หลังจากรถไฟแล่นมาได้หนึ่งวัน ก็ถึงเวลาอาหารเย็น ถานเยี่ยนลู่ชวนเจียงพั่นอวี๋ไปเข้าห้องน้ำ ระหว่างเดินกลับ ทั้งสองเห็นพนักงานประจำขบวนเข็นรถน้ำร้อนผ่านมา จึงไปรินน้ำร้อนใส่แก้วกลับมาคนละแก้ว
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เจียงพั่นอวี๋ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เสิ่นซือเหลยกำลังพาดขาทั้งสองข้างไว้บนที่นั่งของเจียงพั่นอวี๋ รองเท้าของเธอทำให้เบาะเปื้อน ส่วนใบหน้าก็ดูง่วงจนแทบจะหลับอยู่แล้ว
เมื่อต้วนเจิ้งเห็นทั้งสองกลับมา ก็ได้แต่ยักไหล่อย่างจนปัญญา พร้อมทำสีหน้าบอกว่าช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ
เสิ่นซือเหลยรู้ว่าทั้งสองกลับมาแล้ว จึงพูดกับเจียงพั่นอวี๋ว่า “ฉันง่วงมาก ขอหลับสักพักนะ นั่งหลับแบบนี้ฉันหลับไม่ลงจริง ๆ”
“เธอยืนรอสักหน่อยก็แล้วกัน ถ้ายืนเมื่อยขา ก็ไปเบียดนั่งกับคนอื่นเอาสิ”
เจียงพั่นอวี๋คิดในใจว่า เสิ่นซือเหลยคงเห็นว่าเธอเป็นลูกพลับนิ่ม เลยคิดจะรังแกกันง่าย ๆ แต่เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้น มีแต่เธอรังแกคนอื่น จะมีวันที่ถูกคนอื่นรังแกได้อย่างไร เจียงพั่นอวี๋ก้มมองแก้วน้ำในมือ พลางคิดว่าจะใช้วิธีเด็ดขาดดีหรือไม่ เอาน้ำร้อนในแก้วสาดใส่ศีรษะของเสิ่นซือเหลยไปเสียเลย
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะลงมือ ถานเยี่ยนลู่ก็ชักสีหน้าทันที “สหายเสิ่น กรุณานั่งให้เรียบร้อยด้วยค่ะ ถ้าคุณยังยึดที่นั่งของพั่นอวี๋อยู่ ฉันคงต้องไปเชิญพนักงานประจำขบวนมาช่วยตัดสินแล้ว”
เสิ่นซือเหลยยังคงไม่ยอมเอาขาลงจากเบาะ “เธอจะออกหน้าทำไม ที่นี่ก็ไม่ใช่ที่นั่งของเธอ เจ้าของที่ยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่ยอม”
เธอหันไปมองเจียงพั่นอวี๋ด้วยสายตาคุกคามก่อนพูดว่า “นี่ ยัยตัวเตี้ย เธอคงไม่เห็นแก่ตัวขนาดนั้นหรอกใช่ไหม แค่ให้ฉันนอนสักพักเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย ก็แค่นั่งแล้วหลับไม่ลง ถ้าเธอมีจิตวิญญาณแบบสหายเหลยเฟิง ก็ยืนสักพักจะเป็นอะไรไป”
บางทีในใจของเสิ่นซือเหลยอาจคิดว่า เจียงพั่นอวี๋ที่ตัวเล็ก ผอมแห้ง และดูเหมือนเด็ก คงไม่กล้าทำอะไรเธอแน่ เพราะก่อนหน้านี้ที่สถานีรถไฟ เธอเคยตวาดเจียงพั่นอวี๋อย่างไม่ไว้หน้า แต่เจียงพั่นอวี๋ก็ไม่กล้าพูดโต้ตอบสักคำ
เจียงพั่นอวี๋ไม่ตอบคำพูดของเสิ่นซือเหลยแม้แต่คำเดียว เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะคว่ำแก้วเคลือบที่ถืออยู่ ราดน้ำในแก้วลงบนศีรษะของเสิ่นซือเหลยทันที
นั่นเป็นน้ำร้อน แม้จะตั้งทิ้งไว้จนเย็นลงเล็กน้อยแล้ว แต่ก็ยังร้อนจนดื่มไม่ได้ เมื่อน้ำสัมผัสผิวหนังก็ยังแสบร้อนอยู่ดี ยิ่งตอนนี้เป็นฤดูร้อน ทุกคนสวมเสื้อผ้าบาง ๆ พื้นที่ที่น้ำร้อนสัมผัสผิวจึงยิ่งกว้างขึ้น
เสิ่นซือเหลยสะดุ้งโหยง กระโดดลุกขึ้นพร้อมกรีดร้อง “เธอทำอะไรน่ะ! กล้าสาดน้ำใส่ฉันเหรอ ฉันจะตีเธอให้ตาย!”
