เจียงเหยา ลืมตาขึ้นมาอย่างสับสน สิ่งแรกที่เห็นคือชุดโต๊ะเก้าอี้เก่าๆ บนโต๊ะมีกระติกน้ำร้อนรุ่นโบราณและแก้วน้ำเคลือบใบหนึ่ง บนแก้วเขียนว่า “แรงงานคือเกียรติยศสูงสุด”
ผนังถูกทาด้วยปูนขาว แต่ขรุขระไม่เรียบเพราะปาดไม่ดี เพดานมีหลอดไฟ กลม แขวนอยู่ ข้างๆ ยังเห็นสายไฟต่อกับหลอดอย่างชัดเจน
เจียงเหยาอึ้งไปหมด นี่มันบ้านในถิ่นทุรกันดารที่ไหนกัน ไม่เห็นจะเข้ากับภาพภรรยาในตระกูลร่ำรวยที่เธอหวังไว้เลย
ชีวิตก่อนเธอทำงานหนักจนเสียชีวิตเพราะความเหนื่อยล้า วิญญาณคุ้มกันบอกว่าสงสารเธอ เลยให้โอกาสเกิดใหม่อีกครั้ง
พอถามว่าอยากใช้ชีวิตแบบไหน เธอก็ไม่เกรงใจเลย—ใช้ชีวิตมา 30 ปี ยังไม่เคยมีผู้ชายแตะตัว เจียงเหยาอยากได้สามีหล่อ รวย ใจดี อยู่กับเธอแค่คนเดียว แล้วเธอก็อยากใช้ชีวิตเป็นภรรยาของตระกูลใหญ่ที่สุขสบายไปทั้งชาติ
ไม่ใช่ว่าเธอโลภอะไรหรอก แต่ยุคที่เธอเคยอยู่ มันคือยุคที่ต้องทำงานหนักตลอดเวลา ตั้งแต่เช้ายันดึก สโลแกนคือ “ถ้ายังไม่ตายก็ต้องทำต่อไป”
ชีวิตก่อนเธอถูกนายจ้างขี้โกงบีบให้ทำงานจนตายราวกับถูกขยี้ซ้ำๆ พอมีโอกาสเริ่มใหม่ เธอก็แค่อยากมีชีวิตดีขึ้นหน่อยแค่นั้น ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?
แล้วใครจะบอกเธอที ว่าห้องเล็กๆ โทรมๆ ตรงหน้านี้ มันมีอะไรที่เหมือนคฤหาสน์หรูบ้าง?
วิญญาณคุ้มกันนี่มันเกินไปแล้ว หลอกกันชัดๆ เจียงเหยาแอบสาปส่งอยู่ในใจ
“เจียงเหยา เธอไปยืมเงินเพื่อนบ้านอีกแล้วเหรอ?”
ทันใดนั้น เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น
เจียงเหยาเงยหน้ามองตามเสียง เป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง ทรงผมสั้นเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ถ้าเข้าวงการบันเทิงคงได้เป็นดาราดังแน่นอน เขาใส่เชิ้ตขาวกับกางเกง สะแล็กดำ ท่าทางดูดีเหมือนนายแบบ
เจียงเหยาถึงกับได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลาย นั่นเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติเมื่อเจอผู้ชายหล่อ
“ไฮ~”
เธอรีบยิ้มหวานทักทายอย่างสดใส
ตรงกันข้ามกับท่าทีปลื้มของเจียงเหยา สีหน้ากู้เฉิงเจ๋อกลับยิ่งดูไม่ดีเลย
มือสองข้างกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นมา เหมือนพยายามสุดชีวิตจะกดอารมณ์ที่กำลังระเบิด
เจียงเหยาไม่พอใจท่าทางของเขาเลย อะไรของเขาเนี่ย?
หน้าตาดีแล้วไง? ทำหน้ายังกับมีใครไปติดหนี้เขาอย่างนั้นแหละ
“เจียงเหยา เงินเดือนฉันเดือนละ 70 หยวน เธอเอาไปใช้หนี้ไปแล้ว 50 เธอนี่มันเก่งจริงๆ!”
