ติงกั่วกลับเข้าห้องนอนด้วยอารมณ์ปลอดโปร่ง สดชื่น พอเข้าประตูมาก็เปิดดูระบบหลังบ้านทันที ดีมาก ในที่สุดก็มีเงาหลังปรากฏแล้ว!
ด้านนอก เย่วหงเหมยนอนนิ่งอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ไปลางานที่โรงงาน พอกลับมาก็เข้าห้องนอน ปัง! ปิดประตู แล้วล้มตัวลงนอนเหม่อ คิดหาวิธีปะติดปะต่อเรื่องนี้ให้ลงตัว
เธอกับติงจื้อกังใช้ชีวิตคู่กันมาครึ่งค่อนชีวิต จะมาทะเลาะกันจนบ้านแตกตอนอายุขนาดนี้ไม่ได้ นั่นมันจะกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวเอา
แล้วยังมีติงกั่ว ไอ้ตัวทวงหนี้นั่นอีก… เย่วหงเหมยหลับตาลง เธอรู้สึกว่าติงกั่วเป็นตัวซวยของตัวเอง
ก่อนที่ติงกั่วจะกลับมา บ้านนี้กลมเกลียว สามีภรรยารักใคร่กัน ทุกอย่างในบ้านเธอเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด จะใช้ชีวิตยังไงก็เป็นไปตามที่เธอจัดวาง เรียกได้ว่าสบายใจสุดๆ
แต่พอติงกั่วกลับมา บ้านก็วุ่นวายเหมือนไก่แตกเล้า
เนี่ยนจวินโตมาขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้แล้ววิ่งหนีออกจากบ้าน
ยังไม่นับเรื่องที่ทำให้ติงจื้อกังรู้ตัวตนที่แท้จริงของเนี่ยนจวินอีก
“ตัวก่อเรื่อง ตัวซวย รู้อย่างนี้น่าจะปล่อยให้ตายอยู่ชนบท ไม่ต้องกลับมา” เย่วหงเหมยหน้าดำคล้ำ สะบถด้วยความแค้น
สะบถเสร็จ ใจก็เริ่มร้อนรน เรื่องนี้จะอธิบายกับติงจื้อกังยังไง จะทำให้เขายอมรับได้ยังไงกัน!
ติงกั่วนอนเอกเขนกอยู่ในศาลาในมิติพิเศษ มองค่าตัวเลขในหลังบ้านที่พุ่งพรวด “ทะลุหกร้อยแล้ว… ทะลุเจ็ดร้อยแล้ว คู่สามีภรรยานี่แรงจริงๆ”
ระบบก็โห่ร้องอยู่ข้างๆ “เจ็ดร้อยสี่สิบ เจ็ดร้อยหกสิบ เจ็ดร้อยแปดสิบ… แปดร้อย สวย!”
ติงจื้อกังรับแรงกระแทกทางใจไม่ไหว ส่วนเย่วหงเหมยก็ทั้งตื่นตระหนกทั้งกระวนกระวาย คู่สามีภรรยาคู่นี้ยึดอันดับบนหลังบ้านของเธอแน่น ตัวเลขหมุนไม่หยุด ไม่มีใครเทียบได้
อีกฝั่งหนึ่ง เย่วหงเหมยคิดไม่ออก แถมยิ่งคิดใจก็ยิ่งไม่สงบ เลยลุกไปครัว นวดแป้ง คราวนี้ไม่ผสมแป้งข้าวโพด นึ่งหมั่นโถวแป้งขาวล้วนสองลัง
นวดแป้งพักไว้แล้วก็ออกไปซื้อของ
นอกจากผักกับเนื้อแล้ว ยังยอมจ่ายแพงเอาปลาเส้นหนึ่งมา ตั้งใจจะทำปลาตุ๋น เมนูโปรดของติงจื้อกัง
นึ่งหมั่นโถว ล้าง หั่น เตรียมของ วุ่นจนเหงื่อท่วมตัว
ระหว่างนั้นเรียกติงกั่วให้ออกมาช่วย ติงกั่วทำเป็นหูหนวก ไม่ตอบสักคำ
เย่วหงเหมยยิ่งโมโหจนแน่น อก
พ่อแม่ทะเลาะกัน เด็กคนนี้ก็ไม่รู้จักคิด ไม่ออกมาช่วยสักนิด จริงๆ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนคลอดออกมาน่าจะบีบคอให้ตายไปเลย
ติงจื้อกังเลิกงานกลับมา เห็นอาหารเต็มโต๊ะ เม้มปากเงียบๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าและกะละมังออกไปตักน้ำ ล้างมือ ล้างหน้า
ลูกคนที่สี่ คนที่ห้า และคนที่หก กลับมาจากเลิกงานเลิกเรียน เห็นโต๊ะอาหารอุดมสมบูรณ์ก็พากันโห่ร้อง
ลูกคนเล็กถามเสียงใสด้วยความดีใจ “แม่ พี่เนี่ยนจวินจะกลับมาหรือเปล่า?”
