“ลูกพี่ลูกน้อง?”
ลูกพี่ลูกน้องของติงกั่ว นั่นก็ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของติงเจี้ยนกั๋วด้วยหรือ
เสี่ยวหงรู้สึกลังเลเล็กน้อย
เมื่อเธอตัดสินใจจะเลิกรากับติงเจี้ยนกั๋วแล้ว นอกจากติงกั่ว เธอไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคนตระกูลติงคนอื่นอีก
ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอกลับรู้สึกดีกับติงกั่วอย่างอธิบายไม่ถูก และยังรู้สึกเชื่อใจ ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ ราวกับว่า…เป็นแรงผูกพันบางอย่างที่ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ฟ้าดิน
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา เธอยังเผลอหัวเราะออกมา หัวเราะให้ตัวเองที่จู่ๆ ก็ไปเชื่อเรื่อง งม งายเข้าให้แล้ว
แต่ความรู้สึกนี้ไม่ได้หมายความว่าเธอจะชอบคนตระกูลติงคนอื่น
ฟิลเตอร์ที่เสี่ยวหงเคยมีต่อครอบครัวติงหายไปตั้งแต่เมื่อคืน ยิ่งนึกย้อนถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ตอนที่เคยติดต่อกันมาก่อน ก็ยิ่งรู้สึกว่าคนพวกนั้นเต็มไปด้วยความคิดคำนวณผลประโยชน์
อย่างเช่น ทุกครั้งที่พ่อกับแม่ติงมักจะอ้อมค้อมถามถึงลุงของเธอที่เป็นผู้นำในคณะปฏิวัติ
แม้จะถามถึงพ่อแม่เธอ ถามถึงญาติผู้ใหญ่คนอื่นๆ ด้วย แต่ไม่เคยพลาดที่จะ วกกลับมาถามเรื่องลุง
ตอนนั้นเสี่ยวหงไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ จนกระทั่งคิดให้ลึกซึ้งในตอนนี้ ถึงได้เข้าใจว่าคำถามเรื่องอื่นล้วนเป็นแค่ของแถม สิ่งที่พวกเขาอยากรู้จริงๆ คือเรื่องลุงของเธอ
ถ้าเธอไม่มีลุงที่เป็นผู้นำในคณะปฏิวัติ เรื่องของเธอกับติงเจี้ยนกั๋วอาจไม่สำเร็จด้วยซ้ำ และการที่เธอไปบ้านติง ก็คงไม่ได้รับการต้อนรับอย่างดีเช่นนั้น
เมื่อคิดได้ถึงจุดนี้ เสี่ยวหงก็อึดอัดใจอยู่ทั้งคืน
ติงกั่วกลับรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ว่า “แว่นขยาย” จะได้ผลกับเสี่ยวหงดีขนาดนี้
ตามหลักแล้ว พอเว้นระยะห่างจากติงเจี้ยนกั๋ว ผลของแว่นขยายควรจะค่อยๆ จางลง ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร ผลก็ยิ่งอ่อนลง จนหายไปในที่สุด
