สองสามีภรรยามองไปทางติงกั่วอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
แทบจะในทันที พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นติงกั่วเป็นคนเอาไปบอกคนอื่นแน่นอน
เพราะทั้งคู่รู้ดีว่าตัวเองระมัดระวังแค่ไหน
แม้แต่ลูกคนอื่นๆ ในบ้านก็ยังไม่เคยบอก แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะหลุดออกไปถึงคนนอก
เวลาคุยกันเป็นการส่วนตัวก็ยังจงใจลดเสียงลง เพื่อกันไม่ให้เพื่อนบ้านซ้ายขวาได้ยิน
ก่อนหน้านี้ถึงขั้นเคยวางแผนกันไว้แล้วว่า ถ้าติงกั่วยอม ก็จะเงียบๆ พาเธอไปเมืองหลวง ไปจดทะเบียนสมรสกับพานติ่งเฟิง พี่ชายของเขาให้เรียบร้อย แล้วไม่ต้องกลับมาที่เฟิงหนิงอีก
ถ้าเพื่อนบ้านถาม ก็จะบอกว่า ญาติฝั่งบ้านเกิดช่วยหาคู่ให้ติงกั่วไว้ที่นั่นแล้ว…
สรุปก็คือ ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่เคยคิดจะให้เพื่อนบ้านในเขตที่พักโรงงานรู้เรื่องนี้เลย
เพราะเรื่องแบบนี้ พูดออกไปก็ไม่น่าฟัง เป็นเรื่องน่าอับอาย
ถ้าเพื่อนบ้านรู้เข้า ก็มีแต่จะเอาไปนินทาลับหลัง
พูดให้ตรงก็คือ ทั้งอยากรักษาภาพลักษณ์คนมีหน้ามีตาในเขตที่พักครอบครัวโรงงานเหล็ก
แต่ก็ไม่อยากให้ใครรู้ถึงข้อตกลงสกปรกนี้
แต่ตอนนี้ คำพูดของเจิ้งซิ่วฮวากลับทุบทำลายภาพลักษณ์ทั้งหมดของพวกเขาจนไม่เหลือชิ้นดี
สองคนถึงกับตั้งสติไม่ทัน
ชัดเจนว่าพวกเขาก็ช็อกเหมือนกันที่ติงกั่วจะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับเพื่อนบ้านในเขตที่พัก
หรือพูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าติงกั่วจะไปพูดคุยกับเพื่อนบ้านได้ด้วยซ้ำ
ในความคิดของพวกเขา การเปลี่ยนแปลงของติงกั่วเหมือนจะเกิดขึ้นแค่ไม่กี่วันมานี้
สั้นจนทั้งคู่ยังปรับตัวไม่ทัน
ยังไม่ทันได้หลุดออกจากภาพจำเดิมๆ ในจิตใต้สำนึก จึงเผลอมองข้ามอะไรไปหลายอย่าง
ในจิตใต้สำนึกนั้น ติงกั่วเป็นคนเชื่องช้า ไม่ค่อยพูด
แม้แต่เจอเพื่อนบ้านที่คุ้นเคย ทักทายก็เหมือนเสียงยุงบิน
เพราะเรื่องนี้ เมื่อสี่ปีก่อน เย่วหงเหมยถึงกับตบติงกั่วไปหนึ่งที
ตอนนั้น เย่วหงเหมยพาติงกั่วออกไปซื้อของ เจอกับภรรยาของรองผู้อำนวยการโรงงาน
เย่วหงเหมยรีบยิ้มประจบ แล้วให้ติงกั่วเรียกว่า “ป้า”
ติงกั่วเรียกแล้ว แต่เสียงเบาเกินไป