ลูกคนที่สี่ซึ่งนิสัยฉุนเฉียวก็หันไปมองแม่ ตาเป็นประกาย “แม่ คืนนี้พี่เนี่ยนจวินจะกลับมาใช่ไหม?”
ใครๆ ก็รู้ ปกติบ้านนี้ไม่กินดีขนาดนี้ มีแต่ตอนพี่เนี่ยนจวินกลับมา แม่ถึงจะจัดโต๊ะใหญ่แบบนี้
ติงกั่วที่ออกมาหาอะไรกินพอดี ตาเป็นประกายทันที โอ้โห ช่วงเวลานี้ยังจะพูดถึงพี่เนี่ยนจวินอีก นี่มันส่งเงินมาให้เธอชัดๆ
ไม่เห็นหรือไงว่าแม่ของพวกเขาเกร็งไปทั้งตัวจนเดินแขนขาไม่สัมพันธ์แล้ว ไม่เห็นหรือไงว่าหน้าพ่อดำขึ้นเรื่อยๆ
ติงกั่วยิ้มตาหยี เติมฟืนให้ไฟแรงขึ้น พูดว่า “ยังไง พี่เนี่ยนจวินไม่กลับมา บ้านนี้ก็ไม่สมควรกินปลา กินเนื้อแล้วหรือ?”
ลูกคนที่ห้าซึ่งซื่อจนไม่ทันคิด พูดออกมาตรงๆ “ก็แน่นอนสิ พี่เนี่ยนจวินไม่กลับมา จะกินปลาเนื้อทำไม จริงไหมพ่อ แม่?”
นี่เป็นธรรมเนียมของบ้านนี้มาหลายปี ใครอื่นก็อิจฉาไม่ได้
พูดจบยังมองติงกั่วอย่างมั่นใจ นัยว่า นี่คือสิทธิ์ของพี่เนี่ยนจวิน เธออยากเทียบ ไม่มีทาง
เย่วหงเหมยกลับแน่น อก จ้องติงกั่วเขม็ง
เรื่องไหนไม่ควรพูดก็ขุดขึ้นมาพูด ไอ้ตัวทวงหนี้นี่จงใจจริงๆ
“ใช่ บางคนก็อย่า…” ติงเซียงก็เตรียมจะพูดประชดติงกั่วบ้าง แต่ยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินพ่อคำราม “จะกินข้าวไหม! ไม่กินก็ไสหัวไปทำการบ้าน!”
พูดจบก็นั่งลง หยิบตะเกียบกับหมั่นโถวเริ่มกินข้าว
ติงเซียงสะดุ้ง ตัวสั่นไปทั้งคน เพิ่งรู้ว่าบรรยากาศในบ้านผิดปกติ รีบเงียบกริบ
ติงเจี้ยนเซ่อชะงัก ถามอย่างแปลกใจ “พ่อ แม่ เป็นอะไรกัน?” แล้วหันไปด่าติงกั่ว “เธอใช่ไหม ที่ไปทำให้พ่อแม่ไม่พอใจอีก?”
ติงกั่วหรี่ตา “อยากโดนอีกหรือไง?”
