เย่วหงเหมยยังไม่รู้เลยว่าความลับดำมืดของตัวเองถูกลูกสาวคนโตที่เธอไม่ชอบหน้าแฉออกไปหมดแล้ว หลังเลิกงานเธอแวะไปร้านอาหารของรัฐ ซื้อกับข้าวมาสองอย่าง หน้าตาเปื้อนรอยยิ้ม ปั่นจักรยานไปยังเขตหอพักโรงงานทอผ้า ให้คนช่วยตะโกนเรียก
ติงเนี่ยนจวินได้ยินว่าแม่มา ก็รีบวิ่งออกมาอย่างดีใจ
“แม่—”
คนหนึ่งเรียก “แม่”
อีกคนหนึ่งเรียก “จวินจวิน”
แม่ลูกสบตากัน แดงก่ำขึ้นพร้อมกันทั้งคู่
ราวกับเพิ่งผ่านการพลัดพรากเป็นตายมาอย่างไรอย่างนั้น
“ยังโกรธแม่อยู่ไหม” เย่วหงเหมยเช็ดหางตา มองใบหน้าเล็กตรงหน้า จากใบหน้าที่ละเอียด งด งามนี้ยังพอเห็นเงาของคนนั้นเลือนรางอยู่
ความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นในอก ทั้งเปรี้ยว ทั้งฝาด
“แม่ หนูจะโกรธแม่ได้ยังไง แม่กับพ่อดีกับหนูที่สุดแล้ว!” ติงเนี่ยนจวินดึงแขนเสื้อทำงานของเย่วหงเหมย ทำปากยื่นออดอ้อน “แค่หนูไม่รู้จะเข้ากับพี่สาวยังไง พูดไม่เก่งไปหน่อย เลยทำให้พี่โกรธ มื้อรวมญาติที่ดีๆ ก็เลยพังหมด”
“ไม่ใช่ความผิดของลูก ไม่ใช่เลย เด็กคนนั้นมันตัวก่อกวน ไม่รู้ไปบิดเบี้ยวอะไรมา อย่าไปสนใจมัน เดี๋ยวอีกไม่กี่วันให้พ่อของลูกจัดการเอง!” เย่วหงเหมยพูดจบก็ยิ้มอย่างมีนัย “อ้อ ใช่แล้ว ติ่งเฟิงโทรมาหาแม่…”
ติงเนี่ยนจวินไม่รู้ว่าพานติ่งเฟิงโทรหาแม่ด้วย ใจเต้นขึ้นมาทันที รีบถาม
“แม่ ติ่งเฟิงพูดอะไรบ้าง”
เย่วหงเหมยแกล้งค้อนอย่างเอ็นดู
“จะพูดอะไรได้ ก็ร้อนใจเรื่องของพวกหนูน่ะสิ กลัวจะแต่งลูกเข้าบ้านเขาไม่ได้”
ติงเนี่ยนจวินหน้าแดงเล็กน้อย เสียงอ่อนลง
“แม่—”
“เอาล่ะ ไม่แซวแล้ว ติ่งเฟิงบอกว่าให้พวกเราไปคุยกับพี่สาวลูกดีๆ ขอแค่พี่สาวลูกยอม เขายินดีจะให้ค่าชดเชย”
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ
หัวใจติงเนี่ยนจวินหนักอึ้ง เธอแอบบีบฝ่ามือตัวเอง แม่คงยังไม่ได้ไปคุยกับติงกั่วใช่ไหม
หรือว่าเธอจะต้องตกเป็นรองต่อหน้าติงกั่วจริงๆ
แต่สีหน้าเธอไม่แสดงออก แสร้งยิ้มอย่างคาดหวัง
“แล้วพี่สาวยอมไหมคะ”
เย่วหงเหมยส่ายหน้า
“แม่ยังไม่ได้พูด ตอนนี้นิสัยมันบิดขนาดนั้น ถ้าไปพูดตอนนี้ หางคงชี้ฟ้าแน่ แม่คิดว่าอย่าเพิ่งพูดดีกว่า อีกอย่าง เธอก็เป็นพี่สาวลูก จะเป็นคนในครอบครัว จะเอาค่าชดเชยอะไร!” แล้วยังกำชับอีกว่า “ลูกก็อย่าไปพูดโง่ๆ ตรงๆ กับเธอ ถ้าเกลี้ยกล่อมไม่ไหวจริงๆ ค่อยพูด”
ติงเนี่ยนจวินโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย พยักหน้าเบาๆ แล้วซบศีรษะลงบนไหล่ เย่วหงเหมยอย่างสนิทสนม
“แม่ แม่ดีกับหนูจริงๆ วางใจเถอะ ต่อไปพอแม่กับพ่อเกษียณ หนูจะพาพวกแม่ไปอยู่เมืองหลวง ให้ใช้ชีวิตสบายๆ”
เย่วหงเหมยอบอุ่นในใจ จวินจวินช่างดีจริงๆ ไม่ได้รักเสียเปล่า
เธอยื่นมือไปแตะหน้าผากลูกสาว มองเหม่อไปในอากาศ แล้วพึมพำเสียงต่ำ
