ติงกั่วเหลือบมองชายร่างสูงที่ยืนเคียงข้างติงเนี่ยนจวิน ก็เดาออกทันทีว่าอีกฝ่ายคือใคร
พานติ่งเฟิง!
ช่างให้เกียรติเธอจริงๆ ถึงกับให้ตัวเอกชายมาด้วยตัวเอง
ในฐานะพระเอกที่ทำให้ติงเนี่ยนจวินตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น รูปลักษณ์ย่อมไม่ต้องพูดถึง
สูงหนึ่งเมตรแปดสิบ รูปร่างสูงโปร่งตรงสง่า คิ้วดั่งกระบี่ ดวงตาดุจดวงดาว
หน้าตาดูซื่อตรงน่าเชื่อถือ แต่การกระทำกลับไม่เอาไหน
เพื่อความสุขของตัวเอง กลับเอาชีวิตคนอื่นไปเดิมพัน
“พี่ใหญ่ นี่คือแฟนของฉัน พานติ่งเฟิง!”
ติงเนี่ยนจวินหน้าแดงระเรื่อ แนะนำติงกั่ว ก่อนจะหันไปมองชายร่างสูงข้างกายด้วยสายตาอ่อนหวาน
“ติ่งเฟิง นี่คือพี่สาวฉัน!”
พานติ่งเฟิงมองติงกั่วด้วยสายตาดำลึก แล้วยื่นมือออกมา ทักทายอย่างที่คิดว่าเป็นมารยาทดี
“สวัสดีครับ พี่ติง”
“……”
เรียกอะไรให้น่าคลื่นไส้ขนาดนี้
ติงกั่วเมินท่าทางนั้น เหลือบมองติงเนี่ยนจวิน
“แฟนเธอ เธอก็รับรองเองสิ”
พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้าน มุ่งหน้าไปทางห้องนอนอย่างไม่ใยดี
ติงเนี่ยนจวินชะงัก เธอไม่คิดว่าติงกั่วจะไม่ให้หน้าพานติ่งเฟิงขนาดนี้
เธอรู้ไหมว่าฐานะของตระกูลพานเป็นอย่างไร รู้ไหมว่าตอนนี้ติ่งเฟิงทำงานอะไรอยู่
พานติ่งเฟิงก็ตกตะลึง
ในที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกหมดแรงของเนี่ยนจวินที่พูดถึงทางโทรศัพท์
พี่ติงคนนี้ ช่างไร้มารยาทจริงๆ
“พี่ใหญ่!” ติงเนี่ยนจวินรีบเรียก
ติงกั่วหันกลับมา มองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“พี่ใหญ่ ติ่งเฟิงตั้งใจมาหาพี่โดยเฉพาะ พวกเรานั่งคุยกันหน่อยได้ไหม?”
ติงเนี่ยนจวินพูดด้วยสีหน้าวิงวอน ดูบอบบางน่าสงสารราวกับดอกไม้สีขาว
ติงกั่วไม่ใช่คนโง่ ย่อมดูออกถึงจุดประสงค์ของทั้งสอง แต่ในเมื่อเธอไม่พอใจ ก็ย่อมตั้งใจจะทำให้พวกเขาอึดอัดบ้าง
แค่นี้เอง ติงเนี่ยนจวินก็เพิ่มค่าการกล้ำกลืนในใจไปเก้าแต้มแล้ว
ส่วนพานติ่งเฟิงยังค่อนข้างนิ่ง ผลกระทบยังไม่โผล่ในระบบของเธอ
ติงกั่วยังอุตส่าห์ถามระบบ
“เฮ้ หนู พานติ่งเฟิงจะสร้างแต้มให้ฉันไหม?”