ความจริงก็ไม่ได้เป็นผลจากแว่นขยายล้วนๆ เสี่ยวหงไม่เหมือนติงเจี้ยนกั๋ว ที่ถูกเย่วหงเหมยปลูกฝังความคิดมาตั้งแต่เด็ก การปกป้องติงเนี่ยนจวินจึงฝังลึกจนกลายเป็นสัญชาตญาณ ไม่ใช่สิ่งที่จะลบออกได้ง่ายๆ
เสี่ยวหงคบกับติงเจี้ยนกั๋วได้เพียงราวหนึ่งปี มีความรู้สึกดีต่อกัน แต่ยังไม่ถึงขั้นรักจนขาดกันไม่ได้
ถ้าเธอไม่เคยเห็นอีกด้านหนึ่งของครอบครัวติง เรื่องของเธอกับติงเจี้ยนกั๋วก็คงดำเนินไปตามปกติ
แต่เมื่อได้เห็นปัญหาที่สั่นคลอนทัศนคติของตัวเอง เธอก็สามารถตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด เหมือนในหนังสือ ที่เมื่อเธอสิ้นหวังอย่างแท้จริง ก็พาลูกสองคนหย่ากับติงเจี้ยนกั๋วโดยไม่ลังเล
การขยายข้อบกพร่องของติงเจี้ยนกั๋ว ก็เหมือนการปัดหมอก ตรง หน้าออกไป เมื่อมองเห็นอีกด้านหนึ่งของครอบครัวติง สิ่งที่ปรากฏก็เป็นปัญหาเชิงหลักการ
ผลลัพธ์จึงออกมาดีเกินคาด
ติงกั่วเข้าใจความลังเลของเสี่ยวหง จึงยิ้มอย่างอ่อนโยน
“เธอบอกฉันแค่ช่วงเวลารับสมัครงานคร่าวๆ ก็พอ เรื่องอื่นฉันจะไปถามเอง ลูกพี่ลูกน้องฉันจะสมัครได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับดวงของเขาแล้ว”
คิดไปคิดมา เธอก็เสริมอีกประโยค
“ลูกพี่ลูกน้องของฉันไม่ใช่พวกเดียวกับติงเจี้ยนกั๋ว ฉันมีลูกพี่ลูกน้องหลายคน แต่คนที่ฉันยอมดึงขึ้นมาช่วยจริงๆ มีไม่กี่คน”
ในตระกูลติง มีทั้งพวกอย่างติงจื้อกัง ติงเจี้ยนกั๋ว ก็มีแต่ครอบครัวของอาสามกับอาสะใภ้สาม ที่เธอเต็มใจจะปกป้อง
เสี่ยวหงยิ้มออกมา
“พี่ติงกั่ว จริงๆ เป็นฉันที่คิดมากไปเอง ช่วงเวลาคร่าวๆ คืออีกครึ่งเดือน สามารถให้ลูกพี่ลูกน้องพี่มาล่วงหน้าสักสองสามวันได้ รายละเอียดพอทางสหภาพโรงงานกำหนดชัด ฉันจะรีบมาบอกพี่ทันที”
นิสัยของติงกั่วตรงไปตรงมา เธอสามารถรังเกียจพ่อแม่แท้ๆ และพี่น้องแท้ๆ ของตัวเองได้อย่างบริสุทธิ์ใจ และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าคนในครอบครัวของเธอช่างรับมือยากจริงๆ
พ่อแม่แบบไหนกัน ที่ยอมเอาลูกสาวแท้ๆ ไปแต่งกับคนปัญญาอ่อน เพื่อเห็นแก่ลูกบุญธรรม
ในทางกลับกัน คนที่เธอยอมรับ ก็มักเป็นคนที่ตรงไปตรงมาเหมือนเธอ
ไม่ควรเหมารวมทุกคนไปหมดในคราวเดียว
เมื่อคิดได้แบบนี้ เสี่ยวหงก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาก
ติงกั่วยิ้ม
“ขอบใจนะ งั้นขออวยพรให้เธอเลิกกันอย่างมีความสุข คนต่อไปต้องดีกว่าเดิมแน่นอน!”
“ฮ่าๆ”
เสี่ยวหงหัวเราะ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยพลังของวัยสาวดูผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย
ความเศร้าเล็กๆ จากการใกล้เลิกราก็จางลงไปหลายส่วน
เพราะคบกันมานานขนาดนี้ จะบอกว่าไม่มีความรู้สึกเลยก็เป็นไปไม่ได้ แต่โชคดีที่ก็ยังไม่ถึงขั้นขาดติงเจี้ยนกั๋วไม่ได้
ทั้งสองแยกทางกันตรงปากทาง ติงกั่วมุ่งหน้าไปบ้านหลังใหม่
เธอยังคงวางเฟอร์นิเจอร์ไว้กลางแดดเพื่อผึ่งต่อ ย้ายโต๊ะตัวหนึ่งไปไว้ในที่ร่ม จากนั้นก็ซื้อกระดาษทรายจากร้านค้าของระบบ ค่อยๆ ขัดสีที่แตกลอกและคราบเชื้อราที่ทำความสะอาดยากออกทีละนิด
นอกจากเฟอร์นิเจอร์ไม้หวงหลี และตู้ที่สงสัยว่าจะเป็นไม้พะยูงแล้ว เฟอร์นิเจอร์ไม้ธรรมดาอื่นๆ เธอขัดใหม่หมด และทาสีใหม่เรียบร้อย
โต๊ะไม้หวงหลี และตู้ไม้แดงใบนั้น เธอใช้ผ้าเช็ดตามขอบมุมทุกจุดอย่างละเอียด ก่อนจะเก็บเข้าไปในพื้นที่
ตอนนี้ในบ้านมีโต๊ะสี่เหลี่ยมใหญ่หนึ่งตัว ปกติโต๊ะแบบนี้ควรมีเก้าอี้สองตัว แต่เก้าอี้อีกตัวพังจนเกินไป ติงกั่วเลยไม่เอามา ตอนนี้จึงเหลือโต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้หนึ่งตัว
ยังมีโต๊ะกลมเก่าแบบพับได้ ดูเก่าแต่ไม่เสีย ขัดแล้วทาสีใหม่ ก็ดูใช้ได้ทีเดียว
มีเก้าอี้ไม้สูงตัวหนึ่ง ไม้ไม่ดีนัก ที่นั่งเต็มไปด้วยหลุมบ่อ แต่ขาเก้าอี้ยังดี ไม่สั้นไม่โยก ติงกั่วตั้งใจจะทำเบาะมาวาง ก็ยังนั่งได้เหมือนกัน
ยังมีตู้ใส่ชามไม้ธรรมดา ขาหักไปหนึ่งขา ใช้เศษกระเบื้องรองให้สูงขึ้นก็พอดี
ตอนนี้ยังวางอยู่ในลานบ้าน เปิดบานตู้ทิ้งไว้ให้แดดช่วยฆ่าเชื้อและไล่แมลง
ยังขาดตู้หัวเตียงกับตู้เสื้อผ้า ต้องค่อยๆ หาไปทีละน้อย
มองดู “ของเก่า” ที่เพิ่งทาสีใหม่เหล่านี้ ติงกั่วก็ อด คิดไม่ได้ ว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เธอกลายเป็นคนที่ใช้ชีวิตเป็นขนาดนี้แล้ว
ติงกั่วกลับเข้าไปในบ้าน แวบเข้าไปในพื้นที่
ทำงานมาทั้งเช้า เหงื่อท่วมตัว แถมยังมีกลิ่นสีติดอยู่เต็มไปหมด
เธอดื่มชาแดงเย็นไปสองสามอึก จากนั้นหยิบเสื้อผ้าเปลี่ยนไปอาบน้ำ ซักผ้า เสร็จแล้วออกมานั่งบนโซฟาในห้องรับแขก เปิดดูหลังบ้าน
ติงจื้อกังกับเย่วหงเหมยกำลัง “ซิ่ง” อยู่ในรายชื่ออย่างบ้าคลั่ง วันนี้สองสามีภรรยานี้ทรมานไม่น้อย
โดยเฉพาะเย่วหงเหมย พอกลับไปที่หน่วยงานของตัวเอง เพื่อนร่วมงานที่อัดอั้นมาหลายวันก็พากันเข้ามาซักถามเรื่องซุบซิบ
แน่นอนว่าเย่วหงเหมยไม่ยอมรับเรื่องนี้ แต่พอได้ยินเพื่อนร่วมงานบางคนเล่าว่า แม้แต่คำพูดที่เธอเคยใช้เกลี้ยกล่อมติงกั่วในบ้านก็ถูกเอาไปเล่าต่อ ทั้งเรื่องแต่งไปแล้วจะควบคุมคนปัญญาอ่อนได้อยู่หมัด ทั้งเรื่องได้ไปอยู่บ้านฝรั่งสองชั้น สีหน้าเธอก็แทบจะคุมไม่อยู่
ยังมีคนถามอีกว่า เธอให้ลูกบุญธรรมใส่รองเท้าหนัง แต่ลูกสาวแท้ๆ กลับยอมซื้อแค่รองเท้าผ้าให้หรือเปล่า
เย่วหงเหมยแทบจะเป็นลมด้วยความโกรธ
ติงกั่วเอาอะไรไปพูดข้างนอกหมด?
