บทที่ 278: เหล่าซานอิงจนมุม

บทที่ 278: เหล่าซานอิงจนมุม

หากวินาทีวิกฤตนั้นเธอไม่มีมิติช่องว่างให้หลบซ่อน เกรงว่าทั้งสามชีวิตในรถคงไม่มีทางรอดออกมาได้

สภาพของรถจี๊ปคันแกร่งในเวลานี้พลิกคว่ำหงายท้องชี้ฟ้า โครงเหล็กที่เคยแข็งแรงบิดเบี้ยวจนน่ากลัว หลังคารถยุบตัวลงมาอัดแน่นจนพื้นที่ภายในห้องโดยสารหายไปกว่าครึ่ง ลองจินตนาการดูเถิดว่าหากสิ่งที่ถูกบดขยี้อยู่ภายในไม่ใช่เบาะนั่งแต่เป็นร่างกายมนุษย์ กระดูกทุกชิ้นคงแหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี

ท่ามกลางความโกลาหล เฮ่อซิวอวี้ประคองอุ้มหรงหรงไว้แนบอก มืออีกข้างโอบประคองเฉียวชิงอวี้ พาพวกเธอกลับมายังบ้านพักในเขตฐานวิจัยอีกครั้ง

บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความตึงเครียด เจ้าหน้าที่จากฝ่ายรักษาความปลอดภัย กองกำลังติดอาวุธฝ่ายพลเรือน และเจ้าหน้าที่ตำรวจจากอำเภอต่างระดมกำลังกันเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

ผลจากการปิดล้อมไล่ล่า ทำให้เจ้าหน้าที่สามารถจับกุมผู้หลบหนีได้สองคน ในขณะเดียวกัน บ้านของอวี๋จิ้งก็ถูกเจ้าหน้าที่เข้าตรวจค้นและปิดผนึกทันที ส่วนหนูน้อยเสี่ยวเสี่ยวลูกสาวของเธอ ถูกจู้กุ้ยจือพาไปดูแลชั่วคราวที่บ้านเพื่อกันเด็กออกจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญ

หลังจากสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย เฉียวชิงอวี้รีบพาหรงหรงไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลของฐานวิจัย ไม่นานนักเด็กหญิงตัวน้อยก็ฟื้นคืนสติ เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าคุ้นเคยของทุกคนอยู่รายล้อม อาการตื่นตระหนกของเฮ่อเสวี่ยหรงก็ทุเลาลงไปมาก

ถึงอย่างนั้น ความหวาดกลัวก็ยังคงฝังลึกอยู่ในแววตาของเด็กน้อย

เฉียวชิงอวี้หันไปบอกกับสามีให้ช่วยจัดการเรื่องลาหยุดเรียนให้หรงหรง พรุ่งนี้คงยังไปโรงเรียนตามปกติไม่ได้ เธอต้องการให้หลานสาวได้พักผ่อนฟื้นฟูจิตใจให้เต็มที่เสียก่อน เมื่อกลับมาถึงบ้าน เฉียวชิงอวี้จัดการเก็บข้าวของที่กระจัดกระจายให้เข้าที่เข้าทาง ลงมือเข้าครัวทำอาหารเมนูโปรดเพื่อปลอบขวัญหลานสาวด้วยตัวเอง

ผ่านไปหนึ่งคืน ด้วยความรักและการดูแลอย่างใกล้ชิด เช้าวันรุ่งขึ้นเฮ่อเสวี่ยหรงก็กลับมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิม ราวกับได้พลังชีวิตกลับคืนมาเต็มเปี่ยม เฉียวชิงอวี้จึงวางใจและไปส่งหลานสาวที่โรงเรียนด้วยตนเอง

ในด้านการสืบสวน หลักฐานมัดตัวแน่นหนาถูกค้นพบในบ้านของอวี๋จิ้ง ทั้งเครื่องรับส่งวิทยุและอุปกรณ์ติดต่อสื่อสารจำนวนมาก

ทุกอย่างชี้ชัดว่าเธอคือ ‘เหล่าซานอิง’ หรือ อินทรีภูเขาที่ทางการตามล่ามานาน แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าลำพังผู้หญิงตัวคนเดียวไม่มีทางจัดการเรื่องใหญ่ขนาดนี้ได้ เธอต้องมีผู้สมรู้ร่วมคิดคอยช่วยเหลือ ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถจัดหาอุปกรณ์และกำลังคนได้มากมายเพียงนี้