ระบบตอบ
“แน่นอนสิ นี่คือพระเอกนะ แถมในเรื่องยังมีชะตาผูกพันกับเจ้าของร่างเดิมด้วย”
ก็จริง ในเรื่องต้นฉบับ เจ้าของร่างเดิมคือพี่สะใภ้ของเขา แม้เขาจะไม่เคยให้เกียรติพี่สะใภ้คนนั้นเลยก็ตาม
ตอนอ่านนิยาย ติงกั่วสังเกตหลายครั้ง ไม่รู้ว่าผู้เขียนตั้งใจสร้างความเหลื่อมล้ำของสถานะหรือไม่ พานติ่งเฟิงมักพูดกับเจ้าของร่างเดิมด้วยน้ำเสียงสั่งการ
ราวกับว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ใช่พี่สะใภ้ แต่เป็นคนใช้ในบ้าน
พูดตามตรง เจ้าของร่างเดิมก็ไม่เอาไหนจริงๆ ทำตัวเหมือนคนใช้เสียเอง
แม่พานติ่งเฟิงก็เพราะเห็นว่าเจ้าของร่างเดิมขยัน ทำอาหารเก่ง ถึงกับไล่คนใช้ในบ้านออกหมด
ตอนนี้ในใจพานติ่งเฟิงไม่ใช่ว่าไม่กระเพื่อม แต่ไม่ใช่การกล้ำกลืนในใจ หากเป็นความไม่พอใจติงกั่ว
พูดง่ายๆ คือเขากำลังนินทาเธออยู่ในใจ
คิดว่าเธอไร้มารยาท หากเข้าบ้านพาน คงต้องให้ป้าเย่วสอนเรื่องการวางตัวเสียก่อน
แถมยังผอมเกินไป แม่เขามักเรียกแบบนี้ว่า “ลักษณะคนไม่มีวาสนา” ก่อนจะไปเมืองหลวง ควรบำรุงให้ดี อย่างน้อยก็ไม่ควรหน้าตาซีดเหลืองผอมแห้งแบบนี้
พานติ่งเฟิงวางแผนในใจ ก่อนจะทักติงกั่วใหม่
“พี่ติง…”
“หยุด!” ติงกั่วยกมือห้าม เธอไม่ชอบคำเรียกนี้จริงๆ
“เปลี่ยนคำเรียกเถอะ เรียกฉันว่าสหายติง หรือสหายติงกั่วก็ได้ ขอบคุณ”
พานติ่งเฟิงขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมติงกั่วถึงซีเรียสกับคำเรียกขนาดนี้
“สหายติง พวกเรานั่งคุยกันหน่อยได้ไหม?”
ติงกั่วนั่งลงบนโซฟาข้างๆ แล้วยักคิ้วให้
“ว่ามา”
พานติ่งเฟิงซึ่งได้เห็นความไร้มารยาทของเธอมาแล้ว ก็เลยนั่งลงเช่นกัน
ติงเนี่ยนจวินกัดริมฝีปาก เดินไปที่ครัวเพื่อจะหาแก้วชงชาให้พานติ่งเฟิง แต่ไม่ต้องพูดถึงแก้วชา แม้แต่ชามสักใบก็ไม่เห็น
เธอทั้งตกใจทั้งงุน งง
จุดที่เคยวางกล่องใส่ถ้วยชามและแก้วน้ำว่างเปล่า เหลือเพียงตะเกียบไม้หนึ่งกำ มืออื่นไม่มีเลย
แม้แต่กระติกน้ำร้อนที่วางอยู่ข้างเท้า ก็เหลือแค่เปลือก ด้านในหายไปไหน
ในช่วงที่เธอไม่อยู่ บ้านนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ขณะนั้น เสียงพานติ่งเฟิงดังมาจากด้านนอก
“สหายติง ผมอยากคุยเรื่องที่ป้าเย่วเคยพูดกับคุณเมื่อไม่กี่วันก่อนอีกครั้ง ผมรู้ว่ามันค่อนข้างลำบากใจ…”
จากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจของติงกั่ว
“รู้ว่าลำบากใจ แล้วยังอุตส่าห์มาจากเมืองหลวงเพื่อเกลี้ยกล่อม นับว่าลำบากคุณจริงๆ”
ถูกขัด พานติ่งเฟิงเริ่มไม่พอใจ
ไม่ว่าจะในเขตบ้านพัก ในที่ทำงาน หรือเวลาติดตามผู้นำไปทำงานนอกสถานที่ เขาไม่เคยถูกใครหักหน้าแบบนี้มาก่อน
แต่เขาก็เข้าใจความไม่พอใจของติงกั่ว เรื่องนี้ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากเธอ เขาจึงไม่สนใจคำเหน็บแนมและพูดต่อ
เพื่อไม่ให้ถูกขัดอีก เขาตัดคำสุภาพที่เตรียมไว้ทิ้ง แล้วเข้าประเด็นตรงๆ
“เป็นแบบนี้ได้ไหม คุณแต่งงานกับพี่ชายผมหนึ่งปี ครบปีแล้วผมจะช่วยให้คุณหย่ากับเขา ผมจะให้เงินชดเชยคุณสามร้อยหยวน และช่วยจัดหางานดีๆ ให้คุณ อยู่ทำงานเป็นคนงานที่เมืองหลวง”
ติงกั่วกลอกตา
สามร้อย!
