หลังจากความเงียบงันผ่านไป ระบบก็เริ่มเกิดความรู้สึกน้อยใจขึ้นมาเล็กน้อย
แม้มันจะรู้สึกว่าที่โฮสต์พูดมาก็มีเหตุผล แต่กลับเกิดอารมณ์อึดอัดที่อธิบายไม่ถูกขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถึงขั้นเริ่มโทษตัวเอง
มันทำผิดหรือเปล่า?
ตอนเลือกโฮสต์ ควรต้องขอความยินยอมจากเจ้าตัวก่อนหรือไม่?
แต่ในโปรแกรมของมันไม่มีการตั้งค่านี้เอาไว้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรล้วนเป็น “ทำก่อน ค่อยบอกทีหลัง” ทั้งนั้น
นี่ไม่ใช่ความผิดของมันสักหน่อย ถ้ามีปัญหาก็ไปหาหัวหน้ามันให้แก้การตั้งค่าซะสิ!
ทำไมต้องมาลำบากระบบลูกจ้างอย่างมันด้วย?
ผ่านไปครู่หนึ่ง ระบบก็ตกใจขึ้นมาในฉับพลัน!
มัน…กำลัง…เครียดสะสม…อยู่หรือเปล่า?
โฮสต์ทำให้มันเกิดการเครียดสะสมแล้ว!!
ระบบสะดุ้งตัวหนึ่งที
นี่มันตรงกับแนวคิดของ “เอ็กซ์เฮาส์” ของพวกมันพอดีไม่ใช่หรือ—
แทนที่จะทำให้ตัวเองเครียด ก็ไปทำให้คนอื่นเครียดแทน!
โฮสต์ทำได้จริงๆ ถึงขนาดทำให้ระบบเครียดได้ แบบนี้ถ้าเอาไปจัดการพวกตัวร้ายในพล็อตห่วยๆ จะไม่ง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือหรือ?
คิดได้แบบนี้ ระบบก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
โฮสต์คนนี้ ถึงจะรับมือยากไปหน่อย แต่ก็ถือว่าเป็นโฮสต์คุณภาพสูงจริงๆ!
เพียงแต่สิทธิ์ของมันมีจำกัด ของที่ฝ่าฝืนกฎเอามาให้เพิ่มก็มีไม่มาก ดังนั้นมันจึงรีบปรับอารมณ์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรวดเร็วว่า
“มีแค่สามชุดนะโฮสต์ ชุดของขวัญมือใหม่ของคุณแจกครบแล้ว กรุณาตรวจสอบด้วยตัวเอง!”
พูดจบก็รีบปิดตัวเองทันที มันตัดสินใจแล้ว ต่อให้โฮสต์เรียกยังไง มันก็จะทำเป็นไม่อยู่บ้าน!
ติงกั่วหัวเราะเบาๆ แล้วพลิกตัวช้าๆ ให้แผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อได้โดนลม มือยังคงพัดพัดลมอย่างเอื่อยเฉื่อย ก่อนจะลดน้ำเสียงลงกะทันหัน
“อ้อ ใช่แล้ว มีเรื่องหนึ่งอยากขอให้ช่วยหน่อย”
น้ำเสียงของโฮสต์อ่อนโยนมาก แถมสุภาพสุดๆ เอ็กซ์เฮาส์ ลืมเรื่องจะปิดตัวไปเสียสนิท เผลอตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ
“เรื่องอะไรหรือ?”
ถึงขั้นใช้คำว่า ‘ขอ’ เลย แสดงว่าต้องเป็นเรื่องยากมากแน่ๆ!
มันจะฉวยโอกาสนี้ตั้งเงื่อนไข ขอเอาชุดของขวัญคืนสักชุดดีไหมนะ?
“ก็คือ…” มุมปากของติงกั่วยกขึ้นเล็กน้อย
“ช่วยเอาร่างกายของฉันในโลกนั้นมาทำเป็นสตัฟฟ์ให้หน่อยสิ ฉันจะเก็บไว้เป็นที่ระลึก ว่างๆ จะได้ชื่นชมโฉมหน้าที่ล่วงลับไปแล้วของตัวเอง ไม่ยากใช่ไหม?”
