กำลังจะปฏิเสธอยู่แล้ว แต่จู่ๆ ก็มีเสียงไม่เข้ากับบรรยากาศดังขึ้นมา เจียงเหยาหันไปมองที่ท้องของชายหนุ่ม
ก็ใช่น่ะสิ กู้เฉิงเจ๋อรีบกลับจากโรงงานมายังบ้านพักเพื่อใช้หนี้แทนเธอ เพราะรู้ว่าเจียงเหยาติดหนี้ก้อนโต ขนาดมื้อกลางวันยังไม่ได้กิน กลับไปถึงโรงงานก็เลยเวลาพักไปแล้ว แถมยังต้องทำงานอีกหลายชั่วโมง จะไม่หิวได้ยังไง?
“หิวแล้วใช่ไหม! รีบมานั่งกินก่อนเลย ชามนี้ของคุณ เดี๋ยวฉันไปตักอีก”
เจียงเหยาผลักชามบะหมี่ไปทางเขา แล้วหันกลับเข้าไปในครัวตักเพิ่ม โชคดีที่เธอทำไว้เยอะ ไม่งั้นถ้าเขากลับมาจริงๆ ก็คงไม่พอแน่
“อืม”
เขาพยักหน้ารับด้วยท่าทางเย็นชา
พอเจียงเหยาออกมาอีกครั้ง ก็พบว่าเขายังไม่เริ่มกิน
“ไม่หิวเหรอ? ทำไมไม่กินล่ะ?”
เจียงเหยา งง แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่มีเงินติดตัวสักหยวน ก็เลยแอบยิ้มอย่างประจบขึ้นมาเล็กน้อย กะว่าจะพูดขอเงินเขาหน่อย
ใบหน้าอวบอ้วนของหญิงสาวที่ยิ้มให้ดูไม่น่ามองเอาซะเลย กู้เฉิงเจ๋อถึงกับขนลุกวาบ สะท้านไปทั้งร่าง
เจียงเหยารู้ทันทีว่าเขารังเกียจ ร่างเดิมของนางร้ายนี้หนักกว่า 100 กิโล ยิ้มทีหนึ่งก็แทบจะแสบตา
เธอเองยังไม่กล้าดูหน้าตัวเองในกระจกเลย แล้วนี่เขาเคยคบกับนางเอกมาก่อน มันก็คงเป็นภาพที่ทำร้ายสายตาอย่างรุนแรง
จากนั้นก็เงียบ ก้มหน้าสู้กับชามบะหมี่ กู้เฉิงเจ๋อก็ก้มหน้ากินบะหมี่เช่นกัน
ที่จริงเขาไม่ได้ไม่กินเพราะรังเกียจ แต่แค่อยากรอให้เธอออกมานั่งกินพร้อมกัน
พูดตามตรง รสชาติของบะหมี่ก็ไม่เลว หรืออาจเป็นเพราะเขาหิวมากก็ได้
ไม่นาน ชามบะหมี่ก็หมดเกลี้ยง
“ยังมีอีกไหม?”
เจียงเหยาเงยหน้า “ในหม้อยังมีอยู่ คุณไปตักเพิ่มเอาเองเลย”
เขาพยักหน้า แล้วลุกไปตักเอง พอเห็นครัวที่สะอาดสะอ้าน ใบหน้าของกู้เฉิงเจ๋อก็อ่อนลง ตอนเขากลับบ้านมาครั้งแรก ครัวนั้นรกมาก แทบไม่มีที่เหยียบเลย ตอนนี้ดูดีขึ้นเยอะ
เจียงเหยาตั้งใจจะลดน้ำหนัก เธอเลยตักแค่ชามเดียว ส่วนที่เหลือทั้งหมดกู้เฉิงเจ๋อกินหมด
เธอเอานิ้วพันกันอยู่ใต้โต๊ะ คิดว่าจะเริ่มพูดเรื่องขอเงินยังไงดี เพราะเธอไม่มีเงินแม้แต่เหมาเดียว ส่วนเขาทำงานอยู่โรงงาน มีโรงอาหาร ไม่ต้องกังวลเรื่องกิน แต่เธออยู่บ้านพัก ยังไงก็ต้องใช้จ่ายบ้าง
ในชาติก่อน เธอเป็นสาวขยันที่หาเลี้ยงตัวเอง ไม่มีแฟน ทำงานเองใช้เงินเอง ตอนนี้จะให้ขอเงินผู้ชาย มันก็รู้สึกอายๆ อยู่
ทันใดนั้น กู้เฉิงเจ๋อก็วางชามลง เจียงเหยาก็รีบมองไปทางเขา
เห็นเขาหยิบม้วนธนบัตรออกจากกระเป๋าเสื้อ มีทั้งแบงก์ 1 หยวน 5 หยวน เขาหยิบใบที่ใหญ่ที่สุดออกมา เป็นใบละ 10 หยวน แล้วยื่นให้เธอ
ช่วงปลายยุคแปดศูนย์ ธนบัตรที่มีมูลค่าสูงสุดคือ 10 หยวน ใบละ 100 หยวนยังไม่ได้ออกใช้
เจียงเหยากะพริบตาปริบๆ รู้สึกเหมือนโชคดีหล่นทับ พระเอกนี่อ่านใจคนได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ?
