พอเข้ามาในตัวเมือง เจียงเหยาก็ไปธนาคารเปิดสมุดบัญชีก่อน ฝากเงินหนึ่งร้อยลงไป
ในมือยังเหลืออีกสี่สิบหยวน เตรียมเอาไว้ซื้อวัตถุดิบเพิ่ม วันนี้กู้เฉิงเจ๋อมาด้วย สองคนก็สามารถซื้อของได้มากขึ้นอีกหน่อย
ถ้าสองคนยังขายได้เท่าเมื่อวาน งั้นขายคนเดียวยังจะดีกว่าอีก
"เราไปหาอะไรกินก่อนเถอะ"
ทั้งสองไปที่ร้านอาหารสักแห่ง สั่งซุปเนื้อลาขามาสองถ้วย กับเสี่ยวหลงเปาสองเข่ง
คนมากินข้าวเช้ากันเยอะ เจียงเหยาเห็นลูกค้าแน่นร้านก็อดอิจฉาไม่ได้
กู้เฉิงเจ๋อหน้าตาดี เจียงเหยาอ้วน ทั้งคู่ยืนด้วยกันก็ดึงดูดสายตาไม่น้อย
สายตาของผู้หญิงส่วนใหญ่มองไปทางกู้เฉิงเจ๋อ น่าเสียดายเขาเป็นคนแข็งทื่อ สายตาหวานๆ ของสาวๆ พุ่งไปก็ตกอยู่ในอากาศ
เจียงเหยากลั้นหัวเราะ กู้เฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว "ขำอะไร?"
เธอพยักพเยิดให้เขามองผู้หญิงกลุ่มนั้นที่ส่งสายตาให้ แล้วเขาก็ตอบด้วยสีหน้าเย็นชา "ไร้สาระ!"
เจียงเหยาไม่โกรธ ก้มหน้ากลั้นยิ้ม กู้เฉิงเจ๋อแบบนี้ ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบันก็เป็นซีอีโอสายเย็นชาจริงๆ
แค่มองหน้าก็ไล่ผู้หญิงหนีได้หมด
เช้าๆ ได้ซุปเนื้อลาร้อนๆ สักถ้วย อร่อยจนปลายเท้ายังเกร็ง ด้านในมีเนื้อลาเยอะมาก เจียงเหยากินเอร็ดอร่อย ส่วนเสี่ยวหลงเปากินไปครึ่งหนึ่ง ที่เหลือยกให้กู้เฉิงเจ๋อกินหมด
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว "เธออิ่มแล้วจริงๆ เหรอ?"
เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อว่าเจียงเหยาที่หนักตั้งสองร้อยจินจะกินแค่นี้
เจียงเหยาเช็ดปากไป ตอบไป "คุณกินเถอะ ฉันไม่ค่อยหิวตอนเช้า"
จริงๆ เธออยากกินให้หมดอยู่หรอก แต่ก็อ้วนขนาดนี้แล้ว จะให้อ้วนไปเรื่อยๆ ได้ยังไง
ในชาติก่อน เธอหน้าตาดี เดินไปไหนก็มีแต่คนมอง
หน้าตาดีในโลกการทำงานก็ได้เปรียบ วันหนึ่งเธอกับเพื่อนร่วมงานตามลูกค้ารายเดียวกัน สุดท้ายลูกค้าเลือกทำงานกับเธอ
ต่อมาก็สนิทกัน ลูกค้าก็บอกตรงๆ ว่า เธอกับเพื่อนร่วมงานความสามารถพอๆ กัน แต่เลือกเธอเพราะหน้าตาดี
ตอนนั้นเจียงเหยาอายมาก
แต่มันก็ยืนยันได้ว่า ภาพลักษณ์สำคัญกว่าความสามารถ ในยุคสังคมภายนอกเป็นหลัก ความประทับใจแรกสำคัญมาก โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิง
กู้เฉิงเจ๋อเป็นคนจ่ายเงิน มื้อนี้หมดไปสี่หยวน
