เพราะเป็นติงกั่ว เป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา พี่ชายคนนี้ถึงต้องตั้งข้อสงสัยกับเธออีกแล้วหรือ?
ติงเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว สีหน้าเหม่อลอย พูดตามคำของติงเนี่ยนจวินไปว่า
“เชื่อสิ แน่นอนว่าพี่เชื่อเธอ”
แม้ใจเขาจะลอยไปไกล แต่คำพูดที่ออกมากลับเป็นความรู้สึกจริงในใจ เขาไม่เชื่อเนี่ยนจวิน แล้วจะให้ไปเชื่อใคร?
เขาแค่รู้สึกอึดอัดใจกับเรื่องที่ติงกั่วรับเงินไปแล้วไม่จัดการอะไรให้เท่านั้น
หนึ่งร้อยห้าสิบหยวน นั่นตั้งหนึ่งร้อยห้าสิบหยวนเชียวนะ ซื้อกระโปรงให้จวินจวินได้ตั้งหลายตัว
ติงเนี่ยนจวินรู้สึกว่าติงเจี้ยนกั๋วตอบส่งๆ เธอกัดริมฝีปาก สายตาจับจ้องสีหน้าของเขาไม่วาง พร้อมกับเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม
“พี่คะ พี่สาวใหญ่ช่วงนี้อารมณ์แปรปรวนมาก พี่อย่าใจร้อนเด็ดขาดนะ อย่าเพราะหนูไปมีเรื่องกับพี่สาวใหญ่ อย่าเถียงกับเธอ ยิ่งห้ามลงไม้ลงมือเด็ดขาด พี่เป็นผู้ชาย แรงก็เยอะ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิง ถ้าพลาดทำให้พี่สาวใหญ่บาดเจ็บขึ้นมา หนูคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต หนูแค่โดนตบสองครั้งเอง ไม่เป็นอะไรหรอก…”
ในหัวของติงเจี้ยนกั๋วสับสนวุ่นวาย แถมยังแบ่งสมาธิไปคิดว่าจะเปิดปากลองหยั่งเชิงถามติงกั่วดีไหม ว่าเธอได้พูดเรื่องชาติกำเนิดของเนี่ยนจวินออกไปหรือเปล่า แถมยังเผลอคิดต่ออีกว่า ตอนนี้เขาจะกล้าลงมือกับติงกั่วได้ยังไง แค่ติงกั่วไม่เป็นฝ่ายลงมือใส่เขาก็ดีแค่ไหนแล้ว เรื่องนี้เขาเลยไม่มีทางแก้แค้นแทนติงเนี่ยนจวินได้เลย
คิดหลายเรื่องพร้อมกัน สุดท้ายก็พยักหน้ารับตามคำของติงเนี่ยนจวินไป
หัวใจของติงเนี่ยนจวินจมดิ่งลงทันที
เธอแค่พูดตามมารยาทประโยคหนึ่ง แต่พี่ชายคนนี้กลับรับปากตามน้ำไปง่ายๆ แบบนั้น
ช่างน่าขันจริงๆ
ปกติก็ไม่เคยนึกถึงเลยว่าเธอยังมีพี่สาวแท้ๆ อยู่ที่ชนบท พอติงกั่วกลับมา ทุกคนก็ออกหน้าปกป้องเธอ แต่ในใจลึกๆ ก็ยังให้ความสำคัญกับสายเลือดที่มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้นั่นอยู่ดี
ถ้าเป็นปกติ ต่อให้เธอโดนทำร้ายก็เถอะ เมื่อก่อนในลานบ้านหรือที่โรงเรียน ถ้ามีเด็กผู้ชายซุกซนคนไหนแกล้งดึงผมเธอเพื่อเรียกร้องความสนใจ พี่ชายก็สามารถพุ่งเข้าไปต่อยจนอีกฝ่ายฟันหักได้หนึ่งซี่
นั่นถึงจะเรียกว่าปกป้องเธอจริงๆ
ไม่ใช่แค่พยักหน้าแบบนี้
ในใจของติงเนี่ยนจวินเจ็บปวดอย่างหนัก แววตาเย็นชาลงเล็กน้อย
ติงเจี้ยนกั๋วเองก็คิด วนไป วนมา สุดท้ายรู้สึกว่ายังไงก็ถามตรงๆ น่าจะเหมาะกว่า เขาดึงสติกลับมาแล้วถามว่า
“ติงกั่วได้พูดอะไรอย่างอื่นกับเธอไหม?”