“จะสุขสบายหรือไม่ไม่สำคัญ ขอแค่ลูกมีความสุขก็พอ แม่ทั้งชีวิตไม่หวังอะไรเลย แค่หวังให้ลูกดีตลอดไป ดีไปตลอดชีวิต…”
ติงเนี่ยนจวินนึกอะไรขึ้นมา เงยหน้าขึ้นอย่างลังเล
“แม่ มีเรื่องหนึ่ง หนูไม่รู้ควรพูดดีไหม”
เย่วหงเหมยหัวเราะ
“กับแม่มีอะไรพูดไม่ได้อีก พูดมาเถอะ”
ติงเนี่ยนจวินเม้มปาก คิดไปคิดมา
“พี่สาวต่อต้านเรื่องแต่งงานขนาดนี้ ตอนอยู่ชนบท เธอจะ…มีอะไรไปแล้วหรือเปล่า”
คำพูดอ้อมค้อม แต่เย่วหงเหมยกลับจินตนาการไปไกล สีหน้าดำลงทันที พูดเสียงแข็ง
“เธอกล้าได้ยังไง ชนบทจะมีผู้ชายดีๆ อะไร ไม่ได้ แม่ไม่ยอมเด็ดขาด!”
เธอเอาปลานึ่งซีอิ๊วกับหม้อตุ๋นใส่อ้อมแขนติงเนี่ยนจวิน
“เรื่องนี้ต้องรีบจัดการ แม่จะกลับไปถามให้ชัด ไม่ว่าจะคบชาวนา ขาโคลนหรือพวกหนุ่มลงชนบท ต้องตัดให้หมด! ถึงว่า ทำไมพอพูดให้แต่งงานก็เหมือนคนบ้า…”
เขตบ้านพักโรงงานเหล็ก
กับข้าวสองอย่างเข้าท้องติงกั่วจนหมด กินอิ่มดื่มอิ่ม เธอผลักกล่องข้าวออก ลุกกลับเข้าห้อง
ห้องรับแขก อบ อวลไปด้วยควัน
กระตุ้นอารมณ์สหายติงอย่างแรง นั่งสูบบุหรี่ไม่หยุด สายตาเหม่อลอย สีหน้าหม่นหมอง
ติงกั่วหยิบน้ำชาเย็นมากินแก้เลี่ยน เตรียมเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวคลายร้อน
แต่จู่ๆ ก็มีเสียงปึงดังขึ้นหน้าประตู เธอสะดุ้ง มือเกือบทำชาหล่น
เต่าหัวเขียวโมโหปึงปัง?
เธอเดาผิด เพราะข้างนอกดังเสียงเย่วหงเหมยตะโกนถามเสียงดัง
“ติงกั่ว ติงกั่ว พูดความจริงกับพวกเรามา เธอคบใครเองที่ชนบทหรือเปล่า ฉันว่าแล้ว ทำไมเธอถึงต่อต้านการแต่งงานขนาดนี้…โอย ควันแรงจะตาย เที่ยงวันแสกๆ สูบอะไรเยอะแยะ!”
คำพูดของเย่วหงเหมยถูกควันบุหรี่ขัดจังหวะ เธอไม่ทันสังเกตอารมณ์สามี พูดอย่างหงุดหงิด
“ไป ไป ไป ออกไปสูบข้างนอกสิ จริงๆ เลย…”
ติงจื้อกังไม่ขยับ เงยหน้ามองเธออย่างเงียบงัน
เย่วหงเหมยถึงจะรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ชะงักไป
“เป็นอะไรไป ติงกั่วก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ เธอทำอะไรอีก เธออยู่ไหน ติงกั่ว…”
ติงจื้อกังขัดขึ้น เสียงแหบพร่า
“บอกฉันตามตรง เนี่ยนจวินเป็นลูกของใครกันแน่”
สีหน้าเย่วหงเหมยเปลี่ยนไป หัวใจเต้นแรงขึ้นชั่วขณะ ตั้งสติแล้วตอบอย่างนิ่ง
“ตั้งแต่แรกก็พูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ ลูกของพี่สาวบุญธรรมฉัน…”
ติงจื้อกังกัดฟัน พยายามกดความโกรธ แต่เสียงยังสั่น
“ยังโกหกฉันอีก ฉันมันโง่ หลอกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันถามเธอ จางเซิ่งข่ายคือใคร”
“……”
เย่วหงเหมยหน้ามืด สมองว่างเปล่าชั่วขณะ เสียงหึ่งดังในหู หน้าเธอซีดขาว
เขารู้จักจางเซิ่งข่ายได้ยังไง
เหล่าติงจะรู้เรื่องเซิ่งข่ายได้ยังไง เป็นไปไม่ได้!