ราคาช่วงนี้ถือว่าใจดีมาก ซุปเนื้อถ้วยใหญ่นั่นก็แค่หนึ่งหยวน เสี่ยวหลงเปาก็เหมือนกัน
หลังจากกินเสร็จ ทั้งคู่ก็ไปตลาดสดซื้อวัตถุดิบ กู้เฉิงเจ๋อเข็นรถไปด้วย ถือโอกาสดูของกินด้วย ส่วนเจียงเหยาก็มองไปรอบๆ
หวังจะหาช่องทางธุรกิจใหม่ๆ ในยุคแปดศูนย์ เมืองยังไม่มีเจ้าหน้าที่เทศกิจ มักจะมีพ่อค้าแม่ค้าขายของริมถนนเยอะ
มีทั้งขายอาหาร ขายเสื้อผ้า ส่วนในเมืองก็มีห้างสรรพสินค้า เสื้อผ้าในห้างแพง คนส่วนใหญ่ก็ยังซื้อเสื้อผ้าตามแผงลอยอยู่ดี
เสื้อผ้าใหม่ยังถือว่าเป็นของฟุ่มเฟือย ผู้คนทั่วไปนิยมใช้แบบ "ใหม่สามปี เก่าอีกสามปี ซ่อมแซมอีกสามปี"
ตามความทรงจำของนางร้าย ตอนเด็กไม่เคยได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ เสื้อที่พี่ใส่เสร็จก็ส่งต่อให้คนน้อง ในชนบทก็ใส่เสื้อผ้าที่เย็บปะกันเยอะ
จนแต่งงานกับพระเอก ถึงได้มีเสื้อผ้าดีๆ ใส่บ้าง
ตอนนั้นเอง แผงขายเสื้อผ้าเล็กๆ ก็เรียกความสนใจจากเจียงเหยา
ผู้หญิงสองคนเลือกอยู่นานก็ไม่เจอชุดที่ชอบ ยังบ่นว่าร้านนี้ขายแต่ของไม่สวย
เจ้าของแผงก็โมโห "ไม่ซื้อก็อย่ามารื้อของให้รก"
ผู้หญิงคนหนึ่งยังโยนเสื้อใส่เจ้าของร้านก่อนจะเดินด่าๆ ออกไป
เจ้าของแผงโกรธแต่ก็ไม่มีทางระบาย พอเห็นเจียงเหยาเดินมา ก็รีบยิ้มออกทันที
"พี่ครับ มาดูเสื้อผ้าหน่อย ของใหม่ล่าสุดเลยนะ"
เสื้อผ้ากองๆ กันอยู่ ดูไม่เป็นระเบียบเอาเลย
เจียงเหยามองดูคุณภาพก็ไม่ค่อยดีนัก ถามราคาดู ตัวละห้าหยวน สิบหยวนได้สามตัว
รูปแบบก็เชยมาก เหมาะกับผู้สูงวัยมากกว่าจะขายให้คนหนุ่มสาว
พอมองไปที่เจ้าของแผง เป็นผู้ชายหนึ่งคน เรื่องรสนิยมก็เลยไม่ผ่าน
เจียงเหยาได้กลิ่นของธุรกิจใหม่
ธุรกิจเสื้อผ้ามีกำไรสูงมาก ในยุคแปดศูนย์ มีหลายคนที่รวยจากการขายเสื้อผ้า
กำไรตรงนั้นเยอะกว่าขายบะหมี่ชามหนึ่งอีก
ถ้าเธอไปซื้อเสื้อผ้าจากต่างเมืองแล้วกลับมาขายในเหอซาน เมืองทางเหนือของมณฑลจี่เป่ย ก็คงขายได้แน่นอน
เมืองที่เธอทะลุมิติมาเป็นเมืองเหอซาน มณฑลจี่เป่ย เมืองที่จนที่สุดของทั้งมณฑล ในอนาคตสิ่งที่ดีที่สุดของเมืองนี้คืออากาศดี
เสื้อผ้าที่เจ้าของร้านนี้ขาย แม้จะไม่เหมาะกับเมือง แต่ถ้าเอาไปขายในหมู่บ้านห่างไกล ก็น่าจะขายได้ดี
เธอคิดพลางเดินไปถึงตลาดที่เคยซื้อวัตถุดิบ
เจียงเหยาเดินไปซื้อเนื้อก่อน ลุงคนขายเนื้อเห็นว่ามีหนุ่มหน้าตาดีมาด้วย ก็ชวนคุยไม่หยุด
"น้องสาว นี่น้องชายเธอเหรอ?"