เย่วหงเหมยเห็นว่าไม่กล้าแสดงออก จึงตบหลังเธอแรงๆ แล้วให้เรียกดังๆ
พอแยกจากภรรยารองผู้อำนวยการแล้ว ก็ยังด่าติงกั่วตลอดทาง
ด่าไปถึงแม่สามีที่เสียชีวิตไปแล้วด้วย ว่าไม่สั่งสอนติงกั่วให้ดี
ปล่อยให้ติดนิสัยขี้ขลาดแบบคนบ้านนอก
ภาพจำแบบนี้ฝังแน่นมาก
แน่นจนแม้จะโดนติงกั่ว “อาละวาด” จนเกิดเงาทางจิตใจ ก็ยังไม่ทันสังเกตว่า
ติงกั่วเปลี่ยนไปในเรื่องการเข้าสังคมแล้ว
เย่วหงเหมยกัดฟันแน่น
เธอรู้อยู่แล้วว่าติงกั่วไม่มีทางอยู่นิ่ง
พวกเขาเพิ่งจะผ่อนคลายได้ไม่นาน ก็โดนเล่นงานเข้าเต็มๆ ตั้งตัวไม่ทัน
ข้างนอกนั้น ใบหน้าของติงเนี่ยนจวินก็เปลี่ยนสีเช่นกัน
เรื่องนี้ไม่ใช่พ่อแม่บอกออกไปแน่
ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ ต่อให้ติงกั่วยอมรับเรื่องนี้แล้ว พ่อแม่ก็ยังจะปิดเป็นความลับ
แม่ยังเคยกำชับเธอเรื่องนี้ด้วยซ้ำ
เพราะเรื่องนี้พูดออกไปก็ไม่ดี
ถ้าคนในเขตที่พักรู้เข้า พ่อแม่จะโดนชี้หลังด่าเอา
แล้วเจิ้งซิ่วฮวารู้ได้ยังไง?
ได้ยินตอนที่คนในบ้านคุยกัน หรือว่าติงกั่วเป็นคนไปบอกเอง?
เธอกล้าเอาเรื่องแบบนี้ไปพูดได้ยังไง?
ติงเนี่ยนจวินเริ่มตื่นตระหนก รีบปรับสีหน้า ฝืนยิ้มออกมา พูดเลี่ยงๆ ว่า
“ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก…”
แล้วก็รีบเดินผ่านไป
เจิ้งซิ่วฮวาเบะปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
ในบ้านนั้น ติงเจี้ยนกั๋วกับคนอื่นๆ งง เป็นไก่ตาแตก
เรื่องอะไรกันเนี่ย?
พวกเขาฟังไม่เข้าใจเลย!
เสี่ยวหงตกใจเล็กน้อย
เธอฟังชัดเจน… ให้พี่สาวของติงเนี่ยนจวินไปแต่งกับคนโง่?
พี่สาวของติงเนี่ยนจวินก็คือติงกั่วไม่ใช่เหรอ?
แต่ติงเนี่ยนจวินไม่ใช่ลูกบุญธรรมหรือ?
ติงกั่วไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตระกูลติงหรือ?
เพื่อเด็กที่รับมาเลี้ยง กลับเอาลูกแท้ๆ ของตัวเองไปแลก…
เธอหันไปมองติงกั่ว
พอดีกับเห็นมุมปากของติงกั่วที่ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเยาะเย้ย
เสี่ยวหงรู้สึกหนังศีรษะชา ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“ข้างนอก บ้านหลิวกุ้ยซานพูดอะไรเหรอ?”
ติงเจี้ยนกั๋วยังไม่รู้สึกถึงความร้ายแรงของเรื่อง
เขาคิดว่าตัวเองฟังผิด จึงคีบซี่โครงพะโล้ให้เสี่ยวหง แล้วยิ้มถาม
คนโง่อะไร ใครโง่?
