ทำไมเขาถึงไม่ยอมออกมาพูดล่ะ!
ความจริงก็เป็นเพราะพี่สะใภ้เกา เกาเส้าหลินถูกพี่สะใภ้เกาตามรังควานจนหมดหนทาง พี่สะใภ้เกายืนกรานจะให้เกาเส้าหลินแต่งงานกับเธอ
ถ้าเกาเส้าหลินไม่แต่งงานกับเธอ เขาก็อย่าหวังว่าจะได้แต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น อีกทั้งเธอยังจะไปก่อเรื่องที่หน่วยงานของเกาเส้าหลินอีก สุดท้ายเมื่อจนปัญญาจริง ๆ เกาเส้าหลินจึงได้แต่ยอมแต่งงานกับพี่สะใภ้เกา
หลังจากเกาเส้าหลินแต่งงานกับพี่สะใภ้เกาแล้ว เขาก็ยังคิดถึงถานเยี่ยนลู่อยู่ เขารู้ว่าที่ถานเยี่ยนลู่ลงชนบทก็เพราะเขา ความหยิ่งทะนงในฐานะผู้ชายทำให้เกาเส้าหลินรู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างแรก
แต่ตอนนี้เขาแต่งงานกับพี่สะใภ้เกาไปแล้ว ถานเยี่ยนลู่ย่อมไม่มีทางเป็นของเขาอีก ความไม่ยินยอมจึงก่อตัวขึ้นในใจของเกาเส้าหลิน เขาไม่ต้องการให้ถานเยี่ยนลู่ตกเป็นของผู้ชายคนอื่น
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่อยากสูญเสียงานเพราะปัญหารัก ๆ ใคร่ ๆ ของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงจงใจไม่ออกมาพูด ปล่อยให้ถานเยี่ยนลู่ถูกตีตราว่าเป็นผู้หญิงของเกาเส้าหลิน
ในเมื่อเขาไม่ได้ คนอื่นก็อย่าหวังว่าจะได้!
ถานเยี่ยนลู่ทุกข์ทรมานเป็นอย่างมาก เธอรู้สึกว่าตัวเองรักผิดคน แต่เสียงที่ดังอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจกลับคอยบอกเธอไม่หยุดว่า เกาเส้าหลินคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอ
ถานเยี่ยนลู่ควรให้อภัยการกระทำของเกาเส้าหลิน เพราะท้ายที่สุดแล้วเกาเส้าหลินก็ถูกบีบบังคับ หากเกาเส้าหลินออกมาพูดแทนถานเยี่ยนลู่ งานของเขาจะต้องได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน เกาเส้าหลินยังต้องเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัว เขาไม่อาจรับความเสี่ยงนี้ได้
ภายใต้การสะกดจิตของเสียงนั้น ถานเยี่ยนลู่จึงให้อภัยเกาเส้าหลินอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว และรับมือกับกระแสข่าวลือเพียงลำพัง
ชื่อเสียงของถานเยี่ยนลู่ในหมู่บ้านเสียหายจนไม่อาจทนฟังได้ หญิงสาวผู้มีการศึกษาที่ทั้งสวยและมีชื่อเสียงไม่ดี ย่อมดึงดูดความคิดไม่ดีของคนบางกลุ่มโดยธรรมชาติ
ต่อมาถานเยี่ยนลู่ได้รับจดหมายจากทางบ้าน เธอเขียนจดหมายตอบกลับเมืองและกำลังจะนำไปส่ง ระหว่างทางไปตัวอำเภอ เธอกลับถูกอันธพาลลวนลามจนเสื้อผ้าถูกฉีกขาด
