บทที่ 17

เจียงเหยาวางแผนจะขายข้าวราดหน้าต่างๆ จึงใช้หม้อใบใหญ่หนึ่งหม้อตุ๋นเนื้อทำกับข้าว อีกหม้อหุงข้าว ซึ่งหม้อที่นี่ขนาดใหญ่พอๆ กับหม้อที่ติดเตาในชนบท

หุงข้าวหม้อใหญ่หม้อหนึ่ง ก็พอขายได้ทั้งวัน

เจียงเหยายุ่งอยู่ข้างหนึ่ง กู้เฉิงเจ๋อก็ช่วยก่อไฟอยู่ข้างๆ

มองดูผู้ชายที่ตั้งใจทำงาน เจียงเหยารู้สึกประหลาดใจอยู่ลึกๆ ผู้ชายในยุคนี้ไม่ค่อยช่วยทำงานบ้าน

งานบ้านอย่างซักผ้า ทำอาหาร มักเป็นหน้าที่ของผู้หญิง บางครั้งแม้แต่น้ำมันหก ผู้ชายยังไม่คิดจะช่วยเลย

พอมีคนช่วย งานก็เร็วขึ้นมาก

เมื่อก่อนเจียงเหยาต้องก่อไฟเอง ล้างมือรีดเส้นบะหมี่ไปด้วย ไหนจะต้องตุ๋นเนื้อ มือเดียวแทบไม่พอใช้ ไม่มีแม้แต่เวลาจะดื่มน้ำสักแก้ว

ตอนนี้มีผู้ช่วย งานก็เบาไปเยอะ

เธอเตรียมทำกับข้าวไว้ห้าชนิด ได้แก่ หมูตุ๋น มะเขือเทศผัดไข่ มันฝรั่งตุ๋นเนื้อวัว เต้าหู้หม่าโป และไก่ผัดพริกแห้ง

ข้าวราดหน้าที่เป็นมังสวิรัติอย่างมะเขือเทศผัดไข่กับเต้าหู้หม่าผอตั้งราคาที่ 8 เหมา ส่วนที่มีเนื้อขายที่ 1 หยวน

เติมข้าวได้ไม่อั้น กินให้อิ่ม

ตอนทำกับข้าว เจียงเหยาใส่น้ำซุปลงไปเยอะ ข้าวราดกับน้ำแกงเข้มข้นแบบนี้ แค่นึกก็ทำให้น้ำลายไหลแล้ว

กลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว กู้เฉิงเจ๋อกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

เจียงเหยากำลังนวดแป้ง เตรียมทำเส้นบะหมี่ เพราะวันนี้เธอเพิ่มเมนูขึ้นมาหลายอย่าง น้ำซุปที่ทำไว้ใช้ได้ทั้งข้าวและบะหมี่

นวดแป้งเสร็จแล้วเธอก็พักแป้งไว้

ให้กู้เฉิงเจ๋อไปล้างมือ ทั้งสองเตรียมกินข้าวกลางวัน หลังจากกินเสร็จก็ได้เวลาออกไปขายของพอดี

เจียงเหยาหยิบชามมาสองใบ ตักข้าวสวยให้คนละถ้วย แล้วหยิบอาหารแต่ละอย่างใส่ลงไปนิดหน่อย

ทั้งคู่กินข้าวกันตรงเตาโดยนั่งเก้าอี้เล็กๆ

อาหารห้าชนิดมื้อหนึ่ง ปีใหม่ยังไม่จัดเต็มเท่านี้เลย แถมมีสามอย่างที่เป็นเนื้อด้วย

ดวงตาของกู้เฉิงเจ๋อเป็นประกาย

เจียงเหยาไม่ได้เอาแต่กิน แต่ยังถามเขาว่ารสชาติเป็นยังไง เพราะอาหารพวกนี้ต้องเอาไปขาย ถ้ารสชาติไม่ดี ลูกค้าก็ไม่ซื้อ

กู้เฉิงเจ๋อพยักหน้า "รสชาติดีมากเลย"

ไม่ใช่เพราะเขาชมเกินจริง เจียงเหยาเองก็ทำอาหารได้อร่อย

เนื้อตุ๋นนุ่มกำลังดี เคี้ยวแล้วกลิ่นยังอยู่ในปาก

เขาเผลอตักข้าวเพิ่มไปอีกสองถ้วย

พอเห็นเจียงเหยามองมา กู้เฉิงเจ๋อรู้สึกเขินๆ เพราะเงินค่าอาหารมื้อนี้มาจากเงินที่เจียงเหยาหาได้จากการขายของ เขาเป็นผู้ชายแท้ๆ แต่ให้ภรรยาเลี้ยงดู รู้สึกอายไม่น้อย

