เจียงพั่นอวี๋ตัดสินใจเรียบร้อยแล้วและได้รับเงินชดเชย แต่พี่น้องตระกูลเฉินที่ถูกเจียงพั่นอวี๋เอาคืนกลับต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ไม่สู้ดีนัก
สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาจัดให้พวกเขาลงชนบทที่ส่านเป่ย์และเขตภาคตะวันตกเฉียงใต้ ตัวอย่างเช่น พื้นที่ส่านเป่ย์เป็นสถานที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องการหล่อหลอมผู้คน ตอนแรกเจียงพั่นอวี๋เองก็ไม่รู้ว่าส่านเป่ย์ลำบากเพียงใด
หลังจากฟังเจ้าหน้าที่สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาอธิบาย เธอจึงรู้ว่าที่นั่นมีสภาพความเป็นอยู่ยากลำบากอย่างยิ่ง ตั้งอยู่บนที่ราบสูงดินเหลือง เต็มไปด้วยภูเขาสูงและหุบเขาลึก การคมนาคมล้าหลัง พื้นดินแห้งแล้ง ปริมาณน้ำฝนน้อย สภาพธรรมชาติจึงเลวร้ายมาก ต่อให้เวลาผ่านไปอีกสิบหรือยี่สิบปี พื้นที่เหล่านั้นก็ยังพัฒนาได้ยาก จึงนึกภาพออกได้เลยว่าปัจจุบันจะลำบากเพียงใด
ชาวนาที่นั่นตรากตรำทำงานตลอดทั้งปีก็ยังแทบไม่มีอะไรกินจนอิ่ม ส่วนพี่น้องตระกูลเฉินทั้งสาม แม้จะเป็นเด็กกำพร้า แต่เพราะตั้งแต่เล็กพวกเขารวมกลุ่มกันรังแกคนอื่น คอยแย่งของกินของใช้จากคนอื่น จึงแทบไม่เคยอดอยากจริง ๆ เลย
ที่ผ่านมา มีแต่พวกเขาที่รังแกคนอื่น แทบไม่เคยมีใครรังแกพวกเขาได้ ดังนั้นพวกเขาจึงยังไม่อาจถือได้ว่าเคยผ่านความลำบากอย่างแท้จริง
ตอนนี้ต้องถูกส่งไปลงชนบทในพื้นที่ที่กันดารขนาดนั้น ต่อไปก็คงได้กินแต่ความลำบากแทนข้าวแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าหน้าที่สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษายังบอกเจียงพั่นอวี๋อีกว่า เพื่อป้องกันไม่ให้พี่น้องทั้งสามไปรวมกลุ่มกันอีกหลังลงชนบท สถานที่ที่พวกเขาจะถูกส่งไปจะถูกแยกออกจากกัน
ตัวคนเดียวต้องไปอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย หากไม่รู้จักวางตัวให้ดี ยังคิดจะวางอำนาจและทำตัวกร่างเหมือนทุกวันนี้... เฮ้อ... เจ้าหน้าที่สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาพูดยังไม่ทันจบ เจียงพั่นอวี๋ก็รู้แล้วว่าพวกเขาคงไม่มีจุดจบที่ดี แบบนี้เธอก็พอใจแล้ว
พี่น้องตระกูลเฉินทั้งสามถูกเรียกไปอบรมอีกครั้ง พวกเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และเมื่อรู้ว่าเจียงพั่นอวี๋จะได้ไปลงชนบทในพื้นที่ที่ดีกว่า
ทั้งสามก็เดือดดาลขึ้นมาทันที เจียงพั่นอวี๋กำลังใช้พวกเขาเป็นบันไดให้ตัวเองเหยียบขึ้นไปชัด ๆ!