ติงเจี้ยนกั๋วยังให้เธอตั้งห้าร้อย เพื่อไม่ให้เธอขัดขวางการกลับมาของติงเนี่ยนจวิน
ความรักอันยิ่งใหญ่ของพระเอกนางเอก ดันมีค่าแค่สามร้อย ช่างถูกจริงๆ
พานติ่งเฟิงพูดจบ ก็มองติงกั่วอย่างมั่นใจ
เงื่อนไขนี้ถือว่าจริงใจพอแล้ว
ต่อให้ติงกั่วไม่ตอบตกลงทันที ก็คงไม่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เขารออย่างสงบ ให้ติงกั่วต่อรอง
สามร้อยไม่ใช่ขีดจำกัด เขาเผื่อช่องว่างไว้มากพอสำหรับการเจรจา
แน่นอน เขาไม่ได้หมายความว่าจะให้เท่าไรก็ได้ ต้องไม่เกินขอบเขตที่เขาคิดไว้ และยังจะเพิ่มเงื่อนไขบางอย่าง เช่น ติงกั่วต้องมีมารยาทที่ดี หลังแต่งเข้าบ้านพานต้องเคารพพ่อแม่สามี ปฏิบัติหน้าที่สะใภ้ให้ดี และที่สำคัญ ในหนึ่งปีนี้ต้องดูแลพี่ชายเขาให้ดี
รวมถึงต้องขอโทษเนี่ยนจวินในเรื่องที่เสียมารยาทก่อนหน้านี้ด้วย
เนี่ยนจวินต้องทนรับความคับข้องใจมาก เขาในฐานะแฟน ย่อมต้องปกป้องเธอให้ถึงที่สุด
ขณะที่พานติ่งเฟิงกำลังชั่งน้ำหนัก ติงเนี่ยนจวินก็ออกมาจากครัว
“พี่ใหญ่ ถ้วยชาที่บ้านอยู่ไหนคะ?”
ติงกั่วตอบอย่างเรียบเฉย
“ทุบหมดแล้ว เมื่อคืนแม่ให้ฉันล้างถ้วย ฉันไม่อยากล้าง ก็เลยทุบหมด”
พานติ่งเฟิงขมวดคิ้ว นิสัยแบบนี้ไม่ได้ หากแต่งเข้าบ้านพานต้องแก้
ติงเนี่ยนจวินกลับตกตะลึง เพียงเพราะไม่อยากล้างถ้วยอย่างนั้นหรือ แต่เมื่อหลายปีก่อน ติงกั่วไม่ใช่แบบนี้
“พี่ใหญ่ ทำไม…”
ทำไมพี่ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ จนทำให้เรื่องของเธอเต็มไปด้วยอุปสรรค
“มีอะไรผิดหรือ ฉันไม่อยากทำ ไม่อยากตกลงเรื่องไหน ถ้ามีคนมารบเร้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ทำลายมันไปซะ”
ติงกั่วยิ้มบางๆ
คำพูดมีนัยแฝง
สีหน้าติงเนี่ยนจวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แววตาพานติ่งเฟิงก็เริ่มขุ่นเคือง
ติงกั่วหันไปมองเขา
“ดูเหมือนแม่กับติงเนี่ยนจวินจะไม่ได้ถ่ายทอดท่าทีของฉันให้คุณชัดเจน งั้นฉันพูดอีกรอบก็แล้วกัน ลูกชายปัญญาอ่อนบ้านคุณ ฉันไม่แต่ง!”
