บทที่ 292: ความรังเกียจ

บทที่ 292: ความรังเกียจ

เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงสามวัน ท่ามกลางอารมณ์ที่แปรปรวนของผู้เฒ่าอู่หรืออู่ซิวข่าย เดี๋ยวเขาก็รู้สึกเสียใจภายหลัง เดี๋ยวก็พยายามกล่อมเกลาจิตใจตัวเองให้ยอมรับ แต่พอผ่านไปสักพักก็กลับมานึกเสียใจอีก เป็นวัฏจักรวนเวียนอยู่อย่างนี้ไม่จบไม่สิ้น

เฉียวชิงอวี้เข้าใจความรู้สึกของชายชราอู่ซิวข่ายในเวลานี้เป็นอย่างดี หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เธอเข้าใจหัวอกของผู้เป็นตาแท้ๆ คนนี้อย่างลึกซึ้ง

ตลอดสามวันที่ผ่านมา เธอพาคุณตาเดินเที่ยวชมไปทั่วหมู่บ้าน พาไปตกปลาที่ริมแม่น้ำซึ่งน้ำยังไม่จับตัวเป็นน้ำแข็ง ในลานบ้านมีการตั้งหม้อใบใหญ่ต้มมันฝรั่งปนกับข้าวโพดส่งกลิ่นหอมฉุยฟุ้งไปทั่วบริเวณ

เวลากินข้าว ทุกคนก็จะล้อมวงกันบนโต๊ะตัวเตี้ยที่ตั้งอยู่บนเตียงเตา ดูเป็นบรรยากาศที่คึกคักและอบอุ่น แต่สำหรับอู่ซิวข่ายแล้ว เขาไม่ชินเอาเสียเลย

ต่อให้เป็นยุคสงครามที่ยากลำบาก เขาก็ไม่เคยต้องใช้ชีวิตแบบนี้ หรือแม้แต่ช่วงที่ระหกระเหินไปอยู่ต่างประเทศ เขาก็ไม่เคยต้องตกระกำลำบากถึงเพียงนี้

ทว่าลูกสาวของเขากลับดูคุ้นชินและมีความสุขราวกับปลาที่ได้น้ำ เขาจะรู้สึกยินดีก็พูดได้ไม่เต็มปาก จะดีใจก็ทำได้ไม่สุด ความรู้สึกที่แท้จริงคือความปวดร้าวที่อัดอั้นอยู่ในอก

ดังนั้นชายชราอู่ซิวข่ายจึงมีอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวฟ้าใสเดี๋ยวเมฆครึ้ม เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ ทำเอาหัวใจของคนรอบข้างพลอยตุ้มๆ ต่อมๆ ขึ้นลงตามไปด้วย

เฉียวชิงอวี้รู้ดีว่า การจะให้ผู้เฒ่าอู่ยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างในทันทีนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

สภาพแวดล้อมที่อู่ซิวข่ายเคยอยู่กับสภาพความเป็นจริงที่พวกเธอเผชิญอยู่ในตอนนี้ มันแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ในชนบทแห่งนี้ ต่อให้คุณใช้ชีวิตอย่างหรูหราที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นบ้านอิฐสามห้อง มีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน หรือมีรถจักรยานสักคันก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว

แต่สำหรับอู่ซิวข่าย เขาคือมหาเศรษฐีเจ้าของกลุ่มบริษัทอู่หลง มีโรงงานขนาดใหญ่ มีคฤหาสน์หรูหรา และถึงขั้นมีโรงพยาบาลส่วนตัว ระดับคุณภาพชีวิตของเขานั้นสูงลิบลิ่ว สูงจนแม้แต่เฉียวชิงอวี้ที่ถือว่าเป็นคนมีเงินในยุคนี้ยังต้องแหงนหน้ามอง

ถ้าจะให้ยืมคำพูดของคนยุคหลังมาใช้ก็คงต้องบอกว่า... ชีวิตของคนรวยระดับนั้น เป็นสิ่งที่คนทั่วไปจินตนาการไปไม่ถึง