แล้วเรื่องที่เธอกับติงจื้อกังทะเลาะกัน เรื่องชาติกำเนิดของเนี่ยนจวิน จะถูกพูดออกไปด้วยหรือไม่?
แค่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ เย่วหงเหมยก็แทบอยากหมดสติเดี๋ยวนั้น โชคดีที่ยังไม่ถึงขั้นนั้น ติงกั่วยังต้องเก็บไว้หาเงินต่อ
แต่เพียงเท่านี้ ก็เกือบทำให้เย่วหงเหมยสติแตก จนทำให้ชื่อของเธอเด้งขึ้นมาในระบบหลังบ้านของติงกั่วไม่หยุด
ติงจื้อกังยังคงหน้าตึง ไม่มีใครกล้ามาถามเขาตรงๆ แต่เขากลับรู้สึกว่าทุกคนมองเขาด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง สำหรับคนที่ให้ความสำคัญกับทั้งหน้าตาและศักดิ์ศรี มีความทะนงตัวสูง นี่แทบจะเป็นการทรมานรูปแบบหนึ่ง
ความอึดอัดในใจก็ไม่ต้องพูดถึง
อีกคนที่โผล่ขึ้นมาในรายชื่อเป็นระยะๆ ก็คือติงเจี้ยนกั๋ว
ติงกั่วต้องไม่แต่งกับคนปัญญาอ่อน
ไม่เพียงแต่จะจัดการแบบนั้นไม่ได้ เธอยังต้องทำให้เรื่องนี้กลายเป็นความเข้าใจผิดและคลี่คลายไป ไม่อย่างนั้น เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่าถ้าครอบครัวเซียวรู้ว่าพ่อแม่เขาเคยคิดแบบนี้ จะมองเขาอย่างไร
เมื่อคืนตอนส่งเสี่ยวหงกลับบ้าน เธอยังถามเรื่องนี้โดยเฉพาะ แม้เขาจะปฏิเสธไปแล้ว แต่เขารู้สึกว่าเสี่ยวหงยังไม่เชื่อทั้งหมด ซึ่งทำให้เขาอึดอัดใจมาก
เสี่ยวหงไม่เชื่อเขาเลยอย่างนั้นหรือ
ดังนั้น คืนนี้เขาจำเป็นต้องหาทางคุยกับติงกั่วให้ได้ หวังว่าเธอจะเห็นแก่เงินห้าร้อยหยวน รับเรื่องนี้ไปจัดการให้เรียบร้อย กลบเกลื่อนให้สมบูรณ์ อย่าทำให้เขาลำบากใจ
แต่ติงเจี้ยนกั๋วไม่คิดเลยว่า จะมีคนชิงลงมือก่อนแล้ว
ในพื้นที่ ติงกั่วสั่งแตงกวาผัดไข่หนึ่งจาน ไก่ผัดกงเปาหนึ่งจาน กินกับข้าวสวยร้อนๆ อย่างเอร็ดอร่อย
ช่วงนี้เธอไม่เคยปล่อยให้ท้องหรือปากต้องลำบาก บวกกับชาแดงเย็นและน้ำพุช่วยเสริม แม้ใบหน้ายังไม่อวบขึ้นเท่าไร แต่ผิวก็ไม่ดำเหลืองหยาบเหมือนตอนเพิ่งมาใหม่ๆ แล้ว
ร่องรอยแผลหนาวเก่าที่มือก็จางลงมาก
แม้แต่ผมที่แห้งกรอบเหมือนฟาง ตอนอาบน้ำเมื่อครู่ พอลูบดูก็ไม่สากเท่าเดิมแล้ว
ยังต้องบำรุงต่อไป ติงกั่วจึงซื้อนม ผง จากร้านค้า ชงดื่มให้ตัวเองหนึ่งแก้ว
อยู่ที่นี่จนราวสามโมง เธอจึงเก็บเฟอร์นิเจอร์ในลานบ้านเข้าไปในบ้าน ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย แล้วนั่งรถกลับไปยังลานบ้านครอบครัวโรงงาน
กลับถึงบ้านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
“เวลานี้ ใครจะมานะ?”
ติงกั่วเดินไปเปิดประตู คิ้วของเธอก็ยกสูงขึ้นทันที