สีหน้าตื่นตระหนกของภรรยาทำให้ติงจื้อกังหลับตาลงแน่น
มันชัดเจนแล้ว
ลูกสาวคนโตไม่ได้โกหกเขา
ภรรยาที่เขาคิดว่ารักใคร่กันดี สวมเขาเขียวให้เขาทางจิตใจ แถมยังให้เขาเลี้ยงลูกของผู้ชายคนอื่น
เขายังโง่รักเด็กคนนั้นสุดหัวใจ เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ทุ่มเทแรงกายแรงใจไม่รู้เท่าไร
ติงจื้อกังเวียนหัวอย่างรุนแรง บุหรี่ในมือหล่นเมื่อไรก็ไม่รู้
เห็นสามีหน้าซีดคล้ำ เย่วหงเหมยตกใจจริงๆ รีบอธิบาย
“ไม่ใช่แบบนั้น เหล่าติง ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด คุณไปฟังใครพูดอะไรมา คุณเข้าใจผิดแล้ว!”
“จะไม่ให้ฉันเข้าใจผิดได้ยังไง!” อารมณ์ในใจติงจื้อกังพังทลาย เขาลุกพรวด ดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอโป่งพอง ตะโกนออกมาแทบขาดใจ
“เธอตั้งใจจะปิดบังฉันไปทั้งชีวิตหรือไง!”
“เหล่าติง…”
แต่งงานกันมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เย่วหงเหมยถูกติงจื้อกังตะโกนใส่แบบนี้ เธอกลัวจนเสียงสั่น
“ฟังฉันอธิบายก่อน…”
เพียะ!
เสียงตบดังขึ้น ห้องรับแขกเงียบงันไปชั่วขณะ
เย่วหงเหมยกุมหน้า มองสามีอย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณตีฉัน?”
ติงจื้อกังเองก็ชะงักไปหลังตบ ออกไป
เขาไม่เคยตีลูก ไม่เคยตีเย่วหงเหมย แต่ไม่มีผู้ชายคนไหนทนได้ ถ้าภรรยาสวมเขาให้ แม้จะเป็นทางจิตใจก็ตาม
ติงกั่วพูดถูก
เนี่ยนจวิน…กำลังคิดถึงใครกันแน่
ภรรยาที่นอนข้างเขาทุกคืน แอบคิดถึงใครอยู่
เขาไม่กล้าคิดลึก แค่คิดก็แทบคลุ้มคลั่ง
เขาพูดเสียงต่ำ
“เธอเลี้ยงลูกของผู้ชายคนอื่น ส่งลูกแท้ๆ ของฉันไปชนบท เอาลูกคนอื่นเป็นแก้วตาดวงใจ เอาลูกแท้ๆ เป็นหญ้า เย่วหงเหมย เธอช่างทำได้จริงๆ!”
เลี้ยงลูกของจางเซิ่งข่าย ก็เพราะเธอไม่ได้แต่งกับเขา รักไปถึงของที่เกี่ยวข้อง พอเขาถูกส่งลงพื้นที่ ก็ไปเลี้ยงลูกสาวของเขา
ตลกสิ้นดี!
ติงจื้อกังเปิดประตูออกไป
เย่วหงเหมยทรุดนั่งบนโซฟา แก้มบวมแดงเต็มไปด้วยความว่างเปล่า
เธอไม่เข้าใจเลย ว่าเหล่าติงรู้เรื่องนี้ได้ยังไง
จางเซิ่งข่ายไม่ได้อยู่หมู่บ้านเดียวกับเธอ แม้แต่คนในหมู่บ้านฝั่งเธอก็ไม่รู้ แล้วเหล่าติงรู้ได้ยังไง?
