ทุกคนตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน เมื่อวานต่างเหนื่อยกันจนแทบหมดแรง จึงไม่มีใครสนใจจะอาบน้ำ รีบล้มตัวนอนกันก่อน พอได้พักจนมีเรี่ยวแรงกลับมา ต่างก็ได้กลิ่นเหงื่อเปรี้ยวจากตัวเอง ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ เพราะอยู่บนรถไฟจะเอาน้ำที่ไหนมาอาบ อีกทั้งยังเป็นเดือนกรกฎาคม เมื่อวานหลังออกจากสถานีรถไฟก็ต้องเดินทางต่อทั้งวัน เหงื่อออกกันทั้งตัว แม้แต่ถานเยี่ยนลู่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ทุกคนต่างอยู่ในสภาพเนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อและฝุ่นมอมแมมไม่ต่างกัน
บนเตาใหญ่ต้มน้ำไว้สองหม้อ เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่ผลัดกันชำระล้างร่างกาย พอแต่งตัวสะอาดสะอ้านแล้วจึงออกมาพบกับเยาวชนลงชนบทรุ่นพี่อีกครั้ง
ถานเยี่ยนลู่ไม่ต้องพูดถึงเลย เพียงเธอปรากฏตัว สายตาของทั้งผู้หญิงและผู้ชายก็พากันหันมามองพร้อมกัน ก็คนสวยนี่นา ใครเห็นก็อดมองอีกสักครั้งไม่ได้
นอกจากนั้น ยังมีเยาวชนลงชนบทชายอีกคนที่ดึงดูดสายตาของผู้คนไม่น้อย เขาเป็นเยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่ที่เดินทางมาพร้อมอีกกลุ่มเมื่อวาน รูปร่างสูงโปร่งสง่า คิ้วดกเข้ม และดวงตาเป็นจุดเด่นที่สุดของใบหน้า
เขามีชั้นตาสองชั้นแบบขนาน ดวงตาโต เบ้าตาลึก ขนตาก็หนาเป็นพิเศษ เวลามองใคร ดวงตาคู่นั้นดูมีชีวิตชีวา เปล่งประกายสดใสอย่างยิ่ง ทั้งตัวยังแผ่บรรยากาศสุภาพอ่อนโยน อบอุ่นดุจหยก งดงามจนสะดุดตา
ถ้าสวมแว่นกรอบโลหะ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว แล้วจัดแต่งทรงผมให้เรียบร้อย ก็ดูเหมือนสุภาพบุรุษหน้าตาดีที่ซ่อนด้านมืดไว้ไม่มีผิด
ทันทีที่เจียงพั่นอวี๋เห็นเขา เธอก็รู้ว่าเขาเป็นใคร ชายหนุ่มรูปงามที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำของนางเงือก... เหลียนซิวหราน
เหลียนซิวหรานไม่เพียงหน้าตาตรงตามอุดมคติของสาว ๆ เท่านั้น ได้ยินว่าฐานะทางบ้านก็ดีมากเช่นกัน ในยุคนี้ วิธีหนึ่งที่ใช้บอกว่าครอบครัวมีฐานะก็คือ คนในบ้านส่งพัสดุมาให้เป็นประจำ เหลียนซิวหรานก็เป็นแบบนั้น ทั้งของกินและของใช้ล้วนมีคนทางบ้านส่งมาให้ ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง จึงกลายเป็นหนุ่มเนื้อหอมในสายตาของสาว ๆ และมีคนแอบชอบอยู่ไม่น้อย
จากความทรงจำของถานเยี่ยนลู่ เจียงพั่นอวี๋รู้ว่าเหลียนซิวหรานแอบรักถานเยี่ยนลู่อยู่ฝ่ายเดียว ผู้ชายที่ทั้งหน้าตาดีและฐานะดี ตกหลุมรักผู้หญิงสวยคนหนึ่ง ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว
แต่เรื่องนี้เองกลับทำให้ถานเยี่ยนลู่ถูกเด็กสาวหลายคนคอยหาเรื่อง จนท้ายที่สุดเธอค่อย ๆ ถูกโดดเดี่ยว ชื่อเสียงก็ถูกทำลาย สุดท้ายไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านเหลียนซานต่อไปได้ จึงพยายามหาทางย้ายไปลงชนบทที่อื่น และนั่นเองที่นำไปสู่การเสียชีวิตของเธอ
หลังจากถานเยี่ยนลู่เสียชีวิต เหลียนซิวหรานเป็นคนแก้แค้นให้เธอ จับตัวโจรที่ก่อเหตุเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ก่อนจะกลับเข้าเมืองและหายไปจากเรื่อง หลังจากนั้นเขาก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย ตลอดทั้งเรื่อง เหลียนซิวหรานนับเป็นตัวละครประเภทแสงจันทร์สีขาวอย่างแท้จริง
ดูสิ ตอนนี้เยาวชนลงชนบทหญิงหลายคนกำลังแอบมองเหลียนซิวหรานอยู่เงียบ ๆ แม้แต่หลี่อวิ๋นอิงกับจ้าวซิ่วจูที่เมื่อวานยังทำท่าทีเมินเฉยต่อพวกเขา วันนี้กลับกระตือรือร้นขึ้นมาก
หลี่อวิ๋นอิงยังยกตะกร้าแตงกวาที่เพิ่งเก็บมาสด ๆ ออกมา ชวนทุกคนกินรองท้องก่อน แม้ปากจะบอกให้ทุกคนกิน แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องอยู่ที่เหลียนซิวหรานตลอด ความในใจเล็ก ๆ นั้น ใครเห็นก็เดาออกได้ไม่ยาก
แต่เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่ไม่มีใครหยิบแตงกวาไปกิน ทุกคนเพียงดื่มน้ำเล็กน้อย แล้วก็ยืนรออยู่ด้านข้าง
หลี่เกาหยาง หัวหน้าจุดพักเยาวชนลงชนบท ซดโจ๊กในชามจนหมดอย่างรวดเร็ว วางชามลง แล้วพาเยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่ออกจากที่พัก มุ่งหน้าไปยังสำนักงานกองการผลิตของหมู่บ้าน
เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่ทุกคนต้องดำเนินการย้ายทะเบียนบ้านเข้าหมู่บ้านเสียก่อน จึงจะสามารถรับธัญพืชได้ ขั้นตอนการลงทะเบียนบ้านใช้เวลาไม่นาน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทะเบียนบ้านของทั้งแปดคนก็ถูกย้ายเข้ามาอยู่ในชนบทอย่างเป็นทางการ และเปลี่ยนเป็นทะเบียนบ้านชนบทโดยสมบูรณ์
จากนั้นผู้ใหญ่บ้านจึงพาพวกเขาไปที่ยุ้งฉาง แจกธัญพืชให้คนละสองเดือน ล้วนเป็นธัญพืชหยาบ ปริมาณพอสำหรับกินไปจนถึงราวเดือนกันยายน
ช่วงนี้เป็นฤดูเก็บเกี่ยวพอดี จึงมีธัญพืชล็อตใหม่เข้ามา ทำให้ยังพอจัดสรรต่อกันได้ ตอนรับธัญพืช เจียงพั่นอวี๋กับถานเยี่ยนลู่ต่างรับธัญพืชในปริมาณที่เพียงพอ ต้องจ่ายเงินเพิ่มไม่น้อย แต่เจียงพั่นอวี๋รู้สึกว่า เรื่องอื่นจะประหยัดอย่างไรก็ได้ มีเพียงเรื่องอาหารที่เธอไม่มีวันประหยัด