ติงเนี่ยนจวินไม่อยากสนใจเขา
แต่พอนึกถึงคำพูดเหล่านั้นของติงกั่ว ก็ยังพยักหน้า หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งถึงพูดเสียงสะอื้น
“พี่คะ เธอพูด…เธอบอกว่าหนูไม่ใช่ลูกของแม่บุญธรรม เธอบอกว่าพ่อแม่แท้ๆ ของหนูคือ…”
เธอกัดริมฝีปากแน่น พูดต่อไม่ออก
ในหัวของติงเจี้ยนกั๋วเหมือนระเบิดดังขึ้น เขาหลับตาลง
สุดท้ายก็พูดออกมาจริงๆ
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมติงกั่วถึงเกลียดเนี่ยนจวินนัก เธอเกลียดแม่ เขายังพอเข้าใจ แต่เกลียดเนี่ยนจวินไปทำไม?
เรื่องพวกนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เนี่ยนจวินจะเลือกได้ แล้วทำไมต้องทำร้ายเธอขนาดนี้!
“พี่คะ ที่เธอพูดไม่จริงใช่ไหม? พ่อ…พ่อไม่ต้องการหนูแล้วจริงๆ เหรอ?”
ติงเนี่ยนจวินมองปฏิกิริยาของติงเจี้ยนกั๋ว ใจเธอหวาดกลัวถึงขีดสุด ที่แท้ติงกั่วก็ไม่ได้โกหก
ไม่ได้ เธอจะเป็นลูกของนักโทษแรงงานไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเป็นแบบนั้น ชีวิตทั้งชีวิตของเธอจะพังหมด
ติงเจี้ยนกั๋วไม่รู้จะปลอบยังไง ทำได้แค่หลอกปลอบเหมือนปลอบเด็ก พร้อมฝืนยิ้มพูดว่า
“แน่นอนว่าไม่จริง น้องสาวพี่ดีขนาดนี้ จะเป็นลูกของนักโทษแรงงานได้ยังไง พ่อเองก็ไม่รู้ไปได้ยินข่าวลือพวกนี้มาจากไหน ไม่มีหลักฐานอะไรเลย ก็ดันเดาไปเองมั่วๆ”
แต่ในใจเขาหนักอึ้ง แม้จะไม่มีหลักฐานชัดเจน แต่ปฏิกิริยาของแม่ในตอนนั้นก็คือหลักฐานอย่างหนึ่ง
พ่อแม่แท้ๆ ของจวินจวิน เป็นนักโทษแรงงานที่ถูกส่งไปใช้แรงงานจริงๆ
ในใจของติงเจี้ยนกั๋วเอ่อล้นไปด้วยความสงสาร สงสารน้องสาวที่ชะตาชีวิตรันทดคนนี้
เขายื่นมือไปลูบหัวของติงเนี่ยนจวิน พลางปลอบต่อ
“อย่าคิดมากไปเลย พ่อแค่โกรธแม่ ไม่ได้โกรธจวินจวิน เรื่องพ่อ พี่จะเป็นคนไปคุยเอง”
สีหน้าของติงเนี่ยนจวินเปลี่ยนไปอีกครั้ง
จากคำพูดที่ติงเจี้ยนกั๋วปลอบแบบไม่ค่อยเป็น เธอฟังออกทันทีว่าพ่อคงเคยพูดเรื่องไม่ให้เธอกลับบ้านจริงๆ
“เรื่องนี้เธอไม่ต้องสนใจแล้ว รีบกลับไปทำงานเถอะ!”
เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาในฐานะพี่ชายยังยอมรับเธอ และก็เป็นการแสดงว่าบ้านหลังนั้นยังยอมรับเธออยู่ ติงเจี้ยนกั๋วพูดจบก็เสริมอีกประโยค
“พรุ่งนี้เย็น เซียวหงพี่สะใภ้เธอจะมาทานข้าวที่บ้าน เธอกลับมาด้วยกันนะ พวกเราจะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน”
หัวใจของติงเนี่ยนจวินขยับไหวเล็กน้อย เธอฝืนยิ้ม
“ได้ค่ะพี่ พรุ่งนี้เย็นหนูจะกลับไปแน่นอน”
พรุ่งนี้เย็นพี่สะใภ้เซียวหงไปที่บ้าน ต่อหน้าคนนอก พ่อก็คงไม่ไล่เธอออกไปหรอกมั้ง?
