"ฉันไปยืมมา"
กู้เฉิงเจ๋อกล่าวอธิบาย
สายตาของเจียงเหยามองชายหนุ่มอย่างซับซ้อน เธอกำลังคิดว่าเพื่อนของกู้เฉิงเจ๋อคนไหนกันถึงพอจะรวยขนาดให้ยืมเงินมากมายขนาดนี้ได้ทันที
คนงานในโรงงานเงินเดือนต่อเดือนก็ไม่ได้เยอะเท่าไหร่ แค่สามสิบถึงห้าสิบหยวน แถมยังต้องเลี้ยงครอบครัวอีก
"คุณไปยืมจากใครมาเหรอ?"
เจียงเหยาไม่ได้เป็นคนขี้สงสัยมากนัก แต่ครั้งนี้ก็อดไม่ได้จริงๆ
"เพื่อนร่วมงานสองสามคน อย่าไปสนใจเลย เงินนี่เธอเก็บไว้ จะได้ออกเดินทางไปปักกิ่งซื้อของได้เร็วขึ้น"
กู้เฉิงเจ๋อรีบเปลี่ยนเรื่องกลัวว่าเธอจะถามต่อ
เจียงเหยาฟังแล้วก็เข้าใจทันที เธอก็สงสัยอยู่ว่าใครจะใจป้ำขนาดยืมเงินให้ตั้งห้าร้อยหยวน ที่แท้ก็คงวิ่งไปหลายบ้านกว่าจะรวบรวมมาได้
"ได้ งั้นเงินนี่ฉันถือว่าเป็นหนี้ที่ยืมจากคุณนะ"
เจียงเหยาเก็บเงินไว้เรียบร้อย
พอมีห้าร้อยหยวนเพิ่มมานี้ เธอก็จัดแผนได้แล้วว่าสองสามวันนี้จะออกเดินทางไปซื้อเสื้อผ้าที่ปักกิ่ง
จริงๆ แล้วกู้เฉิงเจ๋ออยากจะพูดออกมาว่า "ก็คนในครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องคืนหรอก"
แต่พอนึกถึงว่าเงินห้าร้อยหยวนนี้ตัวเองวิ่งไปขอเพื่อนร่วมงานสิบกว่าคนกว่าจะรวบรวมมาได้ เขาก็กลืนคำพูดนั้นกลับไป
ไม่ว่าจะเป็นขายของกินหรือจะไปขายเสื้อผ้า สุดท้ายแล้วก็เพื่อให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น
ตอนนี้ทุนตั้งต้นมีปัญหา กู้เฉิงเจ๋อก็ไม่คิดว่าการไปขอยืมเงินจากเพื่อนร่วมงานมันจะเป็นเรื่องน่าอายอะไร
กลางดึก ขณะที่ทั้งสองนอนอยู่บนเตียง
เจียงเหยายังนอนไม่หลับ เธอเพิ่งเปิดซองเงินออกดู ด้านในไม่ใช่ธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนอย่างเดียว แต่ยังมีธนบัตรห้าหยวน และแม้แต่เงินเหมา ก็ยังมี
เห็นได้ชัดว่ากู้เฉิงเจ๋อวิ่งไปยืมเงินมาจากหลายที่จริงๆ
ในใจเธอรู้สึกว่าเงินห้าร้อยหยวนนี้เหมือนมีน้ำหนักมากกว่าทองคำ
จริงๆ ถ้าเธอรออีกไม่กี่วัน เก็บเงินเพิ่มอีกหน่อยก็คงได้เหมือนกัน
ผู้หญิงข้างๆ พลิกตัวไปมา ทำให้กู้เฉิงเจ๋ออดถามไม่ได้ว่า
"เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า?"
ปกติเจียงเหยาแค่หัวถึงหมอนก็นอนทันที แต่วันนี้ผ่านไปตั้งนานแล้วยังไม่หลับ น่าประหลาดใจจริงๆ
เจียงเหยาถอนหายใจยาว น้ำเสียงเคร่งเครียด
"ฉันไม่มั่นใจว่าเสื้อผ้าที่จะไปซื้อมาจะขายดีหรือเปล่า เงินห้าร้อยหยวนที่คุณไปยืมมา บางทีอาจจะสูญเปล่าก็ได้"
แม้มืดจนมองไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่กู้เฉิงเจ๋อก็รู้สึกได้จากเสียงว่าเธอลังเลและไม่สบายใจ
กู้เฉิงเจ๋อกลับปลอบใจเธอ
"การทำธุรกิจมันก็แบบนี้แหละ มีได้มีเสีย ถ้าได้ก็ดีไป ถ้าเสียก็ไม่เป็นไร ถือว่าเป็นประสบการณ์"
"อย่าเครียดเลยนะ ถ้าได้กำไรก็ถือว่าเป็นของเธอ ถ้าขาดทุนก็ถือว่าเป็นของฉัน!"
