เคยเจอใครที่โหดเหี้ยมอำมหิตได้เท่าพ่อมาก่อนเลย เด็กพวกนั้นมันก็เหลนแท้ๆ ของพ่อเหมือนกันนะ!"

อู่เผิงควบคุมอารมณ์ไม่อยู่จนเผลอตะโกนด่ากราดใส่หน้าผู้เป็นพ่อ

ทว่าอู่ซิวเจี๋ยกลับเพียงแค่แสยะยิ้มเย็นยะเยือก ไม่แม้แต่จะปรายตามองลูกชายที่นั่งกองอยู่บนพื้น เขาเอามือไพล่หลังแล้วเดินนวยนาดออกจากห้องรับแขกอันหรูหราไปอย่างสบายอารมณ์

ระหว่างทางที่เดิน เขาหัวเราะออกมาเบาๆ พลางพึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี

"อู่ซิวเจี๋ยเอ๋ยอู่ซิวเจี๋ย ต่อให้แกจะรุ่งโรจน์แค่ไหน แล้วมันยังไงล่ะ สุดท้ายฉันก็คือลูกชายคนโตของตระกูลอู่ ทำไมลูกเมียน้อยอย่างแกถึงได้ข้ามหน้าข้ามตาขึ้นมาเป็นใหญ่ ทำไมตำแหน่งประธานตระกูลถึงต้องตกเป็นของแก... ทั้งหมดนี้มันคือกรรมตามสนองของแกเองทั้งนั้นแหละ"

วินาทีนั้น ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเย็นของอู่ซิวเจี๋ยดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวราวกับปีศาจร้ายที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรก

ทางด้านอู่เผิงค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นจากพื้น เขาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า สายตาฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง

ตาแก่นี่ใช้ชีวิตด้วยการยืมมือคนอื่นฆ่าคนมาตลอดทั้งชีวิต

ครั้งนี้ก็คงคิดจะทำมุกเดิมอีกสินะ

ตอนนี้คุณอาคงไม่สนใจความเป็นความตายของเขาแล้ว ส่วนสมบัติที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้ก็ยังอยู่ในกำมือของตาแก่นี่ทั้งหมด

แม่ของคุณอาเป็นภรรยาใหม่ที่มาทีหลัง ตาแก่อู่ซิวเจี๋ยเลยฝังใจเจ็บด้วยความริษยาว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นต้นเหตุให้แม่ของตัวเองต้องตรอมใจตาย

เรื่องราวในอดีตไม่มีใครล่วงรู้แน่ชัดว่าความจริงเป็นอย่างไรกันแน่

แต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยคือ ตาแก่ที่วันๆ เอาแต่เสพสุขคนนี้ กลับสามารถควบคุมคุณอาไว้ในกำมือได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

ดูจากสุขภาพร่างกายที่ยังแข็งแรง เดินเหินคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงแบบนี้ ตาแก่คงอยู่สร้างความบรรลัยไปได้อีกเป็นยี่สิบปีสบายๆ ตัดภาพมาที่คุณอาที่ดูอ่อนแอลงทุกวัน แค่จะประคองตัวให้รอดผ่านปีนี้ไปได้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

เขาพอจะเดาทางออกเลยว่า ตอนนี้ตาแก่คงกำลังรอเวลาให้คุณอาสิ้นใจตายไปเอง

หรือบางทีตาแก่อาจจะกำลังวางแผนหาใครสักคนมาสวมรอยเป็นอู่เชี่ยนอวิ๋น

ไม่สิ... เป็นไปได้มากว่าจะหาคนมาสวมรอยเป็นลูกหลานของอู่เชี่ยนอวิ๋นมากกว่า

คนอย่างอู่ซิวเจี๋ยทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วเพื่อผลประโยชน์

อีกอย่าง อู่ไท่เป็นลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอก ถ้าเทียบตามศักดิ์สมัยก่อนก็คือลูกชายสายตรง

ดังนั้นสมบัติพัสถานในมือของตาแก่ ส่วนใหญ่ก็ควรจะตกเป็นของอู่ไท่

แถมตอนนี้อู่ไท่ยังนั่งเก้าอี้ประธานบริหารกลุ่มอู่หลง มีอำนาจบารมีล้นฟ้า ในตระกูลอู่ตอนนี้ไม่มีใครจะยิ่งใหญ่ไปกว่าเขาอีกแล้ว

ส่วนคนอื่นๆ ในตระกูล แม้จะทำงานในบริษัทเหมือนกัน แต่ด้วยความสามารถที่ไม่ได้โดดเด่นอะไร ก็แค่พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไปวันๆ จะเอาอะไรไปเทียบรัศมีกับอู่ไท่ที่สั่งซ้ายหันขวาหันได้