ระบบ: ……
มันไปรับคำทำไมกันนะ
ทำไมไม่ดับไปซะตั้งแต่แรก!
คนปกติที่ไหนจะขออะไรแบบนี้!
จากนั้นก็เป็นความเงียบยาวนานถึงสิบนาทีเต็ม
สิบนาทีให้หลัง เสียงของระบบที่ฟังดูทุ้มลงเล็กน้อยก็ดังขึ้นในหัว
“โฮสต์ คุณได้ถูกฝังอย่างสงบแล้ว ขอแสดงความเสียใจด้วย เรื่องการชดเชย มากที่สุดให้ได้แค่สี่ชุดของขวัญ มากกว่านี้ขอจริงๆ ไม่ไหวแล้ว!”
ติงกั่วไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย
ใครที่เคยอ่านนิยายทะลุมิติย่อมรู้ดี หากไม่ได้สลับวิญญาณกัน ร่างในอีกโลกหนึ่งส่วนใหญ่ก็มักจะตายไป
ไม่อย่างนั้นก็คงเป็นการข้ามมาทั้งร่างแล้ว
เธอแค่อยากลดความหยิ่งผยองของระบบตัวเล็กๆ ตัวนี้เท่านั้น มันโอหังเกินไป ดึงเธอมาที่นี่โดยพลการ พอเธอขออะไรนิดหน่อยก็ทำท่าสูงส่ง ดูแคลนมนุษย์เหลือเกิน ใครจะทนไหวไม่สั่งสอนสักหน่อย
เอาเถอะ ตอนนี้ในเมื่อฝังไปแล้ว แถมยังเรียกร้องผลประโยชน์ได้ตามต้องการ เธอก็จะใช้ชีวิตในยุคเจ็ดศูนย์อย่างจริงจัง
ให้แต่งงานกับคนโง่น่ะ เป็นไปไม่ได้
ให้เธอเป็นวัวแก่รับใช้คนทั้งบ้านเหมือนเจ้าของร่างเดิม ยิ่งเป็นไปไม่ได้
ในเมื่อกลายมาเป็นตัวละครในหนังสือ ก็ขอเปลี่ยนพล็อตซะเลย เปลี่ยนให้ยับ เปลี่ยนให้สะใจ อยากเปลี่ยนยังไงก็เปลี่ยน
ยังไงก็กลับไปไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือ?
เธอไว้อาลัยให้ตัวเองในใจเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อยๆ เปิดดูของขวัญที่ได้มา
แต่ปากก็ยังไม่ว่าง
“ฝากบริษัทของพวกคุณเผากระดาษเงินกระดาษทองมาให้ฉันเยอะๆ ด้วยนะ อ้อ โทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ก็เผามาด้วย เสื้อผ้าสวยๆ ด้วย แล้วก็เผาหนุ่มหล่อวัยกำลังดีมาสักหลายคน ให้ฉันคลายเหงา นวดไหล่ให้ด้วย”
“อ้อ แล้วก็เผามาเซราตีคันหนึ่ง โรลส์รอยซ์ก็ได้ ฉันจะขับข้างล่างนี้ มีแต่หนุ่มหล่อไม่มีรถ มันก็ไม่เท่เอา”
ระบบ: … พูดเหมือนกับว่าเธอไปนรกจริงๆ งั้นแหละ
ระหว่างที่ปากยิงคำพูดไม่หยุด ชุดของขวัญชุดแรกก็ถูกเปิดออกแล้ว
พอเห็นของข้างใน ติงกั่วก็ชะงักไปเล็กน้อย
อิฐหนึ่งก้อน? บัตรเครดิตหนึ่งใบ สเปรย์หนึ่งขวด แล้วก็…
ชิ้นสุดท้ายนี่แหละ ถึงจะถือเป็นของจำเป็นสำหรับสายทะลุมิติ: พื้นที่เก็บของ
ระบบแอบไขว้ขาอย่างภูมิใจ เชิดคางฮึดฮัดเบาๆ
สั่นกลัวซะเถอะ มนุษย์ผู้ไร้เดียงสา
ดูให้ดี เทคโนโลยีขั้นสูงของเรานี่!