เฉียวชิงอวี้ตระหนักดีว่า เป็นเพราะความแตกต่างที่ชัดเจนจนเกินไปนี้เองที่ทำให้จิตใจของอู่ซิวข่ายปั่นป่วน เขาอาจจะจินตนาการถึงความเป็นไปได้นับหมื่นรูปแบบ แต่ไม่มีจินตนาการไหนที่จะสร้างแรงสั่นสะเทือนได้เท่ากับความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

บ้านของเฉียวจื้อไฉต่อให้ดีแค่ไหน มันก็ยังเป็นบ้านที่สร้างจากอิฐครึ่งหนึ่งดินครึ่งหนึ่ง ภายในบ้านต่อให้ปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน พื้นบ้านก็ยังเป็นพื้นดินอัดแน่นที่ดูดำคล้ำอยู่ดี

แค่ลงมือกวาดพื้น ฝุ่นผงก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

ตู้เสื้อผ้าเก่าคร่ำครึที่ผ่านการใช้งานมาหลายสิบปี กระจกส่องหน้าที่ขุ่นมัวจากการใช้งานมาอย่างยาวนาน กะละมังล้างหน้าที่ต้องใช้ร่วมกัน ผ้าเช็ดหน้าที่ใช้ปะปนกัน แม้แต่ชุดน้ำชาดีๆ สักชุดที่จะเอาไว้ต้อนรับแขกก็ยังไม่มี

บนผนังห้องยังคงแปะกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ เพื่อกันฝุ่น เสื่อปูเตียงเตาแม้จะดูสะอาดตา แต่พอมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของเก่าที่ผ่านการใช้งานมานาน

ได้ยินว่าช่วงนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้นมากแล้ว ถ้าอย่างนั้น... ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ลูกสาวสุดที่รักของเขาต้องทนใช้ชีวิตแบบไหนมากันแน่...

เดิมทีคิดว่าการได้พบหน้าลูกหลานจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีปรีดา แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ทุกคนในบ้านต่างพากันหวาดระแวงและทำตัวไม่ถูก

ด้วยอายุอานามที่ปาเข้าไปเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว ใครจะกล้าขัดใจเขาได้ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ลูกหลานก็ทำได้เพียงก้มหน้ารับฟังเท่านั้น

โชคยังดีที่มีเฉียวชิงอวี้คอยประกบอยู่ข้างกาย

สองสามวันมานี้ อู่ซิวข่ายไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรมากนัก ส่วนใหญ่เขาจะใช้เวลาไปกับการเล่าเรื่องราวของหลินหว่านจวินให้หานเซียงหลานฟัง เล่าถึงช่วงเวลาแห่งความสุขสี่ปีสั้นๆ ที่ครอบครัวพ่อแม่ลูกได้อยู่พร้อมหน้ากันในอดีต

เวลาที่เหลือ เขาก็จะคุยกับเฉียวมู่เป่าบ้าง หรือไม่ก็เล่นกับเหลนตัวน้อยทั้งสองคน

ส่วนเฉียวเกินเป่านั้น เพราะหน้าตาถอดแบบมาจากเฉียวจื้อไฉผู้เป็นพ่อราวกับแกะ อู่ซิวข่ายเห็นหน้าทีไรก็พาลให้อารมณ์เสียทุกที

ฝ่ายเฉียวเกินเป่าเอง จินตนาการอันสวยหรูเกี่ยวกับคุณตาผู้ร่ำรวยก็ถูกความจริงอันโหดร้ายทำลายจนย่อยยับ ตอนนี้เขาแทบไม่กล้าเฉียดกรายเข้าไปใกล้ชายชราเลยด้วยซ้ำ

ยกตัวอย่างเช่น เฉียวเกินเป่ามีนิสัยชอบสูบยาเส้น เขาจะเอากระดาษสมุดคัดลายมือตารางสี่เหลี่ยมที่ลูกชายเขียนใช้แล้ว มาฉีกเป็นแผ่นยาวๆ แล้วโรยยาเส้นลงไป จากนั้นก็ม้วนเป็นแท่ง จุดไฟสูบแล้วนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมกำแพง พ่นควันปุ๋ยๆ ผิงแดดอุ่นๆ ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนสุขใจ

นี่คือพฤติกรรมปกติของชาวบ้านร้านตลาดที่ใครๆ เขาก็ทำกัน

เป็นภาพที่เห็นจนชินตา ไม่มีใครมองว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาดหรือมีปัญหาอะไร

แต่ทว่า... เขานั่งยองๆ สูบยาอยู่ที่มุมกำแพงยังไม่ทันจะได้สองคำ ชายชราผู้เป็นตาก็จะปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาราวกับวิญญาณ สีหน้าเรียบเฉย สายตาจับจ้องมาที่เขาโดยที่คิ้วไม่ขมวดแม้แต่น้อย

แต่เขารับรู้ได้ถึงรังสีความรังเกียจที่แผ่ออกมา

ผู้เฒ่ารังเกียจท่านั่งยองๆ ติดกำแพงของเขา ผู้เฒ่ารังเกียจกลิ่นฉุนของยาเส้นคุณภาพต่ำที่เขาสูบ ผู้เฒ่ารังเกียจแม้กระทั่งเสียงดูดปากจ๊วบจ๊าบเวลาเขาอัดควันเข้าปอด...

แต่จะให้ทำยังไงได้ ก็เขาชอบสูบยาเส้นแบบนี้นี่นา บุหรี่ก้นกรองยี่ห้อหรูที่ผู้เฒ่าเอามาให้ รสชาติมันจืดชืดไม่ถึงใจเหมือนยาเส้นม้วนเองแบบนี้

ยังดีที่ลูกชายลูกสาวของเขาเป็นที่โปรดปรานของผู้เฒ่า เรื่องนี้พอจะช่วยปลอบประโลมจิตใจของเขาได้บ้าง

เฮ้อ... ผู้เฒ่ารู้สึกแย่ ตัวเขากับพ่อของเขาก็รู้สึกแย่ไม่แพ้กัน

ทุกวันนี้ไม่มีใครในหมู่บ้านที่ไม่เกรงใจ ไม่ประจบสอพลอเขา ลึกๆ ในใจเขาก็รู้ดีว่าชีวิตของครอบครัวนับจากนี้ไปจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว

ฟังจากที่น้าอู่ไท่บอก ทรัพย์สินของผู้เฒ่านั้นมีมากมายมหาศาลต้องนับกันด้วยหน่วยร้อยล้านพันล้าน

ร้อยล้านพันล้านมันเยอะแค่ไหน เขาจินตนาการไม่ออกหรอก

รู้แค่ว่ามันเยอะมาก เยอะจนกินเนื้อกินเหล้าทุกวันไปตลอดชีวิตก็คงใช้ไม่หมด

แต่ในใจลึกๆ เขากลับโหยหาวันเวลาเก่าๆ ชีวิตอาจจะขัดสนลำบาก แต่มันมีอิสระเสรี ไม่ต้องมานั่งเกร็งเหมือนตอนนี้

เฮ้อ... พูดไปน้ำตาก็จะไหล แถมยังแสดงออกไม่ได้อีก ขืนให้ใครรู้เข้า เขาคงโดนชาวบ้านด่าเปิงว่าเป็นพวกได้ดีแล้วลืมตัว หน้าด้านไม่รู้บุญคุณ

หลังจากพักผ่อนปรับตัวได้ไม่กี่วัน อู่ซิวข่ายก็เตรียมจะพาหานเซียงหลานพร้อมทั้งลูกหลานเดินทางกลับไปที่เมืองอวิ๋นเฉิง

เขาไม่อยากพาเฉียวจื้อไฉไปด้วย ใจจริงเขาอยากจะพาหานเซียงหลานบินกลับประเทศสหรัฐอเมริกา ไปเสียเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ

อายุห้าสิบต้นๆ แก่ตรงไหน? ไม่แก่เลยสักนิด ยังสาวและแข็งแรงอยู่มาก!