ติงเจี้ยนเซ่อตัน พวงแก้มเหมือนยังปวดอยู่ จ้องติงกั่วเขม็ง
ติงกั่วกระตุกมุมปาก เริ่มกินข้าว คีบเนื้อปลาจากท้องปลาอย่างแรง ชิ้นใหญ่เข้าปาก ปลาตุ๋นนี่ทำได้ดีจริงๆ …
ติงเจี้ยนเซ่อฮึดฮัดเสียงดัง หันไปหาติงจื้อกัง “พ่อ เป็นเพราะติงกั่วไปพูดให้ร้ายพี่เนี่ยนจวินใช่ไหม? คนนี้มันตัวก่อเรื่อง มันอิจฉาพี่เนี่ยนจวิน…”
คำว่า “พี่เนี่ยนจวิน” แทงใจติงจื้อกังจนแน่น อก เขาปาตะเกียบลง โกรธจัด “พี่เนี่ยนจวิน พี่เนี่ยนจวิน เธอเป็นจักรพรรดิหรือไง เอ่ยถึงอยู่ได้ทุกวัน ขาดเธอแล้วอยู่ไม่ได้หรือไง!”
ติงเจี้ยนเซ่อตะลึง
เย่วหงเหมยก้มหน้า ตาแดงก่ำด้วยความน้อยใจ
มื้อนี้ นอกจากติงกั่ว คนอื่นกินกันอย่างไม่ค่อยย่อยนัก
กินเสร็จ ติงเจี้ยนเซ่อเห็นติงกั่วลุกกลับห้อง กัดฟันเดินตามไป ปัง! ปิดประตู ถามเสียงแข็ง “ติงกั่ว เธอทำอะไรลงไปกันแน่? ใช่ไหมที่ไปพูดให้พ่อฟังว่าพี่เนี่ยนจวินไม่ดี?”
ไม่อย่างนั้นพ่อไม่มีทางมีท่าทีต่อต้านพี่เนี่ยนจวินขนาดนี้!
ติงกั่วหันกลับ มองประตูที่ปิดสนิท ยิ้มสดใสผิดปกติ “กลอนประตูใส่หรือยัง?”
ติงเจี้ยนเซ่อขมวดคิ้ว “จะใส่กลอนทำไม?”
ติงกั่วยิ้มยั่วยวน “ใส่ให้เรียบร้อยสิ ใส่แล้วฉันจะบอก เรื่องนี้ใหญ่มาก…”
“เรื่องมากจริง!” ติงเจี้ยนเซ่อบ่นพึมพำ หันไปใส่กลอน พอหันกลับมาก็เห็นในมือติงกั่วมีไม้กระบองเพิ่มขึ้นมา ยิ้มให้เขาอย่างชั่วร้าย
ความหนาวเย็นพุ่งขึ้นกลางใจติงเจี้ยนเซ่อ พูดตะกุกตะกัก “เธอ… เธอจะทำอะไร…”
เขาอธิบายความรู้สึกนี้ไม่ถูก ราวกับติงกั่วเป็นผีร้ายที่คลานขึ้นมาจากนรก แค่มองก็ขนลุก ขาอ่อนแรงโดยไม่รู้ตัว
ยังไม่ทันเริ่ม เขาก็ขี้ขลาดอีกแล้ว แถมขี้ขลาดกว่าคืนก่อนเสียอีก
เขารีบหันไปเปิดประตู ดึงเท่าไรก็ไม่ออก ถึงนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งใส่กลอนเอง มือไม้รนไปหมด ยิ่งรนก็ยิ่งเปิดไม่ออก ปากตะโกนข่มขวัญ “เธอ… เธออย่ามั่วนะ…”
ไม้ตีหมาในมือ ยกขึ้นฟาดลงไปทันที
“อ๊าก—”
ในห้องนั่งเล่น ติงจื้อกังกำลังจุดบุหรี่อีกมวน เย่วหงเหมยก้มหน้าก้มตาทำความสะอาด เด็กเล็กสองคนหดตัวเหมือนนกกระทา นั่งทำการบ้าน
จู่ๆ เสียงร้องโหยหวนเหมือนผีร้องดังมาจากห้องติงกั่ว ทำให้ทุกคนสะดุ้ง
เย่วหงเหมยกำลังหาโอกาสจะพูดอยู่ พอได้ยินก็เผลอตวาด “ติงกั่ว เธอทำอะไรอีก!”