จะเอากระดาษเงินกระดาษทองไปทำไม จะเอานายแบบไปทำไม ของวิเศษพวกนี้ไม่หอมกว่าหรือ?
ติงกั่วเองก็สังเกตเห็นความแตกต่าง
อิฐก้อนนี้ไม่ใช่อิฐธรรมดา ดูจากคำอธิบาย:
[อาวุธ สามารถผสานเข้ากับฝ่ามือ ใช้งานได้ ทำให้อีกฝ่ายสั่นสะท้านถึงจิตวิญญาณ และเกิดความหวาดกลัวต่อโฮสต์]
ถือว่าล้ำจริง แต่สำหรับติงกั่วมันค่อนข้างไร้ประโยชน์ เธอเรียนซานต๋ามาหลายปี ถ้าต้องลงมือจริง ต่อให้ไม่ใช้อิฐ ก็ทำให้อีกฝ่าย “สั่นสะท้านถึงจิตวิญญาณ” ได้เหมือนกัน
อีกอย่าง ชีวิตจริงมันจะมีเรื่องต้องลงไม้ลงมือสักกี่ครั้งกันเชียว?
บัตรเครดิตก็ไม่ใช่บัตรเครดิตตามความหมายทั่วไป แต่คือ:
[ใช้ลดค่าความน่าเชื่อถือของเป้าหมาย ทำให้คนรอบข้างลดความเชื่อใจแบบไร้เหตุผล หมายเหตุ: ใช้กับเป้าหมายเดียวกัน มีเวลาคูลดาวน์หนึ่งสัปดาห์]
อันนี้พอใช้ได้ แต่เวลาคูลดาวน์นานเกินไป
สเปรย์ก็ไม่ใช่สเปรย์ธรรมดา:
[ฉีดใส่ตัว เพิ่มความเป็นมิตรของโฮสต์]
ติงกั่วเบ้ปาก เธอมาที่นี่เพื่อทำลายพล็อต จะเอาความเป็นมิตรไปทำไม?
ระบบไม่รู้ความคิดของโฮสต์ คางเชิดสูงขึ้นอีก
ของวิเศษพวกนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่เหนือขอบเขตวิทยาศาสตร์ โฮสต์ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตแน่นอน!
จะบอกว่าชุดของขวัญนี้ไม่สุดยอดได้ยังไง?
กราบไหว้ซะ มนุษย์ธรรมดา!
แต่ทำไมบนหน้ามนุษย์คนนี้ ถึงไม่มีอารมณ์ที่มันอยากเห็นเลย?
ความตื่นเต้นล่ะ? ความดีใจล่ะ? เสียงกรี๊ดหายไปไหน?
ติงกั่วไม่ได้ไม่ตกใจ เพียงแต่เธอถนัดจับผิดมากกว่า พูดอย่างใจเย็นว่า
“ก็พอใช้ได้แค่พื้นที่เก็บของ ที่เหลือ…ไม่พูดถึงดีกว่า!”
ระบบ: … ดื้อจริงๆ!
หลังบ่นจบ ติงกั่วก็เปิดชุดของขวัญชุดที่สอง
[ลำโพงขนาดเล็ก (เปิดใช้งานสามารถได้ยินเสียงภายในรัศมีห้าสิบเมตร ใช้ได้วันละสามครั้ง)]
[แว่นขยาย (ใช้กับเป้าหมาย สามารถขยายข้อบกพร่องของอีกฝ่าย และเลือกได้เองว่าจะแสดงให้ใครเห็น ใช้ได้วันละสามครั้ง)]
[ชาแดงเย็น (เครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ ปริมาณไม่จำกัด)]
“ทำไมชุดนี้มีของแค่สามอย่าง ลืมใส่มาหรือเปล่า? แล้วชาแดงนี่เอามาให้ครบจำนวนเฉยๆ ใช่ไหม? ลำโพงกับแว่นขยายทำไมต้องจำกัดจำนวนการใช้ เป็นเพราะระดับการวิจัยของพวกคุณต่ำเกินไปใช่ไหม? ปัญหานี้จะใช้เวลานานแค่ไหนถึงแก้ได้ หรือว่าพวกคุณจะหยุดพัฒนาแค่นี้แล้ว?”