ร่างกายของเธอขาดสารอาหารมาตั้งแต่แรก อีกไม่นานก็ต้องลงแปลงทำงานหนัก หากกินไม่อิ่มแล้วร่างกายจะทนไหวได้อย่างไร ดังนั้น เจียงพั่นอวี๋กับถานเยี่ยนลู่จึงแลกธัญพืชกันคนละหนึ่งร้อยชั่ง เนื่องจากทั้งสองจ่ายเงินซื้อ ผู้ใหญ่บ้านจึงตัดสินใจยกกระสอบใส่ธัญพืชให้พวกเธอไปด้วย
เยาวชนลงชนบทแต่ละคนต่างทำเครื่องหมายบนกระสอบของตัวเอง ก่อนช่วยกันยกบ้าง แบกบ้าง กลับไปยังจุดพักเยาวชนลงชนบท
เมื่อขนกระสอบธัญพืชไปเก็บเรียบร้อยแล้ว เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่จึงเริ่มจัดข้าวของและเครื่องนอนของตัวเองอย่างจริงจัง หนังสือพิมพ์สำหรับปูเตียงอิฐกับเสื่อปูเตียงอิฐเป็นของที่ขาดไม่ได้ นอกจากนี้ยังต้องรีบหาตู้เตียงอิฐไว้เก็บสัมภาระอีกใบ รวมทั้งถุงมือทำงาน รองเท้าแตะสาน และของใช้อื่น ๆ ซึ่งสำหรับเด็กสาวในเมืองที่เพิ่งลงแปลงทำงานเป็นครั้งแรก ล้วนเป็นของจำเป็นทั้งสิ้น
การทำงานในชนบท หากต้องเอารองเท้าพื้นผ้าหลายชั้นหรือรองเท้าหนังดี ๆ ลงนา ก็คงไม่มีใครตัดใจได้ รองเท้าฟางที่สานเอง ต้นทุนต่ำ จึงกลายเป็นของใช้ประจำบ้านที่แทบทุกครัวเรือนต้องมี
ส่วนกะละมัง ถังน้ำ และของใช้อื่น ๆ ไม่มีใครแบกมาจากบ้านไกลหลายพันลี้อยู่แล้ว จึงต้องซื้อเอาที่นี่ โชคดีที่ไม่จำเป็นต้องไปถึงสหกรณ์การค้าในตำบล เพราะในหมู่บ้านก็มีช่างฝีมือทำของพวกนี้ขาย
ภายใต้การแนะนำของหลี่เกาหยาง เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่จึงพากันไปหาหยางเหล่าแปด ซึ่งเป็นผู้ได้รับการสงเคราะห์ห้าประการของหมู่บ้าน หยางเหล่าแปดพิการที่ขาทั้งสองข้างมาตั้งแต่กำเนิด จึงทำงานในไร่นาไม่ได้ เลยฝึกฝนวิชาช่างไม้จนชำนาญ ไม่ว่าจะเป็นตู้เตียงอิฐ เสื่อปูเตียงอิฐ กะละมังไม้ ถังไม้ หรือแม้แต่รองเท้าฟางก็มีขาย แถมคุณภาพดี ราคาย่อมเยา ใช้เงินรวมกันเพียงสามหยวนก็ซื้อของที่จำเป็นได้ครบ เมื่อมีของเหล่านี้แล้ว ทุกคนก็จัดสัมภาระของตัวเองได้เป็นระเบียบเสียที
หลี่เกาหยางยังพาทุกคนเดินสำรวจรอบหมู่บ้านหนึ่งรอบ เพื่อให้รู้ว่าสถานพยาบาลประจำหมู่บ้าน สำนักงานกองการผลิต และลานนวดข้าวอยู่ตรงไหน กว่าจะกลับมาถึงจุดพักเยาวชนลงชนบทก็เกือบเที่ยงแล้ว คนที่ออกไปทำงานในไร่ต่างเลิกงานกลับมากันพอดี
ภายใต้การแนะนำของหลี่เกาหยาง เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่เพียงตักธัญพืชจากกระสอบของตัวเองตามปริมาณที่กิน ใส่กล่องข้าว แล้วส่งให้หลี่อวิ๋นอิงกับจ้าวซิ่วจูซึ่งรับหน้าที่ทำอาหารก็พอ