ไม่ว่ายังไง เธอก็ออกจากตระกูลติงไม่ได้เด็ดขาด
มองส่งติงเนี่ยนจวินกลับเข้าโรงงานแล้ว ติงเจี้ยนกั๋วถอนหายใจอย่างหนักใจ ก่อนจะมุ่งหน้าไปโรงงานเหล็ก
กับติงกั่วที่หัวแข็งแบบนั้น พูดด้วยเหตุผลไม่รู้เรื่อง ได้แต่ไปคุยกับพ่อเท่านั้น
ฝั่งติงกั่ว เดินเตร็ดเตร่ไปยังสถานีรับซื้อของเก่าที่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน บนถนนหลิ่วจื่อหวาน
สถานีรับซื้อของเก่าในยุคนี้ สามารถขุดเจอของดีได้จริงๆ โบราณวัตถุมีค่ามากมายก็ถูกค้นพบจากที่แบบนี้
ยังเป็นสถานที่ “ขุดสมบัติ” ประจำของนิยายแนวยุคสมัยต่างๆ อีกด้วย
ติงเนี่ยนจวินเองก็ไม่ต่างกัน หลังจากแต่งงานไปอยู่เมืองหลวง เธอเคยไปเจอผลงานต้นฉบับแท้ของสวีเป่ยหงที่สถานีรับซื้อของเก่าแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ยังมีเครื่องเคลือบดินเผาสมัยฮั่นอะไรสักอย่าง กับแจกันสมัยหยวนอีกใบ มูลค่าสูงลิ่ว
แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนเส้นเรื่องไปแล้ว ไม่รู้ว่าติงเนี่ยนจวินยังจะได้แต่งงานไปเมืองหลวงตามไทม์ไลน์ในหนังสือหรือเปล่า
แค่จุดเดียวคลาดเคลื่อน เส้นเวลาอื่นๆ ต่อจากนั้นก็จะรวนตามไปหมด นางเอกจะยังได้เจอโอกาสแบบนั้นอีกหรือไม่ก็ไม่รู้
ติงกั่วรู้ตัวว่าตนเองไม่มีสายตาแบบนั้น และก็ไม่แน่ว่าจะมีโชคขนาดนั้น จึงไม่ได้คิดจะขุดสมบัติ สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือถามหาบ้าน แล้วรีบย้ายออกไป
ถึงจะไม่มีตาเห็นของล้ำค่า แต่เธอรู้จักหนังสือ นิตยสารต่างๆ ดี
ติงกั่วทักทายคุณตาที่เฝ้าประตู แล้วเข้าไปเลือกของเอง
เรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เป็นฉากบังคับของนิยายยุคนี้ เธอก็คิดจะร่วมวงด้วยเหมือนกัน ยังเหลืออีกกว่าสามปีกว่าจะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถ้าเริ่มเตรียมตัวตั้งแต่ตอนนี้ เธอก็น่าจะสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศได้ไม่ยาก
ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกเดิมเธอก็เรียนดีอยู่แล้ว แม้จะไม่ได้เรียนในสองมหาวิทยาลัยระดับท็อปที่สุด แต่ก็เป็นมหาวิทยาลัยกลุ่มชั้นนำ
เจ้าของร่างเดิมก็เรียนดี เพียงแต่วิชาความรู้เหล่านั้นไม่ได้ทำให้เธอเข้าใจชีวิตมากนัก สุดท้ายก็กลายเป็นเหมือนวัวงานตัวหนึ่ง
ติงกั่วเลือกตำราเรียน นิยาย นิตยสาร และยังหยิบหนังสือพิมพ์ที่วันที่ค่อนข้างใหม่มาหนึ่งกอง จากนั้นก็เอาไปจัดการเอกสารที่ห้องทำงาน
สถานีรับซื้อของเก่าในยุคนี้ ไม่ได้มีแค่คุณตาเฝ้าประตูอย่างเดียว ยังมีพนักงานจริงจัง เป็นป้าคนหนึ่งอายุราวสี่สิบกว่า ติงกั่วถือคติว่าอ่อนน้อมไว้ไม่เสียหาย จึงวางลูก อม นม สองเม็ดบนโต๊ะ แล้วยิ้มถามเรื่องบ้านว่าง
ข้ออ้างที่ใช้ก็คือที่บ้านมีพี่ชายจะแต่งงาน แต่ที่พักคับแคบเกินไป เธอเลยต้องหาที่ให้คู่บ่าวสาวในอนาคต เลยออกมาสอบถามดู