เขาคิดไว้แล้วว่า ถ้าเงินหายไปหมดจริงๆ เขาก็จะค่อยๆ ใช้หนี้ไปทุกเดือน
ยังไงเขาก็มีเงินเดือนเดือนละเจ็ดสิบหยวน
อย่างมากก็ประหยัดหน่อย จริงๆ แค่เดือนละยี่สิบหยวนเขาก็ใช้ได้แล้ว
บางเดือนโรงงานยังมีโบนัสอีก
กัดฟันใช้ไม่กี่เดือน ห้าร้อยหยวนก็คงหมดหนี้ได้
เจียงเหยาหัวเราะออกมา
เขาพูดเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็กได้ขนาดนี้ เงินห้าร้อยหยวนเชียวนะ ไม่ใช่แค่ห้าเหมา
แต่ก็ใช่ว่าถ้าขาดทุนแล้วทุกอย่างจะจบ
ยังมีร้านขายของกิน ที่ยังสามารถทำได้อีกสองเดือนกว่า
ถ้าเกิดขาดทุนจริงๆ ร้านนี้ก็ยังพอจะทำเงินห้าร้อยคืนมาได้
นี่ก็เป็นเหตุผลที่เจียงเหยารีบเริ่มธุรกิจขายเสื้อผ้า
เพราะร้านขายของกินจะขายได้ถึงแค่ปลายเดือนกันยายน
ตอนนี้เพิ่งกรกฎาคม ถ้าไปซื้อเสื้อผ้าเร็วหน่อย ยังมีเวลาสองเดือนกว่าในการลองตลาด
แต่ถ้ารอจนถึงสิ้นกันยาแล้วร้านของกินขายไม่ได้ แล้วเริ่มขายเสื้อผ้าในตอนนั้น แล้วเกิดขายไม่ดี เงินก็จะถูกแช่ไว้ในสต๊อก นั่นสิถึงจะร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้อง
ต่อให้เงินห้าร้อยที่กู้เฉิงเจ๋อเอามาจะขาดทุนหมด เจียงเหยาก็ไม่กลัว
สองเดือนกว่า ร้านของกินก็ยังมีโอกาสทำกำไร
ไม่ก็เพิ่มเมนูใหม่ ขายหม่าล่าต้ม ขายบาร์บีคิวเนื้อแพะ
เสิร์ฟคู่กับเบียร์สด ตกดึกกินแล้วฟินสุดๆ
ถ้าขายหม่าล่า+ปิ้งย่างจริงๆ ล่ะก็ กว่าจะกลับบ้านได้คงหลังเที่ยงคืนแน่
ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เจียงเหยาไม่อยากทำแบบนั้น
เพราะไม่มีตู้เย็น ถ้าวัตถุดิบเหลือจากวันนี้ วันต่อไปก็เน่าแล้ว
ก็เสียเงินอีก
"ฉันสงสัยอย่างหนึ่งนะ คุณเมื่อก่อนดูไม่ชอบให้ฉันไปยืมเงินเลย แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายไปยืมเงินให้ฉันใช้เอง"
แถมยังพูดแบบใจกว้างว่า ถ้าขาดทุนก็เป็นของคุณอีก
เจียงเหยาเชื่อใจในความเป็นคนดีของกู้เฉิงเจ๋อ
ในเมื่อเขาพูดแบบนั้น ก็คงหมายความว่าเขาคิดอย่างนั้นจริงๆ
"ก็เพราะว่านี่เป็นเรื่องธุรกิจจริงจัง ฉันก็ต้องสนับสนุนสิ"
เจียงเหยาพยักหน้า
เมื่อก่อนผู้หญิงคนก่อนหน้าเธอ ยืมเงินเพราะอยากใช้ชีวิตสบาย
แต่ตอนนี้เธอทำเพราะอยากสร้างธุรกิจ
ถือว่ากู้เฉิงเจ๋อตาถึงอยู่เหมือนกัน
ในใจเจียงเหยารู้สึกดีขึ้นมาก
เธอก็ให้ความมั่นใจกับเขาเช่นกัน
"ยังไงก็ยังมีร้านขายของกินอยู่ ถึงจะขาดทุน ก็ยังพอเอาเงินจากตรงนั้นมาโปะได้"
กู้เฉิงเจ๋อถอนหายใจออกมา
จริงๆ ตอนที่เขาไปยืมเงินเขาไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น