ติงกั่วกำลังดูระบบด้านหลัง
ค่าความเครียดในระบบพุ่งขึ้นไม่หยุด ก่อนหน้านี้ชื่อของติงจื้อกังขึ้นนำ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเย่วหงเหมย ส่วนติงจื้อกังก็สลับขึ้นลง
ถ้าเปรียบเป็นความเร็วรถ ก็คงสัก…สามสิบกิโล
แต่ในสายตาติงกั่ว มันช้าไป ต้องพุ่งจนเห็นเป็นเงาเท่านั้นถึงจะพอ
ความลับระดับฟ้าผ่าถูกเปิดโปง คนหนึ่งรู้ว่าถูกภรรยาที่รักสวมเขาเขียวทางจิตใจ กลับขึ้นแค่สามสิบ
ไม่ได้ ต้องเร่งสปีด
เธอเลยเปิดประตูออกไป ถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
“แม่ พ่อตีแม่เหรอ พ่ออารมณ์ดีขนาดนั้น จะลงมือได้ยังไง แม่ทำเรื่องฟ้าดินไม่อภัยอะไรไว้เหรอ”
เย่วหงเหมยสะดุ้ง เธอมัวแต่โมโหก่อนหน้านี้ ลืมไปเลยว่ายังมีคนอยู่ในบ้าน พูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ไม่เกี่ยวกับเธอ!”
เธอลุกไปที่กะละมัง เห็นว่าน้ำสกปรก ก็สั่ง
“ไปตักน้ำมาให้ฉัน!”
“ได้เลย” ติงกั่วรับอย่างว่าง่าย ยกกะละมังออกไป พอออกไปถึงทางเดินก็หันกลับมาตะโกนใส่ประตูบ้าน
“แม่ พ่อคงไม่ได้ตั้งใจตีแม่หรอก อย่าเก็บไปคิดเลย อย่างน้อยวันนี้เที่ยงพ่อยังซื้อกับข้าวเนื้อมาให้หนูกิน ไม่เหมือนแม่ ของดีๆ เอาไปให้ลูกบุญธรรมหมด…”
เย่วหงเหมยได้ยินเข้าก็หน้ามืด โกรธจนตะโกน
“กลับเข้ามาเดี๋ยวนี้!”
“มาแล้ว!” ติงกั่วตอบเสียงใส ถือกะละมังน้ำครึ่งหนึ่งกลับเข้าบ้าน พึมพำไปด้วย
“ใช้ให้ไปตักน้ำ เดินไปครึ่งทางก็เรียกกลับ แม่เลี้ยงยากจริงๆ”
เย่วหงเหมยจุกจนพูดไม่ออก กัดฟันพูด
“เธอตั้งใจใช่ไหม อยากทำให้ฉันตายใช่ไหม เธอตะโกนอะไรไม่เลือก รู้ไหมว่าความอับอายของบ้านไม่ควรเอาไปพูดข้างนอก!”
ติงกั่วโต้กลับอย่างมีเหตุผล
“ไม่พูด คิดว่าคนอื่นไม่รู้หรือไง แม่ส่งลูกแท้ไป แล้วยกเด็กบุญธรรมมาเลี้ยง เรื่องนี้ทั้งโรงงานเหล็กรู้กันหมด!”
“นี่มันอับอายตรงไหน!” เย่วหงเหมยหลุดปาก พอพูดจบก็ใจฝ่อทันที
ติงกั่วไม่สนใจว่าเธอจะใจฝ่อหรือไม่ พูดเสียงเย็น
“ต่อให้เมื่อก่อนยังไม่ถือ ตอนนี้ก็นับแล้ว แม่คบชู้ทางจิตใจ เอาเขาเขียวมาสวมให้พ่อหนู…”
“ติงกั่ว!” เย่วหงเหมยไม่คิดว่าลูกสาวจะพูดเรื่องนี้ต่อหน้า เธออายจนหน้าแดง ทำท่าจะตบ
“เธอพูดบ้าอะไร ฉันเป็นแม่เธอ เธอพูดกับฉันแบบนี้ไม่ได้!”
ติงกั่วเบี่ยงตัวหลบ แล้วหัวเราะเย็น
“หนูยอมรับ แม่ถึงจะเป็นแม่หนู หนูไม่ยอมรับ แม่ก็เป็นแค่ป้าแถวถนนคนหนึ่ง”
“……”
เด็กคนนี้เกิดมาเพื่อทวงหนี้ใช่ไหม
เธอเป็นแม่แท้ๆ แต่เด็กคนนี้จะบีบให้เธอตายให้ได้หรือยังไง
มีลูกที่ไหนพูดกับแม่ตัวเองแบบนี้!
สวรรค์เอ๋ย ต่อไปชีวิตเธอจะอยู่ยังไง
เย่วหงเหมยกุม อก ล้มพิงโซฟา น้ำตาร้อนๆ ไหลลงมาสองสาย