เจียงเหยาหยุดยิ้มทันที หน้าตาเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไป
แต่กู้เฉิงเจ๋อกลับอธิบายเอง "เป็นสามีภรรยาครับ"
ทั้งเจียงเหยาและลุงขายเนื้อต่างหันไปมองเขา เจียงเหยาอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าพระเอกจะพูดออกมา
ลุงขายเนื้อก็ประหลาดใจ มองชายหนุ่มรูปหล่อ แล้วหันมามองเจียงเหยาที่ตัวแน่นๆ
"โอ้ พวกคุณเหมาะสมกันดีจังเลย!"
เจียงเหยาปากกระตุก ลุงคะ พูดแบบนี้ไม่เจ็บใจหน่อยเหรอ? เอาหัวใจมาวางตรงนี้หน่อย!
เธอแทบจะทนฟังไม่ได้แล้ว
แต่แอบเห็นจากหางตา กู้เฉิงเจ๋อก็เหมือนจะฝืนยิ้มอยู่เหมือนกัน
เจียงเหยารู้สึกโล่งอก แบบนี้สิถึงจะปกติ
ลุงขายเนื้อก็ดูใจเย็นมาก พูดได้จริงจังสุดๆ จนเธอเกือบเชื่อแล้วว่าตัวเองเหมาะกับกู้เฉิงเจ๋อ
อาจเพราะลุงรู้ตัวว่าพูดเกินไป เลยแถมของเยอะหน่อย ทั้งที่เธอจ่ายเงินครบ เจียงเหยาได้ไส้หมูมาสองเส้น แถมหัวใจหมูอีกลูก ลุงก็ตอบตกลงแบบไม่ลังเล
เจียงเหยารู้สึกอารมณ์ดีสุดๆ น้องก็ช่างมันเถอะ ถ้าทุกครั้งได้ของแถมขนาดนี้ ก็คุ้มอยู่!
พอมีจักรยาน เจียงเหยาก็ซื้อแป้งสาลีหนึ่งกระสอบ ข้าวสารอีกหนึ่งกระสอบ
มีลูกค้าหลายคนเรียกร้องอยากกินข้าว เธอก็สามารถจัดให้ได้
ซื้อของเสร็จ สองคนก็เข็นรถไปยังสถานที่ที่เจียงเหยาเช่าไว้
พอเปิดประตูเข้าไป กู้เฉิงเจ๋อก็วางข้าวสารกับแป้งไว้ที่พื้น
เจียงเหยาเริ่มพับแขนเสื้อ ล้างผัก หั่นเนื้อทันที
กู้เฉิงเจ๋อจัดของเสร็จ ก็รีบเข้าไปช่วย
"วันนี้จะไม่ทำโร่วเจียโม่แล้ว หนึ่ง มันทำยุ่งยาก สอง ชิ้นมันเล็ก คนกินหนึ่งชิ้นไม่อิ่ม สองชิ้นก็แพงไป"
ในเมื่อแต่ละเดือนทุกคนได้เงินไม่มาก จะให้จ่ายเงินสองหยวนกับข้าวแค่หนึ่งมื้อ กินบ้างเป็นบางครั้งยังพอได้ ถ้ากินทุกวันก็ไม่ไหว
ระยะยาว ชาวบ้านสนใจของคุ้มค่า โร่วเจียโม่แค่ทำเดือนละสองสามครั้งพอ ไม่ต้องทำทุกวัน
วันนี้เจียงเหยาจะทำข้าวและบะหมี่แทน
วันนี้เธอซื้อทั้งหมู วัว แพะ และผักหลายอย่าง
สามารถทำเป็นข้าวราดหรือบะหมี่ราดหน้าได้
ใครชอบกินน้ำซุปหรือไม่กินน้ำ ก็มีให้เลือกครบ
"เธอจัดการตามสบายเลย!"
เขาก็รู้ว่าโร่วเจียโม่ไม่ค่อยคุ้ม อย่างเขาเอง กินสามชิ้นยังไม่อิ่ม ถ้ากินแบบเต็มที่คงต้องสี่ห้าชิ้น
กู้เฉิงเจ๋อเป็นคู่หูที่ดี พอเข้าครัว มือก็ไม่ว่างเลย เจียงเหยารู้สึกพอใจมาก