เย่วหงเหมยรีบส่งสายตาให้เขา ปากพูดว่า
“ใครจะไปรู้ว่าเธอพูดอะไร…”
พร้อมกับเหลือบมองติงกั่วอย่างเตือน
ติงจื้อกังก็มองติงกั่วเช่นกัน สายตาเต็มไปด้วยคำเตือน
เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมรับติงเนี่ยนจวินเป็นลูกอีก
แผนก่อนหน้านี้… แม้จะเสียดาย แต่ก็จะไม่ทำแล้ว
ติงกั่วไม่จำเป็นต้องหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีก
แต่ติงกั่วไม่รับคำเตือนของทั้งสอง
วันนี้เป็นวันดีขนาดนี้ ถ้าไม่ทำให้ทุกคน “หมดแรงใจ” สักรอบ
เธอก็โง่เกินไปแล้ว
จึงยิ้มหวานแล้วพูดว่า
“เนี่ยนจวินคบแฟนอยู่นี่นา บ้านเขาฐานะดี เขาอยากได้ลูกสะใภ้ไปดูแลลูกชายที่ไม่สมประกอบ พ่อกับแม่ก็เลยไปรับฉันกลับมาจากชนบท ให้ฉันเป็นของแถมให้เนี่ยนจวิน เธอได้แต่งกับคนดีๆ ส่วนฉันได้แต่งกับคนปัญญาอ่อน”
ระหว่างนั้น เย่วหงเหมยเอาเท้าไปเตะขาเธอใต้โต๊ะ สายตาเต็มไปด้วยคำเตือน
ติงจื้อกังก็ไอแรงๆ สองครั้ง
แต่ก็ยังหยุดเธอไม่ทัน
สีหน้าของทั้งสองคนดูอับอายอย่างเห็นได้ชัด
ติงเจี้ยนกั๋วช็อก
หนึ่งคือช็อกที่พ่อแม่จะให้พี่สาวแต่งกับคนโง่
สองคือช็อกที่… พานติ่งเฟิงดันมีพี่น้องที่เป็นคนโง่อยู่ด้วย?
เมื่อเขารู้สึกถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้—หรือพูดให้ตรงคือ
รู้สึกว่าหัวข้อนี้อาจทำให้เสี่ยวหงมองเขาไม่ดี
ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที รีบโต้แย้งว่า
“มะ…ไม่น่าจะเป็นไปได้มั้ง!”
จะปล่อยให้เสี่ยวหงได้ยินเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?
เขาเงยหน้ามองติงกั่ว ส่งสายตาให้เธอ แล้วฝืนยิ้มพูดว่า
“พี่ พี่ล้อเล่นใช่ไหม?”
เสี่ยวหงยังอยู่นะ เธอช่วยพูดเลี่ยงๆ ไปก่อนไม่ได้หรือไง
ค่อยไปคุยกันทีหลัง?
ก่อนหน้านี้เห็นเธอต้อนรับแขกได้ดีขนาดนั้น เขายังซึ้งใจอยู่เลย
ซึ้งเปล่าซะแล้ว
ถ้าเธอพูดกันเป็นการส่วนตัว เขาไม่คิดจะสนับสนุนการตัดสินใจของพ่อแม่อยู่แล้ว
ยังไงเขาก็เป็นลูกชายคนโต
เรื่องน่าอับอายแบบนี้ เขาต้องขัดขวางแน่นอน
ไม่งั้นไม่ใช่แค่บ้านเสี่ยวหงจะหัวเราะเยาะ
เพื่อนบ้านในเขตที่พักก็จะดูถูกครอบครัวเขา
แต่เรื่องนี้ไม่ได้รวมอยู่ในเงินห้าร้อยหยวน
เขาเลยเอาเรื่องนั้นมาใช้บังคับติงกั่วไม่ได้
ติงกั่วเลิกคิ้ว
“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะเป็นเรื่องล้อเล่นได้ยังไง นอกจากว่าพ่อแม่จะล้อเล่นกับฉัน พ่อ แม่ พวกคุณล้อเล่นกับฉันใช่ไหม?”
เห็นติงกั่วเป็นแบบนี้ ติงเจี้ยนกั๋วรู้สึกหงุดหงิดและอึดอัดใจ
พี่สาวแท้ๆ คนนี้ไม่คิดถึงเขาเลยสักนิด
เสี่ยวหงยังอยู่นะ เธอต้องเอาเรื่องนี้มาจริงจังตอนนี้ให้ได้เลยหรือไง
พูดปัดไปก่อนไม่ได้หรือ รอให้เสี่ยวหงกลับไปแล้วค่อยว่ากัน?
เย่วหงเหมยฝืนหัวเราะ
“แน่นอนว่าล้อเล่น แม่พูดไปเรื่อย เธอกลับคิดจริงจัง…”
พูดจบก็ถลึงติงกั่วอย่างแรง
เธอคิดว่าติงกั่วจงใจ
บางทีคำพูดของเจิ้งซิ่วฮวาก็อาจเป็นฝีมือติงกั่วจัดฉากไว้
เด็กเนรคุณที่สร้างแต่เรื่องวุ่นวายคนนี้ ช่างเลือกจังหวะจริงๆ
“จริงเหรอ?” ติงกั่ว ตบ อกตัวเองอย่างโอ้อวด
“ฉันนึกว่าจริงนะเนี่ย ช่วงนี้กลัวแทบตาย คิดว่าพวกคุณคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น ต่อไปอย่าเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นอีกนะ เกี่ยวกับชื่อเสียงของฉันเลยนะ”
การอาละวาดของติงกั่วมาช้า แต่ก็มาจนได้
ตอนนี้สองสามีภรรยารังเกียจลูกสาวคนโตคนนี้สุดๆ
ใบหน้าของติงจื้อกังมืดครึ้ม
เย่วหงเหมยฝืนหัวเราะแห้งๆ สองครั้ง
กลัวว่าเสี่ยวหงจะดูถูกครอบครัว จึงลนลาน
คีบผักโขมผัดใส่ชามของติงเซียง แล้วพูดว่า
“เสี่ยวหง กินเยอะๆ นะ”
ติงเซียง: …
แม้แต่ติงเจี้ยนเช่อที่นิสัยร้อนแรง ยัง งง อยู่พักใหญ่ ตั้งสติไม่ทัน
ไม่น่าแปลกใจที่ผู้หญิงบ้านนอกคนนี้กลับมาแล้วไม่ยอมหยุดก่อเรื่อง
ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เอง
ต่อให้เขาจะเกลียดพี่สาวคนนี้แค่ไหน
ตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจการกระทำของพ่อแม่
ทำไมต้องบังคับให้ติงกั่วแต่งกับคนโง่ด้วย?
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนนอกจะมองครอบครัวพวกเขายังไง?
กลับกัน เด็กเล็กสองคนกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร
แทบไม่รู้สึกถึงเรื่องนี้เลย
เสี่ยวหงก้มตาลง ปิดบังแววตาตกใจเอาไว้
ครอบครัวติงซับซ้อนกว่าที่เธอเห็นมากนัก
ฐานะครอบครัวของเจี้ยนกั๋วนับว่าดีทีเดียว
มีคนทำงานเป็นกรรมกรถึงห้าคน ชีวิตก็ถือว่าสบาย
แต่พ่อแม่เขากลับยอมยกลูกสาวแท้ๆ ให้คนปัญญาอ่อน
เพื่อไต่เต้าอำนาจ
แถมยังทำเพื่อเด็กที่รับมาเลี้ยงอีก
ในหัวของเธอพลันนึกถึงสีหน้าภูมิใจของติงเจี้ยนกั๋ว
เวลาพูดถึงน้องสาวคนเล็ก ติงเนี่ยนจวิน
รวมถึงความรักแบบไร้เงื่อนไข ไร้ขอบเขต
ที่คนในบ้านติงมีต่อติงเนี่ยนจวิน
ไม่รู้ทำไม เธอกลับรู้สึกขนลุก
เหมือนกับว่า…คนในบ้านนี้ถูกอะไรบางอย่างสิงอยู่
ภารกิจทั้งชีวิตคือ ต้องดีกับติงเนี่ยนจวินเท่านั้น
แล้วถ้าเธอแต่งเข้ามา
เธอก็ต้องดีกับติงเนี่ยนจวินด้วยหรือเปล่า?
ถ้าเธอไม่ยอมดีกับติงเนี่ยนจวินล่ะ?
ตอนนั้น เจี้ยนกั๋วจะยืนข้างเธอ
หรือจะยืนข้างติงเนี่ยนจวิน?
จู่ๆ เสี่ยวหงก็รู้สึกหนาวขึ้นมาเล็กน้อย