พูดไป ติงกั่วก็หยิบชาแดงขึ้นมาดื่มสองอึก รสชาติหวานสดชื่น ดื่มง่ายดี ส่วนจะบำรุงสุขภาพยังไง คงต้องดื่มไปสักพักถึงจะรู้
ระบบ: … หายใจลึกๆ หายใจลึกๆ!
แต่ก็ยังโมโหอยู่ดี
มันเหมือนจะเห็นการเยาะเย้ยอีกแบบหนึ่ง—
ทำไมไม่ภูมิใจล่ะ? ทำไมไม่ยิ้มล่ะ? หรือว่าไม่มีการตั้งค่าอารมณ์ที่เรียกว่า ‘ภูมิใจ’ กันแน่?
เฮ้อ…ไม่โกรธ ไม่โกรธ
ถ้าโมโหจนพังไป คะแนนมหาศาลของมันจะตกเป็นของระบบตัวอื่นนะ!
แต่ทำไมถึงรู้สึกโล่งใจแปลกๆ ล่ะ?
มันป่วยหรือเปล่า?
หลังจากจับผิดเสร็จ ติงกั่วก็เปิดชุดของขวัญชุดที่สาม แล้วก็พูดไม่ออก
“ยิ่งให้ยิ่งชุ่ย หลอกมือใหม่หรือไง!”
ในชุดนี้มีอะไรบ้าง?
[ไม้ตีหมา: เมื่อเผชิญอันตราย หยิบออกมาใช้ จะเกิดพลังอำมหิต ข่มขวัญศัตรูให้ถอย]
เจออันตรายจริงๆ ใช้หมัดซ้ายหมัดขวาของเธอไม่ดีกว่าหรือ?
ของไร้ประโยชน์!
ชิ้นที่สองคือ:
[เหรียญหนึ่งเหรียญ]
—เมื่อคุณตัดสินใจไม่ได้ ให้โยนเสี่ยงทายหัวก้อย
ติงกั่วหัวเราะอย่างขำขัน
“งั้นทำไมไม่แถมรองเท้ามาด้วยล่ะ เผื่อฉันหลงทางจะได้โยนหาระยะ!”
พูดจบก็เปิดชุดของขวัญชุดที่สี่
ทันทีนั้น เธอก็หมดแรงจะโกรธไปเลย
ของขวัญมีแค่ชิ้นเดียว
[รองเท้าหนึ่งข้าง: เมื่อหลงทาง สามารถใช้หาเส้นทางได้!]
ติงกั่วหัวเราะออกมา
“ดีมาก ขออะไรได้อย่างนั้นจริงๆ!”
เวรเอ๊ย เธอกับระบบดันเข้าขากันซะได้
เสียงหัวเราะนั้นทำให้ระบบฟังแล้วขวัญผวา
ดับเถอะ ดับไปเลย ต่อให้ระเบิดก็ยอม!
ดูของขวัญครบแล้ว ติงกั่วยังไม่รีบเข้าไปในพื้นที่เก็บของ
เพราะของวิเศษแบบนี้แหละ คือสิ่งที่เธอต้านทานไม่ไหวจริงๆ
กลัวว่าถ้าเข้าไปตอนนี้จะตื่นเต้นเกินไป แล้วไปทำให้ระบบตัวนี้เหลิงตายเข้า เธอจึงต้องใจเย็น ทำเป็นนิ่ง ทำเป็นเท่ไว้ก่อน
เธอพัดพัดลมใบตาลอย่างเอื่อยเฉื่อย ไขว่ห้างขึ้น พูดขึ้นว่า
“หนูเอ๊ย ตอนนี้แกะของขวัญหมดแล้ว ของก็…พอใช้ได้ล่ะนะ ทีนี้ถึงตาแกแล้ว แนะนำตัวให้นายท่านอย่างฉันฟังหน่อยสิ!”