และคนคนนั้น... ต้องอาศัยอยู่ในฐานวิจัยแห่งนี้

สันนิษฐานได้ว่าคนร้ายรายนี้คงคอยเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของบ้านเฮ่อซิวอวี้อยู่ทุกฝีก้าว ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถวางแผนลงมือได้อย่างแม่นยำขนาดนี้ เพราะเรื่องที่เฮ่อซิวอวี้จะขับรถไปส่งเฉียวชิงอวี้ที่วิทยาลัยในวันนี้ เป็นเรื่องที่คนในฐานรู้กันทั่ว จึงยากที่จะระบุตัวผู้ต้องสงสัยได้ทันที

ทว่าเมื่อตัดรายชื่อคนใกล้ชิดและผู้ที่ไม่มีความเป็นไปได้ออกไป เป้าหมายที่น่าสงสัยที่สุดกลับกลายเป็นเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ด้านหลังบ้านของเฮ่อซิวอวี้... ครอบครัวของวิศวกรจ้าว

โดยเฉพาะเมื่อเช้านี้ ยายเฒ่าจ้าวมีพฤติกรรมแปลกๆ เธอเดินเข้ามาด้อมๆ มองๆ ในลานบ้านของเฉียวชิงอวี้ ดวงตาเล็กหยีคู่นั้นกลอกกลิ้งไปมาสอดส่องไปทั่วทุกซอกทุกมุม

ตอนแรกเฉียวชิงอวี้เข้าใจว่าหญิงชราคงมาแอบดูว่ามีผักอะไรให้เก็บกินได้บ้าง แต่ความจริงแล้วเธอและเฮ่อซิวอวี้เพิ่งจะขนผักกาดขาวลงหลุมเก็บผักและฝังหัวไชเท้าลงในกระบะทรายใต้ดินไปเมื่อวาน สิ่งที่หลงเหลืออยู่ภายนอกมีเพียงผักตากแห้งบางส่วนเท่านั้น

ถึงกระนั้น ยายเฒ่าจ้าวก็ยังพยายามเขย่งเท้าจะดึงผักตากแห้งติดมือไปสักกำสองกำ จนกระทั่งเห็นเฮ่อซิวอวี้เดินออกมานั่นแหละ เธอถึงได้รีบเดินหนีไปด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน

เรื่องนี้เฮ่อซิวอวี้เองก็สังเกตเห็นเช่นกันโดยไม่ต้องรอให้ภรรยาบอก แต่จากการสอบถามเบื้องต้น ก็ยังไม่ได้เบาะแสอะไรที่เป็นประโยชน์มากนัก

ทางด้านอวี๋จิ้งที่ถูกตีจนสลบไปในที่เกิดเหตุ หลังจากถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงจากในอำเภอค้นตัวอย่างละเอียด เธอก็ถูกคุมตัวเข้าห้องสอบสวนทันที

ในตอนแรก เธอยังคงปิดปากเงียบ แสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แต่สภาพจิตใจของเธอนั้นแตกสลายและสิ้นหวังอย่างเห็นได้ชัด

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าแผนการระเบิดที่วางไว้อย่างดิบดีจะล้มเหลวไม่เป็นท่า ระเบิดทำงานก็จริง แต่รถจี๊ปกลับไม่ได้รับความเสียหายรุนแรงอย่างที่ควรจะเป็น และเป้าหมายทั้งสามคนก็รอดชีวิตมาได้โดยไร้รอยขีดข่วน

หนำซ้ำพวกพ้องของเธอที่มีอยู่หกคน กลับถูกจับเป็นไปถึงสี่ ส่วนอีกสองคนถูกวิสามัญฆาตกรรมในที่เกิดเหตุ

ตามแผนเดิมที่วางไว้ ทันทีที่ระเบิดสังหารเฮ่อซิวอวี้และเฉียวชิงอวี้สำเร็จ พวกเธอจะอาศัยความชุลมุนถอยหนีไปตามเส้นทางป่าเขาที่สำรวจเตรียมไว้ล่วงหน้า แต่ตอนนี้... ทุกอย่างพังทลายลงหมดแล้ว

อวี๋จิ้งก้มหน้าต่ำ ซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อความจริง สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดไม่ใช่การถูกจับ แต่คือการได้รับรู้ความจริงว่า ‘หวงซา’ ผู้เป็นสายลับระดับสูงที่คอยสั่งการเธอมาตลอด แท้จริงแล้วคือ... เถียนลี่ ภรรยาของวิศวกรจ้าว

ผู้หญิงบ้านนอกที่ดูซื่อบื้อ ไร้การศึกษา และมักจะถูกคนอื่นดูถูกเหยียดหยามว่าเป็นพวกแย่งสามีชาวบ้าน คนที่ไม่มีใครให้ราคาคนนั้นน่ะหรือคือหวงซา?