พูดจบเธอก็ยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าเจียงพั่นอวี๋ ถานเยี่ยนลู่กับต้วนเจิ้งต่างตกตะลึงกับการกระทำของเจียงพั่นอวี๋เมื่อครู่ พวกเขาไม่คิดเลยว่าเจียงพั่นอวี๋จะจัดการได้ตรงไปตรงมาขนาดนี้ ไม่พูดเหตุผลกับเสิ่นซือเหลยสักคำ แต่ลงมือจัดการทันที
เมื่อเห็นเสิ่นซือเหลยลงมือจะทำร้ายคน ต้วนเจิ้งกับถานเยี่ยนลู่ย่อมไม่ยืนดูเฉย ๆ ถานเยี่ยนลู่รีบดึงเจียงพั่นอวี๋มาไว้ด้านหลังเพื่อปกป้องเธอ ส่วนต้วนเจิ้งก็ก้าวเข้าไปจับข้อมือทั้งสองข้างของเสิ่นซือเหลยที่กำลังฟาดฟันไปมาเอาไว้
ความวุ่นวายตรงนี้ดึงดูดสายตาผู้โดยสารทั้งตู้โดยสารอย่างรวดเร็ว พนักงานประจำขบวนรีบเดินเข้ามาทันที “เกิดอะไรขึ้นครับ ขอความกรุณารักษาความสงบ อย่าส่งเสียงเอะอะรบกวนผู้โดยสารท่านอื่น”
เสิ่นซือเหลยสะบัดมือหลุดจากต้วนเจิ้ง ก่อนชี้ไปที่เจียงพั่นอวี๋แล้วพูดว่า “เป็นเธอ! เธอเอาน้ำร้อนสาดฉัน ดูสภาพฉันสิ ดูมือฉัน ดูหน้าฉันสิ แดงไปหมดแล้ว!”
เวลานี้เสิ่นซือเหลยดูน่าเวทนาไม่น้อย ผมเปียกชุ่มแนบติดทั้งใบหน้าและลำคอ เสื้อบาง ๆ ก็อมน้ำจนแนบลำตัวเสียหมด จนมองออกว่ารูปร่างของเธอค่อนข้างดี
พนักงานประจำขบวนขมวดคิ้ว ก่อนหันไปมองเจียงพั่นอวี๋ แล้วก็พบว่าเวลานี้เธอยืนอยู่ข้างถานเยี่ยนลู่ ดวงตาแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตา มองเขาอย่างน่าสงสาร ราวกับเป็นเด็กดีซื่อ ๆ ที่ถูกรังแก
เจียงพั่นอวี๋บีบชายเสื้อของตัวเองเบา ๆ ก่อนพูดด้วยเสียงแผ่ว “ฉะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ เธอ...เธอยึดที่นั่งของฉัน ไม่ยอมให้ฉันนั่ง”
“เธอบอกให้ฉันยืนรอ แต่ฉันเผลอยืนไม่มั่นคง น้ำเลยหกใส่เธอ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ”
“ขอโทษนะคะ ขอโทษจริง ๆ ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เป็น...เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่น่าไปเอาน้ำมาเลย ถ้าฉันไม่ไปเอาน้ำ ก็คงไม่สาดใส่เธอแบบนี้ ฉัน...ต่อไปฉันไม่กล้าดื่มน้ำอีกแล้ว”
ถานเยี่ยนลู่กะพริบตาปริบ ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร และไม่ได้โต้แย้งคำพูดของเจียงพั่นอวี๋
ต้วนเจิ้งอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นสีหน้าของเจียงพั่นอวี๋ที่ดูน่าสงสาร ทั้งคับข้องใจ ทั้งเหมือนจะร้องไห้ออกมา เขาก็พูดไม่ออก
คิดดูแล้ว ต้นเหตุก็เป็นเพราะเสิ่นซือเหลยผิดก่อน ถ้าเธอไม่คิดรังแกเจียงพั่นอวี๋ก่อน เจียงพั่นอวี๋ก็คงไม่สาดน้ำใส่เธอ เรื่องนี้สุดท้ายก็ยังเป็นความผิดของเสิ่นซือเหลย งั้น...เขาไม่พูดอะไรดีกว่า
หากเสิ่นซือเหลยจำบทเรียนครั้งนี้ได้ และเลิกไปรังแกคนอื่นส่งเดช ต่อไปก็ย่อมเป็นผลดีต่อตัวเธอเองไม่ใช่หรือ
หลังจากฟังคำอธิบายของเจียงพั่นอวี๋ พนักงานประจำขบวนก็รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้คงไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ บนรถไฟที่โคลงเคลงและเบียดเสียดกันตลอดเวลา พลาดมือโดยไม่ตั้งใจก็เป็นเรื่องปกติ
“เธอโกหก! เธอตั้งใจทำชัด ๆ คนทั้งตู้เห็นกันหมด เธอลืมตาพูดโกหก ไม่อายบ้างหรือไง!” เสิ่นซือเหลยระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที
แต่ในฐานะพยานที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น ถานเยี่ยนลู่กับต้วนเจิ้งกลับไม่พูดอะไรเลย
ความจริงแล้วผู้โดยสารรอบ ๆ ตอนแรกแทบไม่ได้สนใจว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งเสิ่นซือเหลยกรีดร้องแล้วกระโดดลุกขึ้น ทุกคนจึงหันมามอง แต่ไม่มีใครเห็นว่าที่เจียงพั่นอวี๋สาดน้ำใส่เธอนั้นเป็นความตั้งใจหรือเป็นอุบัติเหตุ จึงไม่มีใครรีบออกความเห็น อีกทั้งเมื่อเทียบเสิ่นซือเหลยที่ทั้งตะโกนทั้งโวยวายกับเจียงพั่นอวี๋ที่ดูอ่อนแอ น่าสงสาร และเหมือนเด็กดี ผู้โดยสารจำนวนไม่น้อยจึงเชื่อว่าเจียงพั่นอวี๋ไม่ได้ตั้งใจ
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครเชื่อตัวเอง เสิ่นซือเหลยก็โกรธจนตะโกนลั่น “พวกคุณตาบอดกันหมดหรือไง! แล้วก็คุณ! คุณด้วย! พวกคุณตาบอดกันหมดหรือ!”