ระบบ: แกนั่นแหละหนู ทั้งบ้านแกก็หนู หนูตัวโต!
ถุย ยังจะเรียก ‘นายท่าน’ อีก ราชวงศ์ชิงล่มสลายมากี่ปีแล้ว ไม่อายปากบ้างหรือไง!
ไม่อยากตอบโต้เลยจริงๆ
โฮสต์คนนี้ แม้บางด้านจะคุณภาพดี แต่ช่างบั่นทอนอารมณ์เสียจริง ของดีวิเศษขนาดนี้ เธอทำได้ยังไงถึงเอาแต่จับผิด?
เมื่อกี้มันยังไขว่ห้างอย่างภาคภูมิใจอยู่เลย สุดท้ายกลับกลายเป็นไขว่ห้างแก้เขิน
อ๊าก ยิ่งคิดยิ่งโมโห โมโหจริงๆ!!
มันจึงทำการปิดเสียงโฮสต์ฝ่ายเดียว แล้วเปิดเพลงมนุษย์เพลงหนึ่งให้ตัวเองฟังเพื่อสงบอารมณ์—
《อย่าโกรธเลย》
พร้อมส่ายหัวตามจังหวะอย่างเพลิดเพลิน
รออยู่นานก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับ ติงกั่วหัวเราะ “พรวด” ออกมา
“ดูสภาพสิ ยัง งอนเป็นเด็กๆ อีก!”
ไม่ตอบเธอ เธอก็เปิดดูเองได้
ยังไงก็อยากรู้เหมือนกันว่าระบบนี้ทำงานยังไง
ระบบไม่ได้มีแค่เสียงพูดเท่านั้น ยังมีหน้าจอแสดงผลในสมอง เพียงแค่คิด หน้าจอก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมข้อมูลที่เกี่ยวข้อง
【ชื่อ: เอ็กซ์เฮาส์】
【หลักการ: แทนที่จะทำให้ตัวเองเครียด ก็ไปทำให้คนอื่นเครียด!】
【เมื่อทำให้ผู้อื่นเกิดความเครียดสะสม โฮสต์จะได้รับค่าเครียดสะสม ซึ่งสามารถนำไปแลกของในร้านค้าระบบได้】
“มีร้านค้าด้วยเหรอ?”
ติงกั่วหาวหนึ่งที แล้วเลื่อนสายตาไปเห็นไอคอนร้านค้า ใช้ความคิดเปิดขึ้นมา ทันใดนั้นก็แทบตาพร่าไปกับรายการแลกเปลี่ยนที่เรียงรายเป็นแถวๆ
ข้าวสารหนึ่งจิน 2 แต้มเครียดสะสม
แป้งหนึ่งจิน 2 แต้ม
ข้าวโพดหนึ่งจิน 1 แต้ม
มันเทศหกจินต่อชุด 3 แต้ม
หมูสามชั้นหนึ่งจิน 8 แต้ม
เนื้อวัวหนึ่งจิน 7 แต้ม
เนื้อแกะหนึ่งจิน 5 แต้ม
น้ำมันถั่วเหลืองหนึ่งจิน 7 แต้ม
เต้าหู้หนึ่งจิน 1 แต้ม
ไข่ไก่หนึ่งจิน 5 แต้ม
น้ำตาลทรายแดงหนึ่งจิน 6 แต้ม
ซาลาเปาไส้หมูหนึ่งลูก 1 แต้ม
บะหมี่จ๋าเจี้ยงสี่เหลียง 2 แต้ม
หมูพะโล้สี่เหลียงต่อชุด 11 แต้ม
บะหมี่ไก่ 6 แต้ม
…และอื่นๆ อีกมากมาย
ละลานตาไปหมด
ยิ่งดู ตาของติงกั่วก็ยิ่งเป็นประกาย
ในฐานะคนที่ไม่ชอบเข้าครัว ชอบสั่งอาหารสำเร็จ การได้กินของพร้อมกินแบบนี้ ช่างฟินสุดๆ
“ค่าเครียดสะสมได้มาจากไหน…”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นรายการรายได้ทางซ้ายที่กำลังเลื่อนขึ้นเรื่อยๆ
‘คุณได้รับ 2 แต้มเครียดสะสม จากเอ็กซ์เฮาส์’
‘คุณได้รับ 1 แต้มเครียดสะสม จากเอ็กซ์เฮาส์’
‘คุณได้รับ 3 แต้มเครียดสะสม จากเอ็กซ์เฮาส์’
‘คุณได้รับ 2 แต้มเครียดสะสม จากเอ็กซ์เฮาส์’
ยอดคงเหลือตอนนี้มี 29 แต้มแล้ว แถมยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ติงกั่วกะพริบตา หมายความว่ายังไง?