เขาคิดไว้แล้วว่าหลังเลิกงานจะมาช่วยเธอขายของ วันหยุดก็จะไปด้วย

โรงงานในยุคนี้ทำงานหกวัน หยุดหนึ่งวัน บางที่ก็มีการสลับกะ

ต้องเปิดเครื่องผลิตทุกวัน จะหยุดผลิตไม่ได้

ดังนั้นเจียงเหยาจึงสามารถออกไปขายของทุกวัน โดยไม่ต้องกังวลว่าแรงงานจะหยุดพักแล้วไม่มีลูกค้า

เจียงเหยาพยักหน้า "แบบนี้ก็ดี ความจริงฉันควรหุงข้าวตั้งนานแล้ว หุงทีละมากๆ มื้อถัดไปยังทำข้าวผัดไข่ได้ เส้นบะหมี่ถ้าทำเยอะ กินไม่หมด มื้อหน้าก็ใช้ไม่ได้แล้ว"

ถ้าทำขายได้มั่นคงกว่านี้ เธอก็อยากทำเมนูอื่นๆ อย่างเช่นผัดแป้ง ผัดเส้นข้าว

มีหลายเมนู แข่งขันได้ดีกว่า

เจียงเหยาคิดอะไรไปไกลมากมาย

แต่กู้เฉิงเจ๋อไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่ ก้มหน้ากินข้าวอย่างเดียว

กินเสร็จ เจียงเหยาก็ลวกเส้นบะหมี่ไว้ เวลาออกไปขายก็พอดี ทั้งสองคนเข็นรถเข็นออกไปตั้งร้าน

จู่ๆ เจียงเหยาก็หยุดเดิน

กู้เฉิงเจ๋อสงสัย "เป็นอะไร?"

สีหน้าเจียงเหยาไม่ดีนัก ตำแหน่งที่เธอเคยตั้งร้าน กลับถูกคนอื่นจับจองไปแล้ว เป็นพี่สาวที่เคยขายข้าวกล่อง แล้วก็มีอีกคนที่ไม่เคยเห็นหน้า

ที่ตรงนั้นถือว่าเป็นจุดที่ดีมาก อยู่ตรงกลาง ลูกค้าผ่านมาก็เห็นทันที

เจียงเหยาด่าในใจว่าเลว

สองร้านนั้นตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง คนงานหลายคนก็ถูกดึงดูดไปแล้ว เจียงเหยากัดฟันแน่น

"ที่ที่เคยตั้งร้านถูกคนอื่นแย่งไปแล้ว!"

เธอพยายามควบคุมอารมณ์ แต่ในน้ำเสียงก็ยังมีความไม่พอใจ

กู้เฉิงเจ๋อมองไปข้างหน้า เห็นว่าร้านนั้นมีลูกค้าแล้ว

เขาวางรถเข็นลง ทั้งคู่จึงต้องหาที่อื่นสุ่มๆ ตั้งร้านแทน

พอตั้งร้านเสร็จ กู้เฉิงเจ๋อก็ตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง

"ข้าวราดหน้า บะหมี่ราดหน้า ออกจากหม้อสดๆ เติมข้าวฟรี กินให้อิ่ม เดินผ่านไป อย่าพลาดนะครับ!"

เจียงเหยาตกใจเล็กน้อย พอเห็นเขาตะโกนขายของ ก็รีบตะโกนตาม

"ข้าวราดหน้าสูตรใหม่ เติมข้าวฟรี กินให้อิ่ม มาลองกันนะคะ!"