“เงิน 10 หยวนนี้ เธอเก็บไว้ใช้”
เสียงเขายังคงแห้งๆ ตามแบบฉบับ เจียงเหยาดีใจจนอยากจะลอย รีบพยักหน้าแล้วรับเงินมาอย่างนอบน้อม
ตอนเขากลับมา ผ่านหน้าร้านขายของก็เจอเฉินไห่เซี่ย แล้วถึงได้รู้ว่าเธอไปขอเชื่อของที่ร้าน ถึงแม้เฉินไห่เซี่ยจะบอกว่าให้ฟรี แต่เขาก็ยัดเงิน 2 หยวนคืนไป ไม่อยากติดหนี้น้ำใจคนอื่นแม้แต่เรื่องเล็กๆ
เขาเดินกลับมาด้วยฝีเท้าเร็วจี๋ รู้ดีว่าเพราะตัวเองประเมินไม่รอบคอบ ผู้หญิงคนนี้ใช้เงินแบบบ้าระห่ำ หนี้ที่ก่อไว้ก่อนหน้านี้คงใช้หมดไปแล้ว
นึกถึงความฟุ่มเฟือยของเธอ เขาจึงเตือนว่า “เงินเดือนเดือนนี้ ฉันเอาไปใช้หนี้ให้เธอเกือบหมดแล้ว เงินนี้ใช้ประหยัดๆ หน่อย”
ถ้าเธอสร้างหนี้อีก จนเงินเดือนไม่พอใช้ เขาก็คงต้องไปขอเบิกล่วงหน้าอีก ซึ่งเป็นเรื่องน่าอายมาก
เจียงเหยานิ่งไป แล้วนึกถึงสิ่งที่นางร้ายทำไว้ในนิยาย พยายามสร้างความประทับใจให้สามี ด้วยการไปยืมเงินเพื่อนบ้านมาซื้อเสื้อผ้า หวังว่าพระเอกจะหันมามองเธอสักนิด
แต่นั่นก็เสียเปล่า ด้วยรูปลักษณ์ของเธอ ต่อให้ใส่อะไรก็เหมือนลูกบอลกลิ้ง
“คุณอย่าโกรธเลยนะคะ ฉันแค่...ซื้อเสื้อผ้ามานิดหน่อย คุณเป็นหัวหน้าแผนกของโรงงานยาสูบ ฉันเป็นภรรยา กลัวว่าจะใส่เสื้อผ้าโทรมๆ แล้วทำให้คุณเสียหน้า ก็เลย...ก็เลยไปยืมเงินคนอื่นมานิดหน่อย”
น้ำเสียงเจียงเหยาเบาลงเรื่อยๆ แต่ในใจกลับกลอกตาอย่างสุดแรง
ที่จริงแล้ว นางร้ายก็แค่กลัวว่าพระเอกจะเอาเงินไปให้นางเอก เลยคิดแผนแปลกๆ นี้ขึ้นมา ยืมเงินจากคนอื่น แล้วให้พระเอกมาชดใช้ทีหลัง แบบนี้เงินของเขาก็ไม่เหลือไปถึงนางเอกแน่ๆ
เมื่อนึกถึงตู้เสื้อผ้าที่แน่นเอี้ยดเต็มไปด้วยเสื้อผ้าสีเข้ม ก็อดนึกถึงฉากในหนังสือไม่ได้ ตอนที่นางร้ายซื้อเสื้อผ้าแล้วพนักงานขายก็ชมไม่หยุดปาก บอกว่าเธอใส่แล้วดูดีมีออร่า
เธอก็เลยจ่ายเงินทันที เป็นลูกค้าประเภทโง่ที่โดนหลอกง่าย
ในใจยังแอบภูมิใจ คิดว่าแค่ซื้อเสื้อผ้าดีๆ หลายชุด ก็สามารถชนะนางเอกได้แล้ว
ก็ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?