ระบบเองก็เครียดได้ด้วยเหรอ
เด็กคนนี้อารมณ์รุนแรงขนาดนี้เลย?
“หนู ยังอยู่ไหม ออกมาคุยกันหน่อยสิ” ติงกั่วพูดยิ้มๆ
“อย่าโกรธเลย แกดึงฉันเข้ามาในหนังสือ ให้บทตัวละครปัญญาอ่อนแบบนี้กับฉัน แค่ให้ชดเชยนิดหน่อยแกยังโมโหขนาดนี้เลย ระบบที่ใจกว้างน้อยแบบนี้ อนาคตไม่สดใสนะ แกไม่ได้อัปเกรดมานานแล้วใช่ไหม?”
ระบบ: …โฮสต์เวรนี่รู้ได้ยังไง?
แทงใจดำสุดๆ!!
‘คุณได้รับ 6 แต้มเครียดสะสม จากเอ็กซ์เฮาส์’
บะหมี่ไก่หนึ่งชามเข้าเป๋า
ติงกั่ววางพัดลม แล้วตบมือแบบแมวน้ำเป็นการชมเชย
“หนู ใจแกนี่มั่งคั่งจริงๆ เลยนะ!”
‘คุณได้รับ 3 แต้มเครียดสะสม จากเอ็กซ์เฮาส์’
ระบบ: ……
หรือเพลง “อย่าโกรธเลย” จะเบาไป?
ติงกั่วหัวเราะเบาๆ กำลังจะหยอกต่อ ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากด้านนอก
“โฮสต์ งานมาแล้ว! งานมาแล้ว!!”
ระบบที่กำลังพองตัวด้วยความโมโห เตรียมจะเร่งเสียงเพลงให้ดังขึ้น ก็รับรู้ถึงความเคลื่อนไหวด้านนอกเช่นกัน รีบปิดเพลง แล้วคืนดีกับโฮสต์ภายในหนึ่งวินาที ราวกับเรื่องไม่พอใจเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
มันพูดอย่างตื่นเต้นว่า
“เร็ว ออกไปด่าพวกเขา ทำให้พวกเขารู้สึกผิด ทำให้พวกเขาละอายใจ ทำให้พวกเขาสงสัยชีวิต ทำให้พวกเขาเครียดจนแตกสลาย!!”
มันไม่อยากเห็นชื่อของตัวเองในรายการรายได้อีกแล้ว ใครก็ได้ นอกจากมัน ต่อให้เป็นหมาก็ยังดี!
“ไม่อยากขยับเลย” ติงกั่วหาวอย่างเกียจคร้าน
เป็นความไม่อยากขยับอย่างแท้จริง
ร่างนี้นั่งรถไฟมาสองวันสองคืน คงแทบไม่ได้นอน แถมเมื่อกี้ก็พักได้ไม่นาน ตอนนี้เลยขี้เกียจจริงๆ
ระบบร้อนรนจนบิดเบี้ยว
“อย่าสิ โฮสต์ คุณต้องไปหาแต้มเครียดสะสม แต้มพวกนี้แลกของได้เยอะ แถมสะใจอีกด้วย พล็อตห่วยๆ แบบนี้คุณก็อ่านแล้วโมโหไม่ใช่เหรอ? ด่าพวกเขาให้ยับ เตะพล็อตทิ้งไปเลย สนุกจะตาย!”