ในเมื่อพ่อบังเกิดเกล้าของเขาไม่เคยไยดีในชีวิตของลูกชายคนนี้ แล้วทำไมเขาต้องไปแคร์ด้วยล่ะ

ต่อให้มีการลงมือจัดการจริงๆ คนที่ลงมือก็คือลูกน้องของตาแก่ ไม่ใช่เขา

ถ้าอู่ไท่ตายไป ส่วนแบ่งที่เขาจะได้ก็คงเพิ่มมากขึ้น

ตาแก่จะอยู่ค้ำฟ้าได้สักกี่ปีเชียว ยังไงก็ไม่มีทางตายทีหลังเขาแน่นอน

อู่เผิงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องโถงอันโอ่อ่าที่ดูสวยงามแต่เปลือกนอก ทว่าภายในกลับเน่าเฟะและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวโลกีย์แห่งนี้

เช้าตรู่วันใหม่ที่สดใส เฮ่อซิวอวี้อุ้มเฮ่อเสวี่ยหรงเดินไปส่งที่โรงเรียนอนุบาลด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยน

ทางด้านเฉียวชิงอวี้ที่ตื่นแต่เช้า เธอจัดการปรับปรุงพื้นที่สวนหน้าบ้านจนเสร็จเรียบร้อย รอบๆ บริเวณเธอลงมือปลูกต้นซาจีเอาไว้เป็นแนวรั้ว ส่วนตรงกลางที่เป็นทางเดินปูด้วยหิน สองข้างทางเธอโรยเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ลงไปเป็นแถวยาว

ทางภาคเหนือเรียกเจ้าดอกนี้ว่า 'กวาดหิมะ' หรือ 'เสาโจ่วเหมย' แต่จริงๆ แล้วมันมีชื่อที่ไพเราะเสนาะหูกว่านั้นคือ 'ดอกเก๋อซางฮวา' ซึ่งมีความหมายว่าเป็นดอกไม้แห่งความสุขและความสิริมงคล

เมล็ดพันธุ์ดอกไม้เหล่านี้มีสีสันคละกันกว่าสิบสี เฉียวชิงอวี้จัดการผสมพวกมันเข้าด้วยกันแล้วหว่านลงไปตามสองฝั่งทางเดินอย่างตั้งใจ

อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า พื้นที่ตรงนี้จะต้องบานสะพรั่งไปด้วยดอกไม้หลากสีสันที่สวยงามตระการตาอย่างแน่นอน แค่คิดภาพตามก็รู้สึกสดชื่นแล้ว

ถัดจากแนวทางเดินดอกไม้ ก็เป็นแปลงผักสวนครัวขนาดย่อมของครอบครัว

เธอย้ายต้นกล้าขิงและหัวหอมที่เพาะไว้ในกระบะไม้ลงไปปลูกในแปลงดินอย่างทะนุถนอม

เฉียวชิงอวี้วางแผนผังการปลูกไว้อย่างเป็นระบบระเบียบ เธอลองนับดูเล่นๆ พบว่าตัวเองปลูกผักไปเกือบสิบกว่าชนิดแล้ว

แปลงผักทั้งสองแปลงนี้ เธอโรยหน้าดินด้วยดินสีดำสนิทที่ผสมกับขี้เถ้าแกลบ ดินดำพวกนี้เธอขนมาจากบ้านเกิดของคุณลุงใหญ่เกือบหมดถุง เหลือเก็บสำรองไว้แค่ถุงเดียวเผื่อต้องใช้ในยามจำเป็น

ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน ดินสีดำมักจะให้ความรู้สึกถึงความอุดมสมบูรณ์และเต็มไปด้วยพลังชีวิตเสมอ

ยิ่งได้ดินดีมาผสมกับปุ๋ยขี้เถ้าแกลบแบบนี้ รับรองได้เลยว่าแปลงผักของเฉียวชิงอวี้จะไม่ใช่แค่แปลงผักธรรมดาๆ แต่จะต้องให้ผลผลิตที่งอกงามจนใครเห็นก็ต้องอิจฉาตาร้อน

ตอนนี้ในลานบ้านเหลือแค่ทำค้างองุ่นให้เรียบร้อยเท่านั้น

เธอจัดการฝังเมล็ดองุ่นลงดินไปแล้วที่ด้านข้างทั้งสองฝั่ง สำหรับเรื่ององุ่นนี้เธอค่อนข้างปล่อยวาง ไม่ได้คาดหวังอะไรมากเหมือนพวกผักสวนครัว ปล่อยให้มันเติบโตไปตามธรรมชาติ

ถ้าออกลูกก็เก็บกิน ถ้าต้นไม่สวยหรือไม่ออกผล อย่างน้อยก็ยังได้อาศัยร่มเงาและเด็ดยอดอ่อนมาทำกับข้าวได้บ้าง ถือว่าได้ประโยชน์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

[จบบท]