โชคดีที่ระบบกินเผือกมีความสามารถในการเฝ้าติดตาม มันจับตาดูทุกความเคลื่อนไหวของเกาเส้าหลินอยู่ตลอด ผ่านระบบกินเผือก เจียงพั่นอวี๋จึงได้รู้ว่า นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เกาเส้าหลินมักจะแวะเวียนไปที่ห้างสรรพสินค้าอยู่เสมอ แถมยังเดินตามเส้นทางที่ถานเยี่ยนลู่กับเจียงพั่นอวี๋เคยเดินในวันนั้น เพื่อพยายามตามหาร่องรอยของถานเยี่ยนลู่
แต่ถานเยี่ยนลู่ไม่ยอมออกจากบ้านเลย เกาเส้าหลินจึงหาเธอไม่พบ ทำให้เขารู้สึกว่ามันผิดปกติอย่างมาก
เขาสับสนเหลือเกิน รู้สึกอยู่เสมอว่าเรื่องราวไม่น่าจะเป็นแบบนี้ ก่อนจะเดินทางมาหงเฉิง เขามีลางสังหรณ์มาตลอดว่าการเดินทางไกลครั้งนี้จะต้องได้รับอะไรกลับไปอย่างมหาศาล
แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทำไมเด็กสาวแสนสวยคนนั้นถึงไม่ปรากฏตัวอีกเลย?
มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ!
เกาเส้าหลินคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก จึงได้แต่แวะเวียนอยู่แถวห้างสรรพสินค้าบ่อยขึ้น หวังว่าจะได้พบถานเยี่ยนลู่ที่ปรากฏตัวเพียงชั่วครู่แล้วก็หายไปอีกครั้ง
ส่วนเจียงพั่นอวี๋ก็ยิ่งตั้งใจสอนถานเยี่ยนลู่ถักเสื้อกันหนาวมากขึ้น ทั้งสองสนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงเวลานี้
ถานเยี่ยนลู่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เธอรู้สึกชอบเจียงพั่นอวี๋เป็นพิเศษ รู้สึกเสมอว่าเจียงพั่นอวี๋ไม่มีวันทำร้ายเธอ ดังนั้น ต่อให้ถักเสื้อกันหนาวจนหมดความอดทน และหมดความกระตือรือร้นกับการถักเสื้อกันหนาวไปแล้ว เธอก็ยังเต็มใจร่วมมือกับเจียงพั่นอวี๋ เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน ไม่ออกไปไหน
เมื่อเจียงพั่นอวี๋ใช้เวลาอยู่กับถานเยี่ยนลู่มากขึ้น ถานเยี่ยนลู่ก็ได้รู้ว่าเจียงพั่นอวี๋เป็นหนึ่งในเยาวชนที่กำลังจะถูกส่งลงชนบท และเมื่อรู้ว่าเธอถูกส่งลงชนบทเพราะอะไร ก็ถึงกับด่าพี่น้องตระกูลเฉินทั้งสามอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์
“อะไรนะ? เธอลงทะเบียนไปชนบทแล้ว? แถมยังไปมณฑลเป่ย์อีก?” วันนั้นเจียงพั่นอวี๋มาเป็นเพื่อนสอนถานเยี่ยนลู่ถักเสื้อกันหนาวตามปกติ แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินถานเยี่ยนลู่พูดข่าวนี้ออกมา
แม้เจียงพั่นอวี๋จะรู้อยู่แล้วว่า เพราะคำชี้นำทางจิตใจที่ถูกปลูกฝังไว้ ถานเยี่ยนลู่จะต้องไปลงชนบทอย่างแน่นอน
ดังนั้น ช่วงเวลานี้เจียงพั่นอวี๋จึงคอยพูดกรอกหูถานเยี่ยนลู่อยู่ตลอดว่า การไปลงชนบทไกลบ้านนั้นลำบากเพียงใด และยังเสียใจที่ตอนตัวเองเลือกสถานที่ลงชนบท ไม่ได้เลือกพื้นที่รอบ ๆ หงเฉิง
เจียงพั่นอวี๋หวังเพียงว่า ตอนที่ถานเยี่ยนลู่ลงทะเบียนไปชนบท เธอจะนึกถึงพ่อแม่ แล้วไม่เลือกสถานที่ที่ไกลขนาดนั้น หากทำสำเร็จ ถานเยี่ยนลู่กับเกาเส้าหลินก็จะอยู่กันคนละแห่ง ความสัมพันธ์อันเลวร้ายนี้ก็จะขาดสะบั้นไปเอง
และนี่ก็ไม่นับว่าเป็นการแทรกแซงความสัมพันธ์ระหว่างถานเยี่ยนลู่กับเกาเส้าหลิน เพราะมันเป็นการตัดสินใจของถานเยี่ยนลู่เอง ไม่ใช่หรือ? แต่เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เธอทำมาก่อนหน้านี้ล้วนสูญเปล่า