ถานเยี่ยนลู่กับต้วนเจิ้งที่ถูกชี้หน้าด่าต่อหน้าทุกคน ย่อมไม่มีทางพูดเข้าข้างเธอ ถานเยี่ยนลู่จึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “ฉันเห็นแค่ว่าคุณยึดที่นั่งของพั่นอวี๋ แล้วก็ทำที่นั่งของเธอสกปรก” จากนั้นเธอหันไปบอกพนักงานประจำขบวน “สหาย ลองดูเองก็ได้ค่ะ บนเบาะยังมีแต่คราบโคลนอยู่เลย”
เสิ่นซือเหลยยังคิดจะเถียงต่อ แต่พนักงานประจำขบวนยกมือห้ามไว้ก่อน “พอได้แล้วครับ สหาย กรุณาเงียบด้วย คนตั้งเยอะแยะมองอยู่ จะให้ทุกคนตาบอดไปหมดได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจ แถมก็ขอโทษคุณแล้ว จะเอาเรื่องต่อไปก็ไม่มีประโยชน์”
เขาพูดต่อว่า “อีกอย่าง กรุณาอย่ายึดที่นั่งของคนอื่น และอย่ารบกวนความเรียบร้อยในที่สาธารณะ ตอนนี้เราถือหลักว่าทุกคนเท่าเทียมกัน ในเมื่อเขาซื้อตั๋วแล้ว เขาก็มีสิทธิ์นั่งที่นั่งของตัวเอง กรุณาเช็ดที่นั่งของเขาให้สะอาดเดี๋ยวนี้”
เสิ่นซือเหลยโกรธจนหอบหายใจแรง โชคดีที่เธอไม่ได้โง่จนหมดทางเยียวยา จึงไม่ก่อเรื่องต่อไป ภายใต้สายตาของพนักงานประจำขบวน เธอจำใจหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดคราบโคลนบนที่นั่งของเจียงพั่นอวี๋จนสะอาด เรื่องราวจึงยุติลง
หลังจากก่อเรื่องวุ่นวายครั้งนี้ เสิ่นซือเหลยไม่เพียงไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างที่ต้องการ แต่ภาพลักษณ์ของเธอยังเสียหายอย่างหนัก ผู้โดยสารทั้งตู้ต่างมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ เสิ่นซือเหลยโกรธจนร้องไห้ออกมา แต่ก็ไม่มีใครคิดจะปลอบเธอ
แม้ต้วนเจิ้งกับเสิ่นซือเหลยจะเป็นเพื่อนบ้านกัน แต่เขารู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้มีนิสัยอย่างไร ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่ของทั้งสองกำชับให้คอยช่วยเหลือดูแลกัน เขาก็คงไม่อยากนั่งรถไฟขบวนเดียวกับเธอเลย เพราะเธอเป็นตัวสร้างปัญหาชัด ๆ สำหรับต้วนเจิ้ง เขารู้สึกว่าเพียงช่วยไม่ให้เสิ่นซือเหลยถูกคนอื่นทำร้ายเวลาที่เธอก่อเรื่อง ก็ถือว่าทำหน้าที่ของตัวเองครบแล้ว มากกว่านั้นเขาไม่คิดจะทำ
ส่วนเจียงพั่นอวี๋กับถานเยี่ยนลู่ยิ่งไม่มีทางปลอบเธอ ขณะที่ผู้โดยสารคนอื่นก็ไม่รู้จักเสิ่นซือเหลย จึงยิ่งไม่มีเหตุผลจะเข้าไปปลอบใจ เจียงพั่นอวี๋กับถานเยี่ยนลู่สบตากันแล้วยิ้ม ทุกอย่างล้วนเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด หลังผ่านเหตุการณ์เล็ก ๆ ครั้งนี้ ความสัมพันธ์ที่เดิมก็สนิทกันอยู่แล้วของทั้งสอง ยิ่งแน่นแฟ้นกว่าเดิมอีกขั้น