กู้เฉิงเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงกัดฟัน เห็นได้ชัดว่าโกรธสุดๆ
แต่งงานกันมาแค่ครึ่งปี ผู้หญิงคนนี้ก็ขุดเอาเงินเก็บของเขาหมดเกลี้ยง
พอนึกถึงชีวิตแต่งงานของทั้งคู่ กู้เฉิงเจ๋อถึงกับเจ็บใจแทบกัดฟัน ถ้าไม่ใช่เพราะความต่ำช้าของผู้หญิงคนนี้ เขาคงไม่ต้อง...
พอนึกถึงภาพหนึ่งในใจ เขาก็เจ็บลึกในอก รีบบอกตัวเองว่าอย่าคิดฟุ้งซ่าน
แต่ความเย็นชาในตัวเขากลับเพิ่มมากขึ้น
ทันใดนั้น ความทรงจำแปลกประหลาดหลั่งไหลเข้ามา เจียงเหยารู้ว่าเธอหลุดเข้ามาในนิยายรักย้อนยุคชื่อ “ยุคแปดศูนย์ : ท่านประธานตามใจภรรยาตัวน้อย”
แต่ตลกร้ายคือ เธอไม่ได้เป็นภรรยาตัวน้อยคนนั้น
เธอเป็นแค่นางร้ายนิสัยร้ายไร้สมอง ในนิยายตัวละครเจียงเหยาแอบขึ้นเตียงกับพระเอกกู้เฉิงเจ๋อ ในยุคที่เข้มงวดแบบนี้ แม้ว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น แต่พระเอกก็ไม่อยากโดนข้อหาลวนลาม เลยต้องจำใจแต่งงานกับเธอ
ต้องเข้าใจก่อนว่า เจียงเหยาในนิยายเป็นคนขี้เกียจชอบกิน แถมอ้วนถึง 100 กิโล ส่วนพระเอกอย่างกู้เฉิงเจ๋อนั้น เป็นถึงตัวแทนความหล่อในเรื่อง สูง 183 ซม. กล้ามท้องเป็นลอน ผู้แต่งยังบรรยายไว้ว่าเขาหล่อแบบหาใครเทียบไม่ได้
ตอนอ่านนิยาย เจอฉากแต่งงานกัน เจียงเหยายังรู้สึกเลยว่า “เทพบุตรถูกจับแต่งกับกองมูลวัว” แบบไม่มีชิ้นดี
มองหน้าผู้ชายตรงหน้าอีกครั้ง เจียงเหยาก็ยอมรับว่าหน้าตาแบบนี้แต่งกับผู้หญิงอ้วน 100 กิโล มันช่างน่าเสียดายจริงๆ
พอเห็นเจียงเหยาเงียบไม่พูดอะไร กู้เฉิงเจ๋อก็ยิ่งโมโห
“เธอฟังฉันพูดหรือเปล่า?”
เสียงเขาดังขึ้นจนเจียงเหยาสะดุ้ง รีบตั้งสติกลับมา
“นี่เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเธอยืมเงินอีก ก็หาเงินมาใช้คืนเองเลย”
เขาเองก็ได้บอกกับเพื่อนบ้านในละแวกไว้แล้ว ถ้าใครกล้าให้เจียงเหยายืมเงิน ก็ต้องทำใจว่าคงไม่ได้คืน เขาไม่จ่ายให้อีกแล้ว
เขาทิ้งคำพูดดุเดือดไว้ ยังไม่ทันให้เจียงเหยาอธิบาย ก็เดินออกไป ปิดประตูเสียงดังสนั่น แสดงถึงความโกรธอย่างแรง
พอห้องเหลือแค่เธอคนเดียว เจียงเหยาก็รีบหากระจก
พอเห็นภาพสะท้อนในกระจก น้ำตาก็ไหลพรากทันที แบบนี้มันไม่แฟร์เลย!
เป็นคุณนายไม่ได้ก็พอเข้าใจ แต่ช่วยให้เธอมีร่างกายปกติหน่อยก็ยังดี!