เขาสามารถหาหนุ่มหล่ออนาคตไกลมาให้ลูกสาวได้สบายๆ หรือจะหาลูกเขยที่ยอมแต่งเข้าบ้านมาดูแลยามแก่เฒ่าก็ยังได้ เชื่อเถอะว่าต้องมีคนต่อแถวเสนอตัวยาวเหยียด

แน่นอนว่า ความคิดชั่วร้ายเล็กๆ น้อยๆ นี้ อู่ซิวข่ายผู้เฒ่าทำได้แค่คิดในใจเท่านั้น เรื่องไร้ศีลธรรมพรรค์นี้เขาทำไม่ลงหรอก โดยเฉพาะยัยหนูเฉียวชิงอวี้ที่ดูเหมือนจะมีดวงตาที่มองทะลุความคิดจิตใจของเขาได้ บางครั้งสายตาของหลานสาวคนนี้ก็ทำให้เขารู้สึกละอายใจที่ตัวเองแสดงท่าที

"รังเกียจความจน ชื่นชมความรวย" ออกมาจนโจ่งแจ้งเกินไป

อันที่จริงเขาก็รู้ดีว่า ไม่ว่าจะอย่างไร ตระกูลเฉียวก็เป็นคนมอบบ้าน มอบที่พักพิง และเป็นเกราะป้องกันภัยให้กับลูกสาวของเขา

และต้องยอมรับว่า คนตระกูลเฉียวดูแลลูกสาวของเขาดีจริงๆ

แต่ในอีกมุมหนึ่ง ลูกสาวของเขาเป็นคนรู้หนังสือ กิริยามารยาทเรียบร้อย กตัญญูรู้คุณ ผู้หญิงดีๆ แบบนี้ ถ้าไม่ดูแลให้ดีก็ไม่ใช่คนแล้ว

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อู่ซิวข่ายก็นึกไปถึงตระกูลเฮ่อ เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าตระกูลเฮ่อจะเคยส่งเสริมให้ลูกสาวของเขาได้เรียนหนังสือพร้อมกับเฮ่อซาน

เพียงแต่ภายหลังมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน

เขาเคยพบเฮ่อซานอยู่สองสามครั้ง เฮ่อซานแสดงความเคารพต่อเขาเสมอ ส่วนเรื่องของเฮ่อซานนั้น... อะไรที่ผ่านไปแล้ว หรือคำว่า "ถ้าหาก" ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่อาจหวนคืน คิดไปก็ไร้ประโยชน์ ได้แต่บอกว่าทุกอย่างคงเป็นโชคชะตาที่ฟ้าลิขิตไว้

ดังนั้น ก่อนจะจากไป อู่ซิวข่ายจึงอยากจะไปทำความเข้าใจเสียหน่อยว่า คนที่ซื้อตัวลูกสาวของเขาไปให้ตระกูลเฮ่อในตอนนั้น เป็นคนแบบไหนกันแน่

ทางด้านแม่เฒ่าเฮ่อนั้น รรู้อยู่เต็มอกว่าต้องมีวันนี้ วันที่นางรอคอยอย่างหวาดหวั่น

ในเมื่ออู่ซิวข่ายตามหาลูกสาวในไส้จนพบ แล้วนางซึ่งเป็นคน "ซื้อ" ลูกสาวของเขามา จะรอดพ้นไปได้อย่างไร เขาจะไม่มาไต่สวนทวงถามถึงเรื่องราวในอดีตเชียวหรือ?

ความจริงแล้วความทรงจำหลายอย่างของนางเริ่มเลือนรางไปตามกาลเวลา แต่นางก็พยายามเค้นสมอง นึกให้ออก ทบทวนความจำอย่างหนัก เพื่อเตรียมตัวว่าเมื่ออู่ซิวข่ายมาถึง นางควรจะพูดอะไรและตอบคำถามอย่างไร

นี่เป็นวันที่ห้าแล้วหลังจากที่อู่ซิวข่ายได้รับลูกสาวกลับคืนสู่อ้อมอก

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย เฉียวชิงอวี้ก็พาอู่ซิวข่ายมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตระกูลเฮ่อ

ครั้งนี้พวกเขาเดินทางอย่างเรียบง่าย รถเก๋งคันงามแล่นมาจอดสงบนิ่งอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน

สาเหตุหนึ่งก็เพราะถนนหนทางในหมู่บ้านนั้นคับแคบเกินกว่าที่รถยนต์จะขับเข้าไปได้

หากเปรียบเทียบความยากจนข้นแค้น ในอดีตกลุ่มการผลิตตระกูลเฉียวกับหมู่บ้านตระกูลเฮ่อก็มีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก

แต่ทว่าในปัจจุบัน เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ แค่ปีกว่าๆ ทั้งสองหมู่บ้านกลับมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

[จบบท]