แค่คิดว่าถ้าเงินหมด ก็จะใช้เงินเดือนเดือนละเจ็ดสิบไปผ่อนใช้คืนเรื่อยๆ ก็พอ
พอได้พูดเรื่องในใจออกมา เจียงเหยาก็เริ่มรู้สึกง่วง
และหลับไปอย่างรวดเร็ว
กู้เฉิงเจ๋อมองเธอแล้วก็ยิ้ม
เมื่อกี้ยังพูดกับเขาอยู่เลย ตอนนี้หลับซะแล้ว
ตั้งแต่เจียงเหยาเริ่มขายของกิน เธอก็ไม่ค่อยซื้อของเข้าบ้าน
ตอนเช้าเธอมักจะตื่นสาย
ส่วนมากกู้เฉิงเจ๋อก็ออกไปหาอะไรกินเอง
บางทีก็ทำเอง ง่ายๆ แค่ข้าวต้มกับผักดอง
คนสมัยนี้ไม่เรื่องมาก
ไม่เหมือนยุคหลังๆ ที่เน้นสารอาหาร ต้องกินโปรตีนเท่าไหร่ ผักเท่าไหร่
ตอนนี้แค่กินให้อิ่มก็พอแล้ว
เมื่อวานกู้เฉิงเจ๋อแสดงความสามารถได้ดี
วิ่งหาเงินทุนให้เจียงเหยาได้เรียบร้อย
เจียงเหยารู้สึกซาบซึ้งใจมาก
เธอเป็นคนแบบนี้ ใครดีกับเธอ เธอก็จะดีกลับ
ความสัมพันธ์ของคนเราก็เป็นแบบนี้แหละ ใจแลกใจ
เช้านี้เจียงเหยาไม่ได้นอนขี้เกียจ
เธอลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าให้กู้เฉิงเจ๋อ
เธอต้องออกไปตั้งร้าน เลยตื่นสายกว่าปกติ
แต่ขอแค่ไม่กระทบการขายช่วงเที่ยงก็พอ
เจียงเหยาต้มข้าวต้ม ทำแพนเค้กไข่
เธอใช้ไข่เยอะ แพนเค้กออกมาสีเหลืองทองน่ากินสุดๆ
กู้เฉิงเจ๋อได้กลิ่นหอมตั้งแต่ไกล
"วันนี้ตื่นเช้าจัง"
ชายหนุ่มล้างหน้าไปพลาง มองผู้หญิงในครัวไปพลาง
เจียงเหยาเร่งให้เขารีบล้างหน้า เพราะอาหารจะเสร็จแล้ว
อาหารเช้าวันนี้มีข้าวต้ม แพนเค้กไข่ เสิร์ฟคู่กับผักดองที่เธอทำเอง
ทั้งหน้าตา กลิ่น และรสชาติเข้ากันเป็นอย่างดี
กู้เฉิงเจ๋อกัดแพนเค้กเข้าไปคำใหญ่
ดวงตาเปล่งประกายทันที
ฝีมือทำอาหารของเจียงเหยานั้นเยี่ยมจริงๆ
ก่อนหน้านี้ทั้งสองยังคุยกันเรื่องหย่าร้าง
แต่หลังจากที่กู้เฉิงเจ๋อช่วยเรื่องเงินทุนเมื่อคืน
เจียงเหยาก็ไม่คิดจะพูดถึงอีก
ตอนนี้ขอโฟกัสที่ทำธุรกิจก่อน หาเงินก่อน
เรื่องหย่าค่อยว่ากันทีหลัง
หลังจากที่กู้เฉิงเจ๋อกินข้าวเสร็จ
เจียงเหยาก็มองหน้าเขาแล้วพูดว่า
"ฉันว่าจะออกไปตั้งร้านอีกวันนึง แล้วพรุ่งนี้หรือไม่ก็วันมะรืนจะออกเดินทางไปปักกิ่ง คุณลองไปที่โรงงานแล้วขอใบแนะนำตัวดู ถ้าลางานไม่ได้ ฉันไปคนเดียวก็ได้"
เจียงเหยาไม่ได้อยากให้เขาเสียงานเสียการจริงๆ
เมื่อวานเธอพูดแบบนั้น เพราะกลัวค่าใช้จ่ายจะเพิ่มขึ้น
แต่วันนี้เธอคิดถึงเขามากกว่า
กู้เฉิงเจ๋อเป็นคนดี
แม้ไม่ชอบเธอ แต่เวลาสำคัญก็ช่วยเรื่องเงินทุนให้
ในใจเจียงเหยารู้สึกซาบซึ้งจริงๆ
ผู้ชายชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็กลับมาเป็นปกติ
เมื่อตาสบตา
คำพูดของกู้เฉิงเจ๋อ ทำให้หัวใจของเจียงเหยาอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก…