วันนี้ เย่วหงเหมย ก็ยังไปทำงานที่หน่วยงานซึ่งถูกยืมตัวไปเหมือนเดิม พอเลิกงานก็รีบปั่นจักรยานพุ่งตรงไปที่ร้านขายของอุปโภคบริโภค เนื้อไม่ได้ แต่ก็ซื้อไข่กับผักมานิดหน่อย แล้วกลับบ้านทำกับข้าว
มื้อเย็นวันนี้ไม่จืดชืดเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว มีผัดผักโขมจานหนึ่ง กุยช่ายผัดไข่จานหนึ่ง ซุปมะเขือเทศใส่ไข่หนึ่งหม้อ อาหารหลักเป็นหมั่นโถวแป้งขาว แถมยังต้มโจ๊กข้าวฟ่างอีกหม้อ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบอึมครึม นอกจากติงกั่วที่กินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว คนอื่นๆ ในบรรยากาศแบบนี้แทบไม่มีใครเจริญอาหาร
กินข้าวเสร็จ ติงจื้อกังมองเย่วหงเหมย แล้วพูดเสียงต่ำว่า
“พรุ่งนี้แฟนของเจี้ยนกั๋วจะมาที่บ้าน พรุ่งนี้เธอเตรียมกับข้าวดีๆ หน่อย ต้องต้อนรับเขาให้สมเกียรติ”
ติงเจี้ยนกั๋วได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอกทันที
วันนี้เขาไปหา พ่อ ที่โรงงานเหล็ก พูดจาเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าชั่วโมง พูดไปพูดมาก็มีความหมายเดียวกัน คืออยู่กินกันมาครึ่งชีวิตแล้ว ไม่คุ้มที่จะทะเลาะกันเพราะคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถ้าเพื่อนบ้านดูออกเข้า ก็จะกลายเป็นเรื่องซุบซิบนินทาเสียเปล่า
ติงจื้อกังเงียบอยู่นาน สุดท้ายแม้จะยังไม่รับปากชัดเจนว่าจะคืนดีกับแม่ของเขา แต่ก็พูดว่า
“นี่เป็นเรื่องสำคัญในชีวิตของลูก พ่อรู้ดี วางใจเถอะ พรุ่งนี้เย็นเขามาบ้าน เราต้องต้อนรับให้ดีแน่นอน”
ท้ายที่สุด แฟนของลูกชายคนโตมีพื้นฐานครอบครัวที่ดีไม่น้อย ถ้าสำเร็จขึ้นมา ครอบครัวก็จะได้อาศัยแรงหนุนไปด้วย
ถึงตรงนี้ เย่วหงเหมยก็โล่งอก ในที่สุดเหล่าติงก็ยอมพูดกับเธอแล้ว ความตื่นเต้นทำให้เสียงเธอสั่นเล็กน้อย
“ทางหน่วยงานที่ยืมตัวฉันไป ฉันบอกเขาไว้แล้ว พรุ่งนี้ช่วยงานแค่ครึ่งวัน ช่วงบ่ายจะลางานกลับมาจัดการเตรียมของให้เรียบร้อย”
หลังอาหาร เย่วหงเหมยไปเก็บโต๊ะ ติงเจี้ยนกั๋วฉวยโอกาสมาคิดบัญชีกับติงกั่ว พูดเสียงเย็นว่า
“เธอผิดสัญญา เอาเงินคืนมา”
ติงกั่วยิ้มเยาะ
“ฉันผิดสัญญาตรงไหน?”
ติงเจี้ยนกั๋วกดเสียงต่ำ
“เธอรับปากว่าจะวางอคติ ไม่ขวาง ไม่ซ้ำเติม แล้วทำไมถึงไปบอกเนี่ยนจวินเรื่องชาติกำเนิดของเธอ?”
ติงกั่วหัวเราะเย็น
“สมองนายมีปัญหาหรือไง? ฉันรับปากว่าจะไม่ซ้ำเติมเรื่องที่พ่อแม่จะคืนดีกัน จะไม่ขวางเรื่องนี้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องลูกบุญธรรม?”
เธอถามต่อ “คืนนี้พ่อแม่คุยกันเรื่องต้อนรับแฟนของนาย ฉันขวางตรงไหน?”
“แต่…” ติงเจี้ยนกั๋วพูดไม่ออก ตอนนั้นเขาให้ติงกั่ว วางอคติ ซึ่งรวมถึงอคติต่อ ติงเนี่ยนจวิน ด้วย แม้จะไม่ได้พูดชัด แต่ต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจกันดีอยู่แล้ว พี่สาวคนนี้มันหน้าด้านเกินไป เขาจึงรีบเสริม
“รวมถึงเนี่ยนจวินด้วย ความหมายของฉันคือเธอต้องวางอคติต่อเนี่ยนจวิน”
“อ้อ นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ราคาก็อีกแบบหนึ่ง” ติงกั่วยิ้มบางๆ
“ฉันมีอคติต่อเธอเยอะ เงินน้อยๆ มันวางไม่ลง แบบนี้ละกัน หนึ่งพันหยวน ต่อไปฉันจะไม่เรียกเธอว่าลูกบุญธรรม พ่อแม่จะรับเธอกลับมา ฉันก็รับรองว่าจะไม่คัดค้าน นายจะจ่ายไหม?”
ด้วยวิธีของนางเอกกับเย่วหงเหมย รวมทั้งลูกกตัญญูพวกนี้ช่วยกันเกลี้ยกล่อม ติงจื้อกังคงต้านไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องจำใจยอมรับ ให้ติงเนี่ยนจวินกลับเข้าบ้านอีกครั้งอยู่ดี
งั้นสู้รีดเงินจากคนซวยตรงหน้านี่ก่อนดีกว่า
“หนึ่งพัน?” ติงเจี้ยนกั๋วหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ
“เธอไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ?”
ติงกั่วยิ้ม
“นายคิดว่าตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?”
ติงเจี้ยนกั๋วโกรธจนเดินหนีไป ติงกั่วเบะปากอย่างผิดหวัง ดูท่าลูกนกกาในใจเขาก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นนี่นา
หรือว่าเธอเรียกราคาแพงเกินไป?
ติงกั่วคว้าพัดใบลาน หิ้วเก้าอี้ตัวเล็ก เตรียมออกไปนั่งรับลม แถมจะได้คุยเล่นกับบรรดาป้าๆ ในลานบ้านพักญาติด้วย
แต่พอลงมาจากตึกได้ไม่นาน ติงเจี้ยนกั๋วก็ไล่ตามมา ดึงเธอไปข้างหนึ่ง
“สองร้อย!”
ติงกั่วหลุดหัวเราะ
แล้วพูดประชด
“น้องสาวเนี่ยนจวินสุดที่รักของนายนี่ราคาถูกจริงๆ หลบไป คนดีไม่ขวางทาง!”
พูดจบก็ถีบติงเจี้ยนกั๋วไปหนึ่งที อ้อมตัวจะเดินหนี แต่ก็ถูกเขาขวางไว้อีก
“เธออย่าเกินไปนัก สองร้อยก็ไม่น้อยแล้ว”
ติงกั่วหรี่ตา
“พูดให้มันดีๆ อย่าบังคับให้ฉันตบหน้า หลบไป!”
“สามร้อย ฉันไม่มีเงินมากกว่านี้จริงๆ พรุ่งนี้แฟนฉันจะมา ถ้าไม่เกิดอะไรผิดพลาด ต่อไปก็ต้องคุยเรื่องแต่งงาน ฉันต้องเก็บเงินไว้บ้าง”
ติงเจี้ยนกั๋วไม่อยากให้ครอบครัวแตกสลาย ถ้าใช้เงินนิดหน่อยแล้วทำให้ติงกั่วสงบลง อยู่กับเนี่ยนจวินดีๆ ได้ เงินนี้ก็ควรจ่าย
ติงกั่วทำท่าคิดอย่างไม่เต็มใจ
“เจ็ดร้อย ต่ำกว่านี้ไม่ได้! นายรู้ไหมว่าฉันเกลียดติงเนี่ยนจวินแค่ไหน เธอมาแย่งที่ที่ควรเป็นของฉัน สามร้อยจะให้ฉันเลิกเกลียดเธอได้งั้นหรือ มันถูกเกินไป หรือฉันใจดีเกินไป? เจ็ดร้อย เหลือให้นายเก็บไว้สามร้อยเป็นเงินค่าศพ!”
เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเนี่ยนจวิน… ติงเจี้ยนกั๋วเกือบจะเผลอปกป้องเธออีก แต่กลัวจะยั่วโมโหติงกั่ว จึงกลืนคำพูดลงคอ แม้แต่คำว่า “เงินค่าศพ” ก็ไม่กล้าถือสา
เขายังอายุเท่านี้ จะเงินค่าศพอะไรกัน!
สุดท้ายทั้งสองต่อรองกันอีกรอบ ติงเจี้ยนกั๋วตกลงให้ห้าร้อย
ติงเจี้ยนกั๋วไม่มีเงินมากขนาดนั้น
เขาทำงานมาสี่ปี ปีแรกเงินเดือนเดือนละยี่สิบสามสิบ ปีที่สองขึ้นเป็นสามสิบห้า ปีที่สามถึงสี่สิบ ปีนี้เพิ่มอีกนิดเป็นสี่สิบห้า ก็ยังไม่ถือว่าสูง แถมหลายปีมานี้ยังใช้เงินกับติงเนี่ยนจวินไปไม่น้อย สุดท้ายแทบไม่เหลือเก็บ
เขาไปยืมติงเจี้ยนเช่อมาอีกสามร้อย รวมแล้วครบห้าร้อย
“ต่อไปอย่าเรียกเนี่ยนจวินว่าลูกบุญธรรมต่อหน้าเธอเลย เนี่ยนจวินใส่ใจครอบครัวนี้มาก และไม่ชอบคำนี้จริงๆ ถ้าเธอวางอคติ แล้วเข้ากับเนี่ยนจวินดีๆ เธอจะรู้ว่าเธอเป็นน้องสาวที่ดีจริงๆ ต่อไปเธอก็จะเห็นความสำคัญของเธอในฐานะพี่สาวเหมือนกัน”
คราวนี้ติงเจี้ยนกั๋วเข็ดแล้ว จึงกำชับรอบด้าน
“ต่อหน้าพ่อแม่ก็อย่าเอ่ยถึง…”
ติงกั่วถือว่าเขาแค่ผายลมเหม็นยาวๆ นับเงินเสร็จก็ยิ้มสดใสให้
“วางใจได้ รับรองไม่พูด”
ไม่พูดแล้วเธอก็ไม่ใช่ลูกบุญธรรมหรือ?
ลูกนกกานั่นแหละ!
ติงเจี้ยนกั๋วมองติงกั่วเก็บเงินใส่กระเป๋าด้วยความปวดใจ รีบเบือนหน้าหนี มองต่ออีกวินาทีก็เหมือนเลือดในใจจะไหล
อาจเป็นเพราะติงกั่ววันนี้ยอมง่ายเกินไป ทำให้เขาเข้าใจผิด คิดว่ายังพูดอะไรต่อได้อีก
“พรุ่งนี้บ่ายเธอช่วยแม่ทำกับข้าวหน่อย แล้วตอนนี้เธอก็ยังไม่มีงาน อย่าเอาแต่นั่งเฉยๆ ช่วยแม่ทำงานบ้านบ้าง ผู้หญิงจะไม่ทำงานบ้านได้ยังไง ถ้าคนรู้เข้าชื่อเสียงก็ไม่ดี”
อารมณ์ดีของติงกั่วหายวับ เธอเก็บเงินเข้ากระเป๋า เงยหน้ามองเขาอย่างเย็นชา แล้วยื่นมือไปตบแก้มเขาเบาๆ สองที
“ไม่โดนตบวันเดียวก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองแซ่อะไรหรือไง ใครให้ความกล้ามาสั่งสอนฉัน?”
ติงเจี้ยนกั๋วแทบระเบิด
คนอะไร กลับคำเร็วยิ่งกว่าพลิกหนังสือ!
ติงกั่วเชิดมุมปาก แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ติงเจี้ยนกั๋วยืนโกรธอยู่นานกว่าจะหาย
บ่ายวันถัดมา ราวสองโมงกว่า เย่วหงเหมยหิ้วของพะรุงพะรังกลับเข้าบ้าน เหงื่อท่วมศีรษะ
“ติงกั่ว—”
เข้าบ้านมาก็เรียกติงกั่ว อยากให้เธอออกมาช่วยทำงาน
“เย็นนี้แฟนของเจี้ยนกั๋วจะมา เธอออกมาช่วยแม่จัดการผักพวกนี้หน่อย”
เธอไปเคาะประตู
ไม่มีเสียงตอบ
เคาะอีกหลายครั้งก็ยังเงียบ ลองผลักดู ประตูเปิดออก บ้านว่างเปล่า ไม่มีเงาของติงกั่ว
“ยัยตัวซวย ก่อกวนบ้าน ไม่รู้ตายอยู่ที่ไหน”
ติงกั่วแน่นอนว่าอยู่บ้านของตัวเอง
ตอนเช้าเธอออกไปที่ไปรษณีย์ แล้วก็ไปจัดการขนของ เมื่อวานเพื่อหาบ้าน เธอเดินวนสถานีรับซื้อของเก่าหลายแห่งในเฟิงหนิงอย่างรวดเร็ว จึงรู้ดีว่าที่ไหนมีเฟอร์นิเจอร์มือสองใช้ได้ วันนี้เลยไปอีกรอบ จ้างรถเข็นลากของที่เล็งไว้ไปบ้านเช่า
รวมถึงโต๊ะไม้หนานมู่ลายทองตัวนั้นด้วย
เธอกลัวจะมีหมัดหรือแมลง จึงเอามาตากแดดไล่แมลงไว้เต็มลานบ้าน
กะเวลาใกล้พอดี ก็ขึ้นรถกลับมายังลานโรงงานเหล็ก
ตอนนั้นราวสี่โมงเย็น พวกป้าๆ ที่นั่งรับลมยังไม่แยกย้าย เห็นติงกั่วมาก็ทักทายกันอย่างคึกคัก
ป้าคนหนึ่งทำหน้าสงสัยแล้วถาม
“ติงกั่ว บ่ายนี้ฉันเห็นแม่เธอซื้อของเต็มไม้เต็มมือ ลูกบุญธรรมบ้านเธอจะกลับมาวันนี้หรือ?”
คนในลานต่างก็รู้ธรรมเนียมบ้านตระกูลติง
ปกติกินอยู่ง่ายๆ มีแค่เวลาที่ติงเนี่ยนจวินกลับมา เย่วหงเหมยถึงจะจัดเต็ม
ติงกั่วยิ้มตาหยี
“ลูกนกกาบ้านฉันจะกลับไหมไม่รู้ แต่คืนนี้แฟนของน้องชายฉันจะมา”
เธอเป็นคนรักษาคำพูด รับเงินแล้วก็ทำตามที่ตกลง ต่อหน้าหลังบ้านไม่เอ่ยคำว่าลูกบุญธรรม ถือว่ามีจรรยาบรรณ
“ลูกนกกา?”
ติงกั่วอธิบาย
“เธอมาแย่งที่ของฉัน เป็นนกกายึดรังนกกางเขน!”
ทุกคนพากันหัวเราะ
“ลูกนกกา ชื่อนี้ดี ฮ่าๆ”
ติงกั่วพูดต่อ
“ป้าๆ เล่นกันไปก่อนนะ คืนนี้บ้านมีแขก ฉันต้องกลับไปช่วยแม่ทำกับข้าวหน่อย ถึงในสายตาแม่ฉันจะเหมาะได้แต่งกับคนปัญญาอ่อน แต่ยังไงก็เป็นแม่ อากาศร้อนขนาดนี้ จะให้เธอทำคนเดียวได้ยังไง…”
พูดจบก็ถอนหายใจอย่างจนใจ
ป้าคนหนึ่งพูด
“ให้เธอแต่งกับคนโง่ แต่หาคนไม่โง่ให้น้องชาย แม่เธอใจเอนเอียงจริงๆ”
ติงกั่วเลยไม่อยากไปแล้ว อยากนั่งคุยต่อ
“ก็พูดแบบนั้นไม่ได้ พ่อแม่ฉันให้ความสำคัญกับพื้นฐานครอบครัวเป็นหลัก ได้ยินว่าที่บ้านน้องสะใภ้ในอนาคตมีญาติอยู่ในคณะปฏิวัติ… ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว ปวดใจ”
โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเฟิงหนิง
เซียวหงเลิกงานก็รีบกลับหอไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
เพื่อนร่วมห้องแซว
“ไปกินข้าวบ้านแฟนหรือ?”
เซียวหงพยักหน้า ยิ้มเขิน หน้าแดงระเรื่อ
เพื่อนพูด
“ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าพี่สาวแฟนเพิ่งกลับจากชนบทหรือ คืนนี้สังเกตดีๆ ล่ะ หวังว่าจะเป็นคนเข้ากันง่าย”
แววตาเซียวหงหม่นลงเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าพี่สาวแฟนที่ยังไม่เคยเจอคนนี้ นิสัยจะเป็นยังไง
อย่างน้อย เธอไม่ค่อยชอบน้องสาวของติงเจี้ยนกั๋วอย่างติงเนี่ยนจวิน อธิบายไม่ถูก เหมือนมีอะไรแปลกๆ
เจอกันไม่กี่ครั้ง หน้าตาก็สวย นิสัยก็ดูร่าเริงเป็นมิตร แต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดแบบบอกไม่ถูก
แต่ติงเจี้ยนกั๋วกับครอบครัวกลับเอ็นดูติงเนี่ยนจวินมาก โดยเฉพาะติงเจี้ยนกั๋ว ที่มองว่าน้องสาวคนนี้ดีที่สุดในโลก ไม่มีใครเทียบได้
เธอก็พูดอะไรไม่ได้
ถ้าพี่สาวแฟนในอนาคตให้ความรู้สึกอึดอัดแบบอธิบายไม่ออกเหมือนกัน เธอคงต้องคิดเรื่องแต่งงานกับติงเจี้ยนกั๋วให้รอบคอบเสียแล้ว
♥️