หญิงสาวในกระจก ใบหน้าถูกไขมันเบียดเสียจนดูไม่ออกว่าหน้าตาเดิมเป็นอย่างไร หน้าผากกับคางก็มีสิวเต็ม ผิวหน้ามันเยิ้ม เห็นชัดว่าหลายวันไม่ได้สระผม ผมมันเกาะกันเป็นกระจุกแนบหน้าผาก แถมยังมีรังแคติดอยู่ด้วย ดูแล้วน่าสะอิดสะเอียนมาก
ในนิยาย นางร้ายแอบชอบพระเอกที่ทั้งสูงและหล่อ พยายามทำตัวดีใส่เขา แต่พระเอกไม่แม้แต่จะเหลือบตามองด้วยซ้ำ
ถึงกระนั้นนางร้ายก็ด้านหน้ายิ่งนัก พยายามเข้าหาเขาตลอด
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เธอเจอพระเอกไปเดตกับนางเอกที่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจ เธอก็หิวจนกลืนน้ำลายรัวๆ เพราะพระเอกสั่งอาหารหลายอย่างมาก
เธอคิดว่าถ้าได้แต่งกับพระเอก ก็คงได้ใช้ชีวิตสุขสบายไปทั้งชาติ
สุดท้ายเธอก็หาโอกาสได้ตอนพระเอก อกหักดื่มเหล้า เธอก็หน้าด้านปีนขึ้นเตียงเขา
หลังจากนั้นก็งัดกลยุทธ์ร้องไห้ โวยวาย ขู่ฆ่าตัวตาย เพื่อบังคับให้พระเอกแต่งงานกับเธอ
พระเอกเป็นถึงหัวหน้าหน่วยในโรงงานยาสูบของรัฐ เป็นตำแหน่งที่คนแย่งกันทั้งในยุคแปดศูนย์ และแม้แต่ยุคปัจจุบัน
หลังแต่งงาน นางร้ายก็เอาใจพระเอกสารพัด แต่เขาก็ไม่เคยมองเธอเลย
จนกระทั่งวันหนึ่งพระเอกเมา แล้วทั้งคู่ก็มีอะไรกัน จนมีลูกชายคนหนึ่ง
แม้จะมีลูกแล้ว พระเอกก็ยังไม่รักเธอ
นางร้ายไม่พอใจ พยายามใช้ลูกบีบบังคับให้พระเอกรักตัวเองมากขึ้น แต่กลับยิ่งทำให้เขารังเกียจ
ลูกชายที่เคยสนิทกับเธอ พอถูกเอาไปเป็นเครื่องมือบ่อยๆ ก็เริ่มห่างเหิน ไม่รักแม่อีกต่อไป
นางเอกก็เข้ามาสนิทกับลูกชาย คอยดูแลถามไถ่ จนลูกชายรู้สึกว่านางเอกยังรักเขามากกว่าแม่แท้ๆ เสียอีก
สุดท้ายพระเอกกับนางร้ายใช้ชีวิตแต่งงานแบบมีแต่ปัญหากันมาเกือบสิบปี จนกระทั่งหย่ากัน และเขาก็กลับไปคบกับนางเอก
พระเอกไม่ได้หยุดแค่งานประจำ เขาใช้โอกาสในยุคเปลี่ยนแปลงสร้างธุรกิจจนกลายเป็นนักธุรกิจใหญ่ ครอบครัวใหม่มีลูกสาวเพิ่มอีกคน อยู่กันอย่างมีความสุข
ส่วนนางร้าย กลายเป็นคนตกอับ หลังหย่าก็ไปคบกับผู้ชายที่ชอบทำร้ายร่างกาย โดนซ้อมวันละสามรอบ
ด้วยความอิจฉานางเอก เธอถึงขั้นพยายามใช้มีดแทงนางเอกกลางถนน แต่ดันพลาดไปแทงพระเอกแทน
มีดนั้นแทงลงท้องเขา ทำให้ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้เธอหายไปหมด
เธอถูกตัดสินจำคุก 5 ปีในข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา ร่างกายที่เคยกินเกียจคร้านไม่เคยออกแรง ก็ไม่อาจทนสภาพในคุกได้ ในที่สุดก็ป่วยหนักจนตายก่อนอายุ 40
ตอนที่เจียงเหยาอ่านนิยาย เธอยังสะใจเลยตอนนางร้ายโดนจัดการ
แต่ตอนนี้...นางร้ายกลายเป็นตัวเธอเองแล้ว!