ท้ายที่สุดถานเยี่ยนลู่ก็ยังเลือกไปมณฑลเป่ย์ “ทำไมเธอถึงลงทะเบียนไปที่ไกลขนาดนั้นล่ะ? ของฉันตอนนั้นก็เพราะมึน ๆ งง ๆ
แล้วเธอล่ะ? ไม่คิดถึงพ่อแม่ที่บ้านหรือ? ที่ไกลขนาดนั้น กว่าจะกลับมาสักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ”
ถานเยี่ยนลู่กลับมีสีหน้าสับสน “ฉัน...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนั้นเหมือนวู่วามไปชั่วขณะ เช้าวันนี้ฉันพาคุณย่าไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจความดัน
แล้วก็ไปเจอหมอคนหนึ่งที่มาศึกษาดูงานในหงเฉิง เขาบอกว่าตัวเองชื่อเกาเส้าหลิน เป็นคนมณฑลเป่ย์
ไม่รู้ทำไม พอฉันเห็นเขา ฉันก็ดีใจ ตื่นเต้นมาก แถมยังอยากร้องไห้เป็นพิเศษ ความรู้สึกแบบนั้นฉันอธิบายไม่ถูก เหมือนฉันติดค้างอะไรเขาไว้
ฉันคุยกับเขาไปไม่กี่ประโยค ก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าบ้านเกิดของเขาดีเหลือเกิน จนอยากไปเห็นด้วยตาตัวเอง
พอออกจากโรงพยาบาล ตอนนั้นฉันก็เลือดขึ้นหน้า วิ่งไปลงทะเบียนทันที แถมยังระบุชื่อมณฑลเป่ย์ด้วย เธอว่าตอนนั้นฉันโดนผีเข้าสิงหรือเปล่า?”
“อะไรนะ? ลูกลงทะเบียนไปชนบทแล้วเหรอ?” ทันทีที่ถานเยี่ยนลู่พูดจบ ก็มีเสียงอุทานด้วยความตกใจดังมาจากหน้าประตู
ทั้งสองหันกลับไปมอง ก็เห็นแม่ของถานยืนอยู่ที่หน้าประตู ไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไร สีหน้าของเธอดำทะมึน เห็นได้ชัดว่าคงได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของถานเยี่ยนลู่ทั้งหมดแล้ว
จากนั้นบ้านตระกูลถานก็วุ่นวายกันยกใหญ่ เจียงพั่นอวี๋เองก็ไม่สะดวกจะอยู่ต่อ จึงทำได้เพียงขอตัวกลับก่อน
“โฮสต์ ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ได้ผล” ระบบกินเผือกดังขึ้นในหัว
เจียงพั่นอวี๋ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าจะสำเร็จหรือเปล่า? ถ้าสำเร็จ ภารกิจของฉันก็ถือว่าเสร็จสิ้น แต่ถ้าไม่สำเร็จ ก็หาโอกาสครั้งหน้าก็พอ”
พูดให้ชัดก็คือ เจียงพั่นอวี๋กำลังหยั่งเชิงว่า คำชี้นำทางจิตใจที่มีต่อถานเยี่ยนลู่นั้นรุนแรงเพียงใด เมื่อพอจะประเมินได้แล้ว เธอจึงจะวางแผนได้ว่าต่อไปควรทำอย่างไร
วันรุ่งขึ้น ถานเยี่ยนลู่มาที่สถานสงเคราะห์เพื่อหาเจียงพั่นอวี๋ สีหน้าของเธอดูอิดโรย และชวนเจียงพั่นอวี๋ไปห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของสำหรับการลงชนบท
หลังจากฟังถานเยี่ยนลู่เล่า เจียงพั่นอวี๋จึงได้รู้ว่า เรื่องที่ถานเยี่ยนลู่แอบไปลงทะเบียนไปชนบทเมื่อวาน ทำให้คนในบ้านตระกูลถานโกรธกันมาก ถึงกับรีบไปหาสำนักงานเยาวชนลงชนบทกลางดึก หวังจะขอถอนชื่อของเธอออก
แต่เห็นได้ชัดว่ากำลังของครอบครัวถานยังไม่มากพอ สุดท้ายชื่อของถานเยี่ยนลู่ก็ยังคงอยู่ในรายชื่อเยาวชนที่จะลงชนบท ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว
คนในครอบครัวถานอยากรู้ว่าถานเยี่ยนลู่คิดอย่างไร แต่ไม่ว่าจะถามอย่างไร เธอก็ตอบเพียงประโยคเดียวว่า “ยังไงฉันก็จะไปลงชนบท” จนคุณแม่ถานโมโหมาก สุดท้ายก็ปล่อยมือ ไม่ขอยุ่งเรื่องของถานเยี่ยนลู่อีก
ถานเยี่ยนลู่เองก็ไม่มีวิธีแก้ไขที่ดีนัก พอได้สติขึ้นมาก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง แต่ไม่รู้ทำไม เสียงที่อยู่ก้นบึ้งของหัวใจกลับตื่นเต้นยินดี คอยกระตุ้นเธอไม่หยุดว่าเธอควรไปลงชนบท