ติงกั่วไม่รีบร้อนเลย พูดเอื่อยๆ
“นอนอยู่ตรงนี้ก็สบายดี ไม่ได้รีบอะไรนี่นา”
“ไม่ใช่…” มันรีบสิ!
มันอยากให้ชื่อของมันหายไปจากรายการรายได้ ทุกวินาทีที่อยู่คือความอัปยศ!!
ระบบยังคงสร้างแต้มเครียดสะสมออกมาไม่หยุด ร้อนรนจนพูดอะไรออกมาไม่ยั้ง
“โฮสต์ เราอยู่ฝ่ายเดียวกันนะ คุณอย่าเอาแต่แกล้งฉันสิ ไปแกล้งพวกเขาเถอะ อ้อ ถ้าโฮสต์ทำได้ดี บ้านที่คุณซื้อไว้ฝั่งนั้น ฉันจะยื่นเรื่องย้ายมาฝั่งนี้ให้ เปลี่ยนเป็นเรือนสี่ประสานในเมืองหลวง เอาไหม?”
พูดจบก็นิ่งไป
พระเจ้า…มันพูดอะไรออกไปเนี่ย?
จบแล้ว ความหวังในการอัปเกรดของมันจบสิ้นแล้ว!
มันหยิบอีโมจิตบหน้ามาฟาดใส่จออย่างแรง
โทษปากไว ปากไวอะไรขนาดนี้!
ใครกันตั้งค่ามันมาแบบนี้?
ถ้าโฮสต์คนนี้ตายเมื่อไร มันต้องไปหาทีมออกแบบให้ช่วยซ่อมระบบ แก้ไขนิสัยเสียพวกนี้ให้ได้
แต่ตอนนี้สายไปแล้ว
โฮสต์จอมโลภของมันหยุดพัดพัดลม ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง ราวกับดื่มกาแฟเย็นสามแก้วรวด ตาสว่างทันที
เรือนสี่ประสานในเมืองหลวง ใครจะไม่ตื่น?
แม้จะรู้ว่าระบบกำลังล่อลวง แต่ติงกั่ว…ชอบการล่อลวงแบบนี้เหลือเกิน
เธอเกร็งหน้าท้องแล้วลุกนั่งจากเตียงทันที
“เอาจริง บ้านหรือไม่บ้านก็เรื่องรอง ฉันแค่ไม่ชอบหน้าคนในบ้านนี้อยู่แล้ว ออกไปสร้างปัญหาให้พวกเขาหน่อยก็ดี”
เธอรวบผมที่ปล่อยสยายอย่างคล่องแคล่ว หาเชือกไม่เจอก็ช่างมัน ปล่อยไว้แบบนี้แหละ คนที่กำลังจะได้เรือนสี่ประสานในเมืองหลวง จะไปสนใจรายละเอียดพวกนี้ทำไม
ก้มลงหารองเท้า ปากก็ยังไม่หยุด
“…เรือนสี่ประสาน เปลี่ยนได้กี่ชั้นล่ะ?”
‘คุณได้รับ 20 แต้มเครียดสะสม จากเอ็กซ์เฮาส์’
‘คุณได้รับ 15 แต้มเครียดสะสม จากเอ็กซ์เฮาส์’
ติงกั่ว: ???
อะไรของเด็กคนนี้เนี่ย? จะกลับคำไม่ได้นะ เธอจะร้องเรียนเอา!
“แม่ พ่อ หนูกลับมาแล้วค่ะ”
“แม่/แม่ พ่อ พวกเรากลับมาแล้ว!”