เจียงเหยาเป็นคนรูปร่างใหญ่ ไปที่ไหนก็สะดุดตาเสมอ

พอสองคนตะโกนขายพร้อมกัน ก็เรียกความสนใจจากคนไม่น้อย

ลูกค้าหลายคนเคยกินโร่วเจียโม่และเส้นบะหมี่ของเธอมาแล้ว พอรู้ว่ามีเมนูใหม่ ก็รีบวิ่งมาหา

พี่สาวขายข้าวกล่องก็ลดราคาลงอีก 2 เหมาเพื่อแข่งแย่งลูกค้า

แล้วยังพูดเหน็บแนมว่าร้านของเจียงเหยาขายแพง

บางคนที่ชอบของถูกก็เลือกซื้อข้าวกล่อง

แต่พอได้ยินว่าเติมข้าวฟรี ก็รีบวิ่งกลับมาหาเจียงเหยา

จานข้าวราดของเจียงเหยาขนาดใหญ่ เธอทำธุรกิจแบบซื่อสัตย์ ตักข้าวให้เยอะมาก

ราดน้ำราดเต็มๆ ช้อน เรียกได้ว่าสะใจไม่แพ้ข้าวกล่องที่มีเนื้อแค่ไม่กี่ชิ้นเลย

ยุคนี้คนกินเยอะ บางคนกลับมาเติมข้าว เธอก็ใจดีตักน้ำราดเพิ่มให้ด้วย

ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าดี

ในเวลาไม่นาน ร้านของเธอก็แน่นไปด้วยลูกค้า

คนมากมายต่างชมฝีมือของเจียงเหยา

บางคนเริ่มเสนอเมนูใหม่ให้เธอ

"น้องสาว เธอทำอาหารเก่งมาก ลองทำหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วดูนะ รับรองเด็ด!"

"ใช่เลย ใช่เลย"

ทุกคนพูดกันคึกคัก บรรยากาศคึกคักสุดๆ

มีคนหันไปมองกู้เฉิงเจ๋อแล้วถามว่า "ผู้ชายคนนี้เธอจ้างมาช่วยเหรอ? หนุ่มคนนี้ขยันดีนะ!"

กู้เฉิงเจ๋อดูดีเกินไป ไม่มีใครคิดว่าทั้งคู่เป็นสามีภรรยากัน

ตลาดข้าวราดหน้าดีเกินคาด อุปกรณ์ที่เตรียมมายังไม่พอ ลูกค้ากินเสร็จ ต้องรีบล้างจาน เจียงเหยาแจกข้าวอยู่ กู้เฉิงเจ๋อก็นั่งยองๆ ล้างจานอยู่ข้างๆ

พอได้ยินคำถามของลูกค้า กู้เฉิงเจ๋อก็อธิบายทันที

"ผมเป็นคนรักของเธอ!"

ร้านขายดี เจียงเหยาก็ยิ้มตาหยีเก็บเงิน พอได้ยินคำพูดของกู้เฉิงเจ๋อ ดวงตาก็ยิ่งหยีเป็นเส้นตรง

"โอ้ย น้องสาว เธอโชคดีจริงๆ ได้สามีหล่อแบบนี้!"

แต่ก็มีพี่ๆ บางคนมองกู้เฉิงเจ๋อหล่อๆ แล้วหันไปมองเจียงเหยาที่อ้วนๆ ก็แอบเห็นใจในใจ

ผู้ชายที่ไหนไม่ชอบคนสวย ผู้ชายคนนี้หล่อใช้ได้ กลับมาอยู่กับภรรยาแบบนี้ เสียดายจริงๆ

กับคำแซวเหล่านี้ เจียงเหยาก็ยิ้มรับไป

เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองโชคดีอะไรหรอก พระเอกเป็นคนดี แต่เธอเป็นแค่นางร้าย

มื้อกลางวันนี้ที่เปิดขายข้าวราดหน้าครั้งแรกถือว่าประสบความสำเร็จ ยิ่งมีกู้เฉิงเจ๋อมาช่วย ยิ่งดีเข้าไปใหญ่

ของที่เตรียมมา หมดเกลี้ยงในมื้อเดียว

ถ้าอยากเปิดร้านตอนเย็น ก็ต้องซื้อวัตถุดิบใหม่อีก

แต่คิดดูแล้ว หลายคนหยุดงานช่วงสุดสัปดาห์ มื้อกลางวันยังพอมีลูกค้า แต่ตอนเย็นคนส่วนใหญ่กลับบ้านไปกินข้าวกันแล้ว

เจียงเหยาจึงตัดสินใจไม่ออกไปขายช่วงเย็น

ใช้เวลาพักผ่อนให้เต็มที่ดีกว่า

พอลูกค้าสลายตัว ทั้งสองก็เก็บของกลับบ้าน

มีแรงงานเพิ่มอย่างกู้เฉิงเจ๋อ เธอก็สบายขึ้นเยอะ แต่น่าเสียดายว่าเขาจะต้องกลับไปทำงานพรุ่งนี้แล้ว