เกาเส้าหลินปรากฏตัวมาช่วยนางไว้ได้ทันเวลา แต่เมื่อเสื้อผ้าของถานเยี่ยนลู่เสียหาย ก็ไม่อาจออกไปพบผู้คนได้ ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางเลือก เธอจึงได้แต่ทำตามคำของเกาเส้าหลิน ไปโรงพยาบาลกับเขาเพื่อขอเข็มกับด้ายจากพยาบาลมาซ่อมเสื้อผ้า
ผลคือ ภรรยาของเกาเส้าหลินพาลูกมาที่โรงพยาบาลเพื่อขอเงินไปเลี้ยงลูกจากเกาเส้าหลิน แล้วก็พบว่าถานเยี่ยนลู่อยู่ที่โรงพยาบาลด้วย เมื่อได้ยินพยาบาลบอกว่าเกาเส้าหลินเป็นคนพาเธอมา เพราะเสื้อผ้าของถานเยี่ยนลู่ขาด จึงมาขอเข็มด้ายไปเย็บ
ชายหญิงที่ไม่ได้แต่งงานกันสองคน เสื้อผ้าของฝ่ายหญิงกลับเสียหาย มันต้องเกิดอะไรขึ้นกันแน่? พอพี่สะใภ้เกาคิดต่อยอดไป ก็เชื่อทันทีว่าเกาเส้าหลินทำเรื่องที่ผิดต่อเธอ
พี่สะใภ้เกาจะทนได้อย่างไร เธอพุ่งเข้าไปตบถานเยี่ยนลู่สองฉาด จนถานเยี่ยนลู่มึนงง จากนั้นเกาเส้าหลินก็เริ่มทะเลาะกับภรรยา ทะเลาะกันไปจนสุดท้ายทั้งคู่ลงไม้ลงมือกัน
แม้ภายหลังจะอธิบายความจริงได้แล้ว แต่ชื่อเสียงของถานเยี่ยนลู่ก็เสียหายจนกู่ไม่กลับ
บรรดาหญิงสาวผู้มีการศึกษาที่พักอยู่จุดพักเยาวชนผู้มีการศึกษาต่างก็รังเกียจถานเยี่ยนลู่เป็นพิเศษ ไม่เพียงร่วมกันกีดกันเธอ แต่ยังพูดจาเหน็บแนมเสียดสีเธออยู่บ่อยครั้ง
คนภายนอกไม่เข้าใจเรื่องระหว่างถานเยี่ยนลู่กับเกาเส้าหลิน ส่วนในจุดพักเยาวชนผู้มีการศึกษาก็มีคนมากมายที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย เมื่อเผชิญกับความมุ่งร้ายที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่งเช่นนี้ เกาเส้าหลินก็ยังไม่เคยออกมาพูดแทนถานเยี่ยนลู่แม้แต่คำเดียว เธอรู้สึกว่าตัวเองทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
แม้เสียงที่อยู่ในก้นบึ้งของหัวใจจะคอยสะกดจิตให้เธอให้อภัยเกาเส้าหลินไม่หยุด แต่ถานเยี่ยนลู่ก็ตัดสินใจจะอยู่ห่างจากเกาเส้าหลิน ถึงแม้ทันทีที่ความตั้งใจนี้เกิดขึ้น หัวใจของเธอจะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เธอก็ยังยืนกรานใช้การกระทำพิสูจน์ความตั้งใจของตัวเอง
ถานเยี่ยนลู่ใช้น้ำตาของตัวเองเพาะโสมขึ้นมาสิบกว่าต้น เก็บไว้สองต้น ส่วนที่เหลือเธอตั้งใจจะมอบให้เกาเส้าหลิน พร้อมกับน้ำตาที่เธอร้องไห้สะสมไว้ตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนอีกหนึ่งขวด
ของล้ำค่าเช่นนี้ ใช้ตอบแทนบุญคุณที่เกาเส้าหลินช่วยชีวิตเธอ ก็นับว่าเพียงพอแล้ว