คิดว่าปัญหาคือเสื้อผ้าเหรอ? นางเอกเขาหุ่นดี หน้าตาสวย ส่วนเธออ้วนเป็นสองเท่าของเขาเลยนะ
เจียงเหยาเคยทำงานขายของมาก่อน ถึงจะไม่มีความสามารถอะไรมาก แต่เรื่องดูสีหน้าคนอื่น เธอถนัดมาก
เห็นว่าพระเอกเริ่มจะโกรธ เธอก็รีบอ่อนข้อ ผู้ชายตัวโตๆ คงไม่คิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิงตัวเล็กๆ หรอกใช่ไหม?
หึ! แต่พอเห็นสภาพตัวเองแล้ว เจียงเหยาก็เหงื่อตก เป็นผู้หญิงตัวเล็กที่ “กำยำ” อยู่ไม่น้อย
“อย่าโกรธเลยนะคะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ซื้อเสื้อผ้าอีกแล้ว”
เห็นสีหน้าของเขาเริ่มอ่อนลง เจียงเหยาก็รีบอ่อนให้ต่อ แต่เสียดายที่นางร้ายหนักตั้งร้อยกว่ากิโล ถ้าเป็นสาวสวยล่ะก็ พอใช้กลยุทธ์นี้เข้าไป ผู้ชายคงใจละลายแล้ว แต่นี่...ได้ผลไม่เต็มที่เลย
พอเห็นเธอถ่อมตัวลง กู้เฉิงเจ๋อก็หายโมโหไปเยอะ ยังไงซะ เธอก็เป็นภรรยาเขา ถึงยังไงก็ไม่ควรปล่อยให้เธอไม่มีเสื้อผ้าใส่
เขาขมวดคิ้วแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยเสียงแห้งๆ “ไม่ได้บอกว่าไม่ให้ซื้อเสื้อผ้า ถ้าอยากได้ก็บอกฉัน ฉันจะให้เงิน แต่อย่าไปยืมคนอื่นอีก มันดูไม่ดี”
เพราะผู้หญิงในบ้านพักแต่ละคน ปากจัดกันทั้งนั้น เรื่องแบบนี้ลือกันแป๊บเดียวก็รู้กันทั้งบ้าน เขาเองก็รักหน้าตา จะไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง
ผู้ชายต้องรู้จักใช้น้ำเย็นลูบ เจียงเหยาเลยพอใจมากกับท่าทีของเขา
ในหนังสือ เวลาถึงจุดแบบนี้ นางร้ายจะเริ่มทะเลาะตะโกนว่า “ฉันเป็นเมียคุณ ใช้เงินนิดหน่อยทำไมไม่ได้?”
“ไม่ให้ฉันใช้ จะเอาไปให้ใคร? ซ่งเสวี่ยเจียวใช่ไหม?”
พูดแทงใจดำ พอพระเอกหน้าตึง นางร้ายก็ยิ่งระเบิดต่อ ด่าพระเอกว่าหลงนางเอกไม่เลิก ด่าไปถึงขั้นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงหน้าไม่อาย
ต้องเข้าใจว่านางเอกเคยเป็นคนรักของพระเอก แม้จะไม่ได้ลงเอยกัน แต่เธอก็เป็น “แสงจันทร์สีขาว” ในใจเขาอยู่ดี การที่นางร้ายไปพูดใส่ร้ายแบบนั้นก็ยิ่งทำให้ความสัมพันธ์พังลงเรื่อยๆ
จริงๆ แล้ว ถ้านางร้ายไม่ใช้อารมณ์มากเกินไป ไม่ทะเลาะทุกครั้งที่พูดถึงนางเอก ก็คงไม่ต้องจบที่การหย่าร้าง เพราะในยุคนั้น คนทั่วไปมองว่าการแต่งงานคือเรื่องตลอดชีวิต การหย่าไม่ใช่เรื่องง่าย
แถมในหนังสือ พระเอกก็ไม่ได้มีภาพลักษณ์เป็นเจ้าชายแห่งรักแท้อะไรขนาดนั้นด้วย.