เหตุผลในสมองกับเสียงที่อยู่ในก้นบึ้งของหัวใจกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก ถานเยี่ยนลู่ถูกทรมานจนสภาพจิตใจซูบเซียว เลือกซื้อของที่จะนำไปลงชนบทอย่างใจลอย
เจียงพั่นอวี๋จึงถามถานเยี่ยนลู่ว่าสถานที่ที่จะไปลงชนบทกำหนดเรียบร้อยแล้วหรือยัง
ถานเยี่ยนลู่บอกชื่อสถานที่แห่งหนึ่งออกมา เจียงพั่นอวี๋ได้ยินก็ถึงกับคิดว่า ช่างบังเอิญจริง ๆ เพราะเป็นที่เดียวกับของเธอ
ถานเยี่ยนลู่ดีใจมาก ความรู้สึกหวาดหวั่นที่มีอยู่เดิมได้รับการปลอบประโลมขึ้นมาเล็กน้อย เธอจับมือเจียงพั่นอวี๋แล้วพูดว่า “ดีจัง แบบนี้พอไปถึงชนบท ฉันก็ไม่ต้องกังวลแล้ว”
ทั้งสองจึงตกลงกันว่า ถึงเวลาจะเดินทางไปขึ้นรถไฟที่สถานีด้วยกัน หลังจากนั้นอีกหลายวัน ถานเยี่ยนลู่ก็ยุ่งอยู่กับการเก็บสัมภาระ และระหว่างนั้นเธอก็นึกถึงความรู้สึกประหลาดที่เกาเส้าหลินทำให้เธอเกิดขึ้นเป็นครั้งคราว
แต่วันเดินทางลงชนบทใกล้เข้ามาทุกที เวลาเหลือน้อยมาก ต่อให้นึกขึ้นมาได้ เธอก็ไม่มีเวลาจะไปสนใจเรื่องนั้น
เกาเส้าหลินเฝ้ารออยู่ที่โรงพยาบาลอย่างใจจดใจจ่อ แต่ก็ไม่เคยได้เห็นถานเยี่ยนลู่ปรากฏตัวอีกเลย เขารู้สึกผิดหวังอยู่ไม่น้อย
ตอนที่พบถานเยี่ยนลู่ในโรงพยาบาลวันนั้น เขาดีใจจนแทบบ้า หากไม่ใช่เพราะคุณย่าของถานเยี่ยนลู่คอยจ้องเขม็งอยู่ข้าง ๆ เกาเส้าหลินคงไม่ได้แค่คุยกับถานเยี่ยนลู่เพียงไม่กี่ประโยค
อย่างน้อยเขาก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเธอแซ่อะไร ชื่ออะไร ถ้าหากสามารถครอบครองเธอได้ก็ยิ่งดี เด็กสาวที่สวยขนาดนี้หาได้ไม่บ่อยนัก!
เกาเส้าหลินมั่นใจในตัวเองอย่างยิ่ง เขามีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า ถานเยี่ยนลู่ควรเป็นผู้หญิงของเขา ขอเพียงเขาต้องการ ถานเยี่ยนลู่ก็จะต้องเป็นของเขา ถึงแม้ความรู้สึกนี้จะเกิดขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลและไร้หลักฐานรองรับ แต่เขากลับเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า
เดิมทีเขาคิดว่าถานเยี่ยนลู่จะต้องปรากฏตัวอีก แต่ผลกลับตรงกันข้าม เรื่องราวกลับเกินความคาดหมายของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนเกาเส้าหลินเริ่มสงสัยว่าความรู้สึกของตัวเองนั้นเป็นเรื่องจริง หรือเป็นเพียงเพราะเขาคิดมากไปเองกันแน่
หากเจียงพั่นอวี๋รู้ว่าเกาเส้าหลินกำลังคิดอะไรอยู่ เธอคงให้คำวิจารณ์เพียงประโยคเดียวว่า ผู้ชายคนนี้ก็ธรรมดาเสียเหลือเกิน แต่กลับมั่นใจในตัวเองเหลือเกิน
ส่วนถานเยี่ยนลู่ไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังคิดถึงเธออยู่ หลังจากวุ่นวายอยู่หลายวัน ในที่สุดเธอก็จัดเตรียมข้าวของที่จะนำไปลงชนบทเสร็จเรียบร้อยแล้ว
แม้คนในครอบครัวถานจะยังโกรธอยู่ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกสาวที่กำลังจะเดินทางไกล จะโกรธไปตลอดชีวิตก็คงเป็นไปไม่ได้ จึงเปลี่ยนมารู้สึกสงสารที่ถานเยี่ยนลู่กำลังจะต้องไปลำบากที่ชนบท และเมื่อรู้ว่าเจียงพั่นอวี๋จะลงชนบทที่เดียวกับลูกสาวของตน
ครอบครัวถานก็เชิญเจียงพั่นอวี๋ไปกินอาหารมื้อธรรมดาที่บ้าน ระหว่างรับประทานอาหารก็เอาแต่กำชับเด็กสาวทั้งสองคนให้คอยช่วยเหลือดูแลกัน หากมีเรื่องอะไรก็ให้โทรกลับมาที่บ้าน เป็นต้น