ถานเยี่ยนลู่นำของทั้งหมดไปยังตัวอำเภอ จากนั้นหาเด็กคนหนึ่งให้ไปเรียกเกาเส้าหลินออกมาจากโรงพยาบาล แล้วมอบโสมกับน้ำตาให้เขา พร้อมทั้งฝืนทนความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หัวใจ ตัดความสัมพันธ์กับเกาเส้าหลินโดยสิ้นเชิงหลังจากพูดประโยคนั้นออกไป ถานเยี่ยนลู่เจ็บปวดจนเกือบเป็นลม แต่เธอก็ยังฝืนอดทน ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ถานเยี่ยนลู่นำโสมสองต้นที่เหลือไปขายที่สถานีรับซื้อของอำเภอ ตั้งใจจะเปลี่ยนเป็นเงิน แล้วใช้เงินหาทางย้ายไปลงชนบทที่อื่น ไปเริ่มต้นใหม่ในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ แต่คิดไม่ถึงว่า การขายโสมครั้งนี้จะนำหายนะครั้งใหญ่มาสู่เธอ
ระหว่างทางที่ถานเยี่ยนลู่ออกจากสถานีรับซื้อของ เธอถูกโจรปล้น และโชคร้ายยิ่งกว่านั้น ความงดงามของถานเยี่ยนลู่ทำให้หลังจากปล้นแล้ว พวกโจรยังเกิดความคิดชั่วร้ายทางกามอีกด้วย ถานเยี่ยนลู่ต่อสู้อย่างสุดกำลัง แต่เธอเสียน้ำตามามากเกินไป ร่างกายจึงได้รับความเสียหายอยู่ก่อนแล้ว
ประกอบกับการที่เธอยืนกรานจะตัดความสัมพันธ์กับเกาเส้าหลิน หัวใจของเธอถูกกระทบกระเทือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายอ่อนแออย่างยิ่ง จะไปเป็นคู่ต่อสู้ของพวกโจรร่างใหญ่เหล่านั้นได้อย่างไร
ท้ายที่สุดถานเยี่ยนลู่ก็รักษาพรหมจรรย์ของตัวเองไว้ได้จริง แต่ก็ต้องแลกด้วยชีวิต หลังจากเสียชีวิตแล้ว ในที่สุดถานเยี่ยนลู่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองคือปลาหลีฮื้อตัวน้อย เธอมาตอบแทนบุญคุณชาวประมง
และในเวลานั้นเอง ถานเยี่ยนลู่จึงค้นพบว่า ชาวประมงในปีนั้นไม่เคยต้องการให้เธอมาตอบแทนบุญคุณเลย ตอนที่ปลาหลีฮื้อตัวน้อยยังไม่รู้เดียงสา ทุกครั้งที่ชาวประมงเอาอาหารปลามาให้กิน
ปลาหลีฮื้อตัวน้อยก็จะว่ายวนรอบเรือของชาวประมง ความจริงแล้ว นั่นก็คือคำอวยพรของเผ่าปลาหลีฮื้อ ชีวิตที่มั่งคั่งและสงบสุขของชาวประมงตลอดทั้งชีวิต ย่อมมีส่วนมาจากปลาหลีฮื้อตัวน้อยไม่น้อย
เหตุและผลรวมถึงวาสนาระหว่างปลาหลีฮื้อตัวน้อยกับชาวประมง ได้ชดใช้กันจนหมดสิ้นไปนานแล้ว แต่เธอกลับถูกนากเหลืองหลอกลวง
เพราะเกาเส้าหลินไม่ใช่ชาวประมงกลับชาติมาเกิด แต่เกาเส้าหลินก็คือนากเหลืองตนนั้นที่ปลาหลีฮื้อตัวน้อยพบหลังจากแปลงกายเป็นมนุษย์ ส่วนลายเกล็ดปลาบนลำคอของเกาเส้าหลิน ก็เกิดจากเกล็ดปลาที่หลอกเอามาจากปลาหลีฮื้อตัวน้อย ปลาหลีฮื้อตัวน้อยมีสัมผัสต่อเกล็ดปลาของตัวเอง ดังนั้นทันทีที่ได้พบเกาเส้าหลิน จึงถูกเขาดึงดูดโดยธรรมชาติ