หลายคนจึงเข้ารุมทำร้ายเจียงพั่นอวี๋ เจียงพั่นอวี๋ทั้งร่างกายเจริญเติบโตช้า ทั้งยังเป็นผู้หญิง จะไปสู้พี่น้องตระกูลเฉินทั้งสามได้อย่างไร
โชคดีที่เหตุการณ์เกิดขึ้นในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า พี่น้องตระกูลเฉินเพียงผลักเจียงพั่นอวี๋ตกบันได ก็ถูกคนเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน
จากนั้นหน้าผากของเจียงพั่นอวี๋ก็มีเลือดไหลไม่หยุด ผู้อำนวยการจึงพาเธอมาส่งโรงพยาบาลเพื่อเย็บแผลและนอนรักษาตัว
และเพราะการตกครั้งนี้เอง เจียงพั่นอวี๋จึงได้ความทรงจำจากชาติก่อนกลับคืนมา ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังนึกขึ้นได้ว่าเสียงที่ได้ยินก่อนตายในชาติก่อนไม่ใช่ภาพหลอน เพราะเธอได้รับตัวช่วยพิเศษจริง ๆ นั่นคือ ระบบข้าราชการสายกินเผือก
ระบบข้าราชการสายกินเผือกบอกเจียงพั่นอวี๋ว่า มันมีหน้าที่ค้นหาคนที่ชอบมุงดูเรื่องชาวบ้านมาเป็นโฮสต์ ตอนที่เธอยืนดูคุณยายกับลูกบ้านตีกันในลานสาธารณะ คนที่ดูสนุกที่สุดก็คือเจียงพั่นอวี๋ ยิ้มกว้างเสียจนเห็นเหงือก
เพราะเหตุนี้จึงเลือกเธอเป็นโฮสต์ แต่ใครจะคิดว่าเพิ่งเชื่อมต่อโฮสต์สำเร็จ เจียงพั่นอวี๋ก็ตายเสียก่อน มันจึงไม่มีทางเลือก นอกจากพาเจียงพั่นอวี๋ทะลุมิติ และทำให้เธอทะลุมิติแบบผิดปกติ โดยไม่มีความทรงจำจากชาติก่อน
แต่เพราะเจียงพั่นอวี๋กับร่างใหม่เกิดการต่อต้านกันอย่างรุนแรง ระบบข้าราชการสายกินเผือกจึงหลับใหลไปหลายปี จนกระทั่งเจียงพั่นอวี๋ได้ความทรงจำจากชาติก่อนกลับคืนมา ระบบจึงตื่นขึ้นอีกครั้ง
เมื่อฟังเหตุผลที่ระบบข้าราชการเลือกเธอ เจียงพั่นอวี๋ก็ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือโมโหกันแน่
เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าคำพูดของระบบข้าราชการสายกินเผือกเหมือนกำลังเหน็บแนมเธออยู่ แต่เสียดายที่ไม่มีหลักฐาน!
ยิ่งไปกว่านั้น เจียงพั่นอวี๋ไม่อยากนึกย้อนเลยว่าตัวเองทะลุมิติมาได้อย่างไร ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้ ตอนนั้นต่อให้ตีเธอให้ตาย เธอก็คงไม่ไปซื้อซานจาลูกกวาดเสียบไม้ไม้ละสิบห้าหยวนเด็ดขาด ยิ่งไม่มีทางเข้าไปมุงดูคุณยายตีกัน เรื่องนี้พูดออกมาแล้วมีแต่น้ำตาแห่งความขมขื่น
ระบบถือว่าเชื่อถือได้มาก ทันทีที่ตื่นขึ้นมาก็มอบของขวัญสำหรับผู้ใช้ใหม่ให้เธอ ภายในมีน้ำยาฟื้นฟูระบบประสาทหนึ่งเม็ด ตามที่ระบบบอก ยานี้ถูกสร้างขึ้นมาให้เหมาะกับร่างของเธอโดยเฉพาะ หลังจากกินแล้ว ปัญหาการตอบสนองของระบบประสาทที่เชื่องช้าของเจียงพั่นอวี๋จะค่อย ๆ ฟื้นกลับมาเป็นปกติ
เจียงพั่นอวี๋ดีใจเป็นอย่างมาก ไม่สนใจว่าระบบข้าราชการจะมีที่มาอย่างไร รีบกินยาลงไปก่อน เพราะเธอทนสภาพที่ตัวเองตอบสนองเชื่องช้าไม่ไหวแล้วจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกหงุดหงิด ตลอดช่วงที่พักรักษาตัวในโรงพยาบาล เจียงพั่นอวี๋รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า การตอบสนองของร่างกายในทุกด้านดีขึ้นกว่าตอนเพิ่งทะลุมิติมาใหม่มาก
ไม่ว่าจะเป็นการตอบสนองหรือการเคลื่อนไหว ล้วนคล่องแคล่วกว่าเมื่อก่อนมากกว่าสองเท่า หากให้เวลาอีกสักระยะ การฟื้นกลับมามีสุขภาพแข็งแรงก็ไม่ใช่ปัญหา
นี่เป็นเรื่องที่ทำให้เจียงพั่นอวี๋รู้สึกดีใจที่สุดนับตั้งแต่ได้ความทรงจำจากชาติก่อนกลับคืนมา ส่วนเรื่องอื่น ๆ นั้น พูดแล้วก็ยาว
เจียงพั่นอวี๋คิดถึงเรื่องราวที่ตัวเองพบเจอมาตลอดหลายปีนี้แล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ เฮ้อ... ดูเหมือนเธอจะไม่มีวาสนาความร่ำรวยจริง ๆ
ชาติก่อนเกิดมาเป็นคนธรรมดา ชาตินี้แม้จะได้ทะเบียนบ้านในเมือง แต่ก็น่าเสียดายที่พ่อแม่ไม่เอาเธอ ตอนนี้ยังต้องกลับไปใช้ชีวิตในชนบทอีก ช่างเป็นคนเหมือนกันแต่ชะตาชีวิตต่างกันจริง ๆ!