อวี๋จิ้งเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าการไม่พูดอะไรเลยอาจเป็นหนทางเดียวที่จะรักษาชีวิตไว้ได้ เพราะหากเธอเปิดปากคายความลับออกไป จุดจบของเธอคงมาถึงเร็วกว่าเดิม เพราะทั้งหวงซาและเบื้องบนที่อยู่สูงขึ้นไปอีก ล้วนเป็นพวกโหดเหี้ยมอำมหิตที่พร้อมจะกำจัดคนที่หมดประโยชน์ได้ทุกเมื่อ

***

อวี๋จิ้งเป็นถึงเจ้าหน้าที่ระดับกลางค่อนไปทางสูงของฐานวิจัย ข่าวการจับกุมตัวเธอจึงแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ปิดอย่างไรก็ไม่มิด

เสียงซุบซิบเริ่มหนาหูขึ้นเรื่อยๆ ว่าอวี๋จิ้งอาจจะเป็น ‘เหล่าซานอิง’ ตัวจริง ทันทีที่ข่าวลือนี้ลอยเข้าหู ซูอวิ๋นเหยาก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะกระดอนออกมานอกอก ชีพจรเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น

เป็นไปไม่ได้... อวี๋จิ้งจะเป็นเหล่าซานอิงได้อย่างไร?

ในความคิดของซูอวิ๋นเหยา เหล่าซานอิงควรจะเป็นคนที่มีประสบการณ์การทะลุมิติหรือกลับชาติมาเกิดเหมือนกับเธอ

ในชีวิตก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้ใส่ใจอวี๋จิ้งมากนัก จำได้เพียงว่าอีกไม่กี่ปีอวี๋จิ้งก็จะย้ายออกไป แต่ตลอดเวลาที่ทำงานอยู่ที่นี่ อวี๋จิ้งเป็นคนที่มีผลงานโดดเด่น เป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน และมีความรับผิดชอบสูง ใครๆ ก็เอ่ยปากชม เวลาอยู่ใกล้ก็รู้สึกสบายใจเพราะเธอเป็นคนรักษาน้ำใจคนอื่นเสมอ

คนแบบนั้นน่ะหรือจะเป็นสายลับตัวฉกาจ?

และที่สำคัญที่สุด... อวี๋จิ้งพูดภาษาต่างประเทศไม่ได้!

ดังนั้น จดหมายปริศนาฉบับนั้นย่อมไม่ได้มาจากลายมือของอวี๋จิ้งอย่างแน่นอน

สมองของซูอวิ๋นเหยาเริ่มสับสนวุ่นวาย เธอพยายามหลบมุมไปซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของโรงงาน ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว จดหมายฉบับนั้นเธอเผาทิ้งไปนานแล้ว ใครจะกล้าเก็บหลักฐานพรรค์นั้นไว้กับตัว แต่สิ่งที่ทำให้เธอขนลุกชันคือความคิดที่ว่า หากอวี๋จิ้งไม่ใช่เหล่าซานอิง หรือถึงแม้จะเป็น แต่คนเขียนจดหมายนั่นเป็นคนอื่นล่ะ?

พระเจ้า... นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ใครกันแน่? มันคือใครกันแน่!

ความสงบในใจที่เพิ่งสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา ความคิดฟุ้งซ่านเดือดพล่านเหมือนน้ำร้อนในกาที่กำลังพุ่งปรี๊ด เธอคิดว่าเธอต้องหาข้ออ้าง หาโอกาสไปเยี่ยมอวี๋จิ้งให้ได้ เธอต้องไปดูให้เห็นกับตาและหาคำตอบให้แน่ใจ

***

ด้วยข้อหาหนักฉกรรจ์ อวี๋จิ้งคงหนีไม่พ้นโทษประหารชีวิต

คนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้คงหนีไม่พ้นเว่ยเสี่ยว หรือ ‘เสี่ยวเสี่ยว’ เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา

เคราะห์ดีที่เด็กน้อยยังมีปู่ย่าคอยดูแล หลังจากหวังเฟิงสามีของอวี๋จิ้งจากไปอย่างกะทันหันในช่วงฤดูร้อน พ่อแม่ของเขาก็ล้มป่วยด้วยความตรอมใจ ระยะทางที่ห่างไกลต้องนั่งรถไฟถึงสามวันทำให้คนแก่ทั้งสองเดินทางมาลำบาก