เหตุผลที่เกาเส้าหลินทำเช่นนี้ ก็เพราะเขาต้องการช่วงชิงวาสนาแห่งปลาหลีฮื้อที่มีอยู่เฉพาะในตัวปลาหลีฮื้อตัวน้อย ดังนั้นเขาจึงหลอกลวงปลาหลีฮื้อตัวน้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่ปลาหลีฮื้อตัวน้อยจะกลับชาติมาเกิดใหม่ เขายังฉวยโอกาสตอนที่นางไม่ทันระวัง ปลูกคำชี้นำไว้ในตัวนาง คอยสะกดจิตปลาหลีฮื้อตัวน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องทำดีกับเกาเส้าหลิน
น้ำตาของถานเยี่ยนลู่ล้วนแปรเปลี่ยนมาจากวาสนาแห่งปลาหลีฮื้อ ยิ่งเธอหลั่งน้ำตามากเท่าไร วาสนาของถานเยี่ยนลู่ก็จะยิ่งถูกบั่นทอนลงอย่างต่อเนื่อง
ถานเยี่ยนลู่ใช้น้ำตาเพาะโสมในคราวเดียว แล้วยังมอบน้ำตาให้เกาเส้าหลินอีกหนึ่งขวด วาสนาแห่งปลาหลีฮื้อจึงถูกเธอใช้ไปจนแทบไม่เหลือ
ประกอบกับความมุ่งร้ายของผู้คนรอบตัวที่มีต่อถานเยี่ยนลู่ สุดท้ายถานเยี่ยนลู่ที่สูญเสียวาสนาไปแล้ว จึงต้องตายอย่างน่าอนาถอยู่ข้างถนน
ส่วนเกาเส้าหลิน หลังจากได้น้ำตาและโสมของถานเยี่ยนลู่ไปแล้ว ชั่วชีวิตก็ราบรื่นสมหวัง ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากเกาเส้าหลินเสียชีวิต เขาก็เผยร่างที่แท้จริงออกมา พร้อมทั้งดูดซับวาสนาแห่งปลาหลีฮื้อของถานเยี่ยนลู่ ทำให้พลังของเขาก้าวกระโดดไปอีกขั้นอย่างสิ้นเชิง
ถานเยี่ยนลู่เป็นเพียงก้อนหินรองเท้าบนเส้นทางการบำเพ็ญเพียรของเขาเท่านั้น ส่วนถานเยี่ยนลู่กลับไม่อาจคืนสู่ร่างเดิมได้เพราะสูญเสียวาสนา กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนพเนจรอยู่ในโลกมนุษย์ทั้งวัน และเกือบจะวิญญาณสลายไปแล้ว
ทั้งหมดนี้ก็คือความทรงจำของถานเยี่ยนลู่ เป็นเรื่องราวของตัวเอกในโศกนาฏกรรมเรื่องหนึ่ง และก็เป็นภารกิจแรกที่ระบบข้าราชการกินเผือกมอบให้เจียงพั่นอวี๋
เพราะถานเยี่ยนลู่เป็นลูกรักแห่งเจตจำนงสวรรค์ของโลกหลัก หรือก็คือตัวเอกที่ผู้คนเรียกกันนั่นเอง แม้ว่าประสบการณ์ก่อนตายของเธอจะน่าอนาถอยู่สักหน่อย แต่เธอก็เป็นตัวเอกจริง ๆ
เพียงแต่ตัวเอกคนนี้ออกจะซื่อเกินไป เดิมทีเจตจำนงของโลกหลักคิดว่า ถึงแม้ถานเยี่ยนลู่จะถูกหลอกลวง แต่นั่นก็ถือเป็นบททดสอบสำหรับเธอ เพราะอย่างที่มีคำกล่าวว่า ปลาหลีฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกร
หากถานเยี่ยนลู่ผ่านเคราะห์ครั้งนี้ไปได้ เส้นทางการบำเพ็ญเซียนของเธอก็จะราบรื่นยิ่งขึ้น แต่ใครจะคิดว่าถานเยี่ยนลู่กลับถูกหลอกจนตายตั้งแต่อายุยังน้อย
เจตจำนงของโลกหลักทั้งรังเกียจทั้งเอือมระอา แต่ถานเยี่ยนลู่ก็เป็นลูกรักแห่งเจตจำนงสวรรค์ที่ถือกำเนิดจากโลกหลัก ต่อให้รังเกียจลูกของตัวเองเพียงใด ก็จะทอดทิ้งไม่ได้ ขอเพียงขัดเกลาใหม่ก็ยังใช้การได้ ดังนั้นระบบข้าราชการกินเผือกจึงถือกำเนิดขึ้นมา