“แม่ช่วยด้วย อ๊าก—” เสียงติงเจี้ยนเซ่อดังมา เย่วหงเหมยรีบหันไปหาสามีบนโซฟา “ติงจื้อกัง ดูติงกั่วสิ…”
ติงจื้อกังไม่อยากสนใจภรรยา แต่ก็ไม่อยากให้ลูกชายโดนตี เดินไปเคาะประตู ตะโกน “ติงกั่ว ทำไมถึงลงมืออีก!”
ติงกั่วเปิดประตู ถือไม้ตีหมาในมือ สายตาเย็นชา ไออาฆาตรุนแรงแม้มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่กลับกดทับจิตใจคนตรงหน้าอย่างจัง
ติงจื้อกังยัง อด ถอยหลังนิดหนึ่งไม่ได้ ความเย็นวาบไหลขึ้นแผ่นหลัง เสียงจึงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ดึกแล้ว อย่าทะเลาะกันอีก เดี๋ยวรบกวนเพื่อนบ้าน”
ติงกั่วพูดเสียงเรียบ “งั้นก็สั่งสอนลูกชายไร้ค่าของคุณให้รู้จักมารยาทหน่อย ต่อไปถ้ายังไม่มีสัมมาคารวะอีก ฉันจะหักขาเขา”
พูดจบก็หันกลับไป เตะติงเจี้ยนเซ่อที่ขาอ่อนเหมือนเส้นบะหมี่ออกมา ปัง! ปิดประตู
ติงเจี้ยนเซ่อนอนแผ่บนพื้น ตัวเปียกเหมือนเพิ่งถูกลากขึ้นจากน้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
น่ากลัวเกินไป ติงกั่วน่ากลัวเกินไป!
ไม่รู้จะอธิบายยังไง แค่ตอนที่เธอยกไม้ขึ้น เขาก็ขวัญแตกโดยไม่รู้ตัว
ทั้งบ้านติงเหมือนแตกสลาย แต่คนที่แตกยิ่งกว่าคือติงเซียง เธอมองห้องตัวเอง แล้วมองห้องพ่อแม่ คืนนี้เธอจะไปนอนที่ไหน?
บรรยากาศระหว่างพ่อแม่ตึงเครียด เธอไม่กล้าไปนอนด้วย แต่ติงกั่วก็เพิ่งอัดพี่ชาย แถมตอนเปิดประตูเมื่อกี้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าผี เธอก็ไม่กล้ากลับห้อง
ลูกคนเล็กยกแขนขึ้นปาดน้ำตา
ชีวิตช่างลำบากจริงๆ!
ติงเจี้ยนกั๋วอารมณ์ดี ฮัมเพลงเดินเข้าบ้าน พอเห็นว่าทุกคนยกเว้นติงกั่วนั่งเหม่ออยู่ในห้องนั่งเล่น บรรยากาศอึมครึมประหลาด อารมณ์ดีจากการไปเดตก็หายวับ เขาขมวดคิ้วถาม “ติงกั่วก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ?”
พูดพลางมองหาอย่างเดือดดาล “เธออยู่ไหน?”
ไม่เห็นติงกั่วก็จะเดินไปห้องเธอ แต่ถูกติงจื้อกังขวางไว้ “กลับมา!”
เขากลัวลูกชายคนโตพุ่งเข้าไปแล้วจะโดนตี
เมื่อกี้ไม่รู้ทำไม พอเผชิญหน้าลูกสาวคนโต เขากลับไม่กล้าสบตา
อีกอย่าง เรื่องที่เขากับภรรยาทะเลาะกัน ก็ไม่เกี่ยวกับติงกั่วเลย
ถึงว่า… ถึงว่าคืนก่อนลูกสาวคนโตถึงบอกว่าสงสารเขา
สงสาร? เฮอะ สงสาร…
ความอับอายและโกรธพุ่งขึ้นมาในใจติงจื้อกัง
ติงเจี้ยนกั๋วไม่รู้ความในใจของพ่อ คิดว่าตัวเองเดาถูก รีบพูด “พ่อ ตั้งแต่เธอกลับมา บ้านก็ไม่สงบ เธอก่อเรื่องจนบ้านปั่นป่วน พ่อยังจะเข้าข้างเธออีกหรือ?”