“สหายติง ระวังคำพูดหน่อย!” พานติ่งเฟิงพูดเสียงเย็น
“พี่ชายผมแค่สมองเสียหายจากไข้ตอนเด็กเท่านั้น”
ติงกั่วไม่กลัวท่าทีเขา เยาะเย้ยกลับ
“งั้นก็ไม่ใช่คนโง่สินะ?”
“คุณ…”
“พี่ใหญ่!” ติงเนี่ยนจวินรีบพูด
“ติ่งเฟิงเคารพพี่ชายเขามาก ได้โปรด อย่าพูดแบบนี้เลย”
ติงกั่วแสยะยิ้ม
“เคารพจนยอมเอาชื่อเสียงคนอื่นไปแลกอย่างนั้นหรือ”
เธอหันไปมองติงเนี่ยนจวิน
“เธอไม่คิดจะเรียนรู้จากแฟนเธอ เคารพพี่สาวอย่างฉันบ้างหรือไง ฉันไม่หวังให้เคารพ แต่อย่ามาทำร้ายฉันสิ เอาชื่อเสียงฉันไปแลกความสุขของเธอ แล้วยังหน้าด้านพูดว่าเขาเคารพพี่ชายเขา ติงเนี่ยนจวิน เธอไม่หน้าซื่อใจคดไปหน่อยหรือ?”
ใบหน้าติงเนี่ยนจวินซีดขาว รีบหันไปมองพานติ่งเฟิงอย่างร้อนรน
สีหน้าพานติ่งเฟิงก็ไม่เป็นธรรมชาติ เขาไม่คิดว่าติงกั่วจะปากคมขนาดนี้ พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ติงกั่วไม่ได้ใช้เครื่องมือใดๆ เพิ่ม เธอไม่คิดจะทำลายความสัมพันธ์ของทั้งสอง กลับหวังให้พวกเขามัดกันให้แน่นด้วยซ้ำ
“พอเถอะ พวกคุณพูดจบแล้ว ฉันก็แสดงจุดยืนของฉันแล้ว คุณพาแฟนคุณกลับไปได้ บ้านนี้พ่อยังไม่ได้ตกลงให้เธอกลับมาอยู่เลย”
ไม่ทำลายความรักพวกเขา แต่ไม่ขัดกับการใส่ยาพิษเล็กน้อย
แน่นอน หากติงเนี่ยนจวินเล่าให้พานติ่งเฟิงฟังหมด ก็ถือว่าเธอพูดไปเสียเปล่า
แต่ดูจากสีหน้าที่ซีดขาวในพริบตาของติงเนี่ยนจวิน ก็รู้ว่ายาพิษได้ผล
พานติ่งเฟิงมองติงเนี่ยนจวินด้วยความประหลาดใจ
“หมายความว่ายังไง เธอทะเลาะกับลุงติงหรือ?”
น้ำตาไหลลงจากติงเนี่ยนจวิน เธอไม่คิดว่าติงกั่วจะเปิดโปงเรื่องนี้ต่อหน้าติ่งเฟิง
พลันนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของติงกั่ว หากเป็นเรื่องที่เธอไม่อยากตอบรับ แล้วมีคนมารบเร้าซ้ำๆ เธอก็จะทำลายมัน
หรือพี่ใหญ่กำลังจะทำลายเธอ?
ติงเนี่ยนจวินกลัวว่าติงกั่วจะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดอีก จึงดึงพานติ่งเฟิงออกไปอย่างรีบร้อน
ติงกั่วปิดประตูดังปัง นั่งกลับลงบนโซฟา แววตาอัดแน่นด้วยความโกรธ
สองนาทีต่อมา ติงกั่วปรากฏตัวในห้องรับแขกของพื้นที่ กัดปลายปากกา ครุ่นคิดถึงเนื้อหาจดหมายร้องเรียน