แต่เมื่อได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวร้ายซ้ำสองว่าลูกสะใภ้ต้องโทษคดีร้ายแรง และหลานสาวต้องกำพร้าทั้งพ่อและแม่ สองผู้เฒ่าที่เพิ่งจะฟื้นไข้ก็กัดฟันรวบรวมเรี่ยวแรงที่มี รีบจับรถไฟเดินทางมายังฐานวิจัยเถิงไห่ทันทีและเพิ่งจะมาถึงเมื่อวานนี้เอง

ปกติแล้วในช่วงเทศกาล หวังเฟิงและอวี๋จิ้งมักจะพาหลานกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดเสมอ ทำให้เสี่ยวเสี่ยวมีความผูกพันกับปู่ย่าอยู่ไม่น้อย การส่งมอบเด็กให้อยู่ในความดูแลของปู่ย่าจึงทำให้ทุกคนในฐานวางใจได้เปราะหนึ่ง

ส่วนในเรื่องคดีความ ทางการได้ส่งเจ้าหน้าที่ระดับสูงลงมาทำงานร่วมกับหัวหน้าแผนกหลิน โดยใช้สถานที่ภายในฐานวิจัยเป็นศูนย์บัญชาการสอบสวน ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีแผนการ ‘ตกปลา’ เพื่อล่อให้ผู้ร่วมขบวนการที่เหลือเผยตัวออกมาด้วย

***

หลังจากผ่านเรื่องราวระทึกขวัญ เฮ่อซิวอวี้ก็ขับรถไปส่งเฉียวชิงอวี้ที่วิทยาลัยอีกครั้ง

คราวนี้พวกเขาไม่ได้พาหรงหรงไปด้วย เพราะวันนี้เป็นวันพฤหัสบดี หรงหรงต้องไปโรงเรียน ส่วนเฉียวชิงอวี้เองก็ต้องอยู่ที่หอพักเพียงสองคืนก่อนจะกลับบ้านในวันหยุดสุดสัปดาห์

การเดินทางในครั้งนี้ราบรื่นปลอดภัย ไร้อุปสรรคใดๆ จนกระทั่งรถแล่นมาจอดที่หน้าประตูทางเข้าวิทยาลัยการเกษตรซีชวน

แม้จะออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ แต่กว่าจะมาถึงที่หมายเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงเก้าโมงกว่าแล้ว เฮ่อซิวอวี้เดินเคียงข้างพาภรรยาไปดำเนินการรายงานตัวและทำเรื่องเข้าหอพัก

เวลานั้นตรงกับช่วงพักเปลี่ยนคาบเรียนพอดี การปรากฏตัวของหนุ่มหล่อสาวสวยคู่นี้กลางวิทยาเขตจึงกลายเป็นจุดสนใจได้ไม่ยาก แม้ว่ายุค 80 ผู้คนจะยังค่อนข้างสำรวมและขี้อาย แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและชื่นชมก็พุ่งตรงมาที่พวกเขาอย่างปิดไม่มิด

ไม่นานนัก ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วว่านักศึกษาหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้นคือ ‘เฉียวชิงอวี้’ ผู้สอบได้คะแนนสูงสุดสายศิลป์จากเมืองซีชวน

ส่วนชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่เดินเคียงข้างเธอนั้น เป็นหัวข้อที่ถกเถียงกันอย่างสนุกปาก

บ้างก็เดาว่าเป็นพี่ชาย บ้างก็ว่าเป็นแฟนหนุ่ม แต่กลับไม่มีใครคาดเดาว่าเป็น ‘สามี’ เลยสักคน

คงเพราะไม่มีใครคิดว่านักศึกษาน้องใหม่ที่ดูอ่อนเยาว์ขนาดนี้จะแต่งงานออกเรือนไปเรียบร้อยแล้ว

หอพักในยุคปัจจุบันยังไม่มีกฎระเบียบเข้มงวดเรื่องการห้ามผู้ชายเข้าตึกเหมือนในอนาคต เฮ่อซิวอวี้จึงสามารถหิ้วกระเป๋าเดินทาง ถือกะละมัง และเครื่องใช้ส่วนตัว เดินตามเฉียวชิงอวี้ขึ้นไปยังห้องพักของเธอได้อย่างสบายๆ

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าเพื่อนร่วมห้องในช่วงพักเบรกต่างทยอยกลับเข้ามากันแล้ว

หอพักแห่งนี้เป็นห้องขนาดใหญ่ที่จุเตียงนอนได้ถึงแปดคน...

[จบบท]