โชคดีที่เธอผูกมัดกับระบบข้าราชการสายกินเผือก อย่างน้อยก็ทำให้เจียงพั่นอวี๋รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง มีตัวช่วยพิเศษบวกกับประสบการณ์จากชาติก่อน ชาตินี้อย่างไรก็คงไม่ใช้ชีวิตแย่ลงกว่าเดิมหรอกมั้ง!
หลังจากเจียงพั่นอวี๋กินข้าวเสร็จ รอให้คุณหมอมาตรวจอาการอีกครั้งแล้ว ก็ได้รับยาเม็ดมาหลายซอง ก่อนที่คุณหมอจะอนุญาตให้เธอกลับได้
เจียงพั่นอวี๋ค่อย ๆ เดินกลับสถานสงเคราะห์อย่างเชื่องช้า ระหว่างทางในหัวคิดแต่เรื่องการลงชนบท พร้อมกับตำหนิตัวเองว่า ตอนนั้นเธอปล่อยให้สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาชี้นำได้อย่างไร
ใช่ สถานที่ที่สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาเลือกให้นั้นถือว่าดี แต่ก็อยู่ไกลเกินไป ตอนนั้นเธอเลือกสถานที่ที่ไกลขนาดนั้นไปได้อย่างไร ทำไมถึงไม่เลือกลงชนบทแถว ๆ เมืองหงเฉิง
ถ้าเป็นอย่างนั้น เวลาจะกลับเข้าเมืองจากชนบทก็ใช้เวลาเพียงหนึ่งหรือสองชั่วโมง ถึงแม้ในเมืองจะไม่มีบ้านที่เป็นของเธอเอง แต่ก็อย่างน้อยก็ยังอยู่ใกล้เมือง
ถึงมณฑลเป่ย์จะเป็นสถานที่ที่ดี แต่ก็อยู่ไกลบ้านนับพันลี้ ไกลเกินไป ทั้งวัฒนธรรมและวิถีชีวิตก็แตกต่างกัน เมื่อเจียงพั่นอวี๋ไปถึงที่นั่น ทุกอย่างก็ต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด
ยิ่งกว่านั้น เธอยังไม่รู้ว่าจะถูกจัดสรรไปอยู่ที่ไหน หากถูกส่งไปอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางหุบเขาที่ห่างไกล เจียงพั่นอวี๋คงร้องไห้ไม่ออกแน่
เจียงพั่นอวี๋ทั้งกังวลทั้งดีใจ ที่กังวลคือ ตอนนั้นเธอปล่อยให้สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาชี้นำ ตอนนี้เมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้อีก
ส่วนที่ดีใจก็คือ เธอได้ผูกมัดกับตัวช่วยพิเศษ ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าภารกิจของระบบคืออะไรก็ตาม
ไม่ว่าจะอย่างไร นั่นก็เป็นตัวช่วยพิเศษ อย่างน้อยก็น่าจะทำให้เธอเลี้ยงตัวเองได้ล่ะนะ!
“ติ๊ง”
เสียงหนึ่งดังขึ้น ระบบข้าราชการสายกินเผือกก็โผล่ออกมาสร้างตัวตนได้อย่างพอเหมาะ ก่อนพูดว่า “โฮสต์ที่รัก เมื่อคุณผูกมัดกับระบบกินเผือกแล้ว ขอเพียงทำภารกิจให้สำเร็จและกลายเป็นข้าราชการสายกินเผือก รับรองว่าคุณจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตแน่นอน!”