เสียงจอแจอัดแน่นเข้ามาในห้องรับแขกที่ไม่ใหญ่โตนัก
เย่วหงเหมยที่กำลังวุ่นอยู่ในครัวตอบรับเสียง พร้อมเบียดตัวออกมาจากด้านหลังสามี แล้วรีบเดินออกไป
เขตบ้านพักโรงงานเหล็กแบ่งเป็นหลายโซน ทั้งหอพักเดี่ยว เขตครอบครัว และอาคารสำนักงานเก่าที่ตั้งค่อนข้างลึกเข้าไป
บ้านของติงจื้อกังกับเย่วหงเหมยอยู่ในอาคารสำนักงานเก่าของโรงงานเหล็ก เป็นบ้านสวัสดิการที่ได้มาหลังโรงงานขยายและย้ายที่ตั้ง
แม้จะไม่ใช่อาคารครอบครัวอย่างเป็นทางการ บ้านก็เก่า แต่ตอนนั้นการแข่งขันแย่งบ้านฝั่งนี้ดุเดือดยิ่งกว่าบ้านครอบครัวเสียอีก
เหตุผลก็ง่ายๆ เมื่อเทียบกับอาคารครอบครัวด้านหลัง บ้านฝั่งนี้มีพื้นที่กว้าง สามารถปรับปรุงเองได้
ดูสิ พวกเขาไม่เพียงกั้นห้องนอนเล็กๆ หลายห้อง ยังแบ่งมุมหนึ่งเป็นครัวเล็กๆ แม้จะคับแคบ แต่ก็เป็นสัดส่วน ไม่ต้องไปทำกับข้าวที่ทางเดินเหมือนฝั่งอาคารครอบครัว
เย่วหงเหมยออกจากครัว มองไปที่ประตู สายตากวาดผ่านลูกเล็กสองคน แล้วไปหยุดที่เด็กสาวรูปร่างสูงโปร่ง รอยยิ้มเต็มหน้า
“ลูกแม่ จวินจวินกลับมาแล้ว แม่บอกแล้วว่าลูกผอมลง พ่อยังไม่เชื่อ ดูสิ หน้าก็แหลมลง ร้อนแย่เลยใช่ไหม เปิดพัดลมนั่งพักก่อน เดี๋ยวก็ได้กินข้าว แม่ทำหมูพะโล้ที่ลูกชอบ พ่อก็ต้มซุปให้ บำรุงตัวหน่อย”
เสียงหัวเราะสดใสดังมาจากครัว
“ฉันไม่เชื่อตรงไหนกัน ก็เธอน่ะรักลูกสาวคนโตคนเดียว ฉันไม่รักหรือไง?”
ติงเนี่ยนจวินเรียกเข้าไปในครัวด้วยเสียงหวาน
“พ่อ—”
เสียงตอบรับของติงจื้อกังดังชัด
“เอ้อ อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว”
“รู้แล้วค่ะพ่อ!”
ติงเซียงทำปากยื่น เข้าไปกอดแขนเย่วหงเหมยออดอ้อน
“แม่ พอพี่ใหญ่กลับมา ในสายตาแม่ก็มีแต่พี่ใหญ่ แล้วหนูล่ะ?”
ปากบ่น แต่แววตาไม่มีความน้อยใจแม้แต่น้อย
“หนูจะไปเทียบกับพี่ใหญ่ได้ยังไง…โอ๊ย ตัวเหม็นเหงื่อขนาดนี้ อย่ามาซุก ไป ไป ล้างมือ ล้างหน้าก่อน”
เย่วหงเหมยยิ้มพลางผลักออก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาแล้วลดเสียงแก้ไข
“ต้องเรียกพี่รอง หรือเรียกพี่เนี่ยนจวินก็ได้”
พูดจบก็รีบกลับเข้าครัว
เด็กๆ เรียกติงเนี่ยนจวินแบบนี้จนชิน เย่วหงเหมยเองก็หลุดปากเรียกบ่อย ก่อนหน้านี้ไม่รู้สึกว่าแปลก และไม่เคยแก้ไข
วันนี้พอพูดออกไปแล้วถึงเพิ่งนึกได้ว่ามันไม่เหมาะสม
ติงเนี่ยนจวินแขวนกระเป๋าสะพายไว้ที่ราวเสื้อ แล้วถามตามหลังด้วยรอยยิ้ม
“แม่ พี่ใหญ่กลับมาหรือยัง…”
กึก!
ประตูห้องข้างๆ ถูกเปิดจากด้านใน
ติงกั่วปิดปากหาว เดินออกมาอย่างงัวเงีย