ป้ามองลูก อม บนโต๊ะแล้วหัวเราะ
“หนูไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้ ถามฉัน ถ้าฉันรู้ก็ต้องบอกอยู่แล้ว แต่ว่าบ้านนี่ไม่มีจริงๆ บ้านฉันเองแปดชีวิตยังเบียดกันอยู่ในห้องเดียว ถ้ารู้ว่าใครมีบ้านว่าง ฉันคงไปถามเองก่อนแล้ว”
ติงกั่วรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
งั้นที่คุณตาเฝ้าประตูก็คงไม่มีข่าวเหมือนกัน
ถ้ามีบ้านว่าง คนในหน่วยงานเดียวกัน ป้าคนนี้ไม่มีทางไม่รู้
ป้าดันลูก อม กลับมา
“ลูก อม พวกนี้แพงจะตาย เอากลับไปเถอะ”
ของที่ให้ไปแล้ว จะเอากลับมาได้ยังไง
ติงกั่วถือว่าเป็นการผูกมิตร ยิ้มพูดว่า
“ป้าคะ เมื่อกี้หนูเดินดูรอบหนึ่ง ไม่ค่อยเห็นตำรามัธยม ถ้าป้าได้มา ช่วยเก็บไว้ให้หนูหน่อยได้ไหมคะ ถ้ามีนิยายหรือหนังสือการ์ตูนที่หน้ากระดาษยังสมบูรณ์หน่อย ก็ช่วยเก็บไว้ให้ด้วยนะคะ หนูจะมาเดือนละครั้ง แบบนี้ได้ไหมคะ?”
ป้าคนนี้อัธยาศัยดี ของขายให้ใครก็ขาย อีกทั้งหนังสือเก่าพวกนี้ก็ไม่ค่อยมีคนมาซื้อ วางไว้ก็วางไว้ สุดท้ายเลยรับปากทันที
ตอนท้ายยังลดราคาให้ติงกั่วอีกหน่อย รวมทั้งหมดแค่หนึ่งเหมา ห้าสิบเฟิน
ผ่านหน้าประตูออกมา เธอยังถามคุณตาเฝ้าประตูอีกครั้ง ยืนยันว่าไม่มีบ้านว่างจริงๆ ถึงได้จากไป
เธอหาที่เปลี่ยวๆ แล้วเก็บของทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว จากนั้นก็ไปสถานีรับซื้อของเก่าแห่งถัดไป
ระยะทางค่อนข้างไกล เธอยังต้องนั่งรถเมล์ในเมืองช่วงหนึ่ง ไปถึงสถานีรับซื้อของเก่าบนถนนผิงโข่ว เขตตะวันออกเฟิงหนิง
เธอเลือกหนังสือ หนังสือพิมพ์ และนิตยสารตามเดิม
แต่ครั้งนี้มีสิ่งอื่นติดมือมาด้วย
เธอไม่มีดวงเจอของเก่าหรือภาพวาดโบราณ แต่กลับเจอโต๊ะไม้หนานมู่เส้นทองตัวหนึ่ง ขาโต๊ะหักไปขาหนึ่ง
ของแบบนี้ในอนาคตก็ราคาไม่ถูก ถึงจะไม่รวยเป็นเศรษฐี แต่ก็ทำเงินได้ไม่น้อย
เพียงแต่เธอไม่กล้าซื้อทันที โต๊ะตัวนี้น้ำหนักไม่น้อย เธอคนเดียวแบกไม่ไหว ตอนนี้ถึงจะมีรถเข็นแรงงาน แต่ก็ไม่ได้มีอยู่ทุกหัวมุมถนน แล้วจะให้เขาลากไปส่งที่ไหนล่ะ?
ให้วางกลางทางเหรอ? ถ้าบังเอิญไปเจอปลอกแขนแดงที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน เธอจะอธิบายยังไง จะเอาของเก็บเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวยังไง?
ดังนั้นได้แต่จำไว้ก่อน รอหาบ้านได้แล้วค่อยกลับมาซื้อ
ตอนจ่ายเงิน ติงกั่วก็สอบถามตามธรรมเนียม ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม
“หรือว่าช่วงนี้บ้านของคนอื่นยังไม่ว่างกันนะ?”
แต่ก็ยังมีสถานีรับซื้อของเก่าอีกหลายแห่ง ในเมื่อว่างอยู่แล้ว ก็เดินดูไปทีละที่ หาไม่เจอบ้าน ก็ซื้อหนังสือเพิ่มก็ไม่เลว
เพราะขอบเขตเป้าหมายเล็กลง พอถึงสถานีรับซื้อของเก่าแห่งที่สาม หลังจากส่งลูก อม นมไปอีกสองเม็ด ในที่สุดก็เริ่มมีความคืบหน้า…