เจียงพั่นอวี๋หัวเราะหึ ๆ ชื่อ ระบบข้าราชการสายกินเผือก ฟังดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือเลย ฟังอย่างไรก็ไม่เหมือนผลิตภัณฑ์จากหน่วยงานที่เป็นทางการ
ข้าราชการสายกินเผือกอย่างนั้นหรือ! ตั้งแต่เมื่อไรกันที่การกินเผือกก็มีตำแหน่งงานประจำด้วย คำพูดนี้ฟังแล้วไม่น่าเชื่อถือพอ ๆ กับมหาวิทยาลัยเถื่อนระดับล่างเลย
แต่ตอนนี้เจียงพั่นอวี๋ก็ทำได้เพียงยอมรับระบบนี้แบบเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ระบบกินเผือกรับรู้ถึงความไม่ไว้วางใจที่อยู่ลึก ๆ ในใจของเจียงพั่นอวี๋ จึงสะบัดเอกสารรับรองออกมาทั้งกอง เพื่อพิสูจน์ว่ามันมาจากช่องทางที่ถูกต้องตามกฎระเบียบ
เจียงพั่นอวี๋ก็ยังไม่ค่อยเชื่ออยู่ดี “ระบบ ของอย่างเอกสารรับรอง มันพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอก”
“ถ้าจะให้ฉันเชื่อคุณ คุณก็ต้องให้ฉันเห็นผลประโยชน์ที่จับต้องได้สิ ถ้าไม่มีอะไรให้เห็น แล้วจะให้ฉันเชื่อคุณได้อย่างไร แบบนี้มันไม่ใช่หลอกใช้คนมือเปล่าหรอกหรือ”
ระบบกินเผือกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ของขวัญสำหรับผู้ใช้ใหม่ ไม่ถือว่าเป็นผลประโยชน์ที่จับต้องได้หรือ”
“คุณก็กินน้ำยาฟื้นฟูระบบประสาทเข้าไปแล้ว และโฮสต์เองก็รู้สึกได้ชัดว่าร่างกายกำลังดีขึ้น ไม่ใช่หรือ”
“มันจะเหมือนกันได้อย่างไร น้ำยาฟื้นฟูระบบประสาทน่ะดีมากก็จริง แต่ถ้าร่างนี้แข็งแรงมาตั้งแต่แรก ฉันก็ไม่จำเป็นต้องใช้ยานี้เลย”
“อีกอย่าง ไม่ใช่คุณหรอกหรือที่พาฉันทะลุมิติมาเกิดใหม่ ร่างนี้ก็ไม่ใช่ร่างที่ฉันเลือกเอง คุณเลือกให้ฉันได้ร่างที่ไม่เหมาะ ทำให้ฉันซื่อบื้ออยู่ตั้งหลายปี ฉันยังไม่ได้เรียกร้องค่าชดเชยจากพวกคุณเลย”
“คุณ หรือไม่ก็เจ้าของที่อยู่เบื้องหลังคุณ ไม่ใช่ว่ามอบยาให้ฉันเพื่อให้ฉันทำภารกิจได้ดีขึ้นหรอกหรือ”
“ถ้าฉันไม่มีคุณค่าในการใช้งาน พวกคุณจะยังยอมให้ของดีแบบนี้กับฉันอีกไหม”
“อีกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการหลอกลงทุนหรือการจัดฉากแบล็กเมล์ อย่างน้อยก็ต้องให้ผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ กับอีกฝ่ายก่อน เขาถึงจะยอมกระโดดลงหลุมที่คุณขุดไว้สิ!”
คำพูดรัวเป็นชุดของเจียงพั่นอวี๋ทำเอาระบบกินเผือกมึนงงไปหมด มันรู้สึกว่าคำพูดของเจียงพั่นอวี๋เหมือนจะมีเหตุผล แต่ก็เหมือนจะมีตรงไหนแปลก ๆ จึงพูดตะกุกตะกักว่า “แต่... แต่ฉันทำให้คุณเกิดใหม่แล้วนะ ไม่ใช่ว่าใครก็มีโอกาสได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง”
“นั่นก็เพราะคุณเห็นว่าฉันเหมาะสม ฉันมีคุณค่า ไม่ใช่หรือ”
“ในเมื่อฉันมีคุณค่า พวกคุณก็ต้องหาวิธีทำให้ฉันเต็มใจทำงานให้พวกคุณไม่ใช่หรือ”
“ให้สวัสดิการพนักงานสักหน่อยก็ไม่เห็นจะเกินไปเลย ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ทุกคนถึงจะก้าวหน้าร่วมกันได้ ไม่ใช่หรือ”
“คุณจะให้ฉันไม่มีอะไรเลย แล้วทำงานให้พวกคุณฟรี ๆ ทั้งที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แบบนั้นมันไม่เหมาะสมหรอก!”
ระบบกินเผือกถูกเจียงพั่นอวี๋พูดจนมึนงงไปหมด ค้างอยู่พักใหญ่กว่าจะถามตะกุกตะกักว่า “ถะ... ถ้าอย่างนั้น คุณอยากได้ผลประโยชน์อะไร ถ้าข้อเรียกร้องของคุณมากเกินไป ฉันก็คงทำตามไม่ได้เหมือนกัน”
ดวงตาของเจียงพั่นอวี๋เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรู้อยู่แล้วว่าผลประโยชน์บางอย่าง ถ้าไม่หน้าด้านยื่นมือขอ ก็ไม่มีทางได้มา
ดูสิ สวัสดิการไม่ก็มาแล้วหรือ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นประสบการณ์ที่สั่งสมมาจากการเป็นมนุษย์เงินเดือนมาหลายปี