“ไม่ใช่เพราะเธอ แล้วพวกเธอเป็นอะไรกัน!” ติงจื้อกังทนไม่ไหว ตะโกนลั่น “ไอ้รองมันตาบอดใจบอด แกล่ะ โดนมันหมูบังตาหรือไง? ฉันกับแม่แกทะเลาะกัน มันเกี่ยวอะไรกับติงกั่ว? พวกแกเอะอะก็โยนความผิดให้เธอ ไม่แยกแยะถูกผิด ก็ตะคอกใส่ ซักไซ้ใส่ เธอทำอะไรพวกแก? เธอเป็นพี่สาวแท้ๆ ของพวกแก เป็นสายเลือดเดียวกัน!”
ทั้งหมดก็เพราะเย่วหงเหมย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเอาลูกสาวคนโตไปทิ้งชนบทเพื่อเลี้ยงลูกของผู้ชายคนอื่น จะมีหรือที่พี่น้องแท้ๆ จะไม่เหมือนพี่น้อง กลับไปสนิทกับลูกของผู้ชายคนนอกยิ่งกว่า แถมยังไม่ปกป้องพ่อแม่แท้ๆ เท่านี้
“งะ… งั้นมันเพราะอะไรล่ะ?” ติงเจี้ยนกั๋วโดนพ่อดุจนมึน มองติงเจี้ยนเซ่อที่นั่งหงอยอยู่ด้านข้าง สีหน้ากระอักกระอ่วน “ก็เพราะตั้งแต่เธอกลับมา บ้านไม่เคยสงบ ผมเลยคิดว่าเป็นเพราะเธอก่อเรื่องอีก”
“พอแล้ว ต่างคนต่างไปทำธุระของตัวเอง!” ติงจื้อกังพูดอย่างหงุดหงิด
สภาพแบบนี้ ติงเจี้ยนกั๋วจะกล้าไปไหน เขานั่งลงข้างพ่อ ยิ้มเกลี้ยกล่อม “พ่อ พ่อทะเลาะอะไรกับแม่เหรอ? บอกผมสิ มันเรื่องอะไร มีอะไรเราคุยกันตรงๆ ครอบครัวก็ต้องอยู่กันอย่างปรองดอง ชีวิตถึงจะสบายใจ จริงไหม?”
เย่วหงเหมยไม่อยากถูกประจานต่อหน้าลูกๆ คิดในใจว่า เรื่องนี้ต้องเกลี้ยกล่อมติงจื้อกังเป็นการส่วนตัวก่อน แล้วค่อยๆ บอกเด็กๆ ทีหลัง ดูจากความรักที่พวกเขามีต่อเนี่ยนจวิน น่าจะรับตัวตนของเนี่ยนจวินได้ไม่ยาก
จึงรีบยิ้มพูดก่อน “ไม่มีอะไร แค่เถียงกันนิดหน่อย พวกลูกไม่ต้องสนใจ รีบไปล้างหน้าแล้วพักผ่อนเถอะ…” แล้วนึกขึ้นได้ว่าลูกชายคนโตออกไปส่งแฟน ถามต่อ “ส่งเซียวหงกลับแล้วหรือยัง?”
ติงเจี้ยนกั๋วพยักหน้า “ใช่ แล้วก็แม่ วันเสาร์เย็นเซียวหงจะมาทานข้าวที่บ้าน พรุ่งนี้ผมจะไปบอกเนี่ยนจวินที่โรงงานสิ่งทอ ให้เธอกลับมาวันเสาร์เย็นด้วย…”
หัวใจเย่วหงเหมยกระตุก รีบส่งสายตาให้ลูกชาย แต่ก็สายไปแล้ว
ระหว่างที่สองแม่ลูกคุยกัน ติงจื้อกังก็เริ่มฝืนไม่ไหวจากคำปลอบของลูกชายคนโต ความน้อยใจเอ่อล้น พอได้ยินคำว่า “เนี่ยนจวิน” ยิ่งแทงใจ เขายกมือปิดหน้า ร้องไห้สะอื้นออกมา “ชีวิตฉันจะไปสบายใจได้ยังไงกัน…”
เขาสบายใจไม่ได้อีกแล้ว!