เพราะเพิ่งมาถึงใหม่ วันนี้พวกเขาจึงยังไม่ต้องลงแปลงทำงาน
หลี่เกาหยางยังอธิบายการแบ่งงานภายในจุดพักเยาวชนลงชนบทให้ทุกคนฟัง ซึ่งโดยสรุปก็คือระบบหมุนเวียน ไม่ว่าจะเป็นหุงข้าว ล้างจาน หาบน้ำ ผ่าฟืน หรือดูแลแปลงผักด้านหลัง ทั้งรดน้ำและใส่ปุ๋ย ล้วนผลัดเวรกันทำ
ข้างประตูของจุดพักเยาวชนลงชนบทมีแผ่นไม้แขวนอยู่แผ่นหนึ่ง บนแผ่นไม้ใช้ถ่านเขียนตารางเวรเอาไว้ แต่ละวันใครต้องทำงานอะไรล้วนกำหนดไว้ชัดเจน จึงช่วยลดปัญหาการโต้เถียงกันได้มาก
นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง กระสอบธัญพืชของแต่ละคนต่างเก็บรักษาเองได้ แต่เครื่องปรุงอย่างน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู รวมทั้งผักที่ปลูกอยู่หลังจุดพักเยาวชนลงชนบท ล้วนเป็นของเยาวชนลงชนบทรุ่นพี่
หากเยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่ต้องการใช้หรือต้องการกิน ก็ทำได้ แต่ต้องนำของที่มีมูลค่าเท่ากันมาแลกสิทธิ์ในการใช้และสิทธิ์ในการกิน พูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้ามีเงินก็จ่ายเงิน ถ้าไม่มีเงินก็นำสิ่งของมาแลก
เพราะของเหล่านี้เป็นสิ่งที่เยาวชนลงชนบทรุ่นพี่ลงทุนทั้งแรงและเงินจัดหามา คนที่เพิ่งมาใหม่ย่อมไม่มีเหตุผลจะหวังใช้ของฟรี
อย่างไรก็ตาม เมื่อผักผลไม้รุ่นนี้เก็บเกี่ยวหมดแล้ว หากถึงฤดูกาลถัดไป เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่เข้าร่วมทำงานของจุดพักเยาวชนลงชนบท ก็สามารถกินผักผลไม้ที่ปลูกไว้ได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย
เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่ไม่มีใครคัดค้าน เจียงพั่นอวี๋เพียงจ่ายเงินหนึ่งหยวน ก็จัดการเรื่องนี้เรียบร้อย
หลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เยาวชนลงชนบทรุ่นใหม่ก็นัดกันไปซื้อของที่สหกรณ์การค้าในตำบล พร้อมถือโอกาสเดินเที่ยวในตำบลด้วย
คราวนี้หลี่เกาหยางไม่ได้ไปกับพวกเขา เพราะช่วงบ่ายเขาต้องออกไปทำงานเช่นกัน
ตำบลอวี้ซานไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่เนื่องจากตั้งอยู่ตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างหลายหมู่บ้าน จึงค่อนข้างคึกคัก
เมื่อมาถึงตำบล ทุกคนตกลงกันว่าจะกลับมารวมตัวกันที่ทางแยกตอนสี่โมงเย็น จากนั้นก็แยกย้ายกันไป เจียงพั่นอวี๋กับถานเยี่ยนลู่เดินด้วยกัน พลางสอบถามทางไปยังสถานีรับซื้อของรัฐ
ทั้งสองซื้อหนังสือพิมพ์เก่ามาไม่น้อย นอกจากจะใช้ปูเตียงอิฐแล้ว ยังเก็บไว้ใช้แทนกระดาษชำระเวลาเข